ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 34 : ขออยู่คนเดียว

ชื่อตอน : บทที่ 34 : ขออยู่คนเดียว

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 10:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 34 : ขออยู่คนเดียว
แบบอักษร

ดีแล่น Talk

 

   "ตามสบายนะคะ ฉันคงไม่นอนอยู่รบกวนพวกคุณแล้ว" เสียงสั่นของกะเพราทำผมใจหายทันที เมื่ออยู่ๆ ไฟในห้องนอนก็สว่างขึ้นเพราะกะเพราเป็นคนเปิดมันขึ้นมา ภาพผมกับแหวนเพชรคงทำเธอเจ็บปวดเพราะมันบอกผมจากสายตาที่เธอส่งมันมาให้ผม ก่อนที่ร่างเล็กนั้นจะเดินออกจากห้องผมไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน

 

   "ต่อสิดีแล่น" เสียงน่าขยะแขยงของยัยแหวนเพชรทำผมยิ่งหงุดหงิดขึ้นเป็นทวีคูณ ผมถอดแก่นกายออกจากช่องรักของแหวนเพชรก่อนที่จะลุกไปใส่เสื้อผ้าของตัวเองที่ถอดทิ้งไว้ แหวนเพชรลุกตามผมมาด้วยร่างกายเปลือยเปล่าแสนเย้ายวนนั้นก่อนที่เธอจะสวมกอดผมจากข้างหลัง เนื้อหน้าอกที่นูนอิ่มไม่ได้ทำให้ผมอยากมีอารมณ์ร่วมรักกับเธอต่อ เพราะผู้หญิงที่ผมอยากร่วมรักด้วยได้วิ่งหนีหายไปจากห้องนี้แล้ว

 

    "ไม่ไปได้ไหมอยู่กับฉัน" เสียงอ้อนวอนของแหวนเพชรไม่ได้ทำให้ผมใจอ่อนขึ้นมาเลยสักนิด

 

    "ปล่อย!" ผมบอกเธอเสียงเรียบต่ำ

 

    "ฉันรักนายนะดีแล่น อย่าไปเลยนะ อยู่กับฉัน!" แหวนเพชรบอกผมอย่างเว้าวอนอีกครั้ง

 

    "แต่ฉันไม่ได้รักเธอ!" ผมแกะมือพร้อมกับตะหวาดเธอลั่น

 

    "ถ้านายตามเด็กนั้นไป นายรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ผมยืนจ้องมองแหวนเพชรพรางขบกรามแน่น

 

    "เป็นบ้าหรอ! เมื่อไหร่มึงจะเลิกเอาสัญญาเหี้ยนี่มาขู่กูสักที! มึงก็รู้ว่ากูไม่มีวันรักมึง! กูรักกะเพราได้ยินไหมว่ากูรักกะเพรา!" ผมจับแขนของยัยแหวนเพชรพรางเขย่าเธออย่างแรง ยัยนั้นไม่ได้แสดงสีหน้าหวาดกลัวผมเลยสักนิด แต่กลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างร้ายกาจ

 

     "กูรู้ไง! กูถึงทำแบบนี้! กูอยากให้พวกมึงเจ็บแบบที่กูเจ็บ! ทำไมอะดีแล่น! ทำไมมึงรักกูไม่ได้! ในเมื่อตอนนั้นมึงพูดเองไม่ใช่หรอว่ามึงรักกู แล้วทำไม! ทำไมถึงเป็นอีเด็กนั้นไม่ใช่กู ฮึกๆ ทั้งๆ ที่กูมีดีกว่ามันทุกอย่างแต่ทำไมมึงไม่เคยมองกูเลย! ทำไม! ฮึกๆ" แหวนเพชรร้องไห้ออกมาพรางขุดเรื่องราวในอดีตของผมและเธอ

 

     "แต่กะเพราไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นมึงหยุดเถอะกูขอร้อง! เรื่องตอนนั้นกูผิดเอง! กูก็แค่พนันกับเพื่อนกู! ข้อนี้มึงรู้ดี! และที่กูต้องบอกว่ารักมึงก็เพราะกูอยากเอามึง! กูแค่อยากชนะพนันเพื่อนกูก็แค่นั้น! มึงรู้เรื่องนี้ดีทุกอย่าง!" ตอนนั้นที่ผมจีบแหวนเพชร ผมไม่ได้รักเธอผมแค่ต้องการชนะพนันที่ผมพนันกับเพื่อเอาไว้ก็แค่นั้น ก็แค่เดิมพันตัวเธอกับรถยนต์skylineคันหนึ่ง โดนการเดิมพันครั้งนี้มันเริ่มจากผมบังเอิญได้เจอกับแก็งรถซิ่งของญี่ปุ่นผมชอบและผมอยากได้ แต่ไอ้เจ้าของรถไม่ยอมขาย แต่มันกลับท้าพนันผมด้วยตัวของแหวนเพชร แหวนเพชรซึ่งตอนนั้นเธอเพิ่งเข้าเรียนชั้นปีที่ 1 ใหม่ๆ เธอสวยเธอฮอต และเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ แต่ไม่ใช่ผมเพราะผมในตอนนั้นก็มีผู้หญิงเข้ามาให้เลือกเยอะแยะไปหมด ไอ้เพื่อนเจ้าของรถของผมมันตั้งพนันกับผมว่า ถ้าเกิดผมจีบและได้เอากับแหวนเพชรเมื่อไหร่มันจะยกรถคันนี้ให้ผมขับหนึ่งเดือน ซึ่งตอนนั้นผมยังเด็ก! และคึกคะนอง! ผมมีเงินแต่ผมไม่สามารถซื้อในสิ่งที่ผมรักได้! ผมจึงยอมจีบแหวนเพชร และสุดท้ายผมก็ได้เธอแถมผมยังเป็นคนแรกของเธอด้วย พอผมคบกับเธอไปสักพักผมก็ทิ้งเธออย่างไม่ใยดี ผมจะแคร์ทำไมในเมื่อผมไม่ได้รักเธอ ผมรักรถคันนั้นมากกว่า....

 

   "เพราะกูรู้ไง กูถึงอยากให้มึงเจ็บเหมือนที่กูเจ็บ! มึงเห็นกูเป็นแค่ของพนันของมึง! กูก็จะทำให้มึงเป็นทาสของกู! เหมือนกับที่มึงให้อีเด็กนั้นเป็นทาสของมึง!!" ผมมองแหวนเพชรอย่างเกลียงชัง

 

    "แต่กะเพราไม่เกี่ยว!" ผมตะคอกกลับเธอ

 

    "เกี่ยวสิ! เพราะมึงรักอีเด็กนั้น! กูถึงต้องใช้มันเป็นเครื่องมือทำให้มึงเจ็บ!" ผมมองแหวนเพชรแล้วแทบอยากจะฉีกเธอให้เป็นชิ้นๆ

 

    "ถ้ามึงจะแค้นเรื่องในอดีตขนาดนั้นมึงก็ลงที่กูคนเดียว อย่าเอากะเพรามาเกี่ยวเพราะกูจะไม่ทนกับมึงแล้ว! พอกันทีสัญญาเหี้ยๆ ที่มึงใช้ผูกมัดกูมันไม่ได้ผลแล้ว ถ้ามึงอยากทำมึงก็ทำเลย กูทนเย็ดมึงทุกวันก็ขยะแขยงเกินจะทน ถ้าไม่ใช่เพราะมึงเอากะเพรามาขู่ อย่าหวังว่ากูจะกลับไปหามึง คิดดีนะให้ไอ้ดาเรนส่งมึงมา พอกันทีมึงล้ำเส้นกูเกินไปแหวนเพชร!!" ผมบอกเธอก่อนจะเดินออกจากห้องไป มีเพียงเสียงกรีดร้องที่ตามไล่หลังผมมา ผมจะไม่ทนกับสัญญาเหี้ยๆ ที่ยัยโรคจิตนั้นใช้ขู่ผมอีกแล้ว ผมยอมรับที่วันนี้ผมเผลอตัวไปกับการเล้าโลมของยัยแหวนเพชรนั้น ทั้งๆ ที่ผมตกลงกันแล้วว่าจะไม่มีสัมผัสเกินเลยกันตอนกะเพราอยู่ ถึงผมจะรู้ว่ากะเพรารู้ว่าผมกับแหวนเพชรเกินเลยกัน แต่ผมไม่อยากทำให้เธอเห็น ถึงต้องแอบไปทำลับหลังเธอ มันทำให้ผมรู้สึกแย่ที่ต้องนอกกายเธอจนผมไม่กล้าที่จะแตะต้องเธอเลยทั้งๆ ที่ผมอยากสัมผัสเธอใจจะขาด ผมคิดถึง ทุกอย่างที่ผมทำก็เพื่อเธอ แต่ผมคิดน้อยไป ผมแค่อยากปกป้องยัยลูกหมา โดยที่ผมลืมคิดไปว่าสิ่งที่ผมทำอยู่มันเป็นการทำร้ายหัวใจของเธอ......

 

    ผมตามลงมาข้างล่างสิ่งที่ผมเจอมีแค่เพียงความเงียบและความมึดมิดเท่านั้น ผมเปิดไฟทั่วบ้านพยายามตามหายัยลูกหมาแต่ก็ไม่เจอ ผมเดินออกไปถามรปภ. หน้าประตูรั้วก็ไม่พบเห็นว่ากะเพราออกไปไหน ผมกลับเขามาในตัวบ้านก็เจอแหวนเพชรที่แต่งตัวด้วยชุดหรูราคาแพงของเธอเดินลงมาจากชั้นสอง เราสองคนสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะทิ้งประโยคหนึ่งไว้กับผม.....

 

    "แล้วนายจะเสียใจดีแล่น ที่ทำกับฉันแบบนี่!" ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากบ้านของผม แต่ผมกลับไม่สนใจเพราะคนที่ผมสนใจกว่าก็คือกะเพรา ยัยบ้าเอ่ยไปอยุ่ไหนนะ

    

    ผมเดินไปนั่งคิดที่ห้องรับแขกสักพัก ผมตามหาเธอทั่วทุกมุมบ้านแล้ว มีแค่ที่เดียวที่ผมยังไม่ได้ไปเลยคือห้องแม่บ้าน ผมรีบลุกขึ้นและตรงไปที่ห้องนอนเก่าขอเธอทันที ผมเดินมาถึงที่หน้าปะตูห้องที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงเสียงร่ำไห้ของเธอดังเล็ดรอดออกมา

 

    "ฮึกๆ ฮือๆ" ผมแน่ใจแล้วว่าเป้นเสียงขอเธอ ผมจับลูกบิดประตูเปิดเข้าไป ยัยบ้า! ไม่ล็อกห้องอีก! 

 

    "กะเพรา" ผมเรียกชื่อเธอพรางเดินเข้าไปนั่งที่ข้างๆ เธอที่กำลังนั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้อยู่

 

    "อย่ามาแตะต้องหนู!" เธอพูดพร้อมกันขยับตัวหนีผม

 

    "ขอโทษ" ผมบอกคำคำนี้กับเธออีกครั้งก่อนจะเข้าไปสวมกอดกะเพรา

 

     "ฮึกๆ ออกไป หนูอยากอยู่คนเดียว!" เธอพูดพร้อมตะคอกผมเสียงดังก่อนที่จะผลักผมให้ออกห่างเธอ

 

     "กะเพราฟังฉันก่อน" ผมขยับเขาไปหาเธอใหม่อีกครั้ง

 

     "หนูขอร้อนะคะ ฮึก! คุณดีแล่นให้หนูอยู่คนเดียวได้ไหม" เธอเงยหน้าที่มีแต่คราบน้ำตาขึ้นมาสบดวงตาผม ตอนนั้นหัวใจผมกะตุกวูบทันที มันเจ็บในอกไม่ต่างจากเธอเลย

 

    "ให้ฉันได้อธิบายอะไรหน่อย" ผมเอื้อมมือไปกอดคนตัวเล็กตรงหน้าอีกครั้ง

 

    "ฮึก! เก็บคำพูดของคุณไปเถอะค่ะ หนูไม่อยากฟัง หนูขออยู่คนเดียว" เสียงเรียบๆ ที่สั่นของเธอมันแฝงไปด้วยความเย็นชา จนผมเริ่มกลัว

 

     "แต่ฉันอยากอธิบาย" ผมซบหน้าลงกับซอกขอของเธอพร้อมกับอ้อนวอนให้เธอฟังผม

 

     "งั้นหนูไปเองค่ะ ฮึก!" ยัยลูกหมาผลักผมก่อนจะลุกขึ้นยืน เพื่อจะเดินจากไป แต่ผมไวกว่า ผมรีบเดินเข้าไปสวมกอดเธอจากข้างหลัง

 

     "หนูอยากพักผ่อน" คำพูดเบาๆ เพียงสั้นๆ มันทำให้ผมไม่อยยากกวนเธอ ผมละมือออกอย่างยอมแพ้ ตอนนี้คุยไปก็คงไม่มีประโยชน์ เธอคงเสียใจ ผมเองก็เสียใจ........

 

 

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

    

 

   

ความคิดเห็น