kimchan108

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พลิกหทัยหนที่ 12

ชื่อตอน : พลิกหทัยหนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 01:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พลิกหทัยหนที่ 12
แบบอักษร

ซือเซียนพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับคนทรยศผู้นั้นจึงไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดมากนัก เมื่อตักอาหารให้เขาใหม่อีกหนก็ถึงคิวคนถัดไปจนอาหารหมด

 

แต่.. ซือเซียนยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่น้อย

 

ซึ่งนั้นก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมากนักเพราะร่างเล็กมีขนมและเนื้อตากแห้งที่ท่านแม่เตรียมไว้ให้ที่รถอยู่แล้ว เมื่อสักพักหัวหน้าหวังมาบอกว่าวันนี้เราจะค้างแรมกันที่นี้ ซือเซียนจึงกล่าวไปว่าตนเองขอนอนที่รถม้าเพราะเกรงใจหัวหน้าทั้งสองจะต้องตั้งกระโจมใหม่และยิ่งของน้อยมากเท่าไหร่ก็ยิ่งง่ายต่อการขนย้าย

 

อีกอย่างหากหลับบนรถม้าต่อให้พรุ่งนี้ซือเซียนนอนหลับยาวก็ไม่มีใครมาปลุกให้เสียเวลาเพราะสามารถเดินทางต่อได้เลย ไม่ต้องตื่นตั้งแต่ยังไม่รุ่งส่างขึ้นมาเพื่อเดินทาง

 

"เช่นนั้นฮูหยินน้อยยังไม่ได้รับประทานอะไรหรือขอรับ"หัวหน้าหวังที่เดินขนาบข้างในมือถือผ้านวมติดมือมาด้วยเช่นเดียวกับท่านหัวหน้าเว่ยที่ยืนอยู่อีกข้าง

 

"ไม่ต้องกังวลไปว่าข้าจะไม่ได้กินอะไรเลยเพราะในรถม้ายังมีเนื้อตากแห้งให้กินอยู่บ้างตามปกติข้าก็ไม่ได้เป็นคนกินอะไรมากมายอยู่แล้ว"

 

"ข้าคิดว่าท่านซือเซียนควรกินมากกว่านั้นตัวของท่านค่อนข้างเล็กกว่าบุรุษทั่วไปอยู่มาก"

 

"หัวหน้าเว่ยข้าอาจจะกินข้าวน้อยก็จริงแต่ข้าก็ยังกินขนมค่อนข้างเยอะเชียวนะ"

 

"ขนมไม่อาจจะมาแทนที่ข้าวได้ขอรับ"

 

"ใช่ขอรับฮูหยินน้อยหากกินขนมกับกินข้าวไม่เหมือนกันหากท่านแม่ทัพรู้เข้าจะดุเอานะขอรับ"

 

"ข้าไม่ใช่เด็กแล้วใยท่านแม่ทัพต้องมาดุกันด้วย"

 

"แต่ฮูหยินเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพอย่างไรเล่า"เมื่อได้ยินหัวหน้าหวังพูดแบบนั้นใบหูขาวของซือเซียนก็ขึ้นสีล่ามไปถึงใบหน้าจนต้องเร่งเท้าเดินทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินเข้ารถม้าไป เมื่อหัวหน้าทั้งสองเห็นแบบนั้นก็อมยิ้มขำใครเล่าจะไม่รู้ว่าท่าทางแบบนั้นคืออาการเขินอาย

 

"ฮูหยินน้อยขอรับผ้าน่วม-"

 

พรึบ

 

มือขาวเนียนของซือเซียนโผล่ออกมาจากม่านปิดของรถม้าแล้วดึงผ้าน่วมในมือของหัวหน้าหวังไปอย่างรวดเร็วจนหัวหน้าหวังชะงักค้างก่อนจะส่ายหัว 'เขินขนาดนี้เชียวหรือ'

 

หัวหน้าทั้งสองตกลงกันว่าจะคอยเวรยามที่รถม้าของซือเซียนโดยผลัดกันคนละครึ่งคืนเริ่มด้วยหัวหน้าหวังและตามด้วยหัวหน้าเว่ยจึงมีผ้าน่วมมาแค่ผืนเดียว ตามจริงแล้วทหารไม่จำเป็นต้องใช้เพราะถูกฝึกให้นอนกลางดินกินกลางทรายตามชายชาตินักรบอยู่แล้วแต่ก็เป็นซือเซียนอีกที่ไม่ยอมให้ใครต้องมาลำบากกับตนเองจึงบังคับให้ต้องเตรียมผ้าน่วมมาด้วย

 

ในขณะที่ทั้งสองเริ่มแยกย้ายการทำหน้าที่ด้านในรถม้านั้นเอง...

 

ซือเซียนกำลังนั่งแกะเนื้อตากแห้งกินทั้งที่ตัวเองก็เขินจนหน้าแดงไปหมด แก้มนุ่มนิ่มพองขึ้นเมื่อริมฝีปากเล็กเต็มไปด้วยเนื้อตากแห้ง เขาว่ากันว่าคนที่รู้สึกเขินอายจะกินเยอะดูท่าจะจริง... ไม่สิ! ข้าจะไปเขินอายอะไรกับคนเช่นนั้นกัน

 

ท่านแม่ทัพไม่เห็นจะมาดูดำดูดีอะไรเขาเลยเสียด้วยซ้ำขนาดเขาลงมือทำอาหารเองแม้แต่คำชมยังไม่มีมาให้ได้ยิน ร่างเล็กเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับการทำอาหารแล้วจะได้รับคำชื่นชมจากเขาหรอกนะก็มีบ้างที่อาจจะผิดหวังเล็กน้อย แต่อย่างไรเสียการที่ทำให้คนทรยศไม่สามรถดำเนินแผนการต่อได้ก็เป็นสิ่งไม่เลวร้ายเท่าไหร่

 

ต่อไปก็คงจะต้องเตรียมแผนการคอยรับมือคนผู้นี้สักหน่อยแล้ว

 

ตามตำราในห้องหนังสือที่เขาเคยอ่านพบกล่าวว่า รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง การคาดการณ์ศตรูก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทันก้าวเดินเป็นกลยุทธยอดเยี่ยมยิ่งเราคิดได้เร็วกว่าศตรูเท่าไหร่ก็ยิ่งรับมือได้ง่ายมากเท่านั้น

 

ดังนั้นหากซือเซียนคิดได้ว่าแผนการณ์ขั้นต่อไปของช่างลิ่วคือสิ่งใดก็จะช่วยให้เตรียมการได้ดียิ่งขึ้น เขาเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าแผนการของคนผู้นี้จะเปลี่ยนไปมากหรือน้อยจากการกระทำในครั้งนี้แต่ก็พอเดาออกเรื่องเมื่อตอนเย็นพอสมควรการที่มาเข้าแถวต่อคิวเพื่อรับอาหารที่ข้าตักเองไม่ใช่ให้นายทหารมาตักให้เหมือนที่สมควรทำหมายความว่าช่างลิ่วมีจุดประสงค์ที่จะทำความรู้จักกับข้า

 

แต่ทำความรู้จักในด้านไหนละ?

 

คนแบบนี้อาจจะเข้ามาทำความรู้จักเหมือนเป็นมิตรที่ดีคอยให้คำปรึกษาสวมหน้ากากคนดีก็ย่อมทำได้ หรือจะเข้ามาทำเป็นตีสนิทเพื่อให้ท่านแม่ทัพและทหารเข้าใจผิดในเชิงชายชู้เองก็ย่อมได้เพราะคนเช่นนี้คงทำได้ทุกอย่างเพื่อเป้าหมายของตนเอง

 

ในขณะที่กำลังคิดอย่างหนักนั้นสองมือเรียวของตัวเองก็แกะเนื้อตากแห้งกินอย่างเอร็ดอร่อยเมื่ออิ่มหน่ำแล้วเมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ซือเซียนจึงไม่คิดอะไรต่อให้ปวดหัวไปมากกว่านี้แล้วจัดระเบียบของกินทั้งหลายให้หลบไปอยู่มุมหนึ่งของรถม้าแล้วปูผ้าน่วมกับพื้น

 

โชคดีที่ผ้าน่วมผืนค่อนข้างใหญ่ทำให้ยังพอเหลือมาห่มตัวเองอยู่บ้าง

 

เมื่อได้ที่นอนแล้วซือเซียนเองก็ไม่รอช้าล้มตัวลงนอน เรื่องอาบน้ำคงจะต้องรอไปก่อนเพราะฝนตกแบบนี้คงไม่สามารถอาบน้ำได้แถมอาจจะได้ไข้หวัดมาอีกด้วย

 

กว่าจะได้อาบน้ำก็พรุ้งนี้ยังจำได้ติดตาว่าในอดีตตัวเองต้องอาบน้ำรวมกับทหารคนอื่นแล้วถูกมองด้วยสายตาเช่นไร ครั้งนี้เขาจะพยายามหาที่สงบอาบก็แล้วกัน เพราะอย่างไรก็ไม่หวังว่าตนเองจะได้อาบน้ำกับท่านแม่ทัพที่จะถูกกั้นพื้นที่ให้เป็นพิเศษหรอก

 

เพราะคนใจร้ายอย่างไรก็คือคนใจร้าย ชาติก่อนอย่างไรชาตินี้ก็เป็นอย่างนั้น ซือเซียนอย่าหวังอะไรให้มากความเลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น