ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 31

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 31

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 23:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 31
แบบอักษร

 

 

 

 

 

มาเฟียไร้รัก 31

 

 

 

ท่ามกลางตวามวุ่นวายและน้ำเสียงพูดคุยกันของผู้คนที่เดินผ่านไปมา วิระก็กำลังเดินจูงมือของลู่เหวินให้เดินตามหลังวีรภาพที่เข็นรถเข็นเด็กที่มีลู่ฟางนั่งอยู่ไปที่โซนของเล่นเด็ก หลังจากที่เด็กๆร้องขอซื้อของเล่นชิ้นใหม่ คุณป๊าผู้ตามใจลูกก็พามาอย่างรวดเร็วหลังจากที่ดูชุดสูทตัวใหม่ของตนเองได้ไม่นาน ก็ต้องออกมาพาลูกไปซื้อของเล่นก่อนจนวิระอดบ่นไม่ได้ว่าทำไมไม่ดูให้เสร็จไปเป็นอย่างๆ แต่คนรักลูกมากก็เถียง ไปดูของลูกก่อนแล้วค่อยกลับมาก็ได้เดี๋ยวลูกงอแง เฮ้อ!

 

“หนูจะเอาหมดเลย” พอเข้ามาในโซนของเล่นเด็กแล้ว ลู่ฟางก็เอ่ยเสียงใสบอกป๊าสุดที่รัก ซึ่งวิระก็ตีสีหน้าดุใส่ทันที ถ้าไม่ห้ามปรามไว้ได้ซื้อหมดอย่างที่ลู่ฟางขอแน่ๆ

 

“ไม่เกินสามชิ้นครับลู่ฟาง”

 

“ลู่เอาชิ้นเดียวก็ได้ ให้น้องเพิ่มอีกสองชิ้น”

 

“ไม่ได้ครับ ต้องซื้อเท่ากัน” ช่างเริ่มต้นการซื้อของที่วุ่นวายเหลือเกิน ลู่เหวินก็รักน้องจนยอมยกของให้สองชิ้น วีรภาพก็รักลูกจะซื้อให้ทุกชิ้น วิระล่ะปวดหัว!

 

“ม๊าดื้อ”

 

“หนูนั่นแหละดื้อ”

 

“หนูน่ารัก ไม่ดื้อ”

 

“พอๆๆทั้งม๊าทั้งหนูเลยครับลู่ฟาง ไหนครับจะเอาชิ้นไหนป๊าจะหยิบให้” เพราะวิระจับลู่ฟางใส่รถเข็นไว้เลยทำให้เจ้าตัวน้อยดื้อหยิบของเองไม่ได้เลยต้องหยิบชิ้นที่ลูกอยากได้ให้แทน ซึ่งพอถามลู่ฟางว่าจะเอาชิ้นไหนเจ้าตัวน้อยก็นิ่งคิดทันที

 

“เอาแบบพี่ลู่” ลู่ฟางบอกเมื่อเห็นพี่ชายเดินไปตรงโซนของเล่นที่มีชิ้นใหญ่อย่างพวกรถบังคับ เครื่องบินบังคับอะไรพวกนั้น ซึ่งเป็นของที่ไม่เหมาะกับวัยอย่างลู่ฟางเลยด้วยซ้ำ

 

“ไม่ได้ครับ หนูยังโตไม่พอ”

 

“ม๊าดื้อ!”

 

“เดี๋ยวจะโดนลดขนมนะครับถ้าทำนิสัยแบบนี้”

 

“ฮึก…ป๊า”

 

“อย่าดุลูกสิวิระ หนูอยากได้แบบพี่เหรอครับเดี๋ยวป๊าซื้อให้นะ ลู่เหวินครับดูให้น้องด้วยนะครับ” พอวีรภาพพูดแบบนั้นใบหน้าน้อยๆที่งอแงเมื่อครู่ก็ยิ้มร่าออกมาจนวิระเดินไปหยิกเอวสามีที่ตามใจลูกแบบนี้ แล้วลู่ฟางนี่เอาแต่ใจขึ้นทุกวันชอบใช้น้ำตาเมื่อไม่ได้ดั่งใจ น่าตีจริงเชียว!

 

“ลู่เหวินครับ เอาเครื่องบินบังคับเหรอครับ” และเมื่อหยิกสามีตัวดีจนพอใจแล้ว วิระเดินหนีสองพ่อลูกมาหาลู่เหวินที่กำลังยืนมองเครื่องบินบังคับแทน

 

“ลู่อยากได้อันใหญ่”

 

“ได้สิครับ เดี๋ยวลู่เหวินเลือกให้น้องด้วยนะครับ น้องจะเอาตามคุณพี่ชาย”

 

“แต่ลู่ฟางเล่นไม่ได้นะครับม๊า” เพราะแค่ที่บังคับก็ใหญ่เกินมือน้องแล้ว น้องจะเล่นได้ยังไง

 

“งั้นลู่เหวินไปคุยกับน้องนะครับ ถ้าลู่เหวินบอกน้อง น้องจะได้เชื่อพี่ชายอย่างลู่เหวิน” วิระบอกลูกชายคนโตให้ไปเกลี่ยกล่อมน้องชายของตนเอง เพราะลู่ฟางน่ะฟังลู่เหวินมากกว่าวิระหรือวีรภาพเสียอีก

 

ลู่เหวินเองก็เดินมาถามน้องและพูดกับน้องสักพัก ซึ่งลู่ฟางก็รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจไม่เอาของเล่นตามพี่ชายเลยได้เลยได้พวกเครื่องเล่นดนตรีเด็กเล่นมาแทน ซึ่งก็เกินสามชิ้นแต่วิระก็ต้องยอมเพราะไม่งั้นคงร้องเอาแบบลู่เหวินไม่เลิก เพราะลู่ฟางเป็นเจ้าเด็กดื้อ ดื้อยิ่งกว่าลู่เหวินตอนเด็กเสียอีก!

 

หลังจากซื้อของเล่นให้เด็กน้อยทั้งสองคนเสร็จ วิระก็ลากตัวสามีกลับมาร้านสูทร้านเดิมเพื่อมาซื้อให้เสร็จโดยก่อนจะเข้าร้านแวะซื้อไอศกรีมถ้วยเล็กให้เด็กทั้งสองคนเพื่อที่จะได้ไม่งอแงระหว่างที่วีรภาพเลือกชุดอยู่

 

“ม๊าหม่ำๆ”

 

“ม๊าไม่หม่ำหรอกครับ หนูหม่ำเลย”

 

“หนูอิ่ม” ลู่ฟางกระซิบบอกเบาๆเพราะกลัวป๊าดิ ไอศกรีมถ้วยนี้ป๊าเป็นคนซื้อให้ แต่กินไปได้ไม่กี่คำก็รู้สึกอิ่ม ลู่ฟางเลยกลัวโดนดุ

 

“ครับๆ ม๊าจะช่วยกิน แต่หนูห้ามดื้อกับม๊าอีกนะ”

 

“หนูไม่ดื้อ ม๊าดื้อ”

 

“หนูสิดื้อลู่ฟาง”

 

วิระบอกลูกชายที่เถียงคำไม่ตกฟาก เดี๋ยวนี้ลูกชายของวิระช่างเป็นเด็กที่พูดจาแก่แดดขึ้นทุกวัน ต่างจากพี่ชายที่เงียบลงทุกวันๆ คงเพราะเรียนมากเกินไปจนความเป็นเด็กเริ่มหาย จะให้เลิกเรียนก็ทำไม่ได้เพราะคำว่าผู้นำตระกูลคนต่อไปตกอยู่ที่ลู่เหวินตามความตกลงของคนทั้งบ้านแล้ว เฮ้อ!

 

 

 

 

หลังจากที่ออกจากร้านชุด วีรภาพก็ต้องเข้ามาที่บริษัทด่วน วิระและลูกๆเลยต้องตามมาด้วย ลู่เหวินเดินนำหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งดูเย่อยิ่งที่ได้อย่างมาจากพ่อ ส่วนลู่ฟางก็ยิ้มหวานแววตาซุกซนมองรอบข้างด้วยความตื่นเต้น น้อยครั้งนักที่ลู่ฟางจะได้มาที่บริษัทเพราะวิระไม่ค่อยพาลูกออกจากบ้านเท่าไร ต่างจากลู่เหวินที่ถูกพาเข้างานสังคมตั้งแต่เด็ก ไปกับปู่ย่าบ้าง ไปกับวีรภาพบ้าง เลยชินที่ถูกมองไม่กระพริบตาแบบนี้

 

“พี่ลู่ หนูปวดฉี่” พอมาถึงห้องทำงานของวีรภาพ ลู่ฟางก็เดินไปกระซิบบอกพี่ชายพร้อมยืนขาบิดไปบิดมา ลู่เหวินเลยเดินจูงมือน้องไปเข้าห้องน้ำที่มีอยู่ในห้องทำงานของป๊า

 

“หนูฉี่เสร็จแล้ว ไปเล่นกัน” พอออกมาจากห้องน้ำ ลู่ฟางก็จับมือพี่ชายให้ออกไปเล่นนอกห้องด้วยกัน แต่ก่อนจะออกไปก็แอบมองม๊าที่อ่านอะไรไม่รู้อยู่ที่โซฟาในห้อง พอเห็นว่าม๊าไม่สนใจลู่ฟางเลยดึงพี่ชายออกจากห้องไปเล่น

 

สองพี่น้องเล่นซ่อนหากัน โดยที่ลู่ฟางเป็นคนซ่อน ลู่เหวินเป็นคนหา ทั้งคู่เล่นกันจนลืมไปว่าม๊าเคยบอกเสมอว่าห้ามไปเล่นที่ชั้นอื่น ทำให้ตอนนี้ลู่เหวินและลู่ฟางลงมาถึงชั้นล่างและลู่ฟางก็วิ่งไปชนใครสักคนเข้าจนโดนผลักกลับและล้มลงบนพื้น พอลู่เหวินเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้าไปหาน้องที่ร้องไห้ออกมาจนเสียงดังแล้วทันที

 

“ฮึก พี่ลู่ หนูเจ็บ ฮื่อออ”

 

“เพี้ยงๆ หายเจ็บนะน้องของพี่” ลู่เหวินปลอบน้องชายสุดที่รักก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ผลักน้องตนเองล้มลงพื้นด้วยแววตาไม่ชอบใจ ลู่เหวินเป็นเด็กรู้เหวินรู้ แต่เพราะเรียนรู้อะไรมาตั้งแต่เด็กทำให้รู้ดีว่าการกระทำแบบนี้มันไม่น่าให้อภัย น้องชายของตนเองตัวเล็กนิดเดียว แม้จะโดนผลักเบาๆแต่สำหรับเด็กตัวเล็กๆก็ต้องเจ็บมากอยู่แล้ว

 

“มองหน้าฉันทำไมไอ้เด็กบ้า”

 

“ขอโทษน้องของฉันเดี๋ยวนี้” คำพูดคำจาที่เกินวัยของลู่เหวินทำให้ผู้หญิงตรงหน้ามองอย่างไม่ชอบใจที่เด็กคนนี้พูดแบบนี้กับเธอ พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไงถึงพูดจากับผู้ใหญ่แบบนี้

 

“แกน่ะสิไอ้เด็กบ้าที่ต้องขอโทษฉัน!”

 

“คุณชายเกิดอะไรขึ้นครับ” เฟยที่ถูกสั่งให้ตามหาคุณชายทั้งสองพอเห็นทั้งคู่ก็รีบเดินเข้ามาหาและเอ่ยถามขึ้นทันที

 

“ผู้หญิงคนนี้ผลักลู่ฟาง” ลู่เหวินบอกลุงเฟยผู้เป็นคนสนิทของป๊าทันทีที่โดนถาม

 

“ขอโทษนะครับคุณเหมย ไม่ทราบว่าคุณได้ทำอย่างที่คุณชายกล่าวหารึเปล่าครับ” เฟยถามหญิงสาวตรงหน้าหรือก็คือบุคคลที่กำลังจะขอร่วมลงทุนกับตระกูลหยาง แต่เฟยไม่แน่ใจว่าจะได้ร่วมงานกับตระกูลหยางหรือไม่เพราะทำคุณชายเล็กเจ็บแบบนี้

 

“ลุงเฟยหนูเจ็บ” ลู่ฟางที่ถูกเฟยอุ้มขึ้นมาบอกเสียงสั่นเครือปนสะอึกสะอื้น ก่อนจะมองพี่ชายที่ยังยืนจ้องหน้าผู้หญิงแปลกหน้าที่ผลักตนเองอยู่

 

“ก็เด็กพวกนี้วิ่งมาชนฉันก่อนนี่!”

 

“แต่คุณก็ไม่เห็นต้องทำรุนแรงกับเด็กเลยนะครับ ผมจะเรียนเรื่องนี้กับนาย การลงทุนร่วมกันก็คงต้องพิจารณาใหม่อีกครั้ง ไปครับคุณชาย คุณท่านกับม๊าของคุณชายกำลังตามหาอยู่”

 

ก่อนที่ลู่เหวินจะเดินตามเฟยไปก็ไม่ลืมยกยิ้มที่มุมปากใส่ผู้หญิงที่ผลักน้องตนเองอย่างรู้สึกสมน้ำหน้า กล้ามาทำน้องชายของลู่เหวินคอยดูลู่เหวินจะบอกป๊าให้หมดเลย บอกแม้กระทั่งว่า ผู้หญิงคนนี้เรียกลู่เหวินและลู่ฟางว่าไอ้เด็กบ้า ตั้งแต่เกิดมาหยาง ลู่เหวิน คนนี้ไม่เคยได้ยินใครกล้าเรียกคำนี้กับตนเองเลยด้วยซ้ำ คอยดูเถอะลู่เหวินจะสั่งให้ป๊าจัดการ!

 

 

 

 

หลังจากที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านมาและกลับถึงบ้าน ลู่ฟางก็เป็นไข้หนักในช่วงกลางดึกและถูกพาตัวมาโรงพยาบาลทันที เสียงร้องไห้ของลู่ฟางดังมาตลอดจนมาถึงรถที่จอรออยู่หน้าประตูจนปู่กับย่าตามมาด้วยเพราะเป็นห่วงหลาน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ทุกคนรับรู้เรื่องราวจากเฟยและลู่เหวินแล้ว ลู่เหวินเล่าทุกอย่างเล่าแม้กระทั่งว่าลู่ฟางวิ่งไปชนผู้หญิงคนนั้นก่อนและโดนผลักกลับจนล้ม จนทำให้ก้นของลู่ฟางเขียวช้ำจนน่าตกใจและเป็นเพราะแบบนี้ลู่ฟางเลยมีไข้ในกลางดึก

 

“ฮึก… หนูไม่หาหมอ ฮื่อออออ” หลังจากที่มาถึงโรงพยาบาล ลู่ฟางก็พยายามดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของวิระเมื่อเห็นคุณหมอที่เจอประจำถือเครื่องมือเตรียมตรวจ

 

“คนเก่งของคุณหมอไม่ร้องนะครับ ขอคุณหมอตรวจหน่อย” คุณหมอบอกอย่างใจเย็นก่อนจะเริ่มทำการตรวจแม้คุณชายน้อยจะดิ้นแต่ก็ต้องรีบตรวจให้เสร็จ

 

“ไข้ขึ้นเพราะรอยช้ำครับ เดี๋ยวฉีดยาและให้ยากลับทาเป็นประจำก็ดีขึ้นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”

 

“ไม่ต้องแอดมิทใช่มั้ยหมอ” ซิ่นหลิงถามเพราะหลายชายร้องไห้จนตัวแดงหมดแล้ว

 

“ไม่ต้องครับท่าน แค่ระวังอย่าให้เกิดการกระแทกตรงก้นอีกก็พอครับ”

 

“ขอบคุณนะคะหมอ ตาวีร์จัดการผู้หญิงคนนั้นเลยนะ แค่เด็กวิ่งชนยังผลักแรงขนาดนี้ แย่จริงๆเลย” ลู่หลินอดโมโหไม่ได้ตั้งแต่ได้ฟังเรื่องราวจากหลานชายคนโต หลานชายคนเล็กของเธอยิ่งบอบบางกว่าเด็กวัยเดียวกัน โดนขนาดนี้ก็ไม่แปลกที่จะไข้ขึ้น เด็กชนนิดเดียวมันจะเจ็บอะไรหนักหนา บอกกันดีๆก็ได้ ผลักแรงขนาดนี้มีจิตสำนึกรึเปล่าว่าหลานเธอเป็นเด็กตัวเล็กๆเอง

 

“สั่งเฟยให้จัดการแล้วครับ”

 

“ดีมาก เราจะยอมให้ใครมาหยามเกียร์ติเราไม่ได้ ใช่มั้ยครับลู่เหวิน” ซิ่นหลิงถามหลานชายที่นั่งกอดอกหน้าเครียดอยู่ข้างๆ

 

“ครับคุณปู่ ปล่อยไว้ไม่ได้” และคำตอบของทายาทตระกูลหยางก็ทำให้ซิ่นหลิงพึงพอใจที่สุด

 

เป็นผู้นำตระกูลหยางต้องหนักแน่นแบบนี้แหละ ถึงจะคุมลูกน้องอยู่!

 

 

 

.....................................................................

 

พี่ลู่คนโหด กับ ลู่ฟางเด็กดื้ออออ ทั้งสองคนช่างได้พ่ออะไรแบบนี้ 555555

ปล. ตอนนี้มายด์จัดส่งหนังสือครบทุกเล่มแล้วนะคะ ตอนสั่งพิมพ์จำนวนเล่มเบลอมาก สั่งมาเกินเลยเหลือ 6 - 7 เล่ม ใครสนใจเล่มติดต่อมายังเพจ Mamymind นะคะ ส่วนอีบุ๊คสามารถซื้อได้ทาง Meb และ Fictionlog ได้แล้วนะคะ

 

ความคิดเห็น