ดินสอน้ำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 334

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.3
แบบอักษร

จนกระทั่ง. . . .

 

จนกระทั่งมีเสียงกรี๊ดกร๊าดของนักศึกษาผู้หญิงแถวนี้ดังขึ้นไม่ต่างกันกับเพื่อนสาวของฉัน 3 คนรวมถึงเจ๊ลูซี่ด้วย

 

" แกรรร๊ๆๆๆๆ !! ฉันได้ยินเสียงพวกนางบอกว่าพี่เอ็ดเวิร์ดมามหาลัยด้วยอ่ะ กรี๊ดดดด " เป็นเสียงของยัยเกรซเองจ้าาาตามด้วยยย

" กรี๊ดดดดด / กรี๊ดดดด จริงอ่ะ " นาเดียและโซฟี

 

นั่นแหละค่ะ -_-

 

แก้วหูจะแตกมั้ยเนี้ยยยยไอ้บ้าเอ้ยย ว่าแต่หมอนั่นเป็นใครว้ะชื่อคุ้นๆ คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง

 

" จริงมึงก่อนจะมาสมัครที่มหาลัยนี้กูติดตามเพจของมหาลัยเขาบอกกันว่าพี่เอ็ดเวิร์ดเป็นบุคคลที่เห็นได้ยากกกก มากของมากของมากที่สุดเลยนะหากไม่ใช่คนในธุรกิจหรือเพื่อนเขาก็จะไม่มีทางได้เจอ "

" งื้อออ แล้ววันนี้เขามามหาลัยด้วยอ่ะบุญของอีโซฟีจริงๆ ที่จะได้เห็น ฮือออสุดหล่อของเค้าา "

" กูเห็นแล้วเมื่อกี้แต่เห็นแค่ปลายเส้นผม ใจนี่แทบตกไปอยู่ตาตุ่มตีนเห็นแค่นี้ก็ดีต่อใจ อร้ายยย ฝันดีแล้วนะมึง ''

 

เอ่อคือ แค่ปลายเส้นผมมันถึงกับต้องเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอว้ะนี่ถ้าเมื่อกี้มันได้เห็นหน้าชัดๆ กูไม่ต้องแบกมันเข้าศรีธัญญาเลยเรอะ

 

หลังจากที่ฉันทำหน้าเหมือนมีเครื่องหมายคำถามอยู่ท่ามกลางดงที่ไม่รู้ว่าเพื่อนหรือแรด คือแบบ อืม มันเอือมอ่ะ

เจ๊ลูซี่ก็เอ่ยถามฉันขึ้น

 

" ลูกสาวทำไมทำหน้าเหมือนคน งง อะไรขนาดนั้นนี่อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้จัก "

 

คงจะมีเครื่องหมายคำถามอยู่ที่หน้าของฉันจริงๆ แหละเจ๊แกเลยถาม

 

และฉันก็ส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบให้กับเจ๊แก ก็ฉันไม่รู้จักนี่หว่า

 

" ต๊ายยยยย หนูไปอยู่ไหนมาลูกกกนี่ถ้าเขาดังแค่ในมหาลัยก็ว่าไปอย่างแต่นี่เขาดังทั่วโลกในหมู่ของนักธุรกิจเชียวนะ "

 

ฉันไม่รู้จักจริงๆ นะจริงๆ ในหมู่ธุรกิจของฉันก็ดังแต่ฉันใช้เป็นชื่อของหม่ามี้เพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจเวลาไปไหนมาไหนกับโน่น้อยก็เลยเป็นธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จักฉันในนามของนักธุรกิจเหมือนกับแด้ดดี้และหม่ามี้ของฉัน

 

" เอาเป็นว่าเขาหล่อและรวยมากกก หล่อแบบอยากถวายตัวอยากเอาขึ้นหึ้งหล่อจนบรรดาสาวๆ นี่ต่างพากันถวายตัวแต่ก็ไม่เคยแลสาวคนไหนเลยนะ "

" ใช่ๆ เจ๊หนูเคยได้ยินข่าวตามเพจอยู่อยากจะรู้จริงๆ เลยผู้หญิงแบบไหนนะที่จะเข้าตาผู้ชายอย่างพี่เอ็ดเวิร์ด แต่เจ๊ว่าอย่างหนูนี่ได้ป้ะ "

โซฟีพูดพร้อมกับทำท่าทางยั่วยวน เซ็กซี่

" หนูว่าได้นะเจ๊ " นาเดียที่มองการกระทำของโซฟีอย่างเอือมๆ ก็พูดขึ้น

" ได้อะไรว้ะ ''

" ได้ส่งมันไปเกิดใหม่อ่ะเจ๊ ฝันเฟื่องชิบหายแค่ได้มองอ่ะมึงอ่ะเมื่อกี้ก็ชัดแล้วหนิ ได้มองแค่ปลายเส้นผม "

สิ้นสุดคำพูดของวาวาก็เกิดเสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นรวมฉันคือหนึ่งในการร่วมหัวเราะด้วย 555555555555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ด้านเอ็ดเวิร์ด

 

 

" ไงมึงทำไมวันนี้มาได้ว้ะ ปกติเทอมนึงมาไม่ถึง 10 ครั้งเลยมั้ง "

 

เอ็ดเวิร์ดที่เปิดประตูเข้ามาในห้องส่วนตัวของกลุ่มเพื่อนพวกเขาที่ใช้ไว้เป็นที่ผ่อนคลายเวลาเรียนและเป็นที่สิงสถิตของพวกเขา ห้องนี้มีทั้งทีวีจอขนาดใหญ่ ตู้เกมส์ โต๊ะสนุ๊ก รวมถึงห้องน้ำ ห้องนอนที่ใช้สำหรับเวลาช่วงพักพวกเขาจะได้เข้ามานอนรอเวาเรียนกัน

 

และคนที่ได้ถามถึงเหตุผลการมาของเอ็ดเวิร์ดก็คือหนึ่งในเพื่อนของเขาชื่อว่าบรูค เพราะปกติแล้วเอ็ดเวิร์ดจะไม่ค่อยมาเรียนขนาดส่งงานยังฝากมาส่งแล้วนี่อะไรเปิดเทอมวันแรกเขาดันมาเป็นเหตุการ์ณครั้งใหม่ที่ควรจารึกไว้ในประวัติศสาตร์มากที่เพื่อนเขาคนนี้มาเรียน ไม่ใช่แค่เขาที่ตกใจหรอกทุกคนที่มหาลัยนี้ต่างพากันตกใจแหละก็เพราะว่าเขาเป็นบุคคลที่หาตัวและเจอได้ยากไงถ้าไม่ใช่เพื่อนหรือเพื่อนร่วมธุรกิจกันที่นัดคุยงานกัน ขนาดพวดเขายังไม่ค่อยได้เจอเลยเพราะเอ็ดเวิร์ดทำแต่งาน

 

เอ็ดเวิร์ดไม่พูดตอบอะไรเพียงแต่แค่เดินมานั่งโซฟาตัวข้างๆ ดีแลนเพื่อนสนิทของเขาอีกคนถัดจากเขาก็คือซีน่อนที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นเกมส์ไม่สนใจการมาของเอ็ดเวิร์ด

 

" มาหาของที่หายไป "

" ยังไงว้ะ มึงช่วยอธิบาย " บรูคที่ยังไม่เข้าใจกับคำตอบก็ได้เอ่ยขอให้เอ็ดเวิร์ดช่วยขยายความ

" เธอ...คนนั้น...ที่หนีฉันไป "

 

เอ็ดเวิร์ดพูดแค่นั้นก็ทำเอาเพื่อนของเขาต่างพากันอึ้งกับคำตอบที่ได้ ไม่ต่างกันกับซีน่อนที่ตอนแรกนั่งเล่นเกมส์อยู่ก็ต้องยอมเลิกเล่นและนั่งฟังเจ้าตัวพูดและอธิบายมากกว่านี้แต่ก็ไม่มีเสียงพูดอะไรออกมาอีกนอกจากคำตอบก่อนหน้านี้

ซึ่งพวกเขารู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกันมานานและหากมีเรื่องอะไรเราจะไม่ปิดบังกันจึงทำให้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเอ็ดเวิร์ด

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น