marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30
แบบอักษร

 

(โซรา)

 

 

“หย่งสือเดินช้าๆหน่อยสิ” ฉันดึงแขนอีตาบ้าหย่งสือไว้เพราะพ่อคุณเล่นเดินฉับๆไปไวมากให้ตายเถอะ

“นี่คุณอยากโดนพวกนั้นไล่ฆ่าหรือไงถึงจะเดินช้าๆนะได้ฟังรายงานหรือเปล่าตอนนี้ทางด้านล่างกับบนเขาติดตั้งระเบิดกันแล้วเท่ากับว่าเรามีเวลาไม่ถึง30นาทีด้วยช้ำ” ฉันเกลียดคำพูดของหมอนี่จริงๆนะฉันเข้าใจที่เขาพูดแตาเขาจะเดินไปไหนไกลทำไมในเมื่อเราก็อยู่ชั้นกลางระหว่างทางขึ้นลงของที่นี่ละอีตาบ้า

“แล้วคุณจะเดินไปไหนมิทราบคุณหย่งสือตอนนี้เราก็อยู่ตรงจุดที่เราจะต้องวางระบบแล้วเนี่ย =_=!!!!” ฉันกลอกตามองเขาอย่างเหนื่อยใจให้ตายเถอะผู้ชายคนนี้

“ก็จะให้ผมหยุดได้ไงเมื่อตอนนี้พวกนั้นกำลังตามเรามาคุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าตอนนี้เราโดนล้อมหน้าล้อมหลังไว้หมดละ” พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ฉันก็หันมองไปรอบให้ตายเถอะตอนนี้เราอยู่บนสะพานทางเชื่อมที่ตอนนี้โดนล้อมไว้ด้วยคนของพวกนั้นนับได้ประมาณ20กว่าคน

“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกละจิ๊!!” ฉันหันไปต่อว่าเขาอย่างไม่พอใจก่อนจะหยิบปืนขึ้นมาเล็งไปที่พวกนั้นคนหกคนจะไหวหรือเปล่าเนี่ยไปกับอีตานี่ทีไหร่โดนดักหลังตลอดเขามันตัวซวยจริงๆ

“ให้ตายสิผมได้ยินมาว่าคุณถูกฝึกโหดมาตั้งแต่เด็กไม่คิดว่าคุณจะไม่มีไหวพริบขนาดนี้นะไม่น่ามาเป็นตัวถ่วงเลยจริงๆ” อ๊ากก!!!! ไแ้บ้านี่กำลังพูดให้ฉันอยู่!!! ฉันโซรา ผู้ที่เกิดมาเพียบพร้อมทุกอย่างทั้งความสวย ความเก่ง ความฉลาดแต่ตอนนี้ฉันกำลังโดนไอ้มาเฟียเฉินเจินต่อว่าให้ว่าเป็นตัวถ่วง!!! กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้ให้ฉันกันนะเดี๋ยวฉันจะทำให้ดูว่าฉันไม่ได้เป็นตัวถ่วง!!!!

“ไอ้บ้าฉันไม่ใช่ตัวถ่วง!!!” พูดจบฉันเหนี่ยวไกปืนใส่หัวของพวกนั้นอย่างไม่ยั่งมือจนกระสุนหมดแม็กทุกดอกไม่พลาดโดนกระบาลเต็มพอพวกนั่นเห็นเพื่อนนอนตายต่อหน้าก็รีบยิงมาที่ฉันแต่ฉันไวกว่ารีบเปลี่ยนแม็กทันทีแล้ววิ่งไปทางที่พวกมันยืนขวางที่ตอนนี้มันพากันมาเพิ่มอีก...

ปัง! ปัง! ปัง!

ฉันวิ่งไปกระโดดเตะครางของไอ้คนที่ยิงมาก่อนจะเล็งปืนใส่หัวของหมอนั่น

ปัง!

พวกนั้นกรูกันเข้ามาหาฉันมันคนหนึ่งกรูเข้ามาบีบคอฉันก่อนจะเหวี่ยงไปที่ราวกั้นบนสะพาน

ปึก!

“อั๊ก! เจ็บนะไอ้เหี้ย!!!!” ฉันตะคอกใส่หน้ามันก่อนจะยกปืนขึ้นมายิงใส่คางของมัน

ปัง!

คนอื่นก็พากันระดมยิงใส่ฉันแต่ให้ตายเถอะฝีมือมีแค่นี้หรือไงฉันยกปืนขึ้นมายิงพวกนั้นไวกว่าที่พวกนั้นจะยิงมาแตาในจังหวะที่ฉันกำลังต่อสู้ฟัดเหวี่ยงอยู่นั้นจู่ๆไอ้บ้าที่หาว่าฉันเป็นตัวถ่วงก็ดึงฉันไปหาเป็นจังหวะเดียวกันกับกระสุนเฉียดผ่านแก้มไปนิดหน่อย...

ปึก! ปัง!

“อร้ายยยยย!!!! นี่แกกล้ายิงใส่หน้าสวยๆของฉันงั้นเหรอ!!!! ตายไปสะไอ้พวกสารเลว!!!!” ฉันกับไอ้บ้าหย่งสือระดมกันยิงพวกนั้นอย่างรำคาญที่มันแห่กันมาไม่จบสิ้นสักที่ให้ตายสิไอ้บ้าหย่งสือคอยกันหลังให้ฉันและฉันก็คอยกันหลังเขาให้...

“บ้าฉิบ!! มันมากันเรื่อยๆแบบนี้ไม่จบสิ้นแน่เราต้องออกไปจากตรงนี้ก่อนแล้วรีบวางระเบิดกันเถอะ”

ปัง!

“ถ้าทำอย่างที่ฉันบอกแต่แรกเราคงได้ออกไปจากที่นี่แล้ว” ฉันเหลือบตามองหน้าหมอนั่นอย่างไม่พอใจ

ปัง!

“โอเคผมผิดเองให้ตายสิคุณนี่มันชอบเอาชนะจริงๆ”

ปัง!

“เฮอะ!!! นี่นาย!!!”

ปัง!

“ก็ความจริง” อ๊ากกกกก!!! ฉันเกลียดไอ้ผีบ้านี่จริงๆอยากจะยิงหน้าหล่อๆนี่ให้แหกจริงๆในขณะที่เราหกคนยิงปะทะกับพวกนั้นอยู่จู่ๆก็เห็นทีมของทริกซี่และคุณโจเชฟที่มาจากไหนก็ไม่รู้คือสองคนนี้โดดมาจากด้านบนนะ

ปึก!

“ยัยโซฉันติดตั้งระเบิดจิ๋วของยัยลิต้าข้างบนเสร็จแล้วนะแกทำอะไรอยู่เนี่ยถึงมีเวลามาดวลกับพวกนี้” ฉันอยากจะกลอกตามองยัยเพื่อนรักที่ฉันพึ่งรู้ว่าเธอเป็นซีไอเอวันนี้!!!! แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้เพราะต้องใช้สมาธิยิงปืน

“ให้ตายเถอะ...แกก็เห็นนิ”

“ใจเย็นก่อนครับผมว่าเราฝ่าออกไปทางขวาละกันผมนับถึงสามแล้วรีบวิ่งนะเดี๋ยวผมจะระเบิดสะพานนี้” เราทั้งหมดพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่คุณโจเชฟพูด

“หนึ่ง.....สอง.....สามไป!!!” นับถึงสามบ้าบออะไรนี่ไม่ทันหายใจด้วยช้ำแต่ฉันก็วิ่งอย่างรวดเร็วใครอยากจะโดนระเบิดกันละให้ตายเถอะแต่เหมือนไอ้บ้าหย่งสือจะเร็วกว่าฉันไม่ได้ฉันไม่ยอมเด็ดขาดฉันเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก!!!

ปึก!!! บึ้มมมมม!!!!

พอสะพานระเบิดเราก็วิ่งมาถึงฝั่งขวาระหว่างทางที่วิ่งมาฉันกับหย่งสือก็จัดการพวกที่คอยขวางหน้าเพราะเราสองคนวิ่งนำหน้าสุดเขาคงจะเป็นคู่หูที่ได้เรื่องให้ฉันได้ถ้าปากไม่หมาแบบนี้!!!! แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเกินพอแล้วที่จะจับคู่กับเขา...

“แฮ่กๆ...แฮ่กๆ...เหนื่อยชะมัด”

“ผมถึงในนี้ก่อนคุณนะ...แฮ่กๆ” ฉันนั่งหอบอยู่ก็ต้องหันไปมองหน้าหมอนั่นอย่างไม่พอใจ

“แต่ฉันจัดการพวกนั้นได้เยอะกว่าฉันอัดหน้าพวกนั้นไปสิบคนยิงกระบาลไปทั้งหมดแถมฉันยังยิงแม่นกว่านายโดนจุดตายทุกจุด” ฉันลุกขึ้นยืนกอดอกพูดอย่างผู้ชนะ

“แต่ผมช่วยให้หัวคุณไม่โดนลูกปืนฝังมาสามครั้ง”

“เฮอะ!!!”

“เดี๋ยวๆ...หยุดเถียงกันก่อนตอนนี้เรารีบไปติดตั้งระเบิดแล้วออกไปจากที่นี่กับเถอะก่อนมันจะระเบิด”

“ใช่ๆ...รีบไปกันเถอะ” แล้วคุณโจเชฟกับยัยทริกซี่ก็มาห้ามฉันกับไอ้บ้านั้นที่ตอนนี้แทบจะกินกันอยู่ละ

“นั่นสินะ...รีบไปกันเถอะเสียเวลาต้องมาเถียงกับคนที่ชอบเอาชนะจริงๆ” แล้วหมอนั่นก็เดินหันหลังไปพร้อมกับคำพูดที่เจ็บแสบ!!!

“อ๊ากก!!! ไอ้บ้า!!! ฉันเกลียดนาย!!!!” หมอนั่นชะงักฝีเท้านิดหน่อยก่อนจะหันมายิ้มเหยาะๆใส่ฉัน

“ผมก็ไม่ได้ชอบคุณเท่าไหร่นะ...ผู้หญิงอะไรไม่รู้จักเอาใจคนอื่นบ้างเลยแข็งกะด้างชะมัด” หมอนั่นพูดพร้อมกับยักไหล่แล้วเดินนำไปอย่างอารมณ์ดีฉันได้แต่ยืนกำมือแน่นจนยัยเพื่อนรักต้องมาตบไหล่เบาๆ

“ใจเย็นโซรีบไปกันเถอะ” ฉันสะบัดหน้าขึ้นอย่างเลิศๆก่อนจะเดินตามหลังไปอย่างเคืองแค้น!!!!

เราสิบสองคนเดินมาตามทางเรื่อยๆแต่ไอ้บ้านั่นก็ไม่ยอมหยุดติดตั้งระเบิดสักทีตอนนี้เราไม่ได้มาเดินเล่นที่สวนหลังบ้านนะต้องเดินทรมานจะตายหรบๆซ่อนๆจนมาถึงทางเชื่อมของอีกชั้น...

“รอแป๊บนะผมจะไปติดตั้งระเบิดตรงนี้เวลาที่ถึงเวลาระเบิดรัศมีของระเบิดจะกว้างขึ้นกว่าเดิม”

“งั้นเดี๋ยวผมระวังหลังให้ครับ” ฉันกลอกตามองบนิดหน่อยแต่ก็หันหลังไปดูลาดเลาให้อย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่แต่ในขณะที่ฉันกำลังดูต้นทางอยู่นั่นจู่ๆสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นอันแจอีผู้หญิงที่เป็นคนวางยาสลบใส่ลูกพี่ลูกน้องของฉันเธอเดินเข้าไปในห้องหนึ่งอย่างรีบร้อน....

“นั้นเธอจะไปไหนนะ” ฉันมองอย่างสงสัยก่อนจะหันมามองหน้าทริกซี่

“แกว่ายัยลิสจะต้องการตัวเธอหรือเปล่าโซ” คำตอบเรื่องนี้มันง่ายมาก..

“ไปพาตัวยัยนั้นมากันเถอะ” ทริกซี่พยักหน้าอย่างเข้าใจฉันจึงหันหน้าไปหาลูกน้องของหมอนั่นที่ยืนอยู่ด้วยกันทันที

“เดี๋ยวฉันมานะนายช่วยระวังหลังให้พวกนั้นหน่อย” พูดจบฉันกับยัยเพื่อนรักก็เดินออกมาอย่างระวังตัวทันทีโดยไม่รอคำตอบของหมอนั่นเราสองคนเดินหลบมุมตามกำแพงมาเรื่อยๆจนมาถึงห้องที่เธอเดินเข้าไปเมื่อกี้แต่ประตูไม่มีรูตรงไหนที่สามารถส่องเข้าไปข้างในได้เลยให้ตายสิ...

“เอาไงดีโซเราบุกเข้าไปดือๆคงไม่ดีแน่เพราะเราไม่รู้ว่ามีอะไรข้างในบ้าง”

“นั่นสินะ...แต่จะทำไงดีละ” ในขณะที่เราสองคนกำลังคิดอยู่นั้นจู่ๆก็มีคนเดินมาพร้อมกันตะโกนขึ้น

“เฮ้!! พวกเธอเป็นใครนะ” ฉันหันหน้าไปมองหนอนั้นที่มากับเพื่อนสองคนเหมือนประตูจะเปิดออกมาแล้วด้วยฉันจึงดึงมีดออกมาจากขาขวาเหวี่ยงไปเสียบเข้ากลางหัวหมอนั่นจนล้มลงทันทีพร้อมกับยัยทริกซี่ที่วิ่งไปเตะปืนออกจากมือหมอนั่นแล้วใช้เชือกรัดคอทันทีจนหมอนั่นล้มลงกับพื้นพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณเป็นจังหวะเดียวกันที่ประตูค่อยๆเปิดออกมาเราจึงเดินไปหลบข้างหลังประตูก่อนแต่ในช่วงเวลาที่ประตูค่อยๆเปิดออกมาฉันก็เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในห้องนั้น...

‘นี่มัน.....พวกนี้กำลังทดลองไวรัสสินะถึงไม่รู้ว่าเราบุกเข้ามาแถมยังยืนมองคนดิ้นทุรนทุรายอยู่ตรงหน้าอย่างเลือดเย็นจริงๆ’ ฉันมองไปที่พวกนั้นที่ยืนอยู่ตรงนั้นประมาณสิบกว่าคนมีแต่คนใหญ่คนโตทั้งนั้น...เดี๋ยวพวกแกก็จะหายไปทุกคนประตูค่อยๆปิดลงพร้อมกับร่างบางของแจอีที่เดินออกมาเธอชะงักเล็กน้อยที่เห็นเราและเธอกำลังจะกรี๊ดฉันจึงรีบโผล่เข้าไปปิดปากของเธอไว้ก่อนจะรีบดันประตูให้ปิดลงพร้อมกับล็อกด้านนอกไว้ไม่ให้พวกนั้นออกมา...

“อื้อๆๆๆๆ” เธอดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตายทริกซี่จึงใช้ปืนฟาดลงที่ก้านคอเธอจนสลบไป

ปึก!

“เอาละแบกยัยนี่ไปกันเถอะ” ฉันกับทริกซี่แบกแจอีไปอย่างทุลักทุเลจนมาถึงตรงที่พวกนั้นรออยู่...

“นี่คุณโซ.....เอ๊ะนี่ผู้หญิงคนที่เห็นตอนนั้นนิ” เหมือนหย่งสือจะต่อว่าฉันแต่พอเห็นยัยแจอีละเงียบทันที

“ช่วยแบกยัยนี่ไปทีพายัยนี่ออกไปด้วยห้ามใครรายงานเรื่องนี้ไปให้แจอันรู้นะฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง” ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจที่ฉันพูดแต่มีคนเดียวที่มองหน้าฉันอย่างเจ้าเล่ห์

“พวกนั้นอยู่ในห้องฝั่งซ้ายเกือบทุกคนพวกมันกำลังทดลองไวรัสอยู่ในนั้นฉันเห็นเป็นห้องกระจกที่มีผู้ติดเชื้อดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นพร้อมกับสภาพที่น่ากลัวสุดๆยังกะซอมบี้” คำพูดของฉันทำให้ทุกคนทำหน้ายี้เล็กน้อยก่อนฉันจะพูดขึ้นอีก

“คุณโจเชฟคุณติดตั้งระเบิดตรงเรือดำน้ำของพวกนั้นทุกลำแล้วใช่ไหม” เขามองหน้าฉันพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

“โอเคงั้นเราออกไปกันเถอะมีเวลาไม่ถึงห้านาทีละขึ้นไปขโมยฮอออกไปกัน” ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเราทั้งหมดก็พากันยกขบวนขึ้นไปด้านบนที่เป็นคฤหาสน์ระหว่างทางก็มีพวกนั้นโผล่มาสองสามคนมาตายเอาดื้อๆฉันไม่ได้ลงมือแล้วละเพราะคนของคุณโจเชฟจัดการทุกอย่าง...

“ระเบิดถูกติดตั้งครบทุกจุดแล้วทีมสามและสี่กำลังขึ้นไปคฤหาสน์แล้ว...อีกสองชั่วโมงระเบิดจะเริ่มทำงานขอให้ทุกคนออกไปจากที่นี่ทันทีขอยำว่าระเบิดกำลังจะทำงานขอให้ทุกคนออกไปจากที่นี่ทันที...” ฉันฟังสิ่งที่คุณโจเชฟพูดก่อนจะเดินขึ้นฮออย่างสบายใจในที่สุดเรื่องวุ่นวายนี่ก็จะจบลงสักที

“เอาละกลับกันเถอะ”

 

 

 

ลิต้า

 

“ระเบิดถูกติดตั้งครบทุกจุดแล้วทีมสามและสี่กำลังขึ้นไปคฤหาสน์แล้ว...อีกสองชั่วโมงระเบิดจะเริ่มทำงานขอให้ทุกคนออกไปจากที่นี่ทันทีขอยำว่าระเบิดกำลังจะทำงานขอให้ทุกคนออกไปจากที่นี่ทันที...”

ฉันหยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาทันทีที่ได้ยินสิ่งที่คุณโจเชฟรายงานมาระเบิดถูกติดตั้งทุกจุดแล้วน่าแปลกที่พวกนั้นไม่เอะใจที่เสียงปืนดังไปทั่วแบบนั้นนะพวกนั้นกำลังทำอะไรกันแน่ฉันแฮกเข้ากล้องวงจรปิดอีกครั้งก่อนจะไล่ดูทุกกล้อง

ชั้นล่างห้องที่อึนซาไปติดตั้งระเบิดคนพวกนั้นกำลังยิงต่อสู้กับอะไรสักอย่างพอมองดีๆแล้ว...

“นี่มัน....ผู้คนที่พวกนั้นทำการทดลองนิทำไมมันน่ากลัวแบบนี้” พอฉันพูดแบบนี้แอลที่นั่งอยู่บนฮอก็หันมาดูด้วย

“น่ากลัวชะมัด...ว่าแต่พวกนั้นออกมากันหมดหรือยังนะ”

“ถามสิ...เพราะอีกสิบห้านาทีฉันจะตัดสัญญาณที่นั่นไม่ให้สื่อสารกับโลกภายนอกได้และปิดระบบไฟฟ้าของที่นั่นทั้งหมดนะ” แอลพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะพูดขึ้น

“เฮ้...พวกนายออกมากันหมเทุกทีมแล้วใช่ไหม”

‘ตอนนี้ฉันอยู่บนเรือดำน้ำแล้ว’ เสียงของอึนซาดังขึ้น

‘ตอนนี้ผมอยู่บนฮอแล้ว’

‘เราก็อยู่บนฮอดีนะที่มีสองลำพอดี’

พอได้ยินทุกคนตอบกลับแบบนั้นฉันก็พยักหน้าอย่างเข้าใจทันที

“งั้นฉันจะตัดขาดพวกนั้นละนะ” ฉันก้มดูที่กล้องอีกครั้งเสียดายที่ไม่เห็นแจอีถ้าเจอเธอฉันพาเธอกลับมาด้วยแน่....

“ลาก่อน...พวกสารเลว”

ติ๊ด!

 

 

 

 

เดินทางมาถึงตอนนี้กันแล้วมันช่างเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานจริงๆตัวละครทุกตัวก็ทำเอาลุ้นจนใจจะขาดฮ่าๆเป็นบทที่ท้าทายการเขียนครั้งนี้จริงๆพยายามหาข้อมูลมาใส่ให้มันได้ความสนุกยิ่งขึ้นหวังว่าทุกคนจะชอบกันนะตอนหน้าจะเป็นไงก็มาลุ้นกันอีกทีว่านางเอกเราจะเจอกับแจอีหรือเปล่า😊

 

 

ความคิดเห็น