ดินสอน้ำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 498

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.2
แบบอักษร

ตลอดระยะทางเดินที่ฉันเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยก็มีเสียงซุบซิบที่มาพร้อมกับสายตามองมาทางฉันทำเหมือนกับว่าฉันเป็นพวกมนุษย์ต่างดาวที่เดินท่องเที่ยวชมสถานที่โลกอย่างไงอย่างงั้น

 

ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวก่อน ฉันเป็นลูกสาวมหาเศรษฐีของตระกูลเอลวิสที่รวยระดับต้นๆ ของประเทศ บ้านฉันทำธุรกิจมากมายมีทั้งบริษัทเพชรพลอย บ่อน้ำมัน โรงแรม และอื่นๆ อีกมากมาย ส่วนฉันก็มีมีธุรกิจของตัวเองเหมือนกันที่สร้างมาด้วยกำลังของตัวเองไม่ได้พึ่งบารมีแด้ดดี้และหม่ามี้ของฉัน ฉันทำธุรกิจเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่กำลังเป็นที่นิยมอยู่ตอนนี้ด้วยแหละรวมถึงอะไหล่รถยนต์ที่หายากเพราะส่วนตัวฉันชอบเกี่ยวกับรถหนะ และก็คิดว่าคงมีอีกหลายธุรกิจที่คิดจะทำแต่กำลังวางแผน ก็นะฉันมีลูกชายที่ต้องเลี้ยงด้วยซึ่งนั่นก็คือบรูโน่เป็นแก้วตาหวานใจของฉันเลยแหละบรูโน่เป็นเด็กฉลาดเกินไว เหมือนกับเขาคนนั้นแต่ก็นั่นแหละฉันไม่อยากพูดถึงเพราะมันเกิดจากความผิดพลาดที่ครั้งนั้นฉันเมาจนไม่มีสติที่คืนวันเกิดของเพื่อนฉันแถมยังเป็นเพื่อนของเขาด้วยอีก

พอตื่นเช้ามาฉันก็ลุกหนีเขาออกมาก่อนจะตัดสินใจบินไปเยอรมัน เพราะช่วงนั้นอยู่ในช่วงปิดเทอมและคืนวันนั้นหม่ามี้โทรมาบอกให้ไปช่วยงานท่านพอดี จนถึงช่วงที่กำลังจะเปิดเทอมฉันรู้สึกถึงอาการแปลกไปของตัวเองจนคิดได้ว่าหลังจากคืนนั้นฉันไม่ได้กินยาคุม ฉันจึงซื้อที่ตรวจมาตรวจจนมีผลออกมาว่า ฉันท้อง แน่นอนฉันไม่บอกให้เขารู้ฉันกับเขาเราไม่ได้รักกันฉันไม่อยากให้เราต้องมารับผิดชอบกันเพียงเพราะความผิดพลาดของเราทั้งสองฉันเองก็ด้วย ฉันตัดสินใจบอกแด้ดและหม่ามี้ท่านทั้งสองเข้าใจฉันและตั้งแต่วันนั้นฉันต้องดรอปเรียนไว้และมาสอบเทียบเท่าเข้าทีหลัง

 

 

ฉันเดินมาเรื่อยๆ จนมีผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง หน้าตาเธอดูแรงๆ บวกกับท่าทางของเธอเดินเข้ามาทักทายฉันอย่างเป็นมิตร

 

" Hiii หวัดดี ฉันเกรซนะ "

 

ฉันที่ยังไม่ได้ทันพูดตอบอะไรก็ถูกเธอคนนี้ลากมาที่กลุ่มโต๊ะม้าหินโต๊ะหนึ่งซึ่งมีผู้หญิงสองคนที่นั่งอยู่

 

" อีเกรซ นี่มึงลากนางฟ้าที่ไหนมานี่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังเขิน "

 

ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมกับเดินเข้ามาสำรวจใบหน้าของฉันอย่างใกล้ๆ พร้อมกับลูบคลำผิวฉันไปมา ประหนึ่งเหมือนหาเลข

 

" หวัดดีฉัน โซฟีนะ เธอสวยจังอ่ะดูสิผิวเธอสิขาวอมชมพูเนียนและนุ่มมาก งื้ออออ "

 

ผลั๊วว !!

 

" โอ้ย !! มึงตบกูทำไมเนี่ยวาวา เหี้ยน่าแทบขมำ "

" ก็มึงนั่นแหละ ไปจับแขนเขาถูๆ ไถๆ อยู่นั่นกะจะหาเลขหรือไงดูดิ๊เนี่ยเเขนเขาแดงหมดแล้วยิ่งขาวๆ อยู่ หวัดดีนะเราชื่อนาเดีย อย่าไปสนใจไอ้โซฟีมันเลยมันก็บ้าๆ บอๆ แบบนี้แหละเสียดายหน้าตาที่ดูแรงขัดกับนิสัยมันจริงๆ "

 

นาเดียเธอพูดว่าโซฟีก่อนจะหันมาคุยทักทายกับฉัน

 

" พอๆๆ กันได้ล้ะกูเห็นเพิ่งมาแสดงว่ายังไม่ลงทะเบียน ปะ เดี๋ยวพวกกูพาไปลงทะเบียนแล้วก็ไปเข้าลานกิจกรรมกัน "

 

สรรพนามเปลี่ยน นี่คุยกันไม่ถึง 10 นาที แค่สรรพนามเปลี่ยนก็เหมือนกับสนิทกันมาแล้ว 10 ปีเลยหรอว้ะ เอ้อก็ได้

เกรซเพื่อนผู้หญิงที่เดินเข้ามาทักทายฉันคนแรกเอ่ยขึ้นก่อนจะลากฉันไปลงทะเบียน

 

 

เมื่อถึงเวลาเข้ากิจกรรมรุ่นพี่ก็ให้ทุกคนแนะนำตัวเองจนกระทั่งมาถึงแถวที่พวกฉันนั่งอยู่

 

" ชื่อเกรซ เอกบริหาร โสดค่ะ '' เกรซพูดจบก็มีเสียงโห่แซวขึ้นมามากมาย

 

" ชื่อโซฟี เอกบริหารค่ะ โสดค่ะ " โซฟีเองก็ไม่แพ้กัน

 

" ชื่อนาเดีย เอกบริหารค่ะ โสดค่ะ " เสียงโห่ร้อง แซวดังขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงฉันที่ต้องแนะนำตัว

 

" ชื่อพีบี เอกบริหาร ไม่โสดค่ะ " ฉันแนะนำตัวเองโดยกรบอกสถานะตัวเองว่าไม่โสด จะให้ฉันบอกว่ามีลูกแล้วค่ะแต่ไม่มีผัว มันก็ไม่ใช่ป้ะ ก็ตัดปัญาบอกว่าไม่โสดนี่แหละ จะได้ไม่มีใครมาตามจีบฉันด้วย แต่พอตัดสินใจพูดแบบนั้นไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรเล๊ยยย พอฉันแนะนำตัวเสร็จก็มีเสียงดังขึ้นมาทั่วลานกิจกรรม

 

' วุ้ววว สวยชิบหายเลยโว้ยยยย '

' กูนึกว่ารวมพลคนนางฟ้า แต่คนสุดท้ายที่แนะนำตัวนี่เอาเป๋าตังค์เค้าไปเลยย พร้อมโฉนดและที่ดิน '

' ยอมเป็นชู้ก็ได้ค้าบบบ สวยอ่ะอยากได้อิจฉาผัวเขาจัง '

 

' บอกกูทีว่านี่คนนึกว่านางฟ้า สวยเหี้ยๆ สวยแบบอยากได้ สวยแบบอยากขโมยผัวเขา '

 

' กูผู้หญิงด้วยกันยังเขินคนอะไรสวยชิบหายอ่ะมึง ไม่กล้ายืนข้างเลย '

 

' เอาคนนี้เป็นดาวคณะ '

 

พอสิ้นเสียงเสียงนั้นทุกคนที่ได้ยินและนั่งใกล้ๆ ที่ได้ยินก็ต่างกันพูดพร้อมกันขึ้นมาทั่วลานกิจกรรมประหนึ่งเหมือนยืนประท้วงอะไรกันสักอย่าง ฮืออออ ฉันไม่อยากเปนนนนเบื่อความสวยของตัวเองเป็นเหตุจริงจริ๊งงงง

 

จนกระทั่งมีรุ่นพี่พูดขึ้นสั่งให้ทุกคนเงียบ พอสิ้นสุดเสียงรุ่นพี่ทั้งลานกิจกรรมก็เหมือนกับป่าช้าดีๆ นี่เอง เงียบกริบ เงียบเกิน

 

" เพื่อตอบสนองความต้องการของทุกคน อีลูซี่โว้ยยยย อยู่ไหนว้ะ อีศรราม !!! ''

 

สิ้นสุดเสียงนั้นก็มีเสียงด่ามาแต่ไกลพร้อมกับร่างหนุ่มใจสาวที่เดาแล้วว่าน่าจะเป็นเจ้าของชื่อที่รุ่นพี่เรียกเมื่อกี้นี้

 

" กูชื่อลูซี่ !! เรียกชื่อนั้นอีกทีจะตบด้วยศอกให้ เดะเถอะ แล้วเรียกกูมามีอะไร "

 

" นู่นดาวคณะปีนี้ ช่วยดูแลฝึกอบรมให้เธอด้วย เข้าใจมั้ยอีตุ๊ด "

 

" ไหนๆๆๆ ดูซิ โอ้ยยยยกรี๊ดดดด สวยจังเลยอ๊าาาา นางฟ้าตกสวรรค์ลงมาแล้วหาทางกลับไม่ถูกหรือเปล่าเนี้ยหื้มมมม สวยจริงสวยจังเล๊ยยย เคเลยเดะเจ๊ลูซี่คนนี้จะฝึกอบรมเรื่องดาวคณะให้นะจ๊ะ หลังจากเสร็จกิจกรรมที่ลานไปหาเจ๊ที่โต๊ะหินตรงนู้นนะจ๊ะ "

 

ฉันมองไปตามทางที่พี่ลูซี่บอก ก่อนจะพยักหน้าตอบรับให้พี่ลูซี่และร่วมกิจกรรมต่อ

 

เสร็จกิจจกรรมแล้ววันนี้ก็ไม่มีไรมากรุ่นพี่แค่ให้แนะนำตัว เลือกดาวคณะและเดือนคณะ และจับสายรหัสแค่นั้นเป็นอันเสร็จ พวกฉันเดินมาหาพี่ลูซี่ที่ดต๊ะที่พี่แกได้บอกไว้ก่อนหน้านี้

 

พอมาถึงฉันก็ได้บอกพี่ลูซี่เลยเรื่องดาวคณะเพราะมันต้องมีซ้อมและฉันไม่สามารถที่จะอยู่ซ้อมถึงเย็นได้มากนักฉันเป็นห่วงโน่น้อย

 

" พี่ลูซี่คะ พอดีว่าเรื่องดาวคณะอ่ะค่ะคือมันต้องอยู่ซ้อมถึงเย็นถูกมั้ยคะ หนูอาจจะอยู่ถึงเย็นไม่ได้ "

" ทำไมล่ะจ๊ะลุกสาวมีปัญาอะไรบอกเจ๊ได้ แต่เจ๊ไม่เปลี่ยนนะดาวคณะหนะ แ่เจ๊จะช่วยแก้ปัญหา "

" เออ นั่นสิมึงมีไร " เกรซได้ฟังจากประโยคของฉันที่พูดไปก็มีความสงสัยขึ้นเหมือนกันไม่ต่างกันกับโซฟีและวาวาที่นั่งรอคำตอบอยู่

" คือหนูต้องไปรับลูกชายอ่ะค่ะหนูมีลูกแล้ว หนูดรอปมาเรียนกลัวว่าจะไม่มีใครดูลูก " พอสิ้นสุดคำพูดของฉันทุกคนก็พากันตกใจเรื่องที่ฉันมีลูกแล้วแต่ตกใจได้แค่แปปเเดียวก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติเหมือนเดิม

" โธ่ นึกว่าเรื่องอะไรไม่เป็นอะไรเลยจ่ะงั้นถ้าเจ้าตัวเล็กเลิกเรียนหนูก็รับมาอยู่นี่เวลาซ้อมด้วยก็ได้ เจ๊ชอบเด็กเจ๊ช่วยเลี้ยง "

" ใช่ๆ พวกกูก็อยู่เดี๋ยวพวกกูช่วยกันดูแลก็ได้เวลาที่มึงซ้อม " เกรซ

" งั้นพวกเราก็ต้องเรียกแกว่าพี่อ่ะดิ แกดรอปมา " นาเดีย

" ไม่ต้องๆ ถือว่าเข้ามาเรียนด้วยกันก็เพื่อนกันนี่แหละ "

" แล้วพ่อของตัวเล็กล่ะ "

 

สิ้นคำพูดของโซฟี สีหน้าฉันก็เปลี่ยนทันทีจนเป็นนาเดียที่ดูออกว่าไม่ควรเอ่ยถึง ได้ตีมือไปที่แขนของโซฟีและก็ทำสายตาเชิงบอกว่าให้เงียบก่อนที่โซฟีจะหันหน้ามาทางฉันและเอ่ยปากขอโทษ

 

" ขอโทษนะมึงกูไม่รู้ " โซฟีพูดพร้อมกับทำท่าทางสำนึกผิดจริงๆ

" ไม่เป็นไรๆ ไหนๆ พวกมึงก็เป็นเพื่อนแล้วกูเล่าให้ฟังก็ได้ยังไงก็เพื่อนกันอีกนาน " ฉันตัดสินใจเล่าให้พวกมันฟังแต่ฉันไม่ได้บอกหรอกนะว่าเขาคนนั้นคือใคร

" เห้ออ ไม่เป็นไรมึงพวกกูเข้าใจ "

 

หลังจากนั้นก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับการแข่งขันดาวคณะ

 

จนกระทั่ง. . . .

 

 

 

 

จนกระทั่งอะไรน้าาา เขาจะเจอกันแล้วรึยังนะ เม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

เม้นต์เท่ากับกำลังใจในการเขียนนิยายต่อนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น