ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 32 : ขอโทษ

ชื่อตอน : บทที่ 32 : ขอโทษ

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 994

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 32 : ขอโทษ
แบบอักษร

กะเพรา Talk

    ฉันเดินกลับขึ้นไปบนห้องเมื่อเห็นว่าคนสองคนนั้นออกจากคฤหาสน์นี้ไปแล้ว เมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปสภาพของเตียงนอนที่ยับเยินบ่งบอกว่าสองคนนั้นได้ทำอะไรกันก่อนหน้านี้ ภาพตรงหน้ามันทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าวก่อนที่น้ำตาแห่งความเสียใจจะไหลรินลงมา ฉันนั่งลงอย่างหมดแรงพร้อมกับน้ำตา ก่อนที่ภาพในวันวานของฉันกับเขาจะไหลเวียนสู่ความทรงจำ ภาพที่เขาดูแลเอาอกเอาใจฉัน ภาพความใจดีที่เขามอบให้ ภาพความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาหรือแม้แต่ภาพยามที่เขาสัมผัสฉัน นานนับชั่วโมงที่ฉันนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้นก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นดึงฉันให้กลับสู่ความเป็นจริง ฉันเช็ดน้ำตาและลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่เสียบชาตแบตทิ้งไว้ขึ้นมาดู

++ คุณดีแล่น ++

        ฉันมองสายเรียกเข้าจากคุณดีแล่นก่อนที่จะกดตัดสายทิ้งและปิดเครื่องทันที ฉันไม่ได้ต่อต้านฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะตัดสายเขาทิ้ง แต่ฉันไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาจริงๆ ถ้าฉันรู้ว่าการที่ฉันมาอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้วฉันต้องเสียใจเพราะรักเขา ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากกลับไปอยู่กับยายที่บ้านใต้ทางด่วนนั้นมากกว่า ถึงจะอดมื้อกินมื้อแต่ฉันกลับมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้เพราะหัวใจของฉันคงไม่ต้องเจ็บปวดเพราะรักใคร แต่ฉันไม่อยากให้ยายที่กำลังมีความสุขและอยู่อย่างสุขสบายต้องกลับไปอยู่กับชีวิตแบบนั้นอีก ที่ศูนย์ดูแลนั้นยายมีเพื่อน ยายมีคนดูแล ยายมีอาหารดีๆ กิน ฉันไม่อยากให้ยายต้องกลับไปลำบากแบบที่ผ่านมา สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้คืออดทนกับสิ่งที่กำลังเจอ เพราฉันมันก็แค่สิ่งของที่ไม่มีหัวใจ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะทนกับอะไรแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน บางครั้งความอดทนของคนเราก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน........

เวลา 01.30 น.

      ฉันนอนพลิกตัวไปพลิกตัวมาอยู่แบบนั้น และนี่ก็เป็นอีกคืนที่ฉันต้องนอนอย่างเดียวดายไร้ร่างหนาของคุณดีแล่นที่เคยโอบกอดฉันและมอบสัมผัสอันอบอุ่นของเขาแกฉันในเวลานอน ความรู้สึกฉันมันอ้างว้างและโดดเดียวมาเลยในตอนนี้ ฉันลุกขึ้นนั่งก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงห้องนอน สายลมเย็นๆ ในยามค่ำคืนทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ แต่มันคงเป็นเพียงความสบายใจในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น สุดท้ายฉันก็ไปไหนไม่พ้นอยู่ดี ฉันค่อยๆ หลับตาลงและรับสัมผัสจากสายลมและปลดปล่อยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดให้ไหลรินอย่างไม่อาจจะห้ามได้ ทำไมมันทรมานอย่างนี้นะกับการที่เรารักใครสักคนที่ไม่เคยเห็นค่าของเรา แต่จะโทษใครได้ในเมื่อฉันเป็นคนเดินลงมาในห้วงแห่งความเจ็บปวดนี้เอง ทั้งๆ ที่ฉันรู้ตัวดีว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันรักผู้หญิงแบบฉัน ทั้งๆ ที่ฉันก็รู้ตัวดีว่าฉันกับเขาเราอยู่ในสถานะอะไร แต่ทำไมหัวใจของฉันถึงยังโหยหาและต้องการเขาก็ไม่รู้ สุดท้ายฉันก็รักษาหัวใจตัวเองไม่ได้เลย ฮึกๆ ฮือๆ

สวบ~ หมับ~

      สัมผัสคุ้นเคยโอบกอดฉันไว้จากข้างหลัง กลิ่นน้ำหอมที่ฉันจดจำมันได้ดีว่านี่คือกลิ่นน้ำหอมของเขาที่ตอนนี้มันกลับถูกแทรกซ้อนเข้ากับกลิ่นน้ำหอมแสนเซ็กซีอีกกลิ่นหนึ่งซึ่งฉันก็พอจะรู้ว่ามันคืนกลิ่นของใคร ฉันรีบเช็ดน้ำตาและพยายามกลั้นก้อนสะอึกเพื่อให้ตัวเองเป็นปกติที่สุด

      "ทำไมยังไม่นอนอีก" เสียงเข้มติดสำเนียงเอ่ยถามฉันอย่างเป็นปกติ

      "หนูไม่ค่อยง่วงค่ะ" ฉันโกหกเขาออกไป

      "ขอโทษ" อยู่ๆ เขาก็พูดคำนี้ออกมา

      "เรื่องอะไรหรอค่ะ" ฉันแสร้งถามออกไปทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร

      "เรื่องที่ทำให้เธอร้องไห้อยู่" เสียงแผ่วเบาของเขากระซิบลงที่ข้างใบหูของฉัน พร้อมกับการซุกไซร้ที่ซอกคอ ร่างกายฉันต่อต้านเขาโดยอัตโนมัติฉันเอียงคอเพื่อหลบสัมผัสจากเขา เขาหยุดการกระทำทันที ฉันเตรียมใจที่จะโดนเขาทำร้ายและด่าท้ออย่างเคย แต่เปล่าเลยเขาไม่ทำร้ายฉันแต่เขากลับทำแค่เพียงถอนหายใจ

       "เฮ้อออออ ฉันจะไปอาบน้ำ" เขาบอกฉันแค่นั้น

       "ค่ะ เดี๋ยวหนูจะเตรียมน้ำให้นะคะ" ฉันบอกเขาก่อนจะแกะมือที่เขากอดเอวฉันอยู่ออกและเดินก้มหน้าเขาห้องนอนไป

       หลังจากฉันเตรียมน้ำให้เขาเสร็จและเดินออกมาบอกเขา คุณดีแล่นพยักหน้าและเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ฉันจัดการเตรียมชุดนอนของเขาและเอาเสื้อผ้าของเขาเข้ามาเก็บ พอฉันจัดการทุกอย่างตามหน้าที่เสร็จ เป็นเวลาเดียวกับที่เขาอาบน้ำเสร็จพอดี ฉันพยายามเดินเลี่ยงเขาเพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา ฉันกลัวฉันร้องไห้ออกมา.......

หมับ!

      ข้อมือฉันถูกเขารั้งไว้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี่เราอยู่กันเพียงสองคนเท่านั้น ฉันหยุดตามแรงรั้งนั้นก่อนจะเงยหน้ามองเขา ดวงตาสั่นไหวของเขาก้มมองสบตาฉันเช่นกัน เราสองคนยืนมองสอบตากันแบบนั้นก่อนที่เขาจะดึงร่างฉันเข้าไปกอด อ้อมกอดที่ฉันโหยหาและต้องการ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป คุณดีแล่นยืนกอดฉันนิ่งๆ อยู่แบบนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ และฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรทั้งๆ ที่ภายในใจฉันมีคำถามมากมายที่จะถามออกไปกับเขา แต่ฉันก็เลือกที่จะเก็บคำถามเหล่านั้นไว้ในใจ.....

       "หนูง่วงนอนแล้วค่ะ" เมื่อเขาไม่พูดอะไร และฉันก็ไม่อยากถามอะไรออกไป ฉันจึงเลือกพูดกับเขาเพียงว่าฉันง่วงนอนแล้ว

      "ไปนอนกัน" เขาพูดกับฉันแค่นั้นก่อนที่เราสองคนจะขึ้นเตียงไปนอน ต่างคนต่างหันหลังให้แก่กัน โดยที่ไร้การสัมผัสลึกซึ่งใดๆ อย่างที่เขาชอบทำทุกคืน ซึ่งฉันมองว่าดีแล้ว เพราะฉันคงทนไม่ไหวและต้องร้องไห้ออกมาแบบวันนั้นแน่ๆ เลย แต่ทำไมก็ไม่รู้นะ ฉันกลับรู้สึกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้มันแย่และทรมานกว่าวันนั้นเยอะเลย ความกระอักกระอ่วนใจในตอนนี้มันแทบทำฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกครั้ง ยิ่งเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกินขึ้นมันยิ่งดึงให้ฉันเจ็บปวดหัวใจ ฉันอยากได้คำอธิบายจากเขาโดยที่ฉันไม่ต้องเอ่ยปากถามไม่ใช่แค่คำว่า 'ขอโทษ'

 

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น