ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ วันนั้นที่เซี่ยงไฮ้ 1

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ วันนั้นที่เซี่ยงไฮ้ 1

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 327

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 10:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ วันนั้นที่เซี่ยงไฮ้ 1
แบบอักษร

... 

  "หลงเกอ หลงเกอ ไป๋อวี่ตะโกนเรียก แล้วผลุนผลันวิ่งออกจากร้านกาแฟมา ถึงเขาจะแปลกใจ แต่เขามั่นใจว่าคนที่เขาเห็นเดินผ่านไปคือหลงเกอ ....หลงเกอมาเซี่ยงไฮ้... ทำไมเขาถึงไม่รู้ เกอมีงานอะไรที่นี่ ในตารางงานวันนี้เกอยังต้องอยู่ที่โรงถ่ายนี่นา... 

  พอพุ่งออกมานอกร้าน ไป๋อวี่ก็เลี้ยวไปทางซ้ายตามทิศที่จูอี้หลงเดินมุ่งหน้าไป เขารีบก้าวยาวๆไปข้างหน้า นัยน์ตาสอดส่ายหาจูอี้หลง ... หลงเกอจริงๆด้วย ไป๋อวี่บอกตัวเอง เขาหลุดหัวเราะเบาๆ เร่งฝีเท้าเป็นวิ่งตามร่างในชุดสูทหนังกลับสีน้ำตาลที่เริ่มก้าวลงผิวถนนเพื่อข้ามไปฝั่งตรงข้าม  

  ผู้คนเริ่มสังเกตเห็นจูอี้หลงแล้ว มีหลายคนล้วงโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเขา จูอี้หลงเร่งฝีเท้าเพื่อเดินหนีคนเหล่านั้น ... ท่าทางเขาดูตกใจและเร่งรีบ เมื่อมาถึงเกาะกลางถนนเขาพยายามจะข้ามถนนต่อไปอีกเพื่อหนีกลุ่มสาวๆที่เริ่มเบียดเข้ามาพร้อมโทรศัพท์มือถือ  

  สัญญานไฟที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวทำให้รถพุ่งตัวมาอย่างรวดเร็ว เสียงกรี๊ดดังขึ้นจากสาวๆที่ต้องรีบกระโดดกลับขึ้นมาบนทางเท้า จูอี้หลงเองได้ก้าวขาเดินหน้าไปสี่ห้าก้าวแล้ว ทำให้เขาละล้าละลังอยู่ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลังดี ก็พอดีมีผู้ชายร่างสูงโปร่งพรวดมาทางด้านหลัง คว้าจับต้นแขนเขาไว้แล้วดึงให้เดินไปพร้อมกัน ผู้ชายสองคนที่มีความสูงไล่เลี่ยกันเดินซิกแซกปาดหน้ารถคันแล้วคันเล่า ทิ้งเสียงร้องกรี๊ดๆไว้ทางเบื้องหลัง  

  เสียงร้องของสาวๆทางฝั่งถนนที่เพิ่งเดินจากมาเรียกให้ผู้คนที่ยืนอยู่อีกฝั่งถนนหนึ่งเกิดความสนใจ ยิ่งเห็นกลุ่มสาวๆที่ยืนรอข้ามถนนอยู่บนเกาะกลางถนนชี้ไม้ชี้มือ ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปตามชายหนุ่มสองคน ที่คนหนึ่งซ่อนใบหน้าไว้ใต้หน้ากากสีดำ แว่นกันแดดและหมวกที่หลุบปีกลงจนบังใบหน้าเขาไปครึ่งหนึ่งกับอีกคนหนึ่งที่สวมสูทหนังกลับราคาแพง ผมยาวจนต้องรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลานั้นมีแววตื่นตระหนกแต่ถูกระงับกลบเกลื่อนไว้อย่างรวดเร็วด้วยนัยน์ตาโศกสีดำขลับ 

  ไป๋อวี่รีบดึงหมวกออกจากหัวตัวเองมาครอบลงบนหัวของจูอี้หลง พร้อมสบถ 

  "ให้ตายเถอะ เกอมาเดินโท่งๆอยู่อย่างนี้ได้ยังไง แล้วสต้าฟของเกอหายไปไหนหมด..." ไป๋อวี่พูดพลางลากจูอี้หลงให้เดินทะแยงไปทางด้านที่ไม่มีคนยืนรอข้ามถนนพลาง 

  "อะ อะไร มิโอ้ ดิโอ* คุณเป็นใคร...? " จูอี้หลงระล่ำระลัก พยายามแกะมือของไป๋อวี่ออกจากต้นแขนตัวเอง แต่ก็ต้องรีบกระโดดเหย็งเมื่อจู่ๆก็มีรถเก็งแบบห้าประตูขับปาดมาจอดด้านข้าง ประตูหลังเปิดออกพร้อมเสียงตะโกนเรียก เสี่ยวไป๋  

  "เฮ้ย!" จูอี้หลงร้องลั่นเมื่อโดนผลักให้ขึ้นรถ พยายามจะขืนตัวไว้แต่สู้แรงที่ผลักไม่ไหว แถมยังมีมือยื่นมาดึงเขาจากในตัวรถด้วยอีกแรง 

  "เค กัสโซ!"** เขาตะโกนลั่นก่อนจะหงายหลังลงไปบนตักของคนที่นั่งอยู่ในรถ หมวกที่ครอบอยู่บนหัวกระเด็นตกลงพื้นรถ 

  ไป๋อวี่ก้าวตามพรวดแล้วรีบดึงประตูปิดตามหลัง รถกระชากตัวออกทันทีที่คนขับได้ยินเสียงประตูดังปัง ไป๋อวี่มองดูจูอี้หลงที่ตอนนี้กึ่งนั่งกึ่งหงายลงบนตักของถังซัน สองแขนงอขึ้นมาระดับอก สีหน้าตกใจสุดขีด ไป๋อวี่รีบดึงจูอี้หลงขึ้นมาแล้วรั้งให้เอนลงมาบนอก แขนอีกข้างรีบโอบไว้แสดงความเป็นเจ้าของ นัยน์ตาเขม่นมองถังซันอย่างไม่ชอบใจ ถังซันได้แต่ยักไหล่หัวเราะแหะแหะ 

  "ทำไมเกอมาอยู่เซี่ยงไฮ้ล่ะเนี่ย.." ไป๋อวี่กอดกระชับคนข้างกาย ตอนเขาพูดก็หันหน้ามาฝังจมูกลงบนผมจูอี้หลง แต่ทันใดนั้นไป๋อวี่ก็เด้งขึ้นเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต สองแขนผลักคนในอ้อมกอดออก ตัวผงะไปด้านหลัง 

  "คะ คะ คุณเป็นใคร?" ไป๋อวี่ถามแทบไม่เป็นคำ สองเท้ายันพื้น ยกตัวเองขึ้นจากเบาะ เบี่ยงตัวหนีคนที่นั่งอยู่ข้างๆ จนก้นแทบจะขึ้นไปห้อยอยู่ระหว่างประตูรถกับเบาะพิงหลัง ถังซันพลอยตกใจ เบี่ยงตัวหันมามองชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำตาลอ่อนที่ตอนนี้ดูสับสนงงงันไม่แพ้ไป๋อวี่ 

  พอได้สติหนุ่มหน้าสวยในชุดสูทสีน้ำตาลอ่อน ก็เอื้อมมือไปเขย่าแขนคนขับรถ 

  "จอด จอด ผมจะลง" เสียงร้องว้าย ทำให้เขาสะดุ้ง รีบปล่อยมือ 

  "จูเหล่าซือ หนูมือใหม่ เพิ่งได้ใบขับขี่มานะ อย่ามาแตะตัวหนูแบบนี้นะ ตกใจขึ้นมา หนูพารถขึ้นไปวิ่งบนฟุตบาธได้ง่ายๆเลยนะจะบอกให้" เสี่ยวหลานร่ายมาเป็นชุด นัยน์ตาหลังแว่นกลมจ้องเขม็งไปที่ถนนเบื้องหน้า หญิงวัยประมาณเกือบห้าสิบที่นั่งเก้าอี้คู่คนขับ เอื้อมมือมาแตะแขนเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ 

  "กลับโรงแรมเลย เสี่ยวหลาน" ไป๋อวี่บอก ค่อยๆขยับก้นลงนั่งเต็มๆบนเบาะ 

  "ห๊า แล้วหนังล่ะ ไม่ดูแล้วเหรอ" เธอเริ่มแบะปาก ผู้หญิงที่ด้านข้างแตะปลายนิ้วเข้าที่ข้อแขนเธอเบาๆ 

  "เดี๋ยวส่งไป๋เหล่าซือที่โรงแรมแล้ว เสี่ยวหลานค่อยออกมาดูหนังกับแม่" เธอปลอบ 

  "ก็ได้" เสี่ยวหลานรับคำ ยิ้มกว้างเต็มหน้า คุณแม่ชี้นิ้วบอกให้เธอค่อยๆชิดขวาเพื่อเตรียมเลี้ยว 

  ชายหนุ่มที่ถูกลากขึ้นรถมาอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่เริ่มสงบลงเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าคนบนรถนี้ไม่มีท่าทีว่าจะเป็นคนร้าย เขากระแอมเพื่อเรียกสติตนเอง แต่ยังไม่กล้านั่งพิงลงจนเต็มก้น สองมือถูกันไปมาอยู่หว่างอก นึกถึงคำถามที่คนทางด้านขวามือเขาถามเมื่อครู่ 

  ไป๋อวี่เอ่ยขอโทษก่อน บอกว่าเขาจำคนผิด ชายหนุ่มที่มีใบหน้าละม้ายจูอี้หลงจนแทบจะเป็นพิมพ์เดียวกัน จึงค่อยๆคลายกล้ามเนื้อหลังที่เขม็งเกร็งจนขึ้นเป็นสันลง เขาผ่อนลมหายใจช้าๆ 

  "ผมชื่อจิ่งหรัน..." ชายหนุ่มแนะนำตัว  

  "คุณไม่แปลกใจหรือยังไง ผมว่าตลอดทางที่คุณเดินคงมีแต่คนมองคุณ ถ่ายรูปคุณ" ไป๋อวี่ถาม 

  "ผมแค่คิดว่า ไม่นึกว่าที่เซี่ยงไฮ้จะมีคนรู้จักผมมากขนาดนี้..." เขาเว้นระยะ ก่อนพูดต่อ 

  "แต่ตอนข้ามถนนนั่น ผมตกใจจริงๆ ผมอาจจะเคยมีคนมาขอถ่ายรูปด้วย มาขอลายเซ็น แต่ผมไม่เคยโดนกรี๊ดใส่เหมือนคลุ้มคลั่งแบบนี้มาก่อนเลย" เขาอธิบายเรียบๆ ยกมือขึ้นกุมอกเหมือนยังตกใจอยู่ 

  "คุณก็เป็นคนดัง...?" ไป๋อวี่เอียงคอ มองด้านข้างของจิ่งหรัน 

  "ก็ไม่เชิงนะครับ คงพอมีชื่อเสียงบ้างในแวดวงสถาปนิก" เขาหันมายิ้มน้อยๆให้ไป๋อวี่ ริมฝีปากบางสีแดงคลี่ออกจนเห็นประกายสีขาวจากฟันของเขา ... ดูนุ่มไป ไม่เหมือนหลงเกอเลย ไป๋อวี่นึก 

  "ผมชื่อไป๋อวี่ ผมเป็นนักแสดง" ไป๋อวี่แนะนำตัว ยื่นมือออกมาหมายจะเช็คแฮนด์แต่เปลี่ยนใจดึงกลับมากอดอก จิ่งหรันชะงักเล็กน้อยแต่ยังคงระบายยิ้มบางๆบนริมฝีปาก ไป๋อวี่แนะนำคนในรถให้จิ่งหรันรู้จัก  

  "เดี๋ยวไปที่ที่พักผมก่อนแล้วผมจะส่งคุณกลับนะครับ ขืนให้คุณกลับเอง คุณอาจจะโดนรุมจนเดินไปไหนไม่ได้" ไป๋อวี่บอก 

  "มีคนบอกผมเหมือนกัน ว่าผมดูเหมือนนักแสดงที่มีชื่อเสียงคนนึงของที่นี่ ... ผมเหมือนเขามากเลยเหรอครับ" จิ่งหรันหันมาถาม รถกำลังค่อยๆขยับตัวตามรถคันหน้าพอดี ไป๋อวี่เลยเพยิดหน้าไปทางหน้าต่างรถด้านข้างถังซัน 

  "นั่นไง" เขาบอก จิ่งหรันหันไปมอง แล้วก็ต้องตกใจ อุทานดังห๊ะ เมื่อเขาเห็นภาพขนาดใหญ่ของจูอี้หลงติดอยู่บริเวณป้ายรถเมล์ พอหันกลับมาหาไป๋อวี่ เขาก็ต้องอุทานอีกห๊ะ เมื่อเห็นหน้าจูอี้หลงบนด้านข้างของรถประจำทางที่ค่อยๆแซงขึ้นมาในเลนขวาเพื่อเตรียมเลี้ยว จิ่งหรันรีบคว้าหมวกที่ถังซันหยิบจากพื้นขึ้นมาวางไว้บนตัก เขาครอบหมวกลงบนหัวแล้วดึงปีกของหมวกลงมาปิดหน้า แล้วเริ่มควานลงไปในกระเป๋าแบบครอสบอดี้ใบเล็กๆ ดึงแว่นกันแดดออกมาสวม... น่ารักแฮะ ไป๋อวี่นึก ก่อนจะสะดุ้งกับความคิดของตัวเอง แล้วรีบถอนสายตาออกจากใบหน้านั้น 

... 

  ถังซันลอบมองไป๋อวี่จากด้านข้าง เห็นนัยน์ตาที่ยิ้มได้ของเขา แล้วต้องอุทานในใจ ...เอาแล้วไง 

  "ที่พักคุณคงอยู่แถวนั้นกระมัง..." ไป๋อวี่ชวนคุย 

  "เมอร์เคียว.." จิ่งหรันบอกยิ้มๆ มันคือโรงแรมที่ไป๋อวี่ลงไปซื้อกาแฟในร้านที่อยู่ติดกับล้อบบี้ของโรงแรมนั่นเอง 

  "นึกแล้ว" ไป๋อวี่ตบเข่าฉาด เขาบอกจิ่งหรันไม่มีทางพักไกลไปจากนั้นแน่ๆ เพราะเขาคงเดินไปไหนไม่ได้ไกล ไป๋อวี่จับหัวไหล่จิ่งหรันเขย่าเบาๆ คุณโชคดีมากนะที่เจอผม... จิ่งหรันยิ้มตอบ  

  ตายห่ะ... ถังซันอุทานในใจ 

  "พี่ว่า ให้พี่กับคุณจิ่งหรันลงตรงนี้ แล้วพี่เรียกแท้กซี่พาไปส่งโรงแรมจะดีกว่า" ถังซันเสนอความคิด อยากตัดไฟแต่ต้นลม 

  "ไหนๆก็รู้จักกันแล้ว ถ้าคุณว่าง แวะไปที่พักผม ผมจะแนะนำที่ที่น่าสนใจในเซี่ยงไฮ้ให้ จากห้องผมคุณจะเห็นตึกสำคัญหลายตึก ผมจะเล่าให้ฟังทีละตึกเลย คุณเป็นสถาปนิกนี่นา คุณต้องชอบแน่" ไป๋อวี่ไม่มองหน้าถังซันด้วยซ้ำ เขาจ้องแต่หน้าของจิ่งหรัน ส่งยิ้มให้ทั้งริมฝีปากและสายตา ฝามือตบลงบนแผ่นหลังจิ่งหรันเบาๆ 

  ตายห่ะ... ถังซันมองเห็นภาพไป๋อวี่สะบัดข้อมือเหวี่ยงเบ็ด สายเบ็ดทอดลงน้ำอย่างสวยงาม.... 

  "ดีเลย ผมกำลังเบื่อๆ เลยว่าจะเดินไปที่สวนสาธารณะข้างๆโรงแรมอยู่พอดี" จิ่งหรันรับคำเรียบๆ ยิ้มตอบ นัยน์ตาเศร้าๆที่จ้องตอบมานั่นกระชากใจไป๋อวี่จนเขาสำลักต้องไอออกมาเบาๆ 

  ตายห่ะ.... ปลาฮุบเหยื่อ ติดเบ็ดอีกต่างหาก ถังซันเบิ่งตามองจิ่งหรันที่ค่อยๆก้มหน้าลงมองมือตัวเอง มุมปากยกยิ้มจางๆ 

  เอาล่ะสิ ... ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่ามีใครกำลังลากอวนอยู่ละวะเนี่ย... ถังซันหันหน้าหนีไปจ้องตาตัวเองในกระจกหน้าต่างรถ .... ฉันไม่รู้ด้วยแล้วนาโว้ย ... ใครจะติดเบ็ด ใครจะโดนอวนลาก ก็.... 

 

... 

... 

*Mio dio ประมาณ Oh my God. คุณพระ! 

**Che cazzo! ประมาณ What the fuck? (แปลเป็นไทยเองตามสดวกของแต่ละท่านนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว