악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย42

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 15:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย42
แบบอักษร

 

악마 ปีศาจเขียน​​

 

 

 

 

 

 

 

 

เมียมาเฟีย ๔๒

 

 

 

 

 

 

สามชั่วโมงที่เขานั่งรอจนหลับไป ตื่นมาอีกทีเขาก็นอนอยู่บนเตียงคนไข้ เขาไม่ได้ตื่นด้วยตัวเอง แต่มาเฟียต่างหากที่สะกิดปลุก เพราะคนไข้เจ้าของเตียงมาแล้ว เขาหัวเราะแหะๆให้กับพยาบาลที่มาส่งคนไข้ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจสักเท่าไหร่ ใครมันมาอุ้มเขาขึ้นมานอนบนเตียงนะ เขาหันมองมาเฟียที่ยืนอยู่ข้างๆกัน ต้องเป็นคริสแน่ๆ

 

 

“ลงมาได้แล้ว” มาเฟียสั่ง เขาจึงรีบกระโดดลงมา แต่มันกลับผิดท่า ทำให้ขาพลิกทรุดลงกับพื้นโดยมีมือของมาเฟียคว้าเอาไว้ด้วย แต่ก็เท่านั้นเพราะเขานั่งแหมะกับพื้นเรียบร้อยแล้ว ส่งยิ้มแห้งๆไปให้คนที่ยืนมองตาเขียว ไม่ได้ตั้งใจจะล้มสักหน่อย

 

 

”เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” พยาบาลสาวถามขึ้น เขาจึงส่ายหัวแล้วลุกขึ้นโดยมีมาเฟียหน้านิ่งช่วยพยุงอีกแรง

 

 

”น้องชายดูซนนะคะ” พยาบาลสาวพูดขึ้นอีกครั้ง สายตาของเธอไม่ได้มองเขาเลย แต่มองที่อีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ชานยอลเม้มปากตัวเองแน่น ทำไมใครๆถึงชอบมองแต่คนของเขากันนะ

 

 

“ไม่ใช่น้องหรอก” มาเฟียพูดกับเธอก่อนจะหันมามองเด็กซนข้างๆ

 

 

”ภรรยาน่ะ” ตอบพร้อมกับจ้องตาของเขาไปด้วย ทำไมรู้สึกว่าใบหน้ามันร้อนผ่าว แถมริมฝีปากก็รู้สึกว่ามันจะกระตุกโค้งขึ้นด้วย อย่านะชานยอล อย่ายิ้มนะ อายคนอื่นเขา

 

 

อะแฮ่มๆ

 

 

เขาหันไปมองคนกระแอมกระไอ ก่อนจะขยับตัวหลบหลังมาเฟีย จะไม่ให้หลบได้ยังไงในเมื่อมาเฟียน่านน้ำกับคนรักจ้องเขาอย่าล้อเลียนอยู่ งื้ออ นี่มาเฟียความจำเสื่อมจริงหรือเปล่านะ

 

 

”อ๋อ ขะ ขอโทษค่ะ” พยาบาลสาวพูดเสียงติดขัด จากนั้นจึงได้ช่วยพยุงคนไข้ที่หายเมายาแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง เมื่อเสร็จเรียบร้อยพยาบาลสาวกับผู้ช่วยจึงรีบเดินออกไป จะเหลือก็แค่เขา มาเฟียค้าอาวุธ คุณหมอ แล้วก็มาเฟียน่านน้ำที่ยังคงเจ็บอยู่ แต่เห็นท่าแล้วน่าจะไม่เป็นอะไรมากเพราะมีคุณหมอประจำตัวดูแลดีเหลือเกิน ไม่ว่าคนป่วยจะอยากได้อะไร คุณหมอก็รีบหามาให้ทันที

 

 

”ที่โรงพยาบาลเป็นยังไงบ้าง” หยางหยางเอ่ยถามคริสที่นั่งอยู่บนโซฟา ข้างๆมีชานยอลที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่

 

 

”จื่อเทาโทรศัพท์มาล่าสุดบอกว่าเคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวจะมาพร้อมกับมือขวาของนาย” หยางหยางพยักหน้ารับก่อนจะหันมองคนรักที่ยังคงมีใบหน้าซีดๆเพราะยังคงเป็นกังวลอยู่บ้าง

 

 

”ผมส่งไอ้เลขปริศนาพวกนี้ไปให้เพื่อนช่วยไขแล้วนะ” ชานยอลเงยใบหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วพูดขึ้น

 

 

“เลขปริศนาพวกนี้มาจากแก๊งของคุณมากกว่าของคริส ผมคริสว่าพวกมันจงใจเลขงานคุณมากกว่าเล่นงานคริสนะ” ชานยอลพูดขึ้นอีกครั้ง

 

 

”พวกมันอาจจะเล่นงานฉันเพียงแค่สร้างสถานการณ์ขึ้นมาเท่านั้นโดยใช้หยางหยางเป็นเครื่องมือ” คริสพูดขัด เพราะเขาคิดว่าตัวเองน่าจะมีปัญหากับแก๊งอื่นมากกว่าเพื่อนที่นอนเจ็บอยู่ตอนนี้ ชานยอลยกยิ้มให้คนพูด

 

 

”แต่ผมไม่คิดเหมือนคุณนะ คนร้ายไม่ได้จะสร้างสถานการณ์ แต่เขากำลังบอกตรงๆเลยล่ะว่ากำลังจะเล่นงานใคร เพราะไม่งั้นคงไม่เล่นหนักขนาด คุณคิดตามผมนะ กับคุณเพียงแค่ทำลายโรงงานผลิตอาวุธ ส่วนคุณหยางหยางเล่นทั้งท่าเรื่องและโรงพยาบาล” คนที่อยู่ในห้องคิดตาม แต่ที่ฟังๆมาก็อาจจะสร้างสถานการณ์ก็ได้

 

 

”ยังคิดไม่ได้อีก” ทุกคนเงียบกับคำพูดของชานยอล

 

 

”ของคุณคริสก็แค่ศัตรูทางธุรกิจ ส่วนของคุณหยางหยางอาจจะเป็นศัตรูหัวใจ มันเป็นเพียงการคาดเดาของผมเท่านั้น ผมจึงต้องแก้ปริศนาบ้าๆนี้ให้ได้ก่อน แต่ที่ผมพูดผมเพียงต้องการให้คุณสองคนระวังตัวไว้ด้วย” อย่างที่ชานยอลพูด สิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะไม่ใช่ที่สิ่งเขาคิดก็ได้ เขาอาจจะคิดมากไป เพราะมันเป็นจังหวะที่คนนอกอย่างหวังลี่หงเข้ามาถูกพอดี หมอนี่ดูท่าจะร้ายใช่เล่น

 

 

“นายกำลังจะบอกว่า อาจจะเป็นลี่หงเหรอ” ลู่หานพูดขึ้นเสียงเบา แต่คนเจ็บที่นอนอยู่ก็ยังคงได้ยิน สายตาที่ไม่พอใจหันมองคนรัก ทำให้ลู่หานกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เพราะเขายังไม่ได้เล่าให้คนรักฟัง

 

 

”ผมก็แค่เดา ก็บอกแล้วว่าเราต้องแก้ปริศนาให้ได้ก่อน”

 

 

คลือออ คลืออออ

 

 

เสียงโทรศัพท์ของคริสดังขึ้น เขาหยิบออกมาดู เป็นเบอร์จากมือขวาคนสนิทที่โทรเข้ามา

 

 

”ฉันต้องกลับแล้ว ที่บ้านมีปัญหานิดหน่อย” หลังจากวางสายเขาก็หันมาพูดกับเพื่อนทั้งสองก่อนจะคว้าข้อมือของอีกคนเดินออกไปจากห้อง

 

 

”มีระเบิดไปปาใส่ที่บ้านเหรอ” ชานยอลถามขึ้นเมื่อทั้งสองคนก้าวขึ้นมานั่งในรถที่จอดรอรับอยู่หน้าโรงพยาบาล

 

 

”นั่นปากเหรอ” มาเฟียสวนขึ้นมา ทำให้คนพูดเม้มปากตัวเองทันที ใครจะไปรู้ ได้ยินว่าเกิดเรื่อง เขาก็คิดไปก่อนสิว่าอาจะเกิดระเบิดขึ้น เพราะตั้งแต่มาถึงฮ่องกงมันก็เกิดเรื่องตลอดเลย เมื่อถูกดุ ชานยอลจึงนั่งเงียบจนกระทั้งรถวิ่งเข้ามาในรั้วบ้าน เมื่อรถจอดสนิทเขาจึงก้าวลงจากรถ ไม่นานก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเขามาหาพวกเขา เขาทำสีหน้าสงสัย แต่คนข้างๆกลับส่ายหัวจากนั้นจึงยิ้มออกมา คนพวกนี้คือใคร

 

 

”ไม่เจอกันนานเลยนะคะพี่อีฝาน”

 

 

”ลี่คุน” ชานยอลมองคนข้างๆก่อนจะสลับมองหญิงสาวอีกคนไปมาอย่างสงสัย

 

 

“อ่ะ” ก่อนจะร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเธอเข้ามากระแทกเขาออกห่างจากมาเฟีย

 

 

“ใคร” ชานยอลถามมาร์คที่เพิ่งเดินเข้ามา

 

 

”หวังลี่คุน น้องสาวของคุณหวังลี่หง”

 

 

“หือ หวังลี่หง” มาร์คพยักหน้ายืนยันคำของตัวเองเมื่อผู้เป็นนายอีกคนถามย้ำ

 

 

”แต่คุณคริสไม่ถูกกับพี่ชายของเธอไม่ใช่เหรอ” เพราะตอนที่อยู่โรงพยาบาลสองคนนี้ก็เหมือนจะฟัดกันอยู่

 

 

”คุณลี่คุน เธอชอบนายตั้งแต่สมัยเรียนแล้วครับ เธอเพิ่งจะหายตัวไปก็ตอนที่พี่ชายของเธอมีปัญหากับนายและคุณหยางหยาง” มาร์คอธิบาย

 

 

”แล้วเธอมาที่นี่ทำไม” แถมยังมากันตั้งหลายคนด้วย

 

 

”ผมได้ยินว่ามาเยี่ยมครับ คงได้ข่าวว่านายเกิดอุบัติเหตุ นี่ก็เพื่อนสมัยเรียนทั้งนั้น” ชานยอลพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามหลังคนกลุ่มนั้นเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เมื่อเข้ามาถึงเขาก็เห็นคนกลุ่มนั้นเดินตรงไปยังทางสระว่ายน้ำข้างๆบ้าน เขามองตามจึงรูปว่าที่นั้นถูกจัดเป็นปาร์ตี้ขนาดย่อมๆ

 

 

“เกอจะตามไปไหม” มาร์คเอ่ยถามเมื่อเห็นสายตาของชานยอลมองตามอีกคนไป เขาหันมาส่ายหัว

 

 

“เขาคงไม่อยากให้ฉันตามไปหรอก” เพราะถ้าอยากให้เขาไปด้วยคงไม่เดินหนีห่างขนาดนี้ แถมยังไม่แนะนำเขาให้เพื่อนรู้จักเลยด้วยซ้ำ

 

 

”คนพวกนี้ไม่ได้สนิทกับนายหรอกครับ แค่ถือว่าตัวเองเป็นลูกหลานคนรวยจึงเอาตัวเองเข้ามาข้องเกี่ยวกับนาย เหมือนแก๊งคนรวยที่คบแต่คนรวยนั่นแหละครับ เกอไม่ต้องคิดมาก” ชานยอลพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะขอตัวแยกออกไป เขาไม่ได้เดินขึ้นไปบนห้อง แต่เขาเดินตรงไปยังด้านหลังบ้านที่เป็นห้องเก่าของตัวเอง ห้องนี้มีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดทุกวันเพราะรู้ว่าบางครั้งเขาก็แอบเข้ามานอนในห้องนี้ เหมือนกับตอนนี้ที่เขาหนีมานอนที่นี่อีกแล้ว เขาไม่อยากขึ้นไปบนห้อง เพราะห้องของคริสอยู่ใกล้กับสระว่ายน้ำพอดี เฮ้ออออ ชานยอลถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกหยุกๆหยิกๆคันที่หัวใจเหมือนถูกมดกัดตั้งแต่เห็นผู้หญิงคนนั้นเดินมาเกาะแขนคนรักของตัวเองแล้ว แบบนี้มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยสักนิด ที่คิดมากเรื่องแบบนี้ แถมผู้หญิงคนนั้นก็ดูดีเอามากๆด้วย เฮ้อออออ

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ชานยอลลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง เขาลุกขึ้นนั่งขยี้ดวงตาทั้งสองข้างก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง

 

 

”ได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วนะคะ ทำไมถึงมาแอบนอนที่นี่ล่ะคะ” คุณป้าแม่บ้านถามยิ้มๆเขาจึงยิ้มตาหยีส่งให้ ไม่คิดว่าตัวเองจะนอนหลับจนเย็นขนาดนี้

 

 

“คุณคริสกับเพื่อนๆกลับไปแล้วเหรอครับ” เขาไม่ตอบคำถาม แต่ถามถึงคนรักที่มีปาร์ตี้กับเพื่อนๆ

 

 

”ยังไม่มีใครกลับเลยค่ะ ป้าเพิ่งจะยกอาหารไปเสริฟให้ คุณชานยอลก็รีบไปทานอาหารเย็นเถอะ เดี๋ยวโรคกระเพาะถามหาเอา” เขาพยักหน้าแล้วเดินตามหลังคุณป้าแม่บ้านออกไป แต่เธอไม่ได้พาเขาไปยังห้องอาหาร เธอพาเขามายังสระว่ายน้ำที่ยังคงมีปาร์ตี้อยู่

 

 

”ทานที่นี่นะคะ จะไปนั่งกับคุณคริส หรือจะให้ป้าจัดที่นั่งอีกที่ให้” ป้าแม่บ้านถาม เขาส่ายหัวก่อนจะพูดว่าจะหาที่นั่งเอง เขารับอาหารจากแม่บ้านอีกคนที่ยื่นมาให้จากนั้นจึงเดินไปนั่งยังกลุ่มของคริสที่กำลังพูดคุยกันอยู่ เมื่อชานยอลนั่งลงทำให้เพื่อนๆของมาเฟียหันมามองอย่างไม่เข้าใจ

 

 

”ฉันว่าจะถามตั้งนานแล้ว ใครเหรอคะ” ลี่คุนถามขึ้นสายตาจ้องมองชานยอลอย่างสงสัย คริสไม่ตอบแต่ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบแทน การกระทำของคริสทำให้ชานยอลเม้มริมฝึปากตัวเองแน่นก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ทำไมไม่เห็นตอบเหมือนที่อยู่โรงพยาบาลเลย ถึงจะรู้ว่าคริสยังจำตัวเองไม่ได้ จึงไม่แนะนำเขาให้รู้จักกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเองก็ไม่รู้

 

 

“บ้าไปแล้วชานยอล” เขาด่าตัวเอง

 

 

”คุณชานยอลจะไปไหนครับ” เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้าน ตรงหน้ามีการ์ดยืนจ้องเขาอยู่เช่นกัน

 

 

”ผมจะออกไปปั่นจักรยานเล่นน่ะ คุณคริสรู้แล้ว” เขาโกหกคำโต การ์ดทั้งสองจ้องเขานิ่งสักพักจึงเปิดประตูรั้วให้เขาออกไป เย็นขนาดนี้แล้วไม่รู้ว่าจะไปไหนเหมือนกัน เขาจึงปั่นจักรยานไปตามถนนสายเล็กๆไปเรื่อยๆ ไว้อารมณ์ดีแล้วค่อยกลับ เขาขอไปทบทวนตัวเองก่อน ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆกับหัวใจตัวเอง เฮ้อออ เป็นคนไม่คิดมาและอยู่ก็ต้องมาคิดให้เหนื่อยหัวใจตัวเอง

 

 

 

 

 

 

1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ

 

 

ไอเแสบก็หึงเป็นนะ รีบหายเหนื่อยแล้วรีบกลับนะแสบ เดี๋ยวมาเฟียโมโห

 

 

 

ปล.ขอโทษที่หายไป นานนนนนนน นะคะ * /\ *

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น