Snow_Lover

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 52

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2562 23:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15
แบบอักษร

Chapter 15

 

หลังจากขึ้นจากสระน้ำเพลิงและพิมลพรรณก็ต่างแยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าตามห้องพักของตนเอง เพลิงบอกกับพิมลพรรณเอาไว้ว่าเจอกันตอน 4 โมงครึ่งเค้าจะพาออกไปทานอาหารเย็นที่ร้านประจำพร้อมกับโฆษณาเต็มที่มากว่าร้านนี้เค้ามากินกับครอบครัวเป็นประจำและตอนนี้เป็นเวลา 3 โมง 50 นาที ทำให้ตอนนี้พิมลพรรณที่แต่งตัวเสร็จแล้วเดินลงไปรอเพลิงที่ชั้นล่างของบ้าน

“อ้าวเสร็จแล้วหรอรอพี่นานรึยังไง”

“ไม่นานหรอกพายพึ่งลงมาก่อนพี่ไม่ถึง 2 นาทีเลย”

“งั้นเราไปกันเลยมั้ย”

“ไปสิพายหิวแล้ว”

 

30 นาทีผ่านไป

“พี่เพลิงนี่มันจะครึ่งชั่วโมงได้แล้วนะพี่จะขับรถไปถึงไหน พายหิวข้าวนะ!”

เจ้าของดวงตาหวานใสที่กำลังจ้องมองวิวหาดทรายและทะเลหันมาโวยวายแฟนหนุ่มของตัวเองอย่างอดไม่ได้เพราะเค้าพาเธอนั่งรถมาจะครึ่งชั่วโมงแล้วจริงๆทั้งๆที่หิวไส้จะขาด หิวจนอยากจะลงไปซื้อไส้กรอกร้านสะดวกซื้อกินแทนให้มันรู้แล้วรู้รอด

“อย่าโวยวายสิพายจะถึงแล้วจริงๆพอดีว่าเค้าปิดทางลัดไปแล้วพี่เลยต้องใช้ทางนี้ พี่ไม่ได้ขับรถวนแกล้งพายเสียหน่อย”

“จ๊อก~~~”

“....”

“ก็พายหิวนี่เห็นมันท้องพายมันร้องแล้ว”

“เลี้ยวซอยข้างหน้านั้นก็ถึงแล้ว หรือว่าถ้าพายหิวมากจนทนโมโหหิวไม่ไหวจะกินพี่ก่อน.. ก็ได้นะ”

“ขับรถไปเลยนะ!”

“จ้าจ้า ฮ่าฮ่าฮ่า”

พิมลพรรณสะบัดหน้าหนีสายตาแทะโลมของเพลิงไปทางหน้าตาทันที ผู้ชายคนนี้ขี้เต๊าะจริงๆเลยถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เธอกำลังโมโหหิวแบบสุดๆนะเธอคงจะพอมีอารมณ์เขินเค้าอยู่บ้างหรอก เอ๊ะ..? หรือว่าตอนนี้เธอก็กำลังเขินเค้าอยู่นะ

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ ลูกค้ามากันกี่ที่คะ”

“2 ที่ครับ”

“งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ”

พนักงานสาวของร้านเดินนำเพลิงและพิมลพรรณมาที่โต๊ะขนาดกลางโต๊ะนึง โต๊ะนี้มีขนาดใหญ่ประมาณ 4 คน ร้านนี้เป็นร้านอาหารชื่อดังในท้องถิ่นและเป็นโอเพนแอร์ติดริมทะเล โชคดีที่เพลิงพาพิมลพรรณมาถึงเร็วเพราะร้านนี้ตั้งแต่เวลาช่วงค่ำๆเป็นต้นไปคนจะแน่นมาก

ทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะพิมลพรรณก็นั่งลงที่เก้าอี้ด้านนึงของโต๊ะแต่แทนที่เพลิงจะไปนั่งที่ฝั่งตรงข้ามเค้ากับลงมานั่งเบียดเธอเสียอย่างนั้นจนพิมลพรรณต้องขยับตัวออกอีกนิดเพื่อเว้นระยะห่าง

ร่างเล็กทำท่าจะหันไปต่อว่าแต่เค้ากลับหันมาทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใส่เธอ

“เมนูค่ะลูกค้า”

“ขอบคุณค่ะ”

“พายสั่งเลยนะ พี่กินอะไรก็ได้”

“เอ้าพี่เพลิงก็ช่วยพายสั่งด้วยสินี่ร้านประจำพี่นะ พายจะไปรู้ได้ยังไงว่าอะไรอร่อยและอะไรที่พี่ชอบ..”

“ถูกของพาย งั้นเอากุ้งทอดซอสมะขามอย่างเดียวที่เหลือพายอยากกินอะไรสั่งเลยร้านนี้อร่อยทุกอย่างนั้นแหละ”

“โอเค.. เอาปูไข่ดอง xl 3 ตัวนะคะแล้วก็ หอยเชลล์ผัดกระเทียม หอยเชลล์อบเนยกระเทียม กุ้งเผา xl จานเล็ก ต้มยำกุ้งไข่เจียวชะอม ปลาหมึกไข่ย่าง เนื้อย่าง ปลากระพงทอดน้ำปลา ข้าวสวย 2 จานค่ะ”

“เครื่องดื่มอะไรคะ”

“น้ำแข็ง 2 น้ำเปล่า 2 ค่ะ”

“เอาเบียร์ขวดนึงด้วยครับ”

“ทวนรายการอาหารและเครื่องดื่มนะคะ...”

“.....”

“ครบถ้วนนะคะลูกค้า รออาหารสักครู่ค่ะ”

“ค่ะ”

หลุงทวนรายการอรหารเสร็จพนักงานสาวก็เตรียมหันหลังเดินไปยังครัวทันทีเพื่อบอกรายการอาหารของลูกค้าแต่ก็ไม่วายที่เธอจะส่งสายตาเป็นประกายมองเพลิงอย่างไม่วางตา

“ฮึ่ม!”

“พายไม่ต้องห่วงหรอกนา”

“ห่วงอะไร”

“พี่ไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นหรอก ไม่ต้องหึง”

เพลิงช้อนตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมามองใบหน้าหวานที่ยังดูโมโหหิวไม่หายด้วยแววตายิ้มๆแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก พิมลพรรณพร่ำบอกตนเองตลอดเวลาที่อยู่กับผู้ชายคนนี้ว่าเธอจะไม่หวั่นไหวให้เค้าเป็นอันขาด... แต่เหมือนมันจะไม่ทันเสียแล้วน่ะสิ

“ใครหึงพี่กันพายมีสิทธิหึงพี่เสียที่ไหน พี่เป็นใครพายเป็นใครเราเป็นอะไรกันพายรู้ดี”

พิมลพรรณพูดพลางคว่ำปากโดยที่เธอไม่น่าจะรู้ตัวเล่นเอาเพลิงเกือบจะหลุดขำเพราะท่าทางที่แสนน่ารักของเธอ

“พายพูดแบบนี้แสดงว่าถ้ามีสิทธิพายก็จะหึงพี่ใช่มั้ย? พายมีสิทธิสิเพราะพายเป็นแฟนของพี่และพี่ก็เป็นแฟนของพาย.. เราเป็นแฟนกันพายมีสิทธิหึงพี่เหมือนที่พี่มีสิทธิหึงพายนั่นแหละ..”

“แบบนี้ไง”

เพลิงพูดกระซิบที่ข้างหูของพิมลพรรณก่อนที่เค้าจะใช้ฝ่ามือทุบโต๊ะเสียงดังจนพิมลพรรณสะดุ้งแทบจะตกเก้าอี้

“ปั้ง!!!!!”

“พี่เพลิง! ทุบโต๊ะทำไมพายตกใจหมดเลยคนมองใหญ่แล้ว!”

“ก็พี่หึง พี่ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นมามองพาย.. พายเป็นผู้หญิงของพี่ พี่มีสิทธิมองได้คนเดียวเท่านั้น”

เพลิงพูดพลางเบือนสายตาไปมองผู้ชาย 3 คนโต๊ะข้างๆที่มองแฟนสาวของเค้าตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านแล้ว แถมชีวิตก็ยังเฮงซวยโต๊ะที่เหลือว่างอยู่ก็ดันไปโต๊ะข้างๆไอพวกนี้อีก

หลังจากที่เพลิงทุบโต๊ะเสียงดังจน 3 คนนั้นสะดุ้งตัวโยง ตบท้ายด้วยสายตาพิฆาตเพลิงก็ค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าจะไม่มีใครในร้านนี้กล้ามามองยัยน่ารักของเค้าอีกแน่!

“พะพายเข้าใจแล้ว”

“ก็ดี...”

‘ฮื่อใครก็ได้ช่วยหนูด้วยย ผู้ชายคนนี้เวลานิ่งๆก็ดูหล่อมาก เวลาขี้เล่นก็น่ารักจนแทบทนไม่ไหวแต่พออารมณ์เสียนี่ดูดุแถมน่ากลัวเป็นบ้า แพ้! น้องพายแพ้คนแบบเน้!!!’

 

“อ่าหิวจังเลย...”

“อาหารมาเสิร์ฟแล้วค่ะ”

พนักงานสาวซึ่งเป็นคนละคนกับคนที่รับรายการอาหารนำปูดองผัดหอยเชลล์และข้าวสวยมาวางที่โต๊ะ

“รอรายการอื่นสักครู่นะคะกำลังปรุงค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ เอ่ออย่าพึ่งไปค่ะพี่ ขอน้ำปลาเพิ่มด้วยได้มั้ยคะ”

“ได้ค่ะสักครู่นะคะ”

“น้ำปลา? พายจะเอาน้ำปลามาทำอะไร”

“คลุกข้าวสวย พายชอบกินข้าวสวยคลุกน้ำปลา”

เพลิงฟังคำอธิบายจากพิมลพรรณพลางพยักหน้ารับ

“น้ำปลาค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ :)”

“กินกันเถอะพี่เพลิงพายหิวมากๆๆ ไม่ไหวแล้ว”

พูดจบร่างเล็กก็เริ่มลงมือกินทันทีโดยเริ่มจากปูไข่ดอง

“พี่เพลิงกินมั้ย”

“ไม่พายกินเถอะพี่ไม่ชอบของดองเท่าไหร่”

“โอเคๆ”

 

ใช้เวลาไม่นานอาหารก็ทะยอยมาเสิร์ฟจนครบ และตอนนี้พิมลพรรณกำลังแกะกุ้งเผาอยู่

“อ่ะ”

“หื้ม?”

“พายแกะให้”

“หิวไม่ใช่หรอกินก่อนเลยพี่แกะเองก็ได้”

“ก็พายอยากแกะให้”

พิมลพรรณพูดพลางคว่ำปากลงอีกครั้งคล้ายกับว่าถ้าเพลิงไม่รับกุ้งเผาที่เธอแกะให้เธอจะเบะปากร้องไห้เหมือนเด็กทารกเดี๋ยวนี้

“คร้าบบคร้าบเข้าใจแล้ว”

เพลิงรับจานกุ้งเผาที่ถูกแกะอย่างดีมาจากมือของคนข้างๆแต่โดยดีเค้าแพ้ท่าไม้ตายนี้ของเธอจริงๆหวังว่าเธอจะยังไม่รู้ตัวนะว่าไอท่าคว่ำปากนี่มันอิทธิพลต่อหัวใจเค้ามากแค่ไหนไม่เช่นนั้นเค้าเห็นรางหายนะของตัวเองมาลางๆแล้ว

ทั้ง 2 คนลงมือกินอาหารต่อไปจนเวลาลุล่วงมาเรื่อยๆท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงทำให้ตอนนี้เริ่มมีเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่เรียกว่ายุงมากัดพิมลพรรณแล้ว

“โอ้ยคันอ่ะ”

“เป็นอะไรยุงกัดหรอพาย”

“อืม พายก็ว่าน่าจะยุงอะทำไงดีพายไม่ได้ติดสเปร์ยกันยุงมาด้วยแล้วเราก็ยังกินกันไม่เสร็จเลย พายอยากกินไอติมด้วย”

“ขอโทษนะครับ”

“คะลูกค้าจะรับอะไรคะ”

“ขอยากันยุงทีนะครับพอดียุงกัดแฟนผมเต็มขาแล้ว”

“ได้เลยค่ะสักครู่นะคะ”

“....”

เวลาผ่านไปไม่ถึง 2 นาทีพนักงานก็กลับมาพร้อมยาจุดกันยุงและขวดโลชั่นกันยุงทากันยุง

“เรียบร้อยแล้วค่ะ นี่โลชั่นนะคะใช้เสร็จวางไว้บนโต๊ะได้เลยค่ะ ขอโทษด้วยจริงๆนะคะลูกค้าพอดีแบบสเปร์ยมันหมด”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ขอบคุณครับ”

“ขอบคุณมากนะคะ”

“ยินดีค่ะ”

“มา”

“พี่เพลิงทำอะไร!”

พิมลพรรณโวยวายออกมาด้วยความตกใจที่จู่ๆเพลิงก็จู่โจมเธอด้วยการใช้ฝ่ามือใหญ่ยกขาของเธอขึ้นมาวางบนตักตัวเองอย่างหน้าตาเฉย

“พี่จะทาโลชั่นให้ไง”

“พายทำเองก็ได้”

“พายยังกินไม่เสร็จจะมาทาโลชั่นให้มือเปื้อนทำไม พี่กินเสร็จแล้วพี่ทำให้เองพายอะกินต่อไปเลย”

“กะก็ได้...”

ไม่รู้จะมีใครคิดเหมือนกันมั้ยนะ แต่ไอท่าบ้าๆนี่มันประหลาดชะมัดเลย ไหนจะฝ่ามือร้อนๆที่ลูบไล้ขาเธอไปมาอีก... ไม่รู้เค้าจะคิดบ้างมั้ยแต่เธอ.. คิดนะ.. แงงง

 

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเพลิงก็พาพิมลพรรณกลับบ้านทันที ในตอนแรกเค้ามีแผนจะพาเธอไปเดินเที่ยวดูขนมของกินแต่เจ้าตัวกินจนอิ่มเลยไม่มีแรงจะไปเดินเล่นต่อทำให้เค้าต้องเปลี่ยนแผนที่วางไว้ไปทำในวันพรุ่งนี้แทน

“พายไปอาบน้ำนอนเลยนะ บ้ายบายค่ะ”

“เดี๋ยวนะพายนี่พึ่งจะทุ่มเดียวเองนะ”

เพลิงเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะทันทีที่เปิดประตูเข้ามาภายในบ้านสาวเจ้าก็รีบวิ่งไปทางบันไดและหันมาบอกเค้าว่าจะอาบน้ำนอนแล้วทั้งๆที่มันพึ่งจะทุ่มกว่าๆยังไม่ 2 ทุ่มเลย

“ก็พายไม่รู้จะทำอะไรแล้วนี่”

“พี่อยากดื่มไวน์.. เอางี้พายไปอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วมาเจอพี่สัก 2 ทุ่มครึ่งแล้วกัน พายดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ นะครับ”

“ก็ได้... แล้วเจอที่ไหนอะ”

“ห้องชั้น 2 ริมสุดทางเดินพี่จะไปรอพายห้องนั้น”

“โอเคคค พายไปอาบน้ำได้แล้วใช้มั้ยเหนียวตัวไปหมด”

“ไปได้แล้ว :)”

สิ้นสุดคำพูดของชายหนุ่มหญิงสาวก็ยิ้มให้เค้าเล็กน้อยก่อนจะกระโดดโลดเต้นอย่างสบายใจขึ้นไปที่ชั้น 2 และเข้าห้องพักของตนเองไปในที่สุด

“หึเด็กน้อยเอ้ย...”

“เสร็จแน่..”

 

 

ไม่มีอะไรจะอ้างที่หายไปนานแต่เราหมดไฟ เราพิมพ์ไว้เยอะมากที่ยังไม่ได้อัพอยู่ในแอพแล้วพอเรากดอัพเดตแอพ นิยายที่เราพิมพ์ไว้หายหมดเลย... คือใจแบบเหี่ยวอะแงร้ ชั้นต้องพิมพ์ใหม่หมดเลยหรอ ฮรึกชีวิตต

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น