ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 30 : สงสัย

ชื่อตอน : บทที่ 30 : สงสัย

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 823

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 30 : สงสัย
แบบอักษร

กะเพรา Talk

     ฉันยืนมองแผงยาคุมอย่างเหยื่อตก! นะ.....นี้ฉันลืมกินยาคุมไปเกินครึ่งแผงเลยหรอวะเนี่ย ละ....แล้วช่วงนี้คุณดีแล่นเขาก็ปล่อยน้ำของเขาใส่ภายในตัวฉันตลอดเลยด้วย งื้อออ ฉันจะท้องไหมอ่ะ แล้วถ้าเขารู้ว่าฉันลืมกินยาคุมเขาจะโมโหฉันและจะหาว่าฉันจะจับเขาหรือเปล่า ฉันยืนมองแผงยาคุมอย่างใช้ความคิด ปิ้ง! คิดออกแล้วฉันต้องทำลายหลักฐานด้วยการทิ้งยาคุมที่ไม่ได้กินซะ!! เผื่อคุณดีแล่นแอบมารื้อดูจะได้คิดว่าฉันกินยาคุมตลอด อีกะเพราเอ่ย! แกจะขี้ลืมไปถึงไหนเนี่ย งื้อออ

     "กำลังทำอะไร" เสียงเข้มติดสำเนียงของคุณดีแล่ยเอ่ยถามฉันที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาแกะยาคุมออกจากแผงยาอยู่ จนฉันสะดุ้งตกใจแทบทำยาคุมที่อยู่ในมือล่วงหล่น

      "ปละ...เปล่าค่ะ ไม่ได้ทำอะไร" โกหก! ฉันโกหกเขา งื้ออ ใครจะกล้าพูดว่าหนูแกะยาคุมทิ้งขยะอยู่ งี้หรอ? เขาได้ถีบฉันตายพอดี!

       "แน่ใจนะ! ไม่ใช่แอบคุยกับไอ้หมอน่าจืดนั้นอยู่หรอกนะ ไหนเอาโทรศัพท์มาเช็คหน่อย" คุณดีแล่นพูดพรางยื่นมือมาตรงหน้าฉันเผื่อขอเช็คดูโทรศัพท์ โชคดีที่โทรศัพท์มือถืออยู่ใกล้ๆ มือฉัน เขาเลยเข้าใจว่าฉันเล่นโทรศัพท์อยู่ ที่จริงฉันก็ไม่ค่อยชอบที่เขาทำแบบนี้หรอกนะ เพราะเหมือนเขาก้าวก่ายชีวิตฉันเกินไป แต่ถ้ามองกันตามจริง เขาก็มีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวฉันอยู่ดีเพราะว่าในสัญญาก็ระบุไว้ชัดเจนว่าเขามีสิทธิ์รู้ทุกอย่างในตัวฉันไม่ว่ากรณีใดๆ เขาก็ต้องรู้ทุกการเคลื่อนไหว ก็บอกแล้วว่ามันคือสัญญาทาสชัดๆ

        "เช็คเลยค่ะ งั้นหนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" ฉันบอกเขาให้เช็ค อยากเช็คก็เช็คไปเลย เพราะฉันไม่มีอะไรให้เขาดูอยู่แล้ว เชื่อไหมว่าคุณดีแล่นสั่งห้ามฉันเล่นโซเชี่ยวด้วยทุกอย่าง ยิ่งเป็นพวกFacebook หรือ Instagram แม้แต่ Twitter เขาก็ไม่ให้ฉันเล่นเลย โครตเศร้า! ฉันรีบเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำ พอมาถึงในห้องน้ำฉันก็จัดการทิ้งยาที่พอแกะได้จากแผงยาคุมลงชักโครกทันทีเพื่อทำลายหลักฐาน เฮ้อออ ลืมกินเข้าไปได้ยังไงขนาดนี้ ฉันนี้มันเบอะจริงๆ เลยวะ

       "อะ! เอาคืนไป และอย่าให้รู้ว่าแอบคุยกับมันนะไม่งั้นเจอดีแน่!!" คุณดีแล่นยืนโทรศัพท์คืนฉันทันทีหลังจากที่ฉันเดินออกมาจากในห้องน้ำ

       อาทิตย์หลังมานี้ฉันไม่รุ้ว่าคุณดีแล่นเป็นอะไรเขาไม่ยอมไปทำงาน แต่ก็ยังถือว่ารับผิดชอบต่องานดีเพราะเขากับขนงานกลับมาทำที่บ้านแทน แต่ก็ไม่วายต้องให้ฉันเข้าไปนั่งในห้องทำงานของเขาด้วย ส่วนแผลจากที่ถูกข้าวต้มราด บอกเลยว่าอาการดีขึ้นมากๆ ฉันไปหาหมอล่าสุดคือหมอบอกว่าไม่เกินอาทิตย์หน้าก็จะหายดีแล้ว ฉันได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจจนน้ำตาแทบไหลเลยแหละ เพราะว่าตอนนี้ฉันเบื่อมากๆ เลย วันๆ เอาแต่นั่งๆ นอนๆ ไม่ได้ช่วยงานคนอื่นในบ้านเลย

       "พรุ่งขี้เกียจไปทำงานจัง ไปเที่ยวกันไหม" คุณดีแล่นพูดขณะที่เดินมาสวมกอดฉันที่กำลังยืดเสียบชาตแบตโทรศัพท์ไว้อยู่เพราะเมื่อคืนฉันคุยวิดิโอคอลกับยายและลืมชาตแบตไว้ เสาร์และอาทิตย์นี้ฉันไม่ได้ไปหายายเลยเพราะว่าฉันกลัวยายเป็นห่วงถ้าเห็นฉันมีแผลน้ำร้อนลวกแบบนี้ ฉันเลยโกหกยายไปว่าช่วงนี้ที่บ้านงานยุ่งคนไม่พอ ยายก็บอกไม่ต้องไปหาหรอกยายอยากให้ฉันทำงานให้คุ้มกับเงินที่เจ้านายฉันให้มา แง่ๆ ยายจ๋ากะเพราขอโทษนะยาย

       "แล้วแต่คุณดีแล่นค่ะ" ฉันตอบเขา

       "นี่! ยัยลูกหมา! ช่วยทำเสียงดีใจหน่อยได้ปะวะ! ฉันให้เธอช่วยคิดโว้ยว่าจะไปเที่ยวไหน ไม่ใช่แล้วแต่ฉัน เธออยากไปไหนพูดมา!" เง้อออ เมื่อกี้เขาให้ฉันเสนอหรอวะว่าฉันอยากไปเที่ยวไหน ทำไมฉันฟังแล้วเหมือนเขาแค่ถามว่าไปเที่ยวไหมเฉยๆ อ่ะ

        "......." ฉันเงียบไม่ตอบอะไร ก็ไม่รู้จะไปไหน ฉันมีสิทธิ์พูดได้หรอว่า 'คุณดีแล่นค่ะหนูอยากไปเที่ยวทะเลจังเลย' ฉันพูดได้หรือไงละ ก็ไหนเมื่อไม่ว่าเขาอยากจะไปไหนฉันก็ต้องตามใจและไปตามที่เขาอยากพาไปอยู่ดีนิ

       "เป็นใบ้หรอ! ฉันถามว่าอยากไปเที่ยวไหน!" คุณดีแล่นจับฉันให้หันหน้าไปหาเขา

       "ก็........" ฉันกำลังจะตอบแต่อยู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์สั่นขึ้นเสียงดัง รุ่นอะไรวะสั่นดี๊ดี!

ครืนนน~ ครืนนนน~

       ฉันมองหน้าเขาเพราะมันเป็นเสียงที่ดังมาจากเครื่องเขา คุณดีแล่นปิดเสียงไว้ฉันเห็นเขาหยิบมันขึ้นมาดู ฉันแอบเหลือบมองมันไม่ขึ้นชื่อ คุณดีแล่นทำเสียงจิจ๊ะ! และเก็บใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนที่เสียงโทรศัพท์นั้นจะเงียบไป.....

ครืน! ครืน! ครืน!

        เสียงสั่นจากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งแต่รอบนี้มาเป็นจังหวะ คุณดีแล่นที่หันมาจ้องหน้าฉันอยู่ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง เขามองที่หน้าจอ ฉันมองตามมันเป็นแชทโปรแกรมline ที่เด้งขึ้นมา ฉันมองชื่อคนส่งมาปรากฏว่าเป็นชื่อคุณแหวนเพชร คุณดีแล่นเหลือบมองฉันนิดหน่อยฉันแสร้งหันหน้าไปทางอื่น ฉันเห็นเขาอ่านไลน์สักพักก็ขบกรามเสียงดัง!

       "shit! ยัยบ้าเอ่ย!!!!" คุณดีแล่นสบถ

       "ฉันออกไปธุระก่อนนะ! อยู่บ้านดีๆ พกโทรศัพท์ไว้ติดตัวฉันจะโทรหาต้องรับสาย!!" เขาบอกฉันเสร็จก็ละออกจากร่างฉันไปและเดินไปหยิบกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ก่อนจะปึงปังออกจากห้องนอนไป ฉันได้แต่มองตามหลังเขาเมื่อกี้คุณแหวนเพชรไลน์มา เขาก็รีบออกไปทั้งๆ ที่เขาจะพาฉันไปเที่ยวอย่างงั้นอะหรอ แค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่สำคัญกับเขา แล้วทำไมฉันต้องเจ็บที่หัวใจขนาดนี้ด้วยนะ.....

เวลา 03.30 น.

        ตลอดทั้งวันจนถึงตอนนี้หลังจากที่เขาออกไปหาคุณแหวนเพชร ก็ไร้ซึ่งสายเรียกเข้าหรือข้อความจากไลน์ของเขาเลย เขาหายไปจนตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา ฉันนั่งรอเขาอยู่ภายในห้องนอนเงียบๆ เฝ้าจ้องโทรศัพท์ไม่ห่างกายแม้แต่เวลาเข้าห้องน้ำฉันก็ยังเอามันเขามาด้วย ฉันลังเลอยู่หลายครั้งว่าฉันควรโทรหาเขาหรือไลน์ไปถามเขาดีหรือเปล่าเขาอาจจะได้รับอันตรายก็ได้ถึงเวียบหายไปขนาดนี้ แต่ถ้าโทรไปแล้วเขาติดธุระเรื่องงานแล้วฉันโทรไปรบกวนเขาอาจจะด่าฉันก็ได้ แต่ถ้าไม่โทรแล้วเขาเกิดเป็นอันตรายขึ้นมาจริงๆ เขาจะมองว่าฉันเพิกเฉยต่อเขาหรือเปล่า เอาไงดีนะ! ฉันครุ่นคิดและทะเลาะกับตัวเองอยู่อย่างนั้นจนในที่สุดฉันก็ตัดสินใจโทรหาคุณดีแล่น ไม่ว่าเขาจะด่าหรืออะไรก็ช่างฉันไม่สนใจ เพราะฉันอยากทำตามหัวใจตัวเองบ้างฉันเป็นห่วงเขา......

ตุ๊ดดดด~ ตุ๊ดดดดดด~

       ฉันฟังเสียงรอสายอย่างตื่นเต้น นี้เป็นครั้งแรกที่ฉันรวบรวมความกล้าที่จะโทรหาเขา ตั้งแต่ฉันมีโทรศัพท์ฉันไม่เคยสักครั้งที่จะกดโทรออกหาเขาหรือทักแชทไลน์ไปหาเขาเลย เพราะฉันรู้ตัวเองดีว่าไม่มีสิทธิ์ไปถามอะไรเรื่องส่วนตัวของเขามาก แต่ครั้งนี้มันผิดปกติกว่าทุกครั้ง ฉันเลยต้องโทรไป ฉันรอสายอยู่สักพักก็มีคนรับสาย.....

      [สวัสดีจ่ะกะเพรา]

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

      

ความคิดเห็น