พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 30 (Edit คำผิด)

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 30 (Edit คำผิด)

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.1k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 14:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 30 (Edit คำผิด)
แบบอักษร

"ลุงราล์ฟขี้โกง!!!"

"ใช่ๆๆ หม่ามี้หอมลุงราล์ฟนานกว่าไมล่าอีก" เสียงเจื้อยแจ้วที่กำลังประท้วงขึ้นมาทำให้ผมต้องหยุดจูบที่แสนหวานเอาไว้อย่างเสียดาย มินนี่ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าที่แดงเถือกก่อนจะรีบหันไปหาเด็กน้อย

"เอ่อ ไมล่ากับพีต้ารีบไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะ เสร็จแล้วลงไปหาหม่ามี้นะลูก เดี๋ยวหม่ามี้จะไปเตรียมข้าวต้มไว้ให้" เธอสั่งลูกอย่างรัวเร็วก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปทันที

 

"หม่ามี้เป็นอะไรของเค้าน่ะพีต้า"

"ไม่รู้สิ ไม่สบายรึเปล่าก็ไม่รู้ หน้าหม่ามี้แดงมากเลยแหละไมล่า" ผมฟังเด็กน้อยคุยกันแล้วหัวเราะเบาๆกับความไร้เดียงสา

"ไปครับ รีบไปอาบน้ำนะ แล้วเดี๋ยววันนี้ลุงไปส่งที่โรงเรียน"

"จริงนะครับ/จริงนะคะ"

"จริงสิครับ" ผมย้ำให้พวกเขาแน่ใจ ทำให้ลิงน้อยส่งยิ้มกลับมาให้ผมจนตาหยี จากนั้นก็พากันวิ่งไปยังห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวไปโรงเรียน ผมมองตามก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระของตัวเองบ้าง

.

.

.

หลังจากที่ทานอาหารเช้ากันเสร็จแล้ว ผมก็พาเด็กน้อยทั้งสองรวมถึงแม่ของพวกเขามาที่รถเพื่อจะพาไปส่งที่โรงเรียน

"ที่จริง..พี่ราล์ฟไม่ต้องลำบากไปส่งก็ได้นะคะ แค่นี้มินนี่ก็เกรงใจจะแย่แล้ว"

"ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย ไปเถอะ เดี๋ยวเด็กๆจะสายเอานะ"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ครับ ขึ้นรถเร็ว เห็นมั้ยว่าเด็กๆขึ้นไปรอกันหมดแล้ว เหลือแค่เราเนี่ย เอ...หรืออยากให้พี่อุ้มขึ้นรถ แล้วก็ไม่บอกแต่แรก" ผมแกล้งทำท่าจะเข้าไปอุ้มร่างบาง

"ไม่..ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวมินนี่ขึ้นเอง"

 

"ก็แค่นี้แหละ" ผมยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะก้าวขึ้นรถและขับไปยังโรงเรียนประจำของเด็กแฝด ตลอดทางมีแต่เสียงหัวเราะ ผมไม่คิดว่าผมจะสามารถทนฟังเด็กพูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ได้มากเท่านี้มาก่อน

 

เพราะปกติผมค่อนข้างขี้รำคาญกับเสียงเด็กๆด้วยซ้ำไป แต่รอบนี้มันต่างออกไป เด็กน้อยทั้งสองคนและคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆผมนั้นกลับทำให้ผมรู้สึกดี ทำให้ผมมีความสุข

 

ความสุขงั้นเหรอ? ผมไม่ได้สัมผัสกับคำนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ เพราะตั้งแต่ผมเรียนจบ ผมก็ต้องมาช่วยบริหารกิจการโรงแรมและคาสิโนของที่บ้าน ทำให้ช่วงชีวิตที่ควรจะได้เที่ยวได้พบปะกับเพื่อนๆแบบสมัยเรียนมันหายไปหมด

 

และความสุขในแบบที่ผมคิดก็คือเซ็กส์ และผมสามารถใช้เงินบันดาลขึ้นมาได้โดยที่ตัวผมเองเข้าใจว่ามันคือความสุข แต่หลังจากมาพบเธอทำให้รู้ว่ามันไม่ใช่เลย นี่สิ..ความสุขที่แท้จริง

.

.

.

"ถึงแล้ววววว!!!" เสียงไมล่าปลุกผมขึ้นมาจากความคิดตัวเอง

"พี่ราล์ฟรออยู่ในรถก็ได้ค่ะ เดี๋ยวมินนี่เดินไปส่งลูกเอง" เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาอย่างเกรงใจ

"ไม่เอา พี่จะลงไปส่งด้วย" ผมไม่รอให้เธออนุญาต ผมรีบลงจากรถทันทีพลางเดินไปจูงมือเด็กน้อยเดินเข้าไปยังด้านใน

"ไง...เตรียมชุดไว้เปลี่ยนรึยังไอ้หนูพีต้า เผื่อจะตกน้ำไปอีก 555" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากโต๊ะหินอ่อนด้านหนึ่ง ทำให้พวกผมหันไปมอง ผมเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งอายุน่าจะมากกว่าพีต้า 3-4 ปีกำลังตะโกนมาเพื่อเยาะเย้ยเขา พีต้ากำลังโกรธ ผมรู้สึกได้ว่ามือน้อยที่กำลังจับมือกับผมนั้นอยู่บีบแน่นขึ้น และดูเหมือนว่าคนเป็นแม่ก็สัมผัสได้

"พีต้า...ไม่นะลูก จำที่หม่ามี้สอนได้มั้ย อย่าเก็บมาใส่ใจนะครับ เราอย่าไปสนใจเขาลูก เขาอยากพูดอะไรก็ปล่อยไปนะ"

"ครับ...หม่ามี้" เด็กชายรับคำ แต่เท่าที่ผมฟังดูกลับรู้สึกว่ามันเป็นการรับปากที่เด็กน้อยไม่อยากจะทำเลย ผมกระชับมือเด็กน้อยไว้ก่อนจะพาเดินหนีไปยังจุดนี้ แต่ทว่า...

 

 

***********************************************

นิยายไรท์อาจไม่ได้มี NC มากมาย เน้นการเล่าเรื่องของตัวละครซะส่วนใหญ่

ถ้ารีดไม่ชอบกดผ่านได้เลยน้าาา อย่าหวังกับ NC มาก 555 แต่มีแน่นอน พอให้กระชุ่มกระชวย

อ่านแล้วชอบหรืออยากให้ปรับปรุงตรงไหนเม้นบอกด้วยนะคะ รออ่านเม้นค่า ^^

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น