Bona Fide

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ : วันของเรา 1/2 [คริสพรีม]

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ : วันของเรา 1/2 [คริสพรีม]

คำค้น : คริส พรีม 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 935

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2562 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ : วันของเรา 1/2 [คริสพรีม]
แบบอักษร

.

.

ตอนพิเศษ : วันของเรา 1/2

.

.

.

Chris Part

.

ข้อดีของความรักที่ไม่ได้เริ่มจากร้อย คือเวลาผ่านไปมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

.

เช้าวันเสาร์ วันนี้พอใจและพีทไปนอนที่บ้านพ่อและแม่ของพรีม ส่วนน้องพอร์ชก็ไปนอนที่บ้านของป๊ากับหม่าม้า เท่ากับว่าวันนี้เราสองคนจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันแบบที่ไม่มีลูกอยู่ด้วย ผมรักลูกมากนะ แต่เพราะผมกับพรีมแต่งงานกันตอนที่พรีมท้องแล้ว เพราะฉะนั้นมันน้อยมากจริง ๆ ที่เราจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ เพราะฉะนั้นวันนี้ผมเลยจะเก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้ไว้ให้มากที่สุด

ผมมองคนขี้เซาที่ยังหลับอยู่ เมื่อคืนพรีมนั่งคิดงานจนดึกดื่น ผมรอจนหลับไปเลยไม่รู้ว่าพรีมเข้านอนตอนไหน แต่ดูจากขอบตาที่คล้ำลงเล็กน้อยก็ทำให้รู้ว่าคงดึกพอสมควร ช่วงนี้พรีมกำลังจะเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ พรีมเลยทำงานหนักกว่าปกติ ไหนจะต้องเลี้ยงลูกที่ยังเล็กทั้งสามคนอีก เราสองคนไม่ได้มีเวลาพูดคุยหรือสวีทกันเลย

สองเดือนแล้วมั้ง เมคเลิฟครั้งล่าสุดของเรา

ผมก้มลงไปหอมแก้มนิ่มเบา ๆ โดยที่ไม่รบกวนคนที่นอนหลับสบายอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงและเดินออกมาที่สวนหน้าบ้าน ออสก้าพอเห็นผมปุ๊ปมันก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาทันที

“โฮ่ง!”

“ออสก้า อย่าเห่า พรีมนอนอยู่” พอถูกดุออสก้าก็ยอมเงียบเสียงลง แต่ยังครางงืด ๆ ในลำคออยู่ พร้อมทั้งนอนลงให้ผมไปเล่นกับมันด้วย

“แกนี่ จริง ๆ เลย” ถึงจะบ่น แต่สุดท้ายผมก็ลงไปนั่งเล่นกับมันอยู่ดี

พอเล่นกับออสก้า รวมถึงให้อาหารหมาตัวโตเสร็จผมก็เดินกลับเข้ามาในบ้าน หกโมงครึ่งแล้ว อีกไม่เกินสองชั่วโมงพรีมจะตื่น ผมเลยตัดสินใจว่าจะทำข้าวต้มปลาง่าย ๆ ให้พรีม กลางวันอาจจะพาพรีมไปดูหนัง เย็นก็ดินเนอร์ที่ร้านอาหารดี ๆ ที่ดูไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ผมตั้งใจว่าวันนี้จะเป็นหนึ่งวันที่ได้ใช้เวลาด้วยกันให้คุ้มค่าที่สุด

“คุณคริส ทำอะไรคะ” ฟ้า พี่เลี้ยงของสามแสบรวมถึงแม่ครัวถามด้วยความตกใจ เพราะไม่บ่อยเท่าไหร่ที่จะเห็นว่าผมลงมาเข้าครัวเองแบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่อยู่ออสเตรเลียคงเป็นเรื่องปกติ แต่พอกลับมาไทย ผมต้องดูแลกิจการต่อจากป๊าที่วางมือไปแล้ว เลยทำให้ผมไม่มีเวลาทำกับข้าวให้พรีมกินอีก โชคดีที่ฟ้าทำอาหารเก่ง และสามารถทำอาหารที่ดีต่อสุขได้ ผมเลยยกหน้าที่นั้นให้เธอแทน แลกกับเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

“วันนี้ฉันจะทำมื้อเช้าเอง เธอไปพักเถอะ”

“ค่ะ” ฟ้ารับคำอย่างงง ๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร

ผมหันกลับมาจัดการของตรงหน้าต่อ ไม่ได้ทำนานบางทีก็ลืม ๆ ไปแล้วเหมือนกัน แต่สุดท้ายข้าวต้มปลาที่ผมตั้งใจทำก็ออกมาเสร็จสมบูรณ์ ส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วห้องครัว

ผมล้างมือ ถอดผ้ากันเปื้อนออก ก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองเพื่อไปปลุกคุณแม่ลูกสามที่ขี้เซาเหลือเกินให้ตื่น และผมก็คิดไว้ไม่ผิด เพราะพรีมยังนอนหลับอุตุอยู่ท่าเดิมก่อนที่ผมจะลงไปเล่นกับออสก้าอยู่เลย

“พรีม” ผมเรียกเบา ๆ จงใจกระซิบข้างหูให้พรีมจักกะจี้เล่น “ตื่นได้แล้ว จะแปดโมงแล้วนะ”

“คริส~~ ยังง่วงอยู่เลย”

“เมื่อคืนนอนตอนไหน” ผมถามคนที่ลืมตาขึ้นได้แค่ข้างเดียว พรีมนับวันยิ่งดูเด็กลงเรื่อย ๆ กิริยาน่ารัก ๆ ของเธอทำให้ผมเอ็นดูเธอมากขึ้นทุกวัน

“ตีสามมั้ง”

“ทำไมนอนดึกขนาดนั้น” ผมดุ พรีมหน้ามุ่ย

“ก็งานใกล้เสร็จแล้ว เลยทำให้เสร็จ ๆ ไป”

“งานเสร็จแล้วเหรอ”

“อื้อ เรียบร้อยแล้ว” พรีมส่งยิ้มให้ผม ผมลูบศีรษะเธอเบา ๆ พรีมเก่ง ไม่กี่ปีเธอก็สามารถสร้างแบรนด์ให้ตัวเองได้ และปล่อยคอลเลคชั่นใหม่ ๆ ออกมาเสมอ ๆ ทำงานได้หนักเหมือนสาวโสด แต่ที่จริงแล้วเธอคือคุณแม่ลูกสาม และมีสามีต้องคอยดูแลอีกตั้งหนึ่งคน

ผมไม่ได้ครึ่งของพรีมเลย

ผมก้มลงไปจูบพรีมเบา ๆ เมื่อผละออกก็เห็นว่าพรีมหน้าแดง แต่งงานกันมาหกปีแล้ว แต่เธอยังขี้อายกับสัมผัสของผมอยู่เลย

“ถึงจะง่วงแต่ก็ต้องลงไปกินข้าวก่อนนะ ค่อยขึ้นมานอนต่อ” โปรแกรมที่วางไว้ในใจวันนี้คงต้องยกเลิก เพราะพรีมดูอยากพักผ่อนมากกว่าออกไปตะลอน ไม่เป็นไร... แค่มีพรีมอยู่ด้วยที่ไหนก็เป็นที่พิเศษทั้งนั้น

“ดึงหน่อย” พรีมชูแขนขึ้น เหมือนกับพอใจตอนตื่นไม่มีผิด รายนั้นชอบให้พ่อกับแม่ดึงให้ลุกขึ้นทั้ง ๆ ที่ลุกเองก็ได้

“ลุกเอง”

“ดึงหน่อยซี่ นะ...ว๊าย!”

“หึ” ผมยกยิ้มเมื่อเห็นหน้าตาตื่น ๆ ของพรีม แขนเรียวรีบโอบรอบคอผมไว้แน่น ก่อนที่ผมจะก้าวตรงไปที่ห้องน้ำทั้ง ๆ ที่มีร่างบางของพรีมอยู่ในอ้อมแขน

อ้อนผิดคนแล้ว พริมาตา

.

.

.

.

.

.

ที่เหลือคือจ้ำจี้มะเขื่อเปาะแปะ ตัดไปไว้ครึ่งหลังนะคะ ไม่ได้เขียนนานแล้ว ขอเขินหน่อย ><

ขอบคุณทุกคนที่ยังคิดถึงครอบครัวนี้นะคะ

.

.

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น