พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 29 (Edit คำผิด)

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 29 (Edit คำผิด)

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 29 (Edit คำผิด)
แบบอักษร

(Part : ราล์ฟ)

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่พร้อมกับเอื้อมมือไปนวดคอตัวเองเบาๆ เนื่องจากเมื่อคืนผมออกแรงมากไปหน่อย... เฮ้!! พวกคุณอย่าเพิ่งคิดกันไปไกล

 

ผมหมายถึงสองแสบพากันขึ้นมาขย่มบนตัวผมประหนึ่งว่าผมเป็นม้าน่ะสิ กว่าจะได้นอนกันเล่นเอาซะผมแทบแย่ ​โดยที่ผู้เป็นแม่ไม่ได้ปกป้องผมจากลิงน้อยด้วยซ้ำ ดูเหมือนเธอแอบสะใจซะมากกว่า

"ยังไม่ฟื้นกันเลยแฮะ" ผมยกแขนชันหัวขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปยังเด็กน้อยที่ยังคงอยู่ในนิทรา ผมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู นานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่มีโมเม้นแบบนี้

 

เนื่องจากผมกับไรอันก็มีกันแค่สองคนพี่น้อง ต่างฝ่ายต่างไม่มีลูกเมีย คุณพ่อคุณแม่ของผมก็ย้ายไปอยู่ที่สาขาประเทศญี่ปุ่น เพราะท่านสองคนชอบที่นั่นมาก มันเป็นที่ๆท่านทั้งสองได้มาพบเจอกัน

 

อีกทั้งโรงแรมในเครือของตระกูลที่อยู่ในญี่ปุ่นก็มีมากพอๆกับที่นิวยอร์ก ท่านจึงคิดว่าควรจะมีคนไปดูแล ซึ่งผมมองว่านั่นเป็นข้ออ้างมากกว่า เพราะคุณพ่อกับคุณแม่ผมท่านสวีทกันจะตาย 555

 

คงอยากจะอยู่ด้วยกันตามลำพังมากกว่า เพราะไอ้น้องตัวแสบมักจะแซวท่านเป็นประจำเวลาที่ท่านแสดงความรักต่อกัน ส่วนตัวไรอันเองก็พักที่คอนโดซะมากกว่า มันบอกว่าหิ้วสาวได้สะดวกกว่า

 

ดังนั้นบ้านหลังนี้จึงมีบรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงา เพราะมีแค่ผมที่กลับมานอน เช้าก็ไปทำงาน วนอยู่แบบนี้ การที่มีเด็กๆเข้ามาเลยทำให้บ้านที่เคยเงียบเหงากลับมีสีสันมากกว่าเดิม

"ว่าแต่...ยัยตัวเล็กไปไหนนะ?" ผมเอ่ยเสียงเบา เนื่องจากฝั่งที่เธอนอนไม่มีร่างบางนอนอยู่...หายไปไหนนะ

 

แอ๊ดดดด

เสียงประตูเปิดขึ้นมาเบาๆ ผมจึงแกล้งทำเป็นหลับ โดยกะว่าจะแกล้งตอนเธอเดินมาใกล้ๆ 'เมื่อคืนหนีฉันพ้น แต่อย่าหวังเลยแม่ตัวดีว่าวันนี้จะรอด พ่อจะจับฟัดไม่ให้เหลือ' ผมลอบยิ้มเมื่อคิดถึงแผนการที่วางเอาไว้ในหัว ผมรอฟังจนแน่ใจว่าเสียงฝีเท้าเดินมาหยุดที่ข้างตัว ผมจึงดีดตัวขึ้นมาตะครุบกอดตัวเธอเอาไว้จากด้านหลัง

"ว้าย!!!"

"เฮ้ย!!!!"

"นายน้อย!/ป้ามาเรีย!" ผมและป้ามาเรียร้องขึ้นมาพร้อมกัน เพราะหลังจากที่ผมกอดจากทางด้านหลังและมีเสียงที่คุ้นเคยอุทานออกมา ซึ่งแน่นอนว่ามินนี่ของผมไม่ได้มีเสียงแบบนี้แน่นอน

 

ผมตกใจจึงรีบปล่อยแขนทันที ประกอบกับที่ร่างตรงหน้าหันมาหาผม และได้รู้ว่าเป็นป้ามาเรียนั่นเอง โดยตัวท่านเองก็มีสีหน้าตื่นตกใจเช่นเดียวกัน

"ทำไมเป็นป้าล่ะ?"

"แล้วนายน้อยคิดว่าเป็นใครล่ะคะ  เล่นอะไรคะเนี่ย? เอ..หรือว่าคิดว่าเป็นหนูมินนี่" ป้ามาเรียแซวผมเข้าให้แล้ว

"เอ่อ...แล้วป้ามีอะไรรึเปล่าครับ" ผมไม่ตอบและถามกลับออกไป

"หนูมินนี่ให้ป้ามาปลุกคุณกับเด็กๆค่ะ เพราะวันนี้เด็กๆจะต้องไปโรงเรียนด้วย ส่วนเธอตอนนี้อยู่ในครัวกำลังทำข้าวต้มอยู่ค่ะ"

"แล้วทำไมไม่มาปลุกเองนะ..." ผมบ่นอุบเบาๆ แต่เหมือนว่าป้ามาเรียจะได้ยิน

"ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ให้ป้าไปบอกให้มั้ยคะ"

"ก็ดี...เอ๊ย โธ่ป้า!!!" ผมหลบตายตาคนสูงวัยเพราะโดนจับได้ และมันมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ อย่างที่ผมบอกว่าป้ามาเรียคอยดูแลพวกเรามาตลอด ทำให้ไม่แปลกเลยที่จะรู้นิสัยใจคอของพวกเราเป็นอย่างดี ไม่สิ แทบจะรู้เลยด้วยซ้ำว่าพวกเราคิดอะไรกันอยู่

"ป้าไม่แกล้งแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวป้าจะไปบอกว่าป้าปลุกเด็กๆไม่ตื่นแล้วกันนะคะ"

"ขอบคุณครับ" ผมยิ้มตอบ

.

.

.

"คนเก่ง ตื่นกันเร็วค่ะ" รอบนี้ไม่ผิดตัวแน่ เสียงหวานดังขึ้นพลางเอื้อมมือเล็กไปเขย่าตัวเด็กน้อยเบาๆ

"อื้ออ พีต้าง่วงนอนครับ"

"ไม่ได้นะคะ วันนี้ต้องไปโรงเรียนแล้วค่ะ ลุกเร็ว"

"ไมล่าปวดหัวจังเลยค่ะหม่ามี้" ดูท่าสองแสบจะแผงฤทธิ์กับคนเป็นแม่แล้วสิ ก็เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกอยู่ ไม่แปลกที่ตอนเช้าจะแตะมือกันงอแงอย่างนี้

"ถ้าสองคนเป็นแบบนี้แล้วหม่ามี้จะทำยังไงล่ะ เสียใจจัง หม่ามี้อุตส่าห์ทำงานหาเงินแทบตายเพื่อให้หนูได้เรียนที่ดีๆ เห้อ..หม่ามี้เสียใจ หม่ามี้อยากร้องไห้"

 

เอากับเธอสิครับ เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยมีทีท่าไม่อยากไปโรงเรียน อินเนอร์ดราม่านี่มาเต็ม เธอแกล้งทำเสียงคล้ายคนร้องไห้ มันทำให้ผมลืมตาดูเธออย่างรวดเร็ว อยากเห็นหน้าหวานๆนั่นตอนแกล้งคนชะมัด

"ชู่ววววว" เธอหันมาสบตากับผมเข้าพอดีจึงทำท่าจุ๊ปากเพื่อส่งสัญญาณให้ผมอย่าเพิ่งพูดอะไร 'น่ารักว่ะ...' คำนี้ผุดขึ้นในหัวผมทันที

 

เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง ที่หน้าก็ไม่ได้แต่ง มัดผมลวกๆ แถมเสื้อผ้าที่ใส่ก็แค่ชุดกางเกงกับเสื้อยืดธรรมดาที่เสริมด้วยผ้ากันเปื้อนสำหรับเข้าครัว บวกกับท่าทางที่เธอกำลังแสดงออกตอนกำลังแกล้งลูกของเธอ ซึ่งผมไม่เคยได้เห็นเธอในโมเม้นนี้ แต่ทำไมใจของผมกลับเต้นแรงเหมือนมันจะระเบิด เธอแม่งโคตรน่ารัก!!!

 

"หม่ามี้...ไมล่าตื่นแล้วค่ะ"

"พีต้าก็ไม่ดื้อแล้วครับ หม่ามี้อย่าร้องไห้นะครับ" สองแสบผุดลุกขึ้นมาทันทีเมื่อคิดว่าทำให้ผู้เป็นแม่ร้องไห้

"โอ๋ๆๆๆ หม่ามี้ไม่ร้องนะคะ มามะ เดี๋ยวไมล่ากอดนะ" เด็กหญิงโผเข้าไปกอดเธอทันที เธออ้าแขนรับกอดพลางกดจูบไปยังพวงแก้มใสทั้งสองข้างสลับไปมา

"หอมพีต้าด้วยสิค้าบบบ" เด็กชายไม่ยอมน้อยหน้าน้องสาว ถลาเข้าไปหาเธอพลางรับจูบจากเธอเช่นกัน ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความเอ็นดู นึกคิดชื่นชมคนตัวเล็กที่ถึงแม้เธอจะเลี้ยงเด็กน้อยทั้งสองมาคนเดียว แต่นั่นไม่ได้ทำให้พวกเขาเป็นเด็กมีปัญหาแต่อย่างใด

 

ผมคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต เดี๋ยวนะ!...ผมเลือกงั้นหรอ ทำไมจู่ๆถึงมีความคิดเข้ามาในหัวผมแบบนี้นะ ช่างเถอะ ตอนนี้หาเรื่องกอดยัยตัวเล็กก่อนดีกว่า

"หอมพี่มั่งสิ" ผมพูดหน้าตาย

"หืมม หอมทำไมล่ะคะ พี่ราล์ฟก็ตื่นแล้วนี่นา"

"หม่ามี้ หอมลุงราล์ฟด้วยสิครับ"

"ใช่ค่ะๆๆ ลุงราล์ฟจะร้องไห้แล้ว หม่ามี้รีบหอมเร็วค่ะ" ได้ผล! ผมแกล้งส่งสายตาเหมือนจะร้องไห้ไปยังเด็กน้อย ซึ่งเด็กๆก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง คนตัวเล็กนิ่งไปแปบนึงก่อนจะพ่นลมหายใจเบาๆ พลางขยับตัวออกจากสองแสบ ผมเอียงแก้มไปให้เธอพลางทำแก้มป่องเพื่อกวนประสาทเธอนิดหน่อย

"คนบ้า..." เธอบ่นอุบ ก่อนจะค่อยๆจรดริมฝีปากมาที่แก้มของผม แต่ก่อนที่ปากสวยจะโดนแก้ม ผมก็หันหนีพลางยื่นปากผมเข้าไปแทน จุ๊บ!!..คนตัวเล็กถึงกับผงะด้วยความตกใจ

 

ผมไม่ปล่อยให้เธอได้ทันหายตกใจ ผมรีบคว้าท้ายทอยของเธอเข้ามาบดจูบทันที เธอร้องเบาๆก่อนจะเงียบไปเพราะผมส่งลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหวานจากเธอ ผมจูบเธออย่างเอาใจ ทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวลที่สุดเท่าผมจะทำได้

 

ผมอยากให้เธอรู้สึกดีกับรสจูบนี้ เพราะทุกครั้งมักจะเป็นผมที่บังคับเธอและเผลอทำรุนแรงกับเธอตลอด ร่างบางเริ่มจูบตอบผมกลับด้วยท่าทีที่ไม่ประสา มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกรำคาญแต่อย่างใด แต่ยิ่งทำให้ผมรู้สึกต้องการเธอมากขึ้น และมากขึ้นไปอีก

 

ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าน้องชายที่เคยนอนหลับภายใต้กางเกงนั้น มันไม่สงบอีกต่อไป 'บ้าเอ๊ย! อยากจะรักเธอตรงนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด'

 

*********************************************

เหมือนจะไปไหนไม่รอดแล้วจ้า อิพี่กำลังหลงน้องหนักมาก

3 ตอนตามสัญญานะคะที่รัก ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน มาให้กำลังใจกัน รักจัง ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น