ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 26 : พ่อ!

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 877

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2562 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26 : พ่อ!
แบบอักษร

ดีแล่น Talk  

     "โห้ววววว คุณดีแล่น! กระเป๋าบ้าอะไรเนี่ยทำไมมันแพงแบบนี้ค่ะ หนูไม่เอา งื้อออ ปล่อยหนูไม่เอามันแพงไป" ผมกระชากคอเสื้อยัยลูกหมาที่ทำท่าจะเดินออกจากช็อป CHANEL ประสาทอุส่าพามาซื้อกระเป๋าแล้วมายืนร้องงอแงในร้านเขาอายคนมั้ยเนี่ย ทำไมไม่เห็นเหมือนยัยพวกผู้หญิงคนอื่นที่ผมเคยควงเลยวะ! ยัยพวกนั้นมีแต่ร่ำร้องให้ผมพามาซื้อทั้งนั้น! ยัยลูกหมากลับไม่อยากได้แปลกคน!

     "แค่นี้มันเศษเงินฉัน ไปเลือกเอาเร็วๆ อย่าให้พูดมาก! รำคาญ!" ผมจับยัยลูกหมาดันหลังเธอให้เธอเขาไปเลือกกระเป๋าใบใหม่ มาใช้กระเป๋าผ้าที่ป้ามลซื้อให้จากตลาดได้ไง เสียชื่อเมียดีแล่นหมด เมียดีแล่น! เขินแปลกๆ แต่พูดไปก็ฟังดูดีเหมือนกัน เมียดีแล่น! ฮ่าๆๆๆ

      "หนูไม่มีเงินมาใช้คืนคุณดีแล่นหรอกนะคะ แค่ที่เป็นอยู่ก็ชดใช้จะไม่หมดแล้ว หนูขอร้องอย่าบังคับหนูเลย หนูไม่เอา งื้ออออ" เฮ้อออ ผมนับ 1 ถึงล้านแล้วโว้ยยยยย!! ยัยลูกหมาทำไมมันดื้อขนาดนี้วะ!

     "กะเพรา! นี่คือคำสั่ง! ฉันบอกให้เอาก็คือเอา! ทำไม! หรือเธออยากให้คนอื่นมาว่าฉันหรือไงว่าเลี้ยงดูคนในความปกครองไม่ดีนะ!" ปากเวร! มึงพูดดีๆ กับยัยลูกหมาไม่เป็นไงวะ! ผมบ่นตัวเอง! แต่ทำไงได้ละก็ยัยลูกหมามันดื้อ! หึ้ย! หมั่นเคี้ยววะ! หยิกให้เนื้อเขียว! เห็นป้ามลชอบว่ากะเพราแบบนี้ผมชอบเลยเอามาใช้บ้าง

      "ให้คือให้นะคะ ไม่รวมกับเงินที่หนูเป็นหนี้อยู่" ยัยลูกหมาพูดอย่างกลัวผมจะเอาไปรวมกัน เฮ้อออ นี่ยังคิดว่าผมเอาเธอทุกวันนี้เพราะเรื่องเงินหรือไอ้สัญญาบ้าๆ นั้นอยู่อีกหรือไง ผมมองข้ามพวกนั้นไปแล้วโว้ย ทุกวันนี้ทำมาจากความรู้สึกล้วนๆ

      "เออ! ถ้าพูดมาจะถุบให้!" ผมทำเสียงดุข่มขู่เธอ

      "ขอบคุณค่ะ" ยัยลูกหมายกมือไหว้ผม เฮ้อออ มองไปมองมาผมก็เหมือนพ่อพาลูกมาเดินซื้อของเลยวะ ไม่ชอบอารมณ์แบบนี้เลย แล้วผมเห็นนะไอ้พวกวัยรุ่นแม่งมองตามยัยลูกหมากันเต็มเลย ผมนี้ต้องหันไปใช้สายตาข่มขู่! น่ารำคาญพวกแมลงวัน!!

      "คุณดีแล่นใบนี้เหมาะกับหนูมั้ยค่ะ" ยัยลูกหมาเดินไปพร้อมกับพนักงานแล้วก็หยิบกระเป๋าใบสีครีมขึ้นมาให้ผมดู

      "สวยดี ชอบไหม" ผมถามยัยลูกหมา เธอมองมันอย่างชั่งใจก่อนจะวางและเดินเข้ามาหาผมและเขย่งตัวขึ้นกระซิบกระทราบกับผม

      "คุณดีแล่นค่ะ คือมันแพงเกินไปหรือเปล่าหนูก็อยู่แต่บ้านด้วย ไม่เอาดีกว่าค่ะ ไปกันเถอะ" ยัยลูกหมาพูดจบก็จับแขนผมเตรียมจะลากออกจากร้าน ผมได้แต่ยืนกรอกตามองบน และจับแขนเธอกระชากกลับมา

      "พอ! งี่เง่า! ผมเอาใบสีครีมนั้นและก็ใบสีดำครับ" ผมตวาดยัยลูกหมา ก่อนที่ผมจะหันไปสั่งพนักงานว่าเอากระเป๋าทั้งสองใบ และหันมามองหน้ายัยลูกหมา ที่ได้แต่อ้าปากค้างอย่างทำอะไรไม่ได้

      "ตายๆ หนูจะทำเปื้อนมั้ยเนี่ย เง้ออ เดินดีๆ สิค่ะ ชนกระเป๋าหนูแล้ว" ผมมองยัยลูกหมาที่เดินบ่นเรื่องกระเป๋าราคาหลักแสนของเธอที่ผมซื้อให้พร้อมกันเอามันมากอดและเดินหลบคนไปหลบคนมาเพราะมีคนเดินมาชนกระเป๋าเธอ ผมบังคับให้เธอใช้เลยและโยนกระเป๋าผ้าตลาดนัดนั้นทิ้งไป

      "เลิกบ่นได้ยังรำคาญ! ถ้าไม่เลิกบ่นจะตีปากแตกเลย!" เออ! ให้มันได้อย่างงี้สิว่ะ! พูดดีๆ ไม่ชอบไอ้เด็กคนนี้

     และผมก็พาเธอเดินเข้ามาในพวกร้านเสื้อผ้าต่อ ยัยลูกหมาก็งอแงเหมือนเดิมกว่าผมจะผ่านไปได้แต่ละร้านผมต้องตบตีกับยัยบ้านี้ทุกร้าน ผมพยายามเช็คว่าผมซื้อของที่ตั้งใจพายัยลูกหมามาซื้อครบหรือเปล่า อ่าเหลืออยู่ไม่กี่อย่างสินะ หาตัวช่วยดีกว่า ผมพายัยลูกหมาเดินมุงหน้าไปยังร้านเวโรนิก้า อยู่จริงๆ ด้วย

      "นี่! ยัยหน้าเงิน!!" ผมเรียกยัยซินผู้หญิงหน้าเงินที่หวังแต่ยอดขายของร้าน ผมรู้จักยัยนี่เพราะเคยจ้างเธอมาลองใจไอ้ดาเรนกับบัว

     "ว๊ายตายแล้ว! เรียกได้เลวมากเลยคุณดีแล่น อุ้ย! นั้นพาลูกมาเที่ยวห้างหรอค่ะ" ดูปากยัยบ้านี้ เหอะๆ ไม่รู้ไอ้อลันเอามันทำเมียได้ไงวะ!

       "เสือก! มีเรื่องให้ช่วยหน่อย" ผมด่าเธอกลับพรางหันไปมองยัยลูกหมาที่ยืนจองซินจนอ้างปากค้าง สงสัยคงมองว่ายัยนี้สวยอีกละสิท่าตัวเองก็น่ารักจะตายชอบคิดว่าตัวเองขี้เหร่แต่ก็ดีที่คิดแบบนี้ จะได้ทำตัวเจียมๆ

      "อุต๊ะ! พูดจ้ากับเมียเจ้าของห้างแบบนี้หรอ ชิ! มีไรว่ามาย่ะ เอ้ย ค่ะ" ผมกรอกตาใส่ยัยบ้านี้ ยัยนี้คือหนึ่งในผู้หญิงที่ผมไม่เอาทำเมียแน่นอน อ้อ ลืมไปอย่าให้เธอได้อยู่กับเพื่อตัวเล็กเหมือนเห็บหมาขอเธอนะยัยยิปโซอะไรนั้น รายนั้นปากคอร้ายกาจเหมือนกันไม่มีผิด (เหม่อลอย : คุณดีแล่นค่ะ มึงว่าเขามึงดูตัวเองด้วยค่ะคุณมึง)

      "ช่วยพายัยนี้ไปซื้อชุดชั้นในและก็เครื่องสำอางหน่อยสิ ฉันไม่ค่อยถนัด" ผมบอกอย่างอายๆ ยัยลูกหมาเงยหน้ามองผมแปลกๆ เออสิ! ผมดูเป็นไอ้เฒ่าแอบดูชุดชั้นในยังไงไม่รู้วะ

      "เปย์สาวนี้เอง เดี๋ยวนี้รสนิยมเด็กลงเรื่อยๆ นะคะ อีกหน่อยคงจองตั้งแต่แรกเกิด 55555 สวัสดีจ้าพี่ชื่อซินนะ....." ผมอยากจับยัยปากมากนี้ทุ่มลงพื้นให้เละจริงๆ ยัยลูกหมาทักทายซินก่อนจะหันหน้ามามองผม ผมเลยพยักหน้าให้เธอว่า โอเค ไปกับยัยขี้เม้าส์นั้นเถอะ แล้วสองคนนั้นก็เดินหายออกจากร้านไป

      

      ผมวางถุงช็อปปิ้งเกือบ 10 ถุงลง ก่อนจะนั่งรอในร้านของยัยซิน ร้านยัยนี้เป็นแบรนด์เสื้อผ้าชื่อว่า 'เวโรนิก้า' ดังติดระดับโลกไปแล้ว จริงๆ ผมว่ายัยลูกหมาควรมีแต่อย่างที่เธอบอกว่าเธอไม่ค่อยไปไหนซื้อไปตอนนี้กว่าจะได้ใช้คงเอ้าต์หมดแล้ว และเสื้อผ้าร้านยัยบ้านี้ก็โป้เกินไปสำหรับยัยลูกหมาด้วย ระหว่างที่ผมนั่งไถมือถือเล่นอยู่นั้น.....

      "แหม! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้" เสียงจิกกัดของผู้หญิงที่ผมจำทันได้ดี แหวนเพชร! เอ่ยทักผม

      "ไม่ใช่เรื่องของเธอ!" ผมบอกเธอโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง ผมไม่อยากยุ่งกับเธอเลยให้ตายสิ!

      "แต่อีกหน่อยก็คงเป็นเรื่องของฉันแล้วอ่าเนอะ เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็ต้องได้ทำงานร่วมกัน แหม! ทำงานกับแฟนเก่ามันน่าตื่นเต้นนายว่าจริงมั้ยดีแล่น!" ผมเงยหน้าขึ้นมองยัยแหวนเพชรที่ทำหน้าเหยียดยิ้มร้ายส่งให้ผม เหอะ! ผมรู้ว่ายัยนี้แค้นผมจากเรื่องในอดีต แต่นี้มันผ่านนานจะเป็นสิบปีแล้วมั้ยวะ!! และไอ้ดาเรนก็เหมือนแกล้งผมให้ผมมาทำงานร่วมกับยัยบ้านี้เพราะมันจะพาบัวกับลูกไปนิวยอร์ก อิฐกับอาฟงเลยต้องรักษางานแทนมัน ความซวยเลยมาตกที่ผมไง!

      "พูดจบก็ไสหัวไปซ่ะ!" ผมพูดกับเธอเสียงนิ่ง

      "อ้าวคุณแหวนเพชร" ซินเดินกลับมาทักแหวนเพชร พร้อมกับยัยลูกหมาที่ถือถุงกระดาษมาสามสี่ใบ เธอมองยัยแหวนเพชรและหลบสายตา สีหน้ากังวลปรากฏขึ้นชัดเจน

      "หวัดดีซิน และก็ น้องกะเพรา! แหม! เป็นกะเพรานี้โชคดีจังเลยเนอะ อยู่ๆ ก็ตกถังข้าวสารได้เสี่ยเลี้ยงทั้งทีก็เปย์เก่งขนาดนี้!" เสียงถูกดูจากแหวนเพชรที่ส่งถึงกะเพราทำเอาผมโมโหทันที!

     "หุบปากเน่าๆ ของเธอซะแหวนเพชร! ถ้าไม่อยากเจอดี!" ผมกระชากแขนยัยแหวนเพชรที่บังอาจมาว่ายัยลูกหมาของผม

      "เอาสิ! ฉันก็อยากจะรู้ว่าเจอดีของนายจะดีแค่ไหน ดีกว่าเมื่อก่อนมั้ยนะ หึ! ปล่อย!" ยัยแหวนเพชรพูดก่อนจะแกะมือผม ไม่วายเธอยังยืนหน้าเข้ามาจูบปากผมแบบริมฝีปากชนกันก่อนจะเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ผมสามคนและพนักงานร้านยืมมองหน้ากัน ยัยลูกหมาแสดงสีหน้าเจ็บปวดอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีไปอีกทาง ยัยหน้าเงินซินยืนมองผมสลับกับกะเพราและแหวนเพชรที่เกินจากไป ผมรู้สึกถึงรางสังหรณ์ไม่ดีจากยัยนั้นแล้วสิ!

     "ไปกันเถอะ!" ผมหยิบของและจับมือยัยลูกหมาเดินออกจากร้านไปอย่างหงุดหงิด

     "อีคุณดีแล่นเดี๋ยวเส้! แล้วเงินฉันที่จ่ายให้เล่า โอ๊ยยย ตายๆ ฉันจะได้คืนมั้ยเนี่ย" ยัยซินตะโกนไล่หลังมา แต่ผมไม่สนใจผมสนใจยัยลูกหมาที่เดินเงียบๆ ไม่พูดไม่จาข้างๆ มากกว่า

      "เป็นอะไร!" ผมถามเธอ

     "เป็น! เอ้ย! ไม่เป็น หนู...... หนูคงหิวข้าวมั้งค่ะ" เธอโกหกผม ผมรู้!

     "ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับแหวนเพชร" ผมพูดออกไปลอยๆ พรางเหล่สายตามองยัยลูกหมา ว่าจะมีอาการยังไง เธอเงยหน้ามองผมก่อนจะก้มหน้าลงและเงียบ เฮ้ออออ มีเมียเด็กนี่เอาใจยากจริงโว้ย และผมยิ่งเป็นคนพูดอธิบายไม่เก่งด้วยสิ!

     "อยากกินข้าวนี้หรือที่บ้าน" ผมถามเธอ ใจจริงผมอยากพาเธอกินอาหารนอกบ้านอร่อยๆ แต่ดูยัยลูกหมาเหมือนไม่อยากอยู่ต่อแล้ว วันนี้อุส่าอารมณ์ดีบรรยากาศดีมาทั้งวันมาเสียเพราะยัยแหวนเพชรคนเดียวเลยเว้ย!! shit! ยัยบ้า!

     "บ้านค่ะ อยากกลับบ้าน" เธอเงยหน้ามาบอกผม ดวงตาของเธอสั่นไหววูบๆ โอ๊ยยย เมียดีแล่นขี้แงวะ! ผมเอื้อมมือไปจับหัวเธอโยก หมั่นเคี้ยว! อยากจับกินเลย!

     "เฮ้ออออ อืม กลับก็กลับ รอแปปนึงขอเข้าห้องน้ำก่อนแล้วกัน" ผมบอกยัยลูกหมา เธอพยักหน้าผมเลยวางถุงช็อปปิ้งไว้แต่ยัยลูกหมารีบดึงไปถือไว้เอง สงสัยกลัวของหายและมั้ง เอ็นดู!

     ผมเข้าห้องน้ำไปนานพอสมควรเนื่องจากคนเยอะมากๆ และโถฉี่เสือกมาชำรุดเหลือใช้ได้สองอัน ห้องน้ำก็คนรอคิวยาวเหมือนกัน เลยทำให้ผมรอนานไปด้วย แต่พอออกมากลับเจอภาพไม่น่าเจอ

      "เธอน่ารักจังเลย เราขอไลน์เธอหน่อยได้ป่ะ" ไอ้เด็กวันรุ่นสองคนเดินเข้ามาหายัยลูกหมาที่ยืนรอผมอยู่ หื้มมม ไอ้เด็กเวร! เล่นไม่รู้เรื่องแล้วมึง!

       "เอาไลน์กูไปแทนมั้ยห่ะ!" ผมตวาดลั่นใส่ไอ้วัยรุ่นสองคนที่เข้ามายุงกับเมียผม

      "ไปเถอะมึงพ่อเขามาวะ" เพื่อนของไอ้คนที่มาขอไลน์ยัยลูกหมาสะกิดบอกว่าพ่อยัยลูกหมามา shit! พะ.....พ่อเลยหรอวะ ไอ้เวรเอ๊ย!!

      "ไม่ใช่พ่อโว้ย แต่กูเป็นผัว! ไปไกลๆ ตีน!" ผมพูดจบก็จับแขนยัยลูกหมาที่ถือของพะรุงพะรังออกมาจากตรงนั้นอย่างหงุดหงิด! หึ้ย! ที่หลังไม่พาออกไปไหนแล้ว อยู่แต่บ้านนั้นแหละดี! ไม่ต้องเจอใคร! ผมคิดเลยนะว่าแล้วตอนที่ผมไม่อยู่เวลายัยลูกหมาไปหายายเธอจะมีไอ้พวกผีขอส่วนบุญแบบนี้มาวอแวมั้ย ไม่ได้การแล้วต่อไปนี้ผมจะต้องไปรับไปส่งเธอที่ศูนย์ดูแลนั้นด้วย!! หึ้ย! นึกและโมโห! มาหาวาผมเป็นพ่อยัยลูกหมาได้ไงว่ะ! งี้ต้องให้ยัยลูกหมารับผิดชอบอารมณ์หงุดหงิดผม! ผมอ้างไปงั้นแหละหาเรื่องจะเอาเธอมากกว่า ฮ่ะๆๆ

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น