ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 : ป๋าเปย์เอง

ชื่อตอน : บทที่ 25 : ป๋าเปย์เอง

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 897

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2562 07:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 : ป๋าเปย์เอง
แบบอักษร

ดีแล่น Talk  

     ผมค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วสัมผัสเกี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปิดหน้าของยัยลูกหมาที่กำลังนอนหลับปุยอยู่ภายใต้ผ้าห่มพื้นหนา ยิ่งมองยิ่งน่ารัก! น่าฟัดจริงๆ ครั้งแรกที่ผมเจอยัยลูกหมา ผมเห็นแค่เพียงเด็กกะโปโลขาดสารอาหารคนหนึ่ง แต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่!แล้ว! เด็กกะโปโลคนนั้นได้หายไปเหลือเพียงเด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักคนหนึ่งที่ทำให้ไอ้แก่อย่างผมหลงจนหัวปรักหัวปรำ ผมต้องการเธอทุกเวลา ผมอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ ไม่อยากให้อยู่ห่างจากสายตาผม และผมอยากให้เธอเป็นของผมแค่คนเดียว! ซึ่งจริงๆ แล้วในตอนนี้มันก็เป็นอย่างนั้น เธอเป็นของผม ผมไม่เคยมีความรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อน แม้แต่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของผมอย่างแหวนเพชร ผมก็ไม่เคยมีความรู้สึกรุนแรงแบบนี้กับเธอเหมือนอย่างที่ผมรู้สึกกับกะเพรา มันจะเป็นได้ได้มั้ยว่าผมอาจจะกลืนน้ำลายตัวเองแล้ว เพราะผมอาจจะหลงรักยัยลูกหมาเข้าให้แล้วก็ได้.......

      "อื้อออออ" เสียงครางหวานส่งเสียงเมื่อเธอรู้สึกได้ถึงการก่อกวนในเวลานอนของเธอ

      "ตื่น! สายแล้วนะ" ผมกระซิบเสียงนุ่มนวลข้างใบหูของเธอ

       "อืมม" ปากบอกอืมแต่มือเล็กของเธอกับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปรงปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าไว้

        "ถ้าไม่ตื่นดีๆ ฉันจะจับกินแบบเมื่อคืนอีกนะ!" ผมเปิดผ้าห่มเธอออกและก้มลงไปกระซิบที่ข้างใบหูยัยลูกหมา!

พรึบ!

      "ตะ....ตื่นแล้วค่ะ ฮาวววว" ได้ผล! ยัยลูกหมาเด้งตัวลุดขึ้นทันทีก่อนจะรายงานตัวว่าเธอได้ตื่นนอนแล้ว พร้อมกับอ่าปากหาว

       "ไอ้เด็กตื่นสาย" ผมบอกเธอพรางดึงร่างเล็กนั้นเข้ามาไว้ภายในอ้อมกอดและจับเธอนั่งตักผม

        "ก็ใครละจับหนูกินทั้งคืนเลย" ยัยลูกหมาก้มหน้าลงและพึมพัมเสียงเบาๆ อยู่คนเดียวแต่ผมได้ยินมันนะ! ทุกคำพูดเลย....

         "นินทาฉันในใจหรือไง!" ผมแกล้งทำเสียงเข้มก้มลงไปถามเธอ

          "ปะ.... เปล่าค่ะ" ยัยลูกหมารีบพูดติดขัด ผมได้แต่ก้มลงไปซุกไซร์ที่ซอกคอของเธออย่างหมั้นเคี้ยว จนผมรู้สึกอยากกินเธอขึ้นมาอีกรอบแล้วจริงๆ คิดได้ดังนั้นผมก็จัดการจับเธอกินมันซะเลย......

           "ว้ายยยย คุณดีแล่นค่ะ อื้ออออ....." ยัยลูกหมาร้องโวยวายเมื่อถูกผมจับกดลงกับที่นอนนุ่ม ก่อนที่เสียงหวานนั้นจะเงียบหายไปเพราะผมปิดเสียงนั้นด้วยริมฝีปากร้อนของผมเอง

       หลังจากที่ผมจับยัยลูกหมากินจนพอใจแต่ถามว่าอิ่มไหมไม่อิ่มนะเพราะผมมันเป็นคนตะกละ ผมมองนาฬิกาติดผนังเป็นเวลาเกือบๆ เที่ยงแล้ว จริงๆ วันนี้ยัยลูกหมาต้องไปหายายเธอที่ศูนย์ดูแล แต่ผมเองเป็นคนที่ทำให้เธอไม่ได้ไป เธองอแงเล็กน้อยแต่พอเจอผมขู่ไปว่าถ้าไม่เลิกบ่นจะโดนจับกินอีก เธอเลยเงียบปากและเข้าไปอาบน้ำแต่โดยดี ตอนนี้ผมยืนมองเสื้อผ้ายัยลูกหมาที่แขวนอยู่ภายในตู้เสื้อผ้าของผม เห็นแบบนี้แล้วก็ระเหี่ยใจ ผมมองข้ามเรื่องพวกนี้ไปได้ไงวะ! ดูสิเนี่ยเสื้อผ้ายัยนี้ก็ใส่แต่ชุดเก่าๆ ของบัว ถึงมันจะไม่ได้เก่ามาแต่สำหรับผมก็ถือว่าเป็นของเก่าอยู่ดี! ตอนบัวมาอยู่กับไอ้ดาเรนนะ! ไอ้เวรนั้นเปย์ฉิบหาย! แต่ดูผมสิ! ปล่อยให้ยัยลูกหมาใส่ชุดอะไรพวกนี่ได้ไงตั้งนาน แล้วยัยบ้านี้ก็ไม่เรียกร้องอะไรสักคำ ก็ทนใส่ไปได้เนอะ วันนี้ผมพายัยลูกหมาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ดีกว่า ก่อนอื่นต้องเอาชุดพวกนี้ไปทิ้งก่อน ไม่งั้นยัยบ้านี้ได้รื้อมาใส่อีกแน่นอน!! เอ่อ..... เก็บไว้ให้ยัยลูกหมาสักชุดและกัน ผมเลือกดูชุดที่คิดว่าดูดีที่สุด เออ! ไอ้ชุดเวรนี้ยัยลูกหมาใส่ต้องน่ารักแน่เลย ดี! ทิ้ง! เดี๋ยวคนมองเยอะไม่ชอบ!! นี่อีก! โป้ฉิบ! ส่งสัยไอ้ดาเรนไม่ให้ใส่! เออ! ใครจะให้เมียตัวเองใส่วะ! ทำขายออกมาได้ไงวะ!! อันนี้ดีวะ! กางเกงยีนส์ขายาวใส่กับเสื้อยืดสีขาว จบ! ชุดนี้แหละ แต่งตัวบ้านๆ คนจะได้ไม่ต้องมองเยอะ รำคาญ!! หวง! หึง!

      "นั้น! คุณดีแล่นทำอะไรกับเสื้อผ้าของหนูค่ะ!" เสียงยัยลูกหมาที่ดังมาจากข้างหลังเอ่ยอย่างตกใจ

      "ทิ้งไงฉันไม่ชอบ!" ผมบอกและก็จับเสื้อผ้าที่กองอยู่กับพื้นยัดลงถังขยะ ยัยลูกเห็นจึงรีบวิ่งเข้ามาดึงไปกอดไว้

        "อย่าทิ้ง! คุณบัวให้หนูมานะ งื้ออออ เอาคืนมาเลย" ยัยลูกหมาวิ่งเข้ามาแย่งเสื้อผ้าเก่าของบัวจากมือผมและหยิบจากถังขยะ ยัยบ้า! สกปรก! เดี๋ยวเชื้อโรคติดทำไง! ป่วยมาจะด่าซ้ำให้!

       "ฉันจะพาไปซื้อใหม่!" ผมบอกเธอและแย่งชุดบัวคืนมา

       "หนูไม่มีเงินซื้อหรอกค่ะ ชุดพวกนี้หนูใส่ได้มันใหม่มากด้วยซ้ำ" เธอบอกผมและงอแงไม่เลิก จนผมเริ่มจะมีน้ำโหแต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์เพราะไม่อย่างงั้นผมอาจจะเผลอตัวจับยัยลูกหมาเหวี่ยงลงพื้นก็เป็นได้

       "ฉันบอกให้หยุด! อย่าให้โมโหกะเพรา!" ผมกระชากแขนยัยนั้นให้เงยหน้ามองผมและผมก็ใช้เสียงต่ำพูดกับเธอ เธอจึงยอมหยุดการกระทำ

      "แต่หนูเสียดายนิค่ะ มันยังใส่ได้อยู่จริงๆ" ยัยลูกหมาทำหน้าเสียดายสุดๆ พรางมองไปยังกองเสื้อของบัวอย่างอาวรณ์ เห็นแล้วเอ็นดูวะ!

      "ฉันจะพาไปซื้อใหม่โอเคไหม ฉันอยากซื้อให้คนอื่นจะได้ไม่มาว่าฉันลับหลังได้ว่าฉันดูแลคนของฉันไม่ดี" ผมบอกเธอไปอ้อมๆ ในความหมายว่าคนของฉัน เธอเงยหน้ามองผมด้วยสายตาที่เจ็บปวดหน่อยๆ อะไรของยัยบ้านี้วะ! ไม่เข้าใจความหมายหรือไง ผมไม่ชอบให้เธอมองผมแบบนี้เลย.....

       "ค่ะ" เธอตอบผมก่อนจะมองหาเสื้อผ้าที่พอใส่ได้เอาไปใส่ผมเลยส่งชุดที่เตรียมไว้ให้เธอ เธอรับมันมาก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักชุดชั้นใน ผมมองมันและถึงกับกุมขมับ นั้นคือชุดชั้นในของผู้หญิงหราวะเนี่ย! ให้ตายเถอะทำไมมันย้วนยานและทั้งเก่าทั้งขาดขนาดนั้นวะ! ไอ้เด็กบ้าเอ้ยทนใส่ไปได้ไงวะเนี่ย!

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น