marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27
แบบอักษร

 

 

 

บึ้มมมมมมม! บึ้มมมมมม!!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างรุ่นแรงทำให้ข้างในนี่สั่นสะเทือนไปหมดข้างนอกมันเกิดอะไรขึ้นผมยังไม่ทันกดระเบิดด้านล่างเลยนิ!!!

“เกิดอะไรขึ้น!!” โซราถามขึ้นในขณะที่เราก็อยู่ด้วยกัน

“โซฉันว่าแกโง่กว่ายัยเรนะแกมาถามฉันแล้วฉันจะรู้ได้ไงก็อยู่ด้วยกันเนี่ย” ในขณะที่เรากำลังจะถกเถียงกันระเบิดด้านนอกก็ยังดังขึ้นต่อเนื่องทำให้ด้านในตอนนี้กำลังเริ่มถล่มลงมาแล้ว...

“ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้พวกนั้นเริ่มถอยกันออกไปแล้วนะน่าจะได้จังหวะพอดีแล้วแหละ” ผมพยักหน้าเข้าใจอย่างที่หย่งสือบอกพวกนั้นเริ่มถอยกันไปจริงๆเพราะข้างในนี่มันถล่มลงมาไงละขืนอยู่ต่อก็ตายเปล่า

“ทางเราก็รีบไปก่อนเถอะก่อนทุกอย่างจะถล่มลงมา” ทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกันก่อนหยงสือตะส่งสัญญาณบอกลูกน้องถอยออกไปข้างนอกตอนนี้สถานการณ์ข้างในไม่ดีแล้วผมไม่แน่ใจว่าห้องที่เราอยู่ตอนนี้มันอยู่ตรงไหนแต่ไม่ว่าไงเราก็ต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุดผมกำลังจะจับมือยัยโซวิ่งแต่หย่งสือดันมาคว้าเธอไปก่อน...

ปัง! ปัง! ปัง!

“งั้นฉันฝากนายดูแลยัยโซด้วยพวกนายออกไปก่อนฉันจะยิงล่อมันไว้เดี๋ยวตามออกไป” ถึงพวกนั้นจะหนีตายกันไปบ้างแต่ก็มีบางส่วนที่ยังยิงมาไม่หยุด

“แม็กนายต้องรีบออกมานะย่ะ!!! อย่าฝืนตัวเองละเมื่อกี้แอลบอกว่าพี่ซาพึ่งมาถึงเดี๋ยวคงเข้ามาช่วยรีบตามมานะ” ไอ้ซามางั้นเหรอ...มิน่าละถึงระเบิดดังวุ่นวายกันขนาดนี้กะจะฆ่าผมหรือไงนะ

ปัง! ปัง! ปัง!

“รีบไปโซก่อนเธอจะตายแบบชาตินี้ยังไม่เคยมีแฟน”

“อ๊ากก!!! ไอ้แม็กปากมอมขอให้แกตายเถอะไอ้บ้า!!!” ยัยโซกรีดร้องออกมาอย่างโมโหยัยนี่เป็นแบบนี้แหละไม่เต็มบาทเท่าไหร่

“คุณโซราออกไปได้แล้วคุณจะยืนร้องตรงนี้ไปถึงเมื่อไหร่เดี๋ยวก็โดนยิงหรอก” ไอ้หยางสือกันมาต่อว่าเธออีกคนทำให้ยัยคนมีความมั่นใจในตัวเองสูงแบบยัยโซหัวเสียมากยัยลูกพี่ลูกน้องตัวแสบผมวิ่งออกไปแบบไม่สนใจใครพร้อมกับนิงสวนพวกนั้นอย่างตรงเป้าถึงเธอจะติ๋งต้องไปหน่อยแต่เก่งไม่ใช่เล่นเลยนะ

“หย่งสือฝากด้วยนะยัยนั่นนะถึงจะดูไม่ได้เรื่องแต่ฝีมือก็ไม่ใช่เล่นนะ” หมอนั่นพยักหน้าเล็กน้อยแล้วตามออกไปพร้อมกับลูกน้องส่วนผมก็วิ่งไปหลบมุมอีกเสาพยายามดึงความสนใจจากพวกนั้นมาที่ผมทั้งหมด

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังต่อเนื่องกระสุนในมือก็ใกล้หมดแล้วผมมองซ้ายมองขวาลูกน้องของหย่งสือก็ออกไปแทบไม่เหลือละ...

“เอาไงดีว่ะ...กระสุนเหลืออยู่ห้านัดเราต้องใช้ให้มันเป็นประโยชน์ที่สุด”

ปัง! ปัง! ปัง!

“ยอมได้แล้วไอ้แม็ก!!! คนของแกออกไปจากที่นี่ใกล้หมดแล้วตอนนี้เหลือพวกแกไม่ถึงสิบคนด้วยช้ำ!!!” เสียงของเอนวี่ หรือ อีธานดังขึ้นเหมือนหมอนั่นจะสะใจมากนะที่ผมตกในสถานการณ์แบบนี้สมกับที่เป็นเอนวี่จริงๆ

“อีธาน...แกดูชอบใจมากกนะที่เห็นฉันเป็นแบบนี้”

“แน่นอนอยู่แล้วแกนะมันขวางหูขวางตาฉันตั้งแต่เข้าร่วมกับพวกเราละ!!! ฉันไม่ชอบใจแกสุดๆไปเลยละ” ผมรู้อยู่แล้วว่าหมอนี่นะคิดอะไร

“ไอ้ขี้อิจฉา...ฮ่าๆๆๆๆ” ผมพยยามยั่วโมโหหมอนั่นจนมันยิ่งปืนรั่วมาทางผมอย่างไม่ยั่งมือ

ปัง! ปัง! ปัง!!!

“หุบปากสะไอ้จอมอวดดี!!! คนอย่างแกมันต้องตายอย่างทรมานถึงจะสาสม!!!!”

“คนที่ต้องตายคือแกต่างหากละไอ้โง่!!!!” พูดจบผมเหวี่ยงตัวออกจากเสาด้านซ้ายยิ่งไปที่ไอ้เวรนั่นอย่างตรงเป้า

ปัง!

กระสุนหนึ่งลูกฝังเข้าไปที่ไหล่ขวาของมันผมจึงรีบวิ่งไปหลบที่เสาอีกเสาทันที! ตอนนี้ผมอยู่ห่างจากทางออกค่อนข้างเยอะจะทำไงดีนะกระสุนใกล้หมดแล้วปืนพวกนั้นยิงไม่เข้าตัวแต่ไม่ใช่ที่หัวผมหรอกนะ...

“อ๊ากกกกก!!! ไอ้แม็ก!!!! กูจะฆ่ามึง!!!!” พูดจบหมอนั่นก็รั่วกระสุนมาตรงที่ผมอยู่อย่างไม่ยั่งมือสักนิดผมหันซ้ายหันขวาก็ไม่ได้เพราะกระสุนมันจะเฉียดหน้าอยู่แล้วให้ตายสิ

“เอาไงดีละ...” ผมใช้สายตามองไปรอบๆหาสิ่งที่จะทำให้สามารถโต้ตอบได้แต่ไม่มีอะไรสักอย่างเหมือนทุกอย่างมันจนมุมไปหมดแล้ว...

“ฉันต้องวิ่ง...แค่ห้ามให้กระสุนโดนกระบาลก็พอสินะ” พอคิดดั่งนั้นผมก็ตัดสินใจวิ่งออกจากเสาทันทีรีบวิ่งไปเสาอรกต้นที่อยู่ห่างจากนี่ประมาณ 50 เมตร...ผมวิ่งสุดชีวิตพวกนั้นพอเห็นว่าผมวิ่งหนีก็ยิ่งยิงมาทางผมมากขึ้นกว่าเดิม...

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปึกๆ ปึกๆ

ไม่นานผมก็มาถึงอีกเสาตอนนี้ยังเหลือแค่อีกสองเสาผมก็สามารถออกไปจากห้องนี้ได้!!!! พักหายใจไม่ถึงห้านาทีผมก็วิ่งไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันยิ่งยิงมาทางผมเยอะขึ้นกว่าเดิมผมตัดสินใจวิ่งไจนสุดทางให้ไปถึงประตูทางออกถึงกระสุนจะยิงไม่เข้าแต่ก็ไม่ใช่ว่ามันไม่เจ็บนะถึงตอนแรกมันจะเหมือนมดกัดก็เถอะแต่ถ้ามากไปมันก็ปวดเอาเรื่องเหมือนกัน....

ปัง! ปัง! ปัง!

ไม่นานผมก็พ้นออกมาจากในห้องนั้นพร้อมกับสภาวะพื้นห้องสั่นสะเทือนไปหมด...

“มันกำลังจะถล่ม! รีบออกไปพวกเรา” เสียงของพวกนั้นดังอยู่ไม่ไกลตอนนี้จะปลอมตัวก็ไม่ได้พวกนั้นยิงโดนตัวเครื่องเสียหายหมดแล้วผมทำได้แค่วิ่งหลบวิธีกระสุนไปเรื่อยๆจนได้ยินเสียง..

กริ๊ก! ปัง!

ทันทีที่เสียงกระสุนหมดดังขึ้นผมหันกลับไปยิงสวนใส่หัวไอ้คนที่ตามมาทันทีจากนั้นก็วิ่งหลบออกไปต่อจนมาถึงบันได...

“นี่มันชั้นบนเหรอ...นึกว่าอยู่ชั้นล่างตั้งนานให้ตายเถอะ..” ผมวิ่งลงบันไดอย่างเหนื่อยล้า...แค่วิ่งหนีกระสุนก็จะตายละยังมาวิ่งลงบันไดอีกดีนะที่พวกนั้นหนีไปคนละทางเพราะพื้นมันเริ่มแตกและถล่มลงแล้วแต่ทางที่ผมมามันยังพอไปได้อยู่.....

พอลงมาได้ประมาณสามชั้นจู่ๆสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นแจอีที่กำลังวิ่งมาทางผมพอดี...

“แจอี??? เธอมาทำอะไรที่นี่??” เธอมีทำอะไรที่นี่?? เธอเงยหน้ามองผมอย่างตกใจ

“คุณแม็ก!!! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เธอพุ่งมากอดผมแต่ผมไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอถามผมดึงตัวเธอออกจับไหล่ทั้งสองข้างเธอไว้.

“เธอมาที่นี่ได้ยังไง” เธอมองหน้าผมนิ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นต่างจากเมื่อกี้มาก

“นั่นสิค่ะ...ฉันมาทำไม” เธอพูดแค่นั้นแต่จู่ๆผมก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่แขนเล็กน้อยเหมือนโดนเข็มแทงแต่พอมองไปก็เห็นเข็มเล็กๆในมือเธอทีาแทงผมอยู่...ชุดนี้กันกระสุนแต่ไม่กันเข็มหรือไงให้ตายเถอะตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนเรียวเรงของผมกำลังจะหายไปที่ละน้อย...

“นี่เธอ....แจ....อี...” ผมพยายามประคองสติไว้แต่สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือมีใครบางคนเดินมาข้างหลังเธอจากนั้นสติของผมก็หายไปจนหมดสิ้น.....

ลิต้า

 

“แอลตอนนี้สถานการณ์เป็นไงบ้าง...” ฉันเดินวนเวียนอยู่ในห้องทำงานของหน่วยคุณโจเชฟวนไปวนมาจนคนที่อยู่ในห้องด้วยคงจะเวียนหัวไปละตั้งแต่เขาสั่งให้ฉันกลับมาที่นี่ฉันก็อยู่ไม่ได้เลยจริงๆพวกนั้นรู้แผนของเราทุกอย่าง!!! มันเป็นไปได้ยังไงฉันไม่เคยเห็นใครที่สามารถแฮกระบบของฉันได้เลยนะไม่ว่าอะไรฉันใส่ระบบป้องกันที่แน่นหนาตลอดแต่ครั้งนี้มันอะไรกัน!!!! แถมสิ่งที่คุณแม็กส่งมาให้ดูมันทำให้ฉันรู้สึกว่าพวกนั้นจะไม่มีวันปล่อยเขาออกมาง่ายๆแน่ที่ไปเจอสิ่งที่พวกนั้นกำลังทำ!!! มันกำลังทดลองโรคระบาดชนิดร้ายแรงเพื่อจะสังหารคนจำนวนมากตามที่เดานะพวกนั้นกำลังจะกดหัวรัฐบาลเพื่อให้ตัวเองเป็นคนออกคำสั่งทุกอย่าง และ สามารถทำสิ่งผิดกฎหมายได้อย่างง่ายด้วย!!!

‘เรากำลังช่วยคนที่เหลือออกมาแล้วลิต้าเดียวไอ้แม็กคงออกมาเห็นหย่งสือบอกว่าเดี๋ยวมันตามมาคงไม่นานหรอก’ ถึงแอลฟ่่จะพูดแบบนั้นแต่ทำไมฉันรู้สึกใจคอไม่ดีเลยนะ....

“คุณแม็กออกมาแล้วติดต่อฉันด้วยนะแอล”

‘อื้อ’ พูดตบแอลก็กดวางสายไปส่วนฉันก็เดินมาที่คอมพิวเตอร์ก่อนจะตัดสินใจแฮกระบบดาวเทียมเพื่อค้นหาเขาฉันใส่เครื่องติดตามไว้กับไบโอนิกอายถึงเขาจะปิดระบบทำงานของมันแต่มันยังสามารถหาตำแหน่งได้อย่างแน่นอน...

“คุณแม็ก...คุณอยู่ไหนกันนะ” พอเข้าระบบดาวเทียมได้ในเวลาไม่นานฉันก็สามารถหาตำแหน่งของเขาพบจากที่ดูบนจอเขากำลังเคลื่อนที่...

“รีบๆออกมาจากตรงนั้นได้แล้ว...” ฉันสามารถแฮกดาวเทียมไปดูการเคลื่อนไหวของเขาได้ฉันไล่ตามดูเขาวิ่งหนีพวกนั้นเห็นทุกอย่างชัดเจนมากราวกับอยู่ตรงนั้นด้วย!!! ถึงการแฮกดาวเทียมจะผิดกฎหมายก็เถอะขอใช้วันหนึ่งละกัน...

“แจ...อี....” ฉันพึมพำชื่อของหญิงสาวที่ยืนอยู่กับเขาตอนนี้...นี่อย่าบอกนะว่าที่ระบบของฉันโดนพวกนั้นแฮก...ไม่สิไม่ใช่แฮกแต่พวกมันก๊อบปี้ระบบของฉันแล้วทำการเชื่อมต่อมาหาพวกเราด้วย!! มันเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้สินะ!!!!!

“หนีไปคุณแม็ก!!! หนีไป!!!!!” ฉันตะโกนใส่หน้าจอหวังให้เขาได้ยินแต่มันก็แค่หวังเมื่อคนรักของฉันค่อยๆล้มลงพื้นพร้อมกับสติที่หายไป!!!!

“คุณแม็กกกกกกกกก!!!!!!!!!” ฉันร้องตะโกนชื่อเขาออกมาจนสุดเสียงทุกคนในห้องมองมาทางฉันอย่างสงสัยฉันไม่มีเวลามาตอบคำถามใคร!!! ฉันรีบกดโทรหาแอลทันทีด้วยความรีบร้อน..

ตรู๊ดดดดดด

“รีบรับสักทีสิแอล!!! รับสิ!!!”

ติ๊ด!

‘ลิต้าตอนนี้ไอ้แม็กยังไม่ออกมาเลยเดี๋ยงเราจะระดมคนเข้าไปหามันละเนี่ย’ ฉันยังคงนั่งมองที่จอมีผู้ชายสองคนเดินมาข้างหลังแจอีพวกนั้นพยุงร่างของเขาขึ้นก่อนจะแบกเขาเดินตามหลังแจอีกไป...

“ไม่ต้องหา!!! นานต้องไปช่วยเขาเดี๋ยวนี่พวกนั้นกำลังพาเขาขึ้นไปที่ชั้นดาดฟ้า!! รีบไปช่วยเขาแอลตอนนี้คุณแม็กไม่ได้สติ!!!”

 

 

แอลฟ่า

 

 

“ไอ้ซารีบนำฮอขึ้นไปชั้นดาดฟ้าไอ้ซาโดนจับตัวไปลิต้าพึ่งโทรมาบอกตอนนี้เธอแฮกระบบดาวเทียมตามตัวมันอยู่” ทันทีที่ได้ยินเรื่องนั้นจากลิต้าผมยิ่งร้อนใจมากขึ้นกว่าเดิมที่พี่ชายกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้เพราะตอนนี้คนอื่นๆก็ออกมาแทบจะหมดละรวมถึงทริกซี่กับโจเชฟด้วย

“อะไรนะ???”

“อย่าพึ่งถามนำฮอขึ้นเดี๋ยวนี่ขืนเราวิ่งขึ้นบันไดไปไม่ทันการแน่!!!” ผมตะคอกใส่ไอ้ซาจนมันพยักหน้าเข้าใจรีบเดินกลับไปที่ฮอตามที่ผมบอกทันทีผมก็วิ่งตามขึ้นไปพร้อมกับไร้อันและแจอัน

“หย่งสือฝากนายเคลียร์ข้างล่างด้วยเดี๋ยวฉันจะไปช่วยไอ้แม็กโซอย่าตามมาอยู่ตรงนี้แค่ไอ้แม็กคนเดียวมันก็ยุ่งยากแล้ว” เพราะยัยโซทำท่าจะเดินขึ้นมาฮอด้วยผมจึงพจดักไว้ยัยนั้นกัดฟันมองผมอย่างเคืองๆแต่เคืองไปก่อนตอนนี้ผมไม่อยากให้พี่น้องของผมตกในอันตรายสักคนหรอกตรงนั้นยังมีหย่งสือหมอนั่นปกป้องเธอได้แน่!!!

ไอ้ซานำฮอขึ้นอย่างช้าๆให้ตายเถอะแบบนี้จะทันหรือเปล่านะ!!!! แต่ทันทีที่เราไปถึงดาดฟ้าก็เห็นไอ้ผู้ชายตัวใหญ่สองตัวกำลังแบกไอ้แม็กไปที่ฮอ

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับกระสุนที่พวกนั้นยิงมา

“เราจะลงไปยังไงละ!! พวกนั้นยิงมาแบบนี้” ผมหันไปถามไอ้ซาที่ตอนนี้ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กันผมพยายามยิงพวกนั้นให้ไม่โดนไอ้แม็ก

ปัง! ปัง! ปัง!

“เอ๊ะ...นั้นแจอีไปทำอะไรตรงนั้น” แต่ไม่ทันจะคิดอะไรจู่ๆคำพูดของแจอันก็ทำให้สายตาผมเหลือบไปเห็นเธอ...แจอีน้องสาวของแจอัน!!!!

“ยัยโง่เอ๊ย!!! ยัยน้องโง่!!!! ทำไมไม่รักดีแบบนี้!!!! คุณแอลครับผมจะลงไปเองผมจะไปคุยกับแจอีให้ปล่อยตัวคุณแม็กเองครับ” ผมมองหน้าแจอันที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เคร่งเครียดมากผมรู้ว่าหมอนั่นรู้สึกยังไง

“แต่...”

“ยิงคุมกันผมด้วยครับผมจะลงไปเอง” ไอ้ซาตบไหล่แจอันเบาๆ

“แจอันแกนะเป็นลูกน้องที่ไอ้แม็กรักมากเลยนะแกอยู่กับมันมาตั้งแต่เด็กแกคงรู้นะถ้ทเกิดแกเป็นอะไรไปอีกคนไอ้แม็กจะเป็นไงถึงเรื่องนี้น้องสาวแกจะหักขพวกเราแต่แกไม่ใช่คนที่หักหลังพวกเราใจเย็นก่อนลงไปคนเดียวก็เท่ากับตาย” ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งทร่ไอ้ซาพูด

“ฉันรู้ว่าแกคิดอะไร...อย่าพึ่งวู่วาม” เราบินวนอยู่ตรงนั้นอย่างที่ไม่สามารถลงจอดได้จนไอ้ซาถอนหายใจ

“เจสันเอาฮอลงปล่อยให้มันพาตัวไอ้แม็กไปบอกลิต้าตามพิกัดไอ้แม็กไว้อย่าให้คาดสายเราจะไปช่วยมันพร้อมกับแผนที่รัดกุมกว่านี้ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้แล้วปล่อยมันเอาฮอขึ้นได้เลย”

“ครับนาย”

ผมหันหน้ามองไอซาพร้อมคำถามที่ว่ามันมีแผนอะไร

“ตอนนี้ฉันยังคิดอะไรไม่ออก...แต่ว่าเจสันระเบิดตึกนี้ทิ้งด้วยนะทันทีที่ฮอออกไป”

“ได้ครับ”

“ตอนนี้เราลงไปหาคนที่เหลือก่อนละกันไว้ได้เรื่องยังไงค่อยตามไปถล่มมันที่กล้ามาแหยมกับเรา...ฉันจะทำให้พวกนั้นตายอย่างทรมานที่สุด”

 

 

เอาละตอนนี้สถานการณ์มันเริ่มแย่ลงนะแม็กโดนจับไปแจอีหักหลัง???ทุกอย่างฟังธงมาแบบนั้นแล้วงั้นเหรอติดตามดูต่อไปว่าบทสรุปของสงครามนี้จะจบยังไง😬😬😬

 

 

 

 

ความคิดเห็น