อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 เหยื่อ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 2 เหยื่อ 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2560 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 เหยื่อ 50%
แบบอักษร

บทที่ 2 เหยื่อ

หญิงสาวบอกเขาทว่าน้ำเสียงของเธอยังฟังดูประหม่าเล็กน้อย คาริสมานั่งในท่าที่เข่าทั้งสองชิดกันและวางมือของเธอไว้บนหน้าตัก เธอดูเหมือนสาวสวยผู้สงบเสงี่ยม และท่าทีนั้นก็ดึงดูดความสนใจจากนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มแกมเขียวของแมทธิวได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“ถ้าอย่างนั้นเรียกผมว่าแมท...ก็ได้ครับ” เขากล่าวและสบนัยน์ตาของหญิงสาว คาริสมาอยากจะหลบสายตาคมกล้าคู่นั้นที่จ้องมองเธอด้วยประกายอันอ่อนหวานแต่หญิงสาวกลับทำไม่ได้อย่างใจคิด

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณค่ะ...แมท”

“โรมี่บอกผมเกี่ยวกับคุณหมดทุกอย่างแล้ว แต่ผมยังไม่เคยพบกับคุณเป็นการส่วนตัว...เพื่อพูดคุยธุรกิจแบบนี้ อืม...ผมอยากให้การพูดคุยระหว่างเราในวันนี้เป็นไปแบบสบาย ๆ มากกว่า”

“ฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ แมท...เอ้อ...จริง ๆ แล้วฉันมาเป็นตัวแทนคุณพ่อ ท่านไม่สบาย ฉันอาจจะพูดอะไรที่ฟังดูขัดหูคุณไปบ้าง จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับการออกแบบอะไรมากนักหรอกนะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ลูกค้าที่เข้ามาต่างคาดหวังความเป็นมืออาชีพของเรามากกว่าที่เขาจะมาแสดงความรู้ของตัวเองกันทังนั้น”

ริมฝีปากหยักหนาของเขาขยับพูด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแมทธิวเป็นผู้ชายที่ทั้งหล่อเหลาและที่สำคัญเขาดูมีเสน่ห์จนคนที่นั่งฟังเขาพูดหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ

            คาริสมาเคยได้ยินกิตติศัพท์เกี่ยวกับนักธุรกิจผู้เป็นประธานใหญ่แห่งฮัตเทอร์ตัน คอนสตรัค กรุ๊ป เธอได้ยินมาว่าเขาเป็นนักธุรกิจผู้มีความหลักแหลมและมีความเป็นผู้นำในโลกแห่งการแข่งขันสูง เป็นคนฉลาดและที่สำคัญค่อนข้างแข็งกร้าวซึ่งอย่างหลังตรงข้ามกับสิ่งที่เธอได้ยินมา

            แมทธิวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่นอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มกังวานของเขาน่าฟัง ซึ่งตลอดการสนทนาเกี่ยวกับการทำธุรกิจร่วมกันเขาไม่ได้แสดงออกถึงการโอ้อวดความสามารถแม้แต่น้อย

            “แคลร์...ถ้าคุณไม่รีบกลับผมอยากเชิญคุณร่วมทานอาหารกับเราที่ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมเพื่อเป็นเกียรติสักหน่อยได้ไหมครับ”

            ชายหนุ่มเริ่มต้นบทสนทนาแบบสบาย ๆ อีกครั้งหลังจบเรื่อของธุรกิจที่เขาพูดคุยกับลูกค้าสาวนานนับชั่วโมง คาริสมามีสีหน้าลังเลชั่วครู่

            “หรือว่า...คุณจะรีบกลับไปหาใครหรือเปล่า แคลร์?”

            “เอ้อ...เปล่าค่ะ...ฉันไม่ได้มีนัดที่ไหน”

            เขาหัวเราะเสียงในลำคอ “ขอโทษทีนะครับ ผมคิดว่าผู้หญิงที่ทั้งสวยและเก่งอย่างคุณอาจมีใครสักคนรอทานอาหารมื้อค่ำด้วยในคืนนี้”

            “ไม่มีใครรอฉันหรอกค่ะ...ถ้าไม่ใช่คุณพ่อ”

            คาริสมารีบตอบและคำพูดนั้นทำให้คนฟังนัยน์ตาเป็นประกาย

            “ว่าแต่คุณเถอะนะคะ แมท...ผู้ชายที่ทั้งหล่อและเก่งอย่างคุณก็คงมีใครสักคนรอคุณทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน...อย่างนั้นซีนะคะ”

            เขาส่ายหน้า “ผมเหมือนคุณ...เราต่างคนต่างก็ไม่มีใครที่รอคอยใครอยู่ทั้งนั้น เพราะฉะนั้นผมก็ขอเชิญคุณไปเป็นเกียรติร่วมทานอาหารมื้อค่ำกับผมสักมื้อนะครับ...แคลร์”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น