พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คู่กันเเล้วย่อมไม่เเคล้วกัน (80%)...คู่หมั้น!!!

ชื่อตอน : คู่กันเเล้วย่อมไม่เเคล้วกัน (80%)...คู่หมั้น!!!

คำค้น : จอมโอหังเผด็จรัก , พราวนภา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 869

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่กันเเล้วย่อมไม่เเคล้วกัน (80%)...คู่หมั้น!!!
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!” สองสาวพากันลดมือลงข้างลำตัว แล้วสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างเร็วจี๋ เพราะกลัวว่าอารดาจะชกเข้าให้         

“บ๊ายบายจ้ะคนสวย เดินทางโดยสวัสดิภาพนะจ๊ะ และหวังว่าเราคงจะไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิต” พ่อเจ้าประคุณยังมีหน้าไปโบกมืออำลาแม่สาวมหาภัยทั้งคู่         

ทันทีที่เบนสายตาคมกริบกลับมามองสาวใจเด็ด ที่สามารถไล่คู่ขาของเขาให้กระเจิงได้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที เดเรคก็ถึงกับตะลึงตาค้าง กระดุมเสื้อของเธอหลุดไปสามเม็ดจนเห็นเนินอกอวบอิ่มอยู่รำไร หนุ่มเพลย์บอยเผลอกลืนน้ำลายดังเอื้อก และสรุปเสร็จสรรพว่าเขาประเมินเธอผิดไปอีกหนึ่งประการ     

‘ให้ตายห่าสิวะ สาบานได้เลยว่าเราไม่ได้ตาฝาดไปเอง หน้าอกยัยชี….ไม่ได้แบนเหมือนไข่ดาว แต่นั่นมันแตงโมยักษ์ชัดๆ แถมยังเป็นแตงโมยักษ์ที่น่าหม่ำที่สุดในโลก’ เจ้าพ่อหนุ่มแทบเคลิ้ม แถมยังมองสัดส่วนอะร้าอร่ามยั่วน้ำลายจนตาเยิ้มอย่างไม่รู้ตัว    

“ว้าย…มองอะไร เดี๋ยวแม่ก็จิ้มตาบอดเสียเลยนี่” ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายจ้องหน้าอกเธอตาไม่กะพริบ อารดาก็อุทานเสียงหลง แล้วรีบกลัดกระดุมเสื้อมือไม้สั่น       

“คุณนี่สุดยอดไปเลย ถึงแม้จะเอ่อ…แบบว่าเฉิ่มเชย และแต่งตัวตกยุคไปสักหน่อย แต่ฝีปากจัดจ้านทันคนจนสองสาวนั่นหงอไปเลย และที่สำคัญไม่ได้ใส่มิราเคิลบรานี่เหมือนสองสาวนั่นด้วย” ท้ายประโยคเดเรคขยิบตาด้วยท่าทางกรุ้มกริ่ม ก่อนจะโปรยยิ้มทรงเสน่ห์    

“คนเลว ปล้นจูบฉันอย่างอุกอาจแล้วยังมีหน้ามายิ้มร่าอีก คุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหมฮะ!” เมื่อความอดทนเดินทางมาถึงขีดสุดแล้วจริงๆ อารดาก็แผดเสียงประณามอย่างไม่ไว้หน้า    

“แทนที่จะมาด่าผมด้วยวาจา ‘สุดแซบ’ แบบนั้น ผมว่าคุณรีบกลับวัดไปล้างบาปดีกว่าไหมทูนหัว แต่ถ้าจะให้ดีผมว่าคุณควรจะหาคนมาทำให้ไม่โสดและไม่ซิง เพราะถ้าตายทั้งที่ยังเวอร์จิ้น คงเสียชาติเกิดแย่” ทั้งที่โดนก่นด่าแต่พ่อเจ้าประคุณก็ยังลอยหน้ารวนกลับเสียอย่างนั้น          

“หยาบคาย!” เสียงหวานตวาดแว้ด  

“เฮ้…อย่าเพิ่งโมโหสิยาหยี ผมอุตส่าห์ชี้แนะทางไปสวรรค์ให้นะนั่น คุณคงไม่รู้หรอกว่าเวลาเนื้อแนบเนื้อมันซู่ซ่าและซาบซ่านสะท้านทรวงมากแค่ไหน” ท้ายประโยคพ่อเจ้าประคุณทำท่าหื่นกามเข้าขั้น     

“คุณมันน่ารังเกียจที่สุด ไอ้ผู้ชายลามก ชีกอ หื่นกาม ไอ้คนทุเรศ!” อารดาตะเบ็งเสียงก่นด่าเป็นพรวนด้วยความคับข้องใจเกินจะบรรยาย   

“ไม่ต้องทำเป็นโกรธกลบเกลื่อนความอายหรอกน่าทูนหัว ถ้าคุณยังหาผู้ชายไม่ได้ ก็นี่…นามบัตรผม โทร.มาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วคุณจะรู้ซึ้งถึงแก่นว่า ‘สวรรค์’ ที่แท้จริงมันเป็นยังไง” เดเรคยัดกระดาษใบเล็กขอบสีทองใส่มือเรียวพร้อมยักคิ้วยวนยั่ว ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าผิวปากฮัมเพลงจากไป ท่ามกลางความเจ็บแค้นใจของอารดา ซึ่งไม่ได้ข้อมูลอะไรที่พอจะนำไปโจมตีเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาโดนอีกฝ่ายเอารัดเอาเปรียบจนน่าโมโห                        

 

               บ้านพักตากอากาศแมคเคนซีย์ ทางทิศตะวันตกของอเมริกา ติดกับชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก    

           บ้านพักตากอากาศอันหรูหรา ซึ่งมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ไม่ได้เป็นเพียงสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของท่านผู้ว่าการัฐเจสัน แมคเคนซีย์ เท่านั้น แต่มันคือแหล่งผลิตยาเสพติด ผลิตอาวุธเถื่อน และปลูกกัญชาเกรดพรีเมี่ยม ด้วยความที่ตระกูลแมคเคนซีย์ทรงอิทธิพล และมีเงินหนาเป็นลำดับต้นๆ ของอเมริกา ทำให้ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามายุ่มย่ามวุ่นวายแม้กระทั่งตำรวจเองก็ไม่เคยเข้ามาตรวจสอบว่ามีสิ่งผิดกฎหมายซุกซ่อนอยู่ภายในหรือไม่          

               “สวัสดีครับพี่เขย” เจสันลุกขึ้นกล่าวต้อนรับเซอร์เก เคอร์ซาน็อฟ ด้วยท่าทางนอบน้อม เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะเป็นพี่เขยของเขาแล้ว มาเฟียเฒ่ายังเป็นผู้ให้ทุนสนับสนุนในการหาเสียงและสร้างฐานอิทธิพลในอเมริกา เจสันมีเงินมากเข้าขั้นอภิมหาเศรษฐี แต่มันก็ยังไม่มากพอในการทำการใหญ่แต่ละครั้ง     

               “อืม…” ผู้มาใหม่พยักเพยิดให้อีกฝ่ายนั่งลงในฝั่งตรงข้ามด้วยมาดน่าเกรงขาม ทั้งที่เจสันเคยจองหองต่อหน้าผู้อื่น แต่ต้องยอมก้มหัวให้มาเฟียใจเหี้ยมอย่างเซอร์เก      

               “เรื่องทนายความไปถึงไหนแล้ว” เสียงทรงอำนาจเริ่มซักถามทันควัน   

               “เรียบร้อยแล้วครับ” เจสันรีบรายงานอย่างฉับไว  

               “ดีมาก” ผู้มาเยือนแสยะมุมปากยิ้มด้วยความพึงพอใจ

               “ว่าแต่ทำไมพี่ถึงเจาะจงเลือกนังอารดาล่ะครับ” เจ้าบ้านอดที่จะถามด้วยความสงสัยไม่ได้ ถึงแม้จะรู้ว่าฝีมือของผู้ที่ตกเป็นประเด็นสนทนาไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่น่าจะเป็นเหตุผลที่อีกฝ่ายจะเลือกเธอ  

               “สมัยที่พ่อของมันเป็นทนายความ มันทำกับฉันไว้แสบมาก ครั้นฉันตั้งใจจะแก้แค้นมันดันตายเสียก่อน ฉันจึงต้องตามมาคิดบัญชีกับลูกสาวมันแทน” เซอร์เกเอ่ยเสียงกร้าว ใบหน้าถมึงทึงเมื่อคิดถึงคดีที่เขาตกเป็นจำเลยเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งพ่อของอารดาทำให้เขาแพ้คดีอย่างราบคาบ แถมยังต้องมาชดเชยค่าเสียหายให้กับคู่กรณีเป็นเงินจำนวนมหาศาล

               “แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าพี่จะแก้แค้นเธอยังไง” เจสันเอ่ยด้วยความฉงน เพราะไม่คิดว่าการที่อารดามาว่าความให้จะเป็นหนทางนำไปสู่การแก้แค้น  

               “ฉันก็แค่จะดึงมันเข้ามาเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมทำลายล้างไอ้เดเรค ถ้าหากมันเป็นคู่หมั้นของไอ้เดเรคจริงๆ อย่างที่ฉันได้ข่าวมา มันสองคนจะต้องห้ำหั่นกันเอง และถ้ามันเกิดรักกันขึ้นมาเรื่องก็จะยิ่งสนุก เพราะเมื่อถึงเวลานั้นไม่ใช่แค่มันสองคนที่จะต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่รวมไปถึงพ่อกับแม่ของไอ้เดเรคด้วย” มาเฟียใจโฉดกล่าวเสียงกระด้าง    

               “อ๋อ…มันเป็นอย่างนี้นี่เอง” เจสันพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เพราะก่อนหน้านี้รู้มาบ้างแล้วว่าอีกฝ่ายมีเรื่องบาดหมางขั้นรุนแรงกับคนในตระกูลเบอร์ยาน็อฟสกี้         

               “แล้วเรื่องที่ให้นังพริสซิลล่าไปติดตามดูพฤติกรรมของไอ้เดเรคล่ะ ไปถึงไหนแล้ว” เซอร์เกเอ่ยถามเสียงเครียด เพราะไม่ว่าเขาจะส่งคนไปตามประกบเดเรคกี่รายต่อกี่รายอีกฝ่ายก็รู้ทันไปเสียหมด

               “นังพริสซิลล่ามันโดนไอ้เดเรคเฉดหัวทิ้งแล้วครับ ผมก็เลยให้ลูกน้องมือดีตามเรื่องแทน” เจสันเอ่ยรายงานตามความเป็นจริง เพราะพริสซิลล่าเพิ่งโทร.มาบอกเขาว่าโดนเดเรคสลัดทิ้งแล้ว   

               “อืม…จะยังไงก็ช่างแกต้องให้คนติดตามดูพฤติกรรมของนังพริสซิลล่า และถ้ามันคิดจะแพร่งพรายความลับของเราก็ส่งมือดีไปจัดการปิดปากมันซะ และอย่าให้เรื่องถึงหูตำรวจเป็นอันขาด” มาเฟียเฒ่าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดไร้ซึ่งความปรานี

               “ครับ”

               “แล้วของที่จะส่งไปทางชายแดนล็อตนี้พร้อมแล้วหรือยัง”

“พร้อมแล้วครับ”

“จัดการเคลียร์ทางให้เรียบร้อย อย่าให้มีปัญหาเด็ดขาด” หลังจากที่อีกฝ่ายพยักหน้ารับคำสั่ง เซอร์เกก็ผุดลุกขึ้นแล้วเดินไปหาน้องสาวตัวเอง ทิ้งให้เจสันยืนกำหมัดตัวสั่นเทิ้ม หากไม่อาศัยบารมีและเงินตราจากอีกฝ่ายเขาไม่มีทางก้มหัวให้ไอ้มาเฟียจองหองผู้นี้แน่        

 

               คฤหาสน์เบอร์ยาน็อฟสกี้ เมืองไมอามี

           หลังจากจอดรถสปอร์ตคู่ใจลงตรงเชิงบันได เจ้าของร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างก็เดินล้วงกระเป๋าฮัมเพลงมุ่งตรงมายังห้องโถงของบ้าน  

               “สายัณสวัสดิ์ครับมาดาม” ทันทีที่ก้าวขาพ้นธรณีประตู เดเรคก็เอ่ยทักทายมารดาด้วยน้ำเสียงครื้นเครง ใบหน้าหล่อระเบิดระเบ้อแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มจนน่าหมั่นไส้

               “แหม…พ่อคุณ เลยเที่ยงคืนแล้วยังมีหน้ามาพูดกับฉันอย่างนี้ได้นะยะ” มาดามดาเลีย เบอร์ยาน็อฟสกี้ สุภาพสตรีวัยใกล้จะเข้าเลขหก ทว่ายังคงเค้าความสวยเหมือนดังสมัยเป็นสาว สวนกลับด้วยวาจาประชดประชัน มารดามักจะแทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ และเรียกเขาว่า ‘แก’ ทุกครั้งที่ของขึ้น        

               “รับมุกคนหล่อหน่อยก็ไม่ได้” พ่อคนกะล่อนพ้ออย่างไม่จริงจังนัก ขณะทรุดร่างทรงพลังลงนั่งแนบข้างคนที่กำลังนั่งเชิดหน้าคอแข็ง ก่อนจะกดจมูกหอมแก้มอีกฝ่ายฟอดใหญ่อย่างประจบเอาใจ  

               “กลับบ้านได้สักทีนะยะ ฉันนึกว่าต้องให้ท่านประธานาธิบดีไปอัญเชิญด้วยตัวเองซะอีก” นางดาเลียยังไม่วายเอ่ยเหน็บแนมพ่อปลาไหลตัวเอ้          

               “แหม…ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ แค่ได้ยินเสียงหวานๆ ที่มาดามโทร.ไปออดอ้อนออเซาะ คนหล่ออย่างผมก็ตัวสั่นระริกจนต้องรีบแจ้นกลับมาซบอกมาดามแล้ว” พ่อสุดหล่อปากหวานเอ่ยประจบประแจงยกใหญ่ ทำเอาอีกฝ่ายต้องค้อนปะหลับปะเหลือก      

               “ฉันโทร.ไปขู่ย่ะ ไม่ใช่ออดอ้อน” คนแก่สวนกลับอย่างหมั่นไส้สุดๆ ทนไม่ไหวนางดาเลียก็หยิกหมับเข้าที่เอวเพรียวของพ่อจอมกะล่อน แต่แทนที่จะสะทกสะท้านเขากลับยิ้มร่า      

               “ก็นั่นแหละครับ ได้ยินเสียงหวานๆ ของมาดามทีไร ผมแทบใจละลายทุกที” พ่อเจ้าประคุณยังไม่เลิกส่งวาจาหวานออดอ้อน ทั้งที่จริงๆ แล้วมารดาโทร.ไปบ่นจนเขาหูแทบชา     

               “แหวะจะอ้วก” คนเป็นแม่เบ้ปากใส่

               “ว้าว…มาดามจะมีน้องให้ผมตอนแก่เหรอครับ แด๊ดนี่เจ๋งสุดๆ ไปเลย” คนฟังค้อนจนตาคว่ำ อายุปูนนี้ถ้านางยังมีลูกหลงมาอีกคงได้ลงข่าวหน้าหนึ่งเป็นแน่      

               “ฉันทำหมันแล้วย่ะ”

               “ว่าแต่…มาดามไม่มีกอดต้อนรับกลับบ้านบ้างเหรอครับ” อยู่ๆ ชายหนุ่มก็วกกลับมาอ้อนมารดาอีกหน

               “ฉันกอดกับแกไม่ลงหรอกย่ะ เหม็นสาบสาวๆ ที่แกหิ้วเข้าโรงแรม” ขณะพูดนั้นนางก็ยกมือขึ้นถูไถแก้มตัวเองแรงๆ คล้ายจะสื่อให้เดเรคได้รู้ว่าขยะแขยงสัมผัสของเขา แต่มีหรือพ่อหนุ่มจอมกะล่อนจะยี่หระ    

               “กอดหน่อยไม่ได้เหรอครับ คนหล่อน้อยใจนะเนี่ย” พ่อคนที่ออกตัวว่าหล่อขยับปากหยักเว้าวอนเสียงอ่อนเสียงหวาน พลางทำตาปริบๆ   

               “น่าสงสารตายละ” คนเป็นแม่เบ้ปากกล่าวประชดประชัน

               “ถ้าไม่สงสาร ก็ขอให้รักกันนานๆ ก็พอแล้ว” พ่อคนปากหวานยังไม่วายเย้าอย่างยิ้มๆ ก่อนจะฉวยโอกาสฝังจมูกลงบนซีกแก้มของมารดาสุดที่รัก  

               ฟอด!!!

“อื้อหือ…กลิ่นมาดามหอมชื่นใจ” หนุ่มกะล่อนแสร้งอุทานเสียงดังจนน่าหมั่นไส้ 

               “ลีลาอ้อนหญิงเฟี้ยวฟ้าวดีว่ะ แต่ขอโทษทีเถอะ นั่นมันผู้หญิงของแด๊ดโว้ย” ผู้มาใหม่กล่าวเสียงเข้ม

               “แหม…ทั้งบ้านมีสาวสวยอยู่แค่คนเดียว ก็แบ่งๆ กันอ้อนบ้างสิครับ” เดเรคแสร้งประท้วง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับแต้มยิ้มบางๆ   

               “แต่นั่นเมียแด๊ดนะโว้ยไอ้เสือ” กิริยากะลิ้มกะเหลี่ยของเจ้าลูกชายตัวแสบทำให้ผู้เป็นพ่อเอ่ยทักท้วงเสียงแข็ง ถึงแม้อายุจะมากแล้ว มิสเตอร์แดเนียล เบอร์ยาน็อฟสกี้ ก็ยังออกอาการหึงหวงภรรยาสุดที่รักอยู่เนืองๆ แม้กระทั่งกับบุตรชายก็ไม่เว้น   

“เมียแด๊ดแล้วไงครับ นี่ก็แม่ผมเหมือนกัน” เจ้าพ่อหนุ่มลอยหน้ายิ้มยั่ว พลางวาดเรียวแขนกำยำไปสวมกอดนางดาเลียอย่างหน้าตาเฉย ขาดคำเขาก็ก้มลงหอมแก้มนุ่มของมารดาเย้ยบิดา ก่อนจะหลิ่วตาตบท้าย    

“บ๊ะ…ไอ้นี่มันวอนโดนเตะตอนดึกโว้ย” คนเป็นพ่อแสร้งทำท่าขึงขังเอาเรื่อง

“มาแนวโหดแบบนี้ ผมว่าแด๊ดขึ้นไปสงบสติอารมณ์บนห้องดีกว่าไหมครับ เดี๋ยวสุภาพสตรีท่านนี้ผมจะดูแลเอง” คนพูดหลิ่วตาให้บิดาอย่างกวนๆ   

“เมียแด๊ด แด๊ดดูแลเองได้ แล้วแกก็เลิกกอดเมียแด๊ดได้แล้วโว้ย”

“แหม…กอดนิดกอดหน่อยก็ไม่ได้” เดเรคพ้อเสียงกลั้วหัวเราะ แล้วย้ายมานั่งที่โซฟาอีกตัว เพื่อเปิดทางให้มารดาและบิดาได้ทำหวานกันอย่างเต็มที่          

               “ว่าแต่มัมมีธุระด่วนกับผมหรือเปล่าครับ ถึงได้โทร.ไปตามซะดึกดื่นเชียว” ชายหนุ่มหยุดทำขี้เล่นแล้วเปลี่ยนมาจริงจังทันควัน

               “ฉันโทร.ไปตามตั้งแต่บ่ายแล้วย่ะพ่อคุณ” ผู้เป็นมารดาทำเสียงขึ้นจมูกนิดๆ ด้วยความหมั่นไส้ให้ลูกชายจนอยากจะหยิกให้เนื้อเขียวนัก    

               “นั่นแหละครับ ว่าธุระของมัมมาได้เลยครับ” ชายหนุ่มยอมแพ้แต่โดยดี ก่อนจะเอ่ยปิดทางเสียงทุ้ม พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างใคร่รู้ 

               “มัมจะบอกแกว่า มัมนัดคู่หมั้นของแกให้มาเจอกันอย่างเป็นทางการ เพราะอีกไม่นานมัมก็จะให้แต่งงานกันแล้ว” นางดาเลียเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง เพราะอยากจะอุ้มหลานใจจะขาด  

               “คู่หมั้น!” คนที่ไม่เคยรับรู้ว่าตัวเองมีคู่หมั้นมาก่อนในชีวิตอุทานเสียงหลง มองหน้าแม่จนตาแทบถลน เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่สองหูเพิ่งจะได้สดับตรับฟังไปหมาดๆ  

               “ใช่” คำตอบสั้นๆ แสนจะเข้าใจง่ายทำให้คนฟังแทบพลัดตกโซฟา เดเรคยกมือขึ้นกุมขมับเพราะรู้สึกปวดหัวจี๊ดๆ ขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน  

               “ผมไปมีคู่หมั้นตั้งแต่เมื่อไรครับ ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่อง” ครั้นตั้งสติได้คนที่กำลังรู้สึกว่าตัวเองโดนมัดมือชกเข้าอย่างจังก็เอ่ยถามเร็วจี๋ สีหน้าบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาอยากจะบ้าตาย 

               “แด๊ดหมั้นหมายลูกสาวของเพื่อนแด๊ดไว้ให้แก ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน” วาจาที่หลุดออกมาจากปากของบิดาทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง

               “โอ๊ย…ตั้งสิบปีแล้ว ป่านนี้แม่นั่นคงมีลูกมีผัวไปแล้วมั้งครับ” เดเรคหาทางเลี่ยงการมีพันธะผูกพัน ด้วยการหยิบยกเอาเหตุผลที่คิดว่าพอจะฟังขึ้นมากล่าวอ้าง เพราะหนุ่มเจ้าสำราญยังไม่พร้อมจะหยุดอยู่ที่ผู้หญิงหน้าไหนทั้งสิ้น      

               “เสียใจด้วยจ้ะ เธอยังโสดร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะมัมเพิ่งไปพบเธอมา และแกจะต้องกลับมาทานข้าวเย็นร่วมกับว่าที่ลูกสะใภ้ของมัมในค่ำวันพรุ่งนี้” ในตอนท้ายนางดาเลียออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด

               “ถามหน่อยเถอะครับ เธอเป็นใครกัน” เขาเอ่ยด้วยความข้องใจสุดๆ    

               “ก็หนูดาด้าไงจ๊ะ” ผู้เป็นมารดาตอบอย่างหน้าชื่นตาบาน

               “ดาด้าไหน ผมจำไม่ได้หรอกครับ ขนาดผู้หญิงที่ผมเคยนอนด้วยผมยังจำแทบจะไม่ได้เลย” วาจาที่หลุดออกมาจากปากพ่อหนุ่มเพลย์บอยทำให้นางดาเลียค้อนจนตาคว่ำ  

“หนูดาด้าคนที่ขโมยจูบลูกตอนเด็กๆ ไง” สิ่งที่ได้รับฟังช่างสะกิดใจเดเรคยิ่งนัก

“ใช่ ตอนนั้นแกโกรธมากจนไม่ยอมพูดกับน้องอีกเลย แถมพอเขามาหาที่บ้านทีไรก็จะคอยหลบหน้า จนเราย้ายไปอยู่รัสเซีย แกกับหนูดาด้าก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย” ประมุขใหญ่ของบ้านกล่าวเสริมภรรยาอย่างยิ้มๆ

“ยัยแว่นสุดขี้เหร่!” เดเรคอุทานลั่น ขณะที่เรื่องราวในอดีตค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว วินาทีถัดมาใบหน้าหล่อระเบิดพลันแดงก่ำด้วยความโมโหระคนอับอาย เมื่อกระหวัดคิดไปถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องหนีหน้ายัยเด็กนั่น   

‘เด็กบ้าอะไรไวไฟ กล้าขโมยจูบแรกของเราไป ฮึ่ม!’ เขาแอบคำรามลั่นในอก...

 

 

แจ้งด่วน!!!

E-BOOK…จอมโอหังเผด็จรัก วางขายใน www.mebmarket.com แล้วนะคะ เอฝากเดเรคกับอารดาด้วยจ้า ^^  

จัดโปรโมชั่น จากราคา 299 เหลือ 229 บาท

 

ตามไปสอยตามลิ้งค์นี้เลยจ้า

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTAyOTI2NCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6Ijk0MjY0Ijt9

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น