Bizxual

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

LOVE NO BOUNDARIES 2 [Chapter26.] >>>50%

ชื่อตอน : LOVE NO BOUNDARIES 2 [Chapter26.] >>>50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 00:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
LOVE NO BOUNDARIES 2 [Chapter26.] >>>50%
แบบอักษร

“บอกแล้วไงว่าเวลาทะเลาะกันอย่าเดินหนี” ปิงเดินตามต้นไม้เข้ามาภายในบ้านพักอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ชะงักกึกและรีบหันมามองคนพูด

“...” ใบหน้างอง้ำจ้องเขม็งสองแขนยกขึ้นสลับทำท่ากอดอก

“โกรธนักรึยังไง”

“อืม” ต้นไม้ตอบในลำคอ

“กูขอโทษ”

“คุณจะขอโทษผมเรื่องอะไร” ต้นไม้ถามกลับ

“ก็ทุกเรื่องที่ทำให้มึงไม่สบายใจ” ปิงตอบกลับทันควัน

“งี่เง่า” ต้นไม้พึมพำ

“กูรู้ แต่กูก็ไม่อยากว่ามึงแบบนั้นหรอก” ปิงพูดขึ้นหน้าตาเฉย

“ผมหมายถึงคุณต่างหากที่งี่เง่า” ต้นไม้เชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย ปิงขำในลำคอเขาคว้าต้นไม้เข้ามาสวมกอด

“เรามีเรื่องไม่เข้าใจกันมามากพอแล้วนะต้นไม้ กูรักมึงมากแค่ไหนมึงเองก็น่าจะรู้ดี อย่าโกรธเลยนะ” ปิงพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านจนถึงปัจจุบันให้ต้นไม้ฟัง ร่างโปร่งดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอด ไม่นานต้นไม้หมดแรงหนีหมดแรงดิ้นก็ยอมหยุดเอง

“ทำไมต้องทำเรื่องง่ายให้มันเป็นเรื่องยากอยู่เรื่อย เพราะคุณ!!! ผมคงเป็นบ้าตายเข้าสักวัน” ต้นไม้พูดขึ้น

“ชู่วว์” ปิงทำเสียงปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ผมจะเชื่อใจคุณได้ยังไงอีกหะ” ต้นไม้ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แล้วกูต้องทำยังไง บอกกูสิ” ปิงถามกลับ

“...” ต้นไม้นิ่งเงียบ เขารู้มันยากที่จะพูดออกไป ใช่แต่งงาน จดทะเบียนสมรส เขาต้องการเป็นเจ้าของผู้ชายคนนี้คนเดียว

“ช่างเถอะถ้าคุณไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ผมเหนื่อยแล้วล่ะ” ต้นไม้ดันอกแกร่งเพื่อจะผละตัวออกจากอ้อมกอดของชายคนรักที่ตอนนี้กักขังเขาราวกรงเหล็ก

“กูจะขึ้นไปผสมน้ำไว้รอ” ปิงพูดขึ้น ต้นไม้ชะงักนิดหน่อยกับประโยคนั้นแต่ก็ยอมพยักหน้ารับช้าๆ

“ที่หมอกฤตมาที่นี่ ก็แค่จะมาปรึกษาเรื่องหลีหยวนขอหมอแต่งงาน และที่มึงเห็นกูกอดกัน..” ปิงพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย ใช่เขาต้องอธิบายถึงแม้ว่ามันจะไม่จำเป็นก็เถอะ แต่นี่เป็นต้นไม้ คนรัก..เขาจึงต้องยอมอธิบาย ขยายความ บอกให้รู้ ช่างเถอะ เขายอมแพ้คนคนนี้แล้วล่ะ

“ก็แค่แสดงความยินดีเท่านั้น” ปิงพูดสั้นๆ

“แต่งงาน!!! หึ เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ” ต้นไม้สบถลมหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่ใช่เหรอ ที่หมอกฤตไม่ได้มาตามราวีแย่งคนรักไปจากตนเอง แต่ทำไมเมื่อได้ยินเรื่องแต่งงานมันเหมือนทุกอย่างมันยิ่งตอกย้ำให้คนตรงหน้ารู้ว่าสมควรต้องทำอย่างไรไม่ใช่เหรอ แต่นี่กลับ ช่างเถอะ..ผู้ชายคนนี้เขามันก็แค่มาเฟียจอมเผด็จการ ที่ไม่เคยรับรู้ถึงจิตของคนอื่น แล้วเขาจะหวังอะไร

“ต้นไม้..”

“ไหนคุณบอกจะเตรียมน้ำให้ผมอาบไม่ใช่เหรอ” ต้นไม้เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว พยายามกลบเกลื่อนสีหน้าครุ่นคิดของตนเองแทบจะไม่มิดแต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“อะ อืม ขึ้นไปพร้อมกัน” ปิงคว้ามือต้นไม้ให้เดินตามเขาขึ้นชั้นสอง ต้นไม้ก็ยอมเดินตามโดยไม่ได้พูดอะไร เมื่อเข้ามาภายในห้อง ทุกอย่างเงียบสนิทจนต้นไม้ต้องเปิดเพลงจากเครื่องเล่นเบาๆ เพื่อกลบบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ซะ ต้นไม้ยืนอยู่มุมห้องน้ำเพื่อรอ

“ถอดเสื้อผ้าออกสิ” ปิงถกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยเขาสวมเสื้อเชิ้ตคอจีนสีฟ้าอ่อน กางเกงขาสั้นเหนือหัวเข่าผ้าคอตเนื้อดีตัดเย็บปราณีต ทั้งที่ดูธรรมดา แต่เมื่อผู้ชายคนนี้สวมใส่มันกลับไม่ธรรมดา คงเป็นเพราะขายาวๆของเขานั่นละมั้งทำให้ใส่อะไรก็ดูดี แถมไหล่กว้างๆนั่นอีก ต้นไม้ได้แต่ยืนถอนหายใจให้กับร่างกายของตนเองที่สะท้อนผ่านกระจกเงาคู่กับเขาคนนี้

“ต้นไม้ จะถอดเองหรือจะให้กูถอดให้ล่ะ” ปิงถามเสียงเข้มเมื่อเห็นต้นไม้เอาแต่ยืนถอนหายใจ

“...” เสียงจิ๊จ้ะในลำคอดังขึ้นเล็กน้อย ต้นไม้ปกติไม่ค่อยงอแงหรือดื้อใส่เขาเท่าไหร่หากเปรียบกับตอนที่ยังมองไม่เห็นและตอนนี้ ต่างกันนิดหน่อย แต่ถ้าให้นึกย้อนกลับไป เขากำลังนึกไปถึงตอนที่เจอกันใหม่ๆ ต้นไม้ดื้อกว่านี้มากนัก

“นี่ ถ้าคุณยังไม่หยุดลวนลามผมผมจะไปอาบในห้องชาวเวอร์” ต้นไม้พูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เพราะมือปลาหมึกของปิงซุกซนจับโน่นจับนี่ตามร่างกายเขาไม่หยุด ทั้งสองนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำใบโต

“เล็กๆน้อยๆก็ให้ไม่ได้รึไง ไม่ได้จะจับกินซักหน่อย” ปิงบ่น

“...” ต้นไม้นิ่งเงียบเขาไม่อยากเถียงกับปิงเรื่องพวกนี้อีกต่อไป ได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา เป็ดน้อยสีเหลืองน้ารักลอยเต็มอ่างน้ำ จะของใครอีกล่ะ ก็ของเจ้าตัวในอ้อมกอดเขาเนี่ยแหละ ปิงแกล้งดีดเจ้าเป็ดตัวเล็กไปไกลๆจากฝูงของมัน ต้นไม้หันมาทำตาเขียวใส่ทันที

“อย่าทำแบบนั้นได้มั้ย” ต้นไม้ดุ

“กูทำอะไร” ปิงบีบปลายจมูกด้วยความมันเขี้ยว

“คนนิสัยไม่ดี ฮะ ฮัดชิ้ว!!!” เสียงจามเพียงครั้งเดียวของต้นไม้นั่นก็พอที่จะให้การเล่นสนุกในอ่างอาบน้ำของต้นไม้จบลง

ซ่า!!! ปิงลุกจากอ่างอาบน้ำโดยไม่ลืมที่จะอุ้มต้นไม้ให้ออกไปพร้อมกัน

“ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้” ต้นไม้รีบห้าม

“กูเต็มใจ” ปิงพาต้นไม้ออกจากห้องน้ำทั้งสองรีบจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ต้นไม้ถูกจับให้สวมชุดนอนแต่ในตู้ที่บ้านพักตากอากาศนี่ดันมีแต่ชุดตอนลายการ์ตูนน่ารัก ปิงเห็นก็อดยิ้มไม่ได้ ส่วนปิงสวมกางเกงนอนขายาวเพียงตัวเดียว เขายืนท้าวสะเอวมองเด็กดื้อข้างเตียง

“ลุกขึ้นมาเป่าผมก่อนต้นไม้”

“แต่ผมง่วง” ต้นไม้ทำเสียงอู้อี้และทำท่าจะมุดผ้าห่มหนี

“ไม่เอาน่า เดี๋ยวเป็นหวัด” ปิงรั้งผ้าห่มผืนหนาออกจากตัวต้นไม้

“ลุกขึ้นมาก่อน” ปิงสั่งเสียงเข้ม ต้นไม้ดีดตัวลุกขึ้นนั่งและรับผ้าเช็ดผมจากปิงมาเช็ดผมตัวเองแรงๆ เพื่อประชดที่ปิงไม่ยอมให้ตนนอน แต่ด้วยความรุนแรงและความซุ่มซ่ามของตัวเอง

“อ๊ะ ซี๊ด” เสียงอุทานของคนดื้อดังขึ้น ปลายเล็บดันไปข่วนเข้าที่หางคิเวจนแสบจี๊ด ร่างสูงเห็นแล้วได้แต่ส่ายหัว เขาแย่งผ้าเช็ดผมจากมือต้นไม้มาถือไว้เอง และค่อยๆบรรจงซับผมให้เบาๆ

“ไหนขอดูหน่อยสิ” ปิงเสยผมหน้าม้าที่ปรกปิดดวงตาของต้นไม้ขึ้นเบาๆ ปลายนิ้วเกลี่ยอย่างระวัง

“ฟู่วว์ หายเจ็บนะ” ปิงเป่าเบาๆและพูดเหมือนปลอบเด็กเล็ก ต้นไม้ยกมือขึ้นปิดโดยไม่ให้ปิงทำกับตนเองแบบนั้น

“ผมไม่ใช่เด็กๆ ไม่ต้องมาเป่าเพี้ยงแล้วจะหายเจ็บ”

“หึหึ” ปิงขำในลำคอ ต้นไม้พยายามแย่งผ้าเช็ดผมเพื่อจะรีบเช็ดผมตนเองให้แห้งเร็วๆเพราะตอนนี้เริ่มง่วงเต็มที

“เช็ดแรงแบบนั้นเดี๋ยวก็ปวดหัวหรอก” ปิงพูดขึ้น ต้นไม้ไม่ยอมพูดยอมจาเอาแต่หลับตาอย่างเดียว

“ทำเหมือนเด็กๆ”

“...” ต้นไม้ไม่ตอบโต้ ปิงยิ้มบางๆ เมื่อเช็ดผมจนแห้งสนิทเขาก้มจูบไปที่หน้าผากของต้นไม้หนึ่งทีและผละออก เขาลุกขึ้นเพื่อจัดแจงที่หลับที่นอนให้เข้าที่และลดไฟหัวเตียงลง

“เอาล่ะ เสร็จแล้วนอนได้” ปิงบอก แต่ต้นไม้ยังนั่งนิ่งไม่ยอมขยับบนเตียงกว้าง ปิงรั้งศีรษะของต้นไม้มาแนบกับหน้าท้องของตนเองและลูบผมนุ่มเบาๆ

“กูรักมึงมากนะต้นไม้ อย่าดื้อเลยนะ” ปิงพูดขึ้น ต้นไม้ยกสองแขนขึ้นโอบรอบเอวของร่างสูง

“...” ต้นไม้นิ่งเงียบกอดเอวของปิงไว้แน่น ผ่านไปสักพักในเมื่อเห็นว่าต้นไม้นิ่งเงียบ เขาดันร่างบางออกจากการโอบกอดเอวของตนเองและพูดขึ้น

“ชีวิตนี้กูคงรักใครไม่ได้อีกแล้ว เชื่อใจกูเถอะนะ” ปิงย้ำน้ำเสียงของเขาหนักแน่นเหมือนทุกครั้ง

“ก็อยากจะเชื่ออยู่หรอก ถ้าคุณ..” ต้นไม้หยุดพูดเพราะถูกปลายนิ้วยาวกดห้ามไว้ที่ริมฝีปากเพื่อไม่ให้พูดต่อ

“กูรักมึง รู้แค่นี้ก็พอ ไม่มีถ้า ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น รักมึงยิ่งกว่าตัวกูเอง กูยอมเสียทุกอย่างบนโลกนี้ได้ แต่กูยอมเสียมึงไปไม่ได้..ต้นไม้” ปิงพูดจบ เขาก้มลงจูบไปที่ศีรษะของต้นไม้เบาๆ ปิงนั่งลงบนเตียงและโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง

“อยากได้อะไร ต้องการอะไร ขอแค่มึงเอ่ยปาก กูจะทำให้ทุกอย่าง” ปิงถามเขารู้ว่าว่าต้นไม้รู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินข่าวการแต่งงานของหลีหยวนและหมอกฤต

“ไม่ต้องทำอะไร ลำบากคุณเปล่าๆ” ต้นไม้พูดเสียงเรียบ

“ทำอะไรเพื่อมึงไม่ได้ลำบากยากเย็นอะไร” ปิงตอบกลับ

“...” ต้นไม้ฟังเงียบๆ เขายอมนั่งนิ่งในอ้อมกอดของปิง

“กูไม่อยากเห็นมึงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอีกแล้วล่ะต้นไม้” ปิงกระซิบ

“กู..ไม่อยากเห็นแล้วจริงๆ” น้ำเสียงเจ็บปวดแทบจะกลืนหายเข้าไปในลำคอ เขาสูดลมหายใจเข้าปอด เขารู้ว่าต้นไม้หลับไปนานหลายนาที แต่เขาก็ยังคงพร่ำบอกแบบนั้นซ้ำๆ และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ว่าตนเองจะต้องทำยังไงต่อไป หากไม่อยากเสียต้นไม้ไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}