Bona Fide

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ : ไปโรงเรียนวันแรก

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ : ไปโรงเรียนวันแรก

คำค้น : คริส พรีม 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2562 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ : ไปโรงเรียนวันแรก
แบบอักษร

.

.

.

ตอนพิเศษ : ไปโรงเรียนวันแรก

.

.

.

.

เวลาเดินเร็วจนใจหาย เผลอแปปเดียวพอใจและพีทก็ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว คริสปรึกษากับพรีมค่อนข้างจริงจังสำหรับเรื่องนี้ ทั้งอายุที่ควรให้ลูกเข้าอนุบาลหนึ่ง หรือโรงเรียนที่จะให้ลูกเรียน แต่ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่าช่วงสามถึงห้าขวบจะหาครูมาสอนเด็ก ๆ ที่บ้านเพื่อเตรียมตัวก่อนเข้าโรงเรียนจริง และให้ลูกเริ่มเข้าอนุบาลหนึ่งตอนห้าขวบ

คริสเครียดหนักกว่าใครเพื่อน เพราะเขาเคยอ่านเจอมาว่าถ้าส่งลูกเข้าเรียนเร็วไปก็ไม่ดี เด็ก ๆ จะยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ครูก็ไม่ใช่พ่อแม่ที่จะรักและดูแลเด็กได้ดีเท่ากับพ่อแม่แท้ ๆ เขาปรึกษากับพรีม พ่อแม่ของพรีม พ่อแม่ของตัวเอง รวมถึงเพื่อน ๆ ในกลุ่มอยู่หลายเดือน และสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่าห้าขวบคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด ส่วนโรงเรียนเนตั้นเป็นคนแนะนำมา ซึ่งพอได้เข้าไปเดินดูและพูดคุยกับครูหลาย ๆ ครั้งก็ทำให้เขารู้สึกพอใจมากกับโรงเรียนนี้

เมื่อได้โรงเรียนที่ถูกใจแล้วเขาก็สมัครให้ลูกเสร็จสรรพ เพียงไม่นานก็ถึงวันแรกที่ลูก ๆ ต้องไปเรียน เช้าแรกของการพาลูกไปโรงเรียนวุ่นวายเสมอ เขาได้รู้ซึ้งถึงการเป็นพ่อจริง ๆ เมื่อตอนที่ลูกงอแงไม่ยอมตื่นนี่แหละ

“พอใจขา ตื่นได้แล้วลูก”

“...” เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ คริสเรียกลูกสาวมาหลายนาทีแล้วแต่เจ้าตัวไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย เขาหันไปมองพรีมที่กำลังช่วยลูกชายถอดเสื้อผ้าอย่างต้องการความช่วยเหลือ แต่พรีมกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ มันน่าจับมาฟัดแรง ๆ จริง ๆ

“พอใจลูก พีทตื่นแล้วนะ หนูก็ต้องตื่นแล้วเหมือนกันรู้ไหม”

“...”

ยังคงเงียบ พอใจไม่แม้แต่จะเปิดผ้าห่มออกมามองหน้าพ่อบังเกิดเกล้าแม้แต่นิด ไม่รู้เอาแต่ใจตัวเองได้ใคร

“ถ้าพอใจไม่ตื่น วันนี้ป๊ะป๊าจะเพิ่มผักให้หลายชิ้นเลย”

“ไม่เอานะคะ!” พอได้ยินคำขู่ ร่างเล็กก็ลุกพรวดขึ้นทันที พอใจกับผักคือศัตรูกัน เหมือนน้ำกับน้ำมันที่ไม่มีทางเข้ากันได้

“ถ้าไม่เอาก็รีบลุกค่ะคนเก่ง ถ้าหนูไม่งอแงป๊ะป๊าจะช่วยกินแครอทหนึ่งชิ้น” คริสรีบยื่นข้อเสนอ เหลือบตามองพรีมที่ทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ทำไงได้ล่ะ วันนี้เข้าเป่ายิ้งฉุบแพ้เลยต้องปลุกเด็กดื้อแบบพอใจนี่ ลองให้พรีมมาปลุกเองบ้างก็คงทำไม่ต่างจากเขามากหรอก

“ค่ะ หนูตื่นแล้ว” และมันก็ได้ผล ตาโต ๆ ลืมแป๋วเหมือนไม่เคยงัวเงียมาก่อน ก่อนจะโถมร่างเข้ากอดป๊ะป๊าอย่างรักใคร่เพราะจะช่วยพอใจกินผัก “อาบน้ำกัน ๆ”

“โอเคครับเจ้าหญิงคนสวยของป๊ะป๊า”

.

.

.

โรงเรียนที่คริสและพรีมเลือกให้ลูกเป็นโรงเรียนนานาชาติ เพราะอยากให้ลูกได้ภาษาที่หลากหลาย ได้ศึกษาวัฒนธรรมที่แตกต่างตั้งแต่เด็ก ๆ โตไปจะได้เข้ากับคนง่าย ๆ และการพูดได้หลายภาษามันก็ได้เปรียบ แม้ว่าตอนนี้ทั้งพีทและพอใจจะพูดได้สามภาษาแล้วก็ตาม

น้องคนเล็กอย่างพอร์ชเองก็ตื่นแต่เช้า เหมือนรู้ว่าวันนี้พี่ ๆ จะไม่อยู่เล่นด้วยเพราะต้องไปโรงเรียน เจ้าตัวเล็กถึงได้งอแงร้องจะมาด้วยให้ได้ สุดท้ายคุณพ่อคุณแม่อายุน้อยก็ต้องกระเตงลูกทั้งสามคนมาด้วยกัน วุ่นวายไม่น้อย แต่ก็เรียกร้อยยิ้มให้ทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี

“เด็กหญิงพิชาภัทร เด็กชายภัทรนะคะ”

“ใช่ครับ”

“เชิญทางนี้เลยค่ะ” คริสและพรีมมองบรรยากาศของโรงเรียนด้วยความพอใจ ที่จริงพวกเขาทั้งคู่เข้ามาดูโรงเรียนหลายครั้งแล้ว แต่ตอนนั้นทั้งโรงเรียนอยู่ในช่วงปิดเทอม เห็นแต่โรงเรียนไม่มีเด็กซักคน ทว่าวันนี้มีเด็ก ๆ วิ่งเล่นเต็มโรงเรียนไปหมด แต่ก็มีครูและพี่เลี้ยงมากมายคอยดูแลทุกคนอย่างทั่วถึง เห็นแบบนี้คนเป็นพ่อและแม่ก็สบายใจ แม้จะสิ่งดี ๆ พวกนี้จะแลกมาด้วยค่าเทอมหกหลักต่อคนก็ตาม

แลกกับคุณภาพชีวิตที่ดีของลูก คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ยอมได้ทั้งนั้น

“นี่เป็นห้องของน้องนะคะ” ครูสาวผายมือเข้าไปในห้อง ที่นี่เป็นห้องที่ต้องนั่งเรียนกับพื้นเหมาะสำหรับเด็กเล็กที่สมาธิยังไม่นิ่ง ทั้งห้องถูกปูด้วยพรมนิ่ม ๆ มีโต๊ะตั้งไว้สามตัว นั่งได้ประมาณห้าคน แปลว่าห้องหนึ่งจะมีเด็กไม่เกินสิบห้าคน เพื่อที่ครูประจำห้องสองคนจะได้ดูแลเด็ก ๆ ได้อย่างทั่วถึง

ทั้งห้องตกแต่งด้วยของน่ารักสีสันสดใส มีอุปกรณ์หลายอย่างที่จะช่วยพัฒนาเด็กได้ สื่อการเรียนการสอนก็ทันสมัยและดูไม่ยากเกินไปที่เด็กจะเข้าใจ

คริสพยักหน้าอย่างพอใจ หันไปมองหน้าภรรยาก็รู้ว่าเธอคิดเหมือนกัน ทั้งคู่ส่งลูกให้ครูสาว แปลกที่ทั้งพีทและพอใจไม่มีใครร้องไห้ซักคน มีแต่เจ้าพอร์ช น้องชายคนสุดท้องที่ติดพี่ ร้องไห้ดังลั่นอยากอยู่กับพี่ จนพอใจและพีทต้องมานั่งเล่นกับน้องระหว่างรอเข้าเรียน พอร์ชถึงได้ยอมเงียบลง

“ชอบโรงเรียนไหมคะน้องพีท น้องพอใจ” คริสเอ่ยถามลูก ทั้งคู่ดูตื่นเต้นและมีความสุขที่ได้เห็นเด็กวัยเดียวกัน ได้เห็นของเล่นที่ไม่เคยเห็น แต่เขาก็ยังอยากได้ยินคำตอบให้สบายใจ

“ชอบค่ะ” พอใจตอบ ยิ้มแป้นเพราะที่นี่มีเพื่อนเยอะ มีของเล่นเยอะด้วย “แต่โรงเรียนไม่มีพอร์ช”

พรีมมองลูกสาวอย่างขบขัน ติดน้องกว่าใครก็พอใจนี่แหละ

“กลับบ้านก็ได้เจอกันค่ะ” เธอลูบผมนิ่ม ๆ ของลูกสาวเบา ๆ “น้องพีทชอบโรงเรียนไหมคับ”

“ชอบคับ” พีทพยักหน้านิ่ม ๆ ไม่ได้แสดงท่าทางตื่นเต้นชัดเจนแบบพอใจ แต่ถึงอย่างนั้นคนเป็นพ่อแม่ก็รู้ดีว่าลูกชอบจริง ๆ เธอและคริสชินกับนิสัยเรียบร้อยของพีทไปแล้ว

ถึงเวลาต้องเข้าเรียน ทั้งคู่เดินไปส่งลูกทั้งสองคนที่ห้องเรียนอีกครั้ง คราวนี้พอร์ชที่ตื่นแต่เช้าหลับไปแล้วเลยไม่ได้ร้องโยเย เด็กแฝดเลยสามารถเข้าห้องเรียนไปเจอเพื่อน ๆ ได้

เด็กในห้องมีทั้งไทยและต่างชาติ มีทั้งตะวันตกและตะวันออกปะปนกันไป เด็ก ๆ เดินเข้าที่นั่งของตัวเองกันอย่างว่าง่ายเมื่อคุณครูเดินเข้ามา ก่อนจะเริ่มต้นวันแรกด้วยการทักทายทำความรู้จักกัน คุณครูเป็นคนเริ่มทักทายคนแรกและให้เด็ก ๆ แนะนำตัวกับเพื่อน ๆ เป็นภาษาอังกฤษ นั่นไม่ใช่ปัญหาของพีทและพอใจ เพราะทั้งคู่คุ้นชินกับภาษานี้อยู่แล้ว และเด็กทั้งห้องก็พูดภาษาอังกฤษได้คล่องทุกคน

“ดูสิ พอใจคุยกับเพื่อนอยู่แหนะ” พรีมชี้ให้สามีดู ตอนนี้ลูกสาวของเธอเหมือนจะได้เพื่อนใหม่แล้ว ส่วนพีทก็มีเพื่อนเข้ามาคุยบ้าง ทั้งคู่แยกกันไปคนละกลุ่ม แต่ก็ยังนั่งอยู่ใกล้ ๆ กัน

“ทำไมมีผู้ชายด้วยล่ะ”

“ทำไมจะมีไม่ได้ล่ะ” พรีมมองหน้าสามีอย่างไม่เข้าใจ “มีเพื่อนผู้ชายไม่เห็นแปลกตรงไหน”

“แล้วถ้ามาจีบลูกเราล่ะ”

“แปลว่าลูกเราสวยไง”

“พรีม ไม่ตลกเลยนะ”

“ก็ไม่ได้ตลกอะไรนี่ อ๊ะ พอร์ชเหมือนจะตื่นแล้ว เรารีบกลับกันดีกว่า”

“เดี๋ยว...”

“ถ้านายไม่กลับ ฉันจะกลับคนเดียวแล้วนะ”

พอเมียขู่แบบนั้นอดีตเพลย์บอยหนุ่มก็เกิดความลังเล ห่วงลูกที่กำลังคุยจ้อกับเพื่อนต่างเพศก็ห่วง แต่ก็ไม่อยากให้พรีมขับรถกลับเอง ไหนจะลูกชายคนเล็กอีก สุดท้ายคุณพ่อขี้หวงก็ตัดสินใจเดินตามภรรยาไปทั้ง ๆ ที่คิ้วยังขมวดเข้าหากันแน่น

หรือว่าเขาจะต้องเริ่มไว้หนวดตั้งแต่ตอนนี้นะ....

.

.

.

.

.

.

.

เซอร์ไพรรรรรส์ คิดถึงครอบครัวนี้กันไหมเอ่ย ว่าจะมาอัพตอนพิเศษเพิ่มให้นานแล้ว แต่ไม่ว่างเลย ช่วงนี้ไรท์พิมพ์เรื่องของเนตั้นไม่ออกพอดี เลยถือโอกาสมาพิมพ์เรื่องนี้ คิดถึงพรีม คริส พีท พอใจ และน้องพอร์ชที่สุดด

ตอนพิเศษยังไม่หมด มีจนถึงพอใจและพีทเริ่มโตเลยค่ะ แต่ไม่ได้มาอัพถี่นะ เพราะไรท์ต้องคิดเรื่องของเนตั้นด้วย ตอนนี้ตันสุด5555 นั่นแหละค่ะ กำลังคิดว่าควรมีเรื่องของสามพี่น้องต่อดีไหม คนอ่านว่ายังไงคะ อยากอ่านสามคนนี้ตอนโตไหมเอ่ย บอกหน่อยเร้วว

คิดถึงนะคะ

.

.

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น