JEH​ PUK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่20

คำค้น : ผัวเก่า, ทวงคืน, รีเทิร์น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20
แบบอักษร

ภายในห้องอาหารส่วนตัวขนาดใหญ่สำหรับคนยี่สิบคนมีร่างของคนห้าคนที่กำลังรอคนคนเดียวที่จะมาหรือไม่มาก็ไม่รู้​ 

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอากัปกิริยา​ของทุกคนแสดงให้เห็น​เลยว่ากำลังรอคอยว่าจะมีใครเปิดประตูเข้ามาหรือไม่ 

"ฉันว่าไม่ต้องรอแล้วดีกว่า​ เข้าเรื่องเลยนะ" ดาญ่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำลายความเงียบภายในห้อง 

"อือ​ แล้วตกลงมีเรื่องอะไรถึงได้นัดกระทัน​หัน​อย่างงี้ว่ะ" ปลาวาฬลุกขึ้นตามก่อนจะกดไหล่ดาญ่านั่งลงเพื่อคุยเรื่องที่ทำให้เพื่อนเธอทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก​ตั้งแต่ที่เข้ามาในภัตตาคาร​แล้ว 

ทุกคนเงียบหันไปมองดาญ่าเพื่อฟังเรื่องราว​ที่เธอจะพูดต่อไปนี้ 

"ฉันต้องไปเรียนต่างประเทศ" 

" ห๊าาา"เสียงร้องตกใจดังมาจากปลาวาฬรวมถึงหนุ่มหล่อ​ที่นั่งอยู่ก็ต่างทำหน้าเหวอเหลอหลากันไป 

ในสถานการณ์​ตอนนี้ทุกคนต่างเข้าใจว่าโจ้กับดาญ่าทะเลาะกันอยู่​ ถ้าดาญ่าไปเรียนต่างประเทศตอนนี้​ทั้งๆที่ทั้งสองคนยังไม่เครียร์​กันให้เข้าใจมันก็จะต้องถึงวันที่พวกเขาจะต้องเลิกลากันไปในที่สุด 

"แล้วเธอจะไปเมื่อไหร่" อา​เล็ก​ถามดาญ่าทันทีเมื่อเขานึกถึงเรื่องเพื่อนทั้งสองคนที่อาจจะไม่ได้ไปต่อ 

"5555นี่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกพวกแกว่ะ" ดาญ่าหัวเราะลั่นหลังจากที่​เห็นหน้าเพื่อนแต่ละคนดูจะคิดหนักเรื่องของเธอกับโจ้​ 

ทุกคนทำหน้างงงวยมองหน้ากันไปมาเพราะคิดว่าเธอคงมีเหตุผลที่หัวเราะก๊ากขนาดนั้น 

"คือเรื่องเมื่อตอนนั้นที่ผับจริงๆแล้วมันไม่มีอะไร" ดาญ่าเลิกหัวเราะก่อนจะตั้งสติคุยเรื่องที่เธอคิดว่าเพื่อนน่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิด 

"ขอชัดเจนหน่อยได้มั้ยว่ะเฮ้ย" ฟินิกซ์​พูดอย่างอารมณ์เสียที่ดาญ่าไม่พูดให้มันชัดเจนซักที 

"ก็มัวแต่พูดอ้อมโลกอยู่นั่นแหละ" ดอมก็อดจะแขวะดาญ่าตามฟินิกซ์​ไม่ได้ที่นางเล่นพูดอ้อมๆอยู่อย่างนั้น​ 

"อ่ะ​ งั้นเอาตรงๆเลยนะ"  

"เออ" พวกทุกคนต่างพร้องใจกันกระแทก​เสียงดัง​อย่างไม่พอใจ 

" วันนั้นที่ผับที่กูทะเลาะ​กับโจ้เรื่องที่มันหลอกกู​ ความจริงก็คือกูไม่ได้โกรธ​"ดาญ่าพูดช้าๆชัดๆทุกคำเพื่อยืนยัน​ว่าเรื่องวันนั้นเธอไม่ได้โกรธ​โจ้แต่อย่างใด 

"เออ​ แต่เดี๋ยวนะมันมีเรื่องนี้ด้วยหรอถามจริง" ปลาวาฬถามเพื่อคลายสงสัยให้ตัวเอง​ แต่เธอพลาดตรงไหนทำไมทุกคนถึงรู้ยกเว้น​เธอคนเดียว 

" แล้วที่เธอเดินหนีไปแบบ​นั้น​ไม่ได้แปล​ว่า​ต้องการจะเลิกกับไอ้โจ้มันหรอกเหรอ" ฟินิกซ์​ถาม​ถ้าเธอไม่ได้โกรธ​เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเดินออกจากห้องไปแบบนั้นนิ 

" ทุกคนคงจะลืมอะไรไป" ดาญ่าถามเพื่อให้ทุกคนนึกไปถึงเหตุการณ์​วันนั้น 

หลังจากที่คิดไปซักพักนึง​สามหนุ่มก็หันหน้าไปทางปลาวาฬจนคนถูกมองตกใจและแสดงความหวาดระแวง​ชัดเจนว่าเธอไปทำอะไรมาทำไมทุกคนถึงได้จ้องมอง​เธอกันอย่างพร้อมเพรียง​เพียงนี้ 

"ฉันหรอ" ปลาวาฬ​ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองช้าๆ 

ทุกคนพยักหน้าบ่งบอกถึง​ว่าเรื่องวันนั้นเขาโยนความผิดให้เธอ​ ทั้งๆที่ปลาวาฬก็ยังงงงวยอยู่ว่าเธอไปทำอะไรมาเพราะเธอยังไม่เข้าใจเรื่องราว​ทั้งหมดเลย​ก็มันเล่นพูดเป็นคีย์เวิร์ด​ขนานนี้ไม่ได้ให้ความกระจ่างแจ้ง​กับเธอเลยยย 

" เฮ้อ! พูดสิมันยังไงกันเนี้ย​ แล้วกูเกี่ยวไรด้วย​ อิห่า" ปลาวาฬถอนหายใจ​ ก่อนจะตั้งสติถามเผื่อว่าจะมีใครให้คำตอบกับเธอได้ 

"เอาเป็นว่าเริ่มจากดาญ่าวันนั้นที่เธอเดินออกไปจากห้อง​ ทำไมว่ะ" ดอมพูดขึ้นอย่างจริงจั​งเพราะมันเริ่มจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว 

"คือพวกมึงจึงตอนนั้นได้ป่ะอีปลามึงเป็นเมนส์​ไงมึงบอกว่ามึงอึดอัด​รู้สึกไม่ดีกูก็เลยจะพามึงกลับคอนโด​ กูก็เลยนึกขึ้นได้ว่าไปบอกพวกนี้ก่อนดีกว่า" 

" แล้วมึงก็เข้ามา​ ตู้มมม​ ปั่ก!! ต้ามมม!! ระเบิดลง"ดอมพูดขึ้นโดยใส่เอฟเฟค​มากมายเพื่อความสมจริง 

"พอแล้ว​ สัส! น้ำลายเต็มหน้ากูแล้ว​แม่ง"ฟินิกซ์​หยิบทิชชู่​ที่อยู่กลางโต๊ะขึ้นมาเช็ดน้ำลายดอมที่กระจายอยู่เต็มหน้าพลางบ่นกระปอดกระแปด​ 

" ต่อจ้า​ พอกูได้สติขึ้นมาหน่อยตอนนั้นใช่มั้ย​ กูก็เลยนึกขึ้นมาได้ว่ากูทิ้งอีปลาไว้คนเดียวกูก็เลยรีบชิ่งจากนี่แล้วไปหามันแล้วตอนนั้นวินาทีแรกที่มึงเจอกูมึงก็สวดกูซะยับเลย​ จำได้ขึ้นมาแล้วรึยัง" ดาญ่าพูดต่อถึงเรื่องเมื่อตอนนั้น​ ก่อนจะฝากประโยคสุดท้ายไว้ให้ปลาวาฬนึก 

ความคิดเห็น