sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 50 ไม่เต็มใจเหรอ?

ชื่อตอน : ตอนที่ 50 ไม่เต็มใจเหรอ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 682

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2562 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50 ไม่เต็มใจเหรอ?
แบบอักษร

ในห้อง vip แห่งนี้เชอรีนแนะนำเพื่อนๆ ทายาทคนรวยรุ่นสองให้ผมรู้จัก ต่างเป็นลูกหลานนามสกุลดัง

 

อาจเพราะเชอรีนบอกว่าผมเป็นแฟนของเธอพวกเขาจึงต้อนรับอย่างเป็นมิตร

 

เชอรีนดื่มจนเมา เด็กสาวตัวขาวผมทวินเทลหน้าแดงเขยิบขึ้นมานั่งตักสองแขนเรียวกอดคอผมไว้ซบใบหน้าเล็กๆ ลงบนอก

 

"เช~"

 

เห็นท่าทางออดอ้อนของเชอรีนเพื่อนของเธอทำหน้าเหมือนตัวเองถูกรักแกโดยการให้ดูเรื่องมหัศจรรย์

 

"พี่เช เจ๋งจริงๆ ปราบเจ้าหญิงเอาแต่ใจของพวกเราลงได้" แจ็ค ชายผมทองยกนิ้วให้

 

เชอรีนหน้าครึ้มลงเล็กน้อยหันไปส่งสายตาคาดโทษให้แจ็ค "ฉันเรียกเชได้คนเดียว! "

 

"ครับๆ "

 

เห็นแจ็คหน้าจ๋อยไป คนอื่นๆ กั่วหัวเราะ

 

ทันใดนั้นก็มีคนเปิดประตูเข้ามา เป็นหญิงสาวผมยาวสวมแว่นกันแดดแม้ตอนนี้จะเที่ยงคืนกว่าแล้วก็ตาม

 

" แอนนี่มาได้สักที! " ไค พี่ใหญ่ของคนกลุ่มนี้เอ่ยขึ้น

 

"พี่ก็รู้ว่าฉันยุ่งจะตาย" แอนนี่เดินไปนั่งข้างๆ ไคถอดแว่นตาออก

 

แม้ไม่อยากคุ้นหน้าผมก็ต้องคุ้น เธอคนนี้มีหน้าอยู่ในสื่อบันเทิงบ่อยมาก เธอคือนักแสดงที่กำลังดังอยู่ในช่วงนี้

 

เชอรีนหรี่ดวงตาลงครึ่งหนึ่งสาดสายตาเย็นชาใส่แอนนี่ ส่วนแอนนี่กระตุกยิ้มมุมปากเอ่ย " หืม? นี่ฉันตาฝาดหรือเปล่าถึงเห็นยัยตัวแสบมานั่งอยู่ตรงนี้ได้"

 

แล้วเธอก็เหลือบมองมาที่ผมก่อนพูดต่อ "ของเล่นชิ้นใหม่? "

 

จู่ๆ ลูกเสือตัวน้อยบนตักผมก็กลายเป็นนางพญาเสือ แบล็คเชอรีนออกมาอย่างรวดเร็ว

 

"ของเล่น? หมายถึงตัวเองหรือเปล่า ที่มาช้าไม่รู้ว่ามัวไปนอนกับตาแก่ตัณหากลับที่ไหน! "

 

แอนนี่ปากยิ้ม แต่ตาของเธอไม่ยิ้มไปด้วย "เธอว่าไงนะ!" 

 

เชอรีนแสยะยิ้มเสริม "ใครไม่รู้บ้างว่างานของเธอเอาตัวแลกมาทั้งนั้น"

 

"เชอรีน! " แอนนี่กำลังจะปรี๊ดแตก กำหมัดแน่นตัวสั่นเทาอยากจะเข้ามาตบเชอรีนสักหลายที

 

"แอนนี่! " ไคกดไหล่เธอไว้ ส่งสายตาสื่อ 'เชอรีนก็เป็นแบบนี้ จะไปเถียงทำไมให้เป็นเรื่อง"

 

" แต่พี่! ฉันไม่เคยไปนอนกับใครแลกงานสักหน่อย! "

 

"ไม่โดยตรงก็โดยอ้อม" เชอรีนไม่หยุด

 

แอนนี่ส่งสายตาดุร้าย เชอรีนไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

 

"พี่ฉันไม่เคยทำจริงๆ นะ" แอนนี่หันไปเรียกร้องความเป็นธรรม คนอื่นๆ มองเธออย่างเข้าใจ เธอต้องไม่ทำอยู่แล้วด้วยอำนาจทางบ้านจะต้องไปทำเรื่องต่ำทรามแบบนั้นทำไม

 

" ฮึ" เชอรีนส่งเสียงอย่างผู้ชนะที่เห็นแอนนี่ร้อนรนได้

 

ไคเอามือก่ายหน้าผาก "เฮ้อ พอๆ แอนนี่ชายคนนั้นชื่อสุรเชษฐ์เป็นแฟนของเชอรีน"

 

"แฟน? " แอนนี่ทำหน้าประหลาดใจ

 

ผมที่นั่งเงียบมานานวางแก้วบรั่นดีในมืิอก่อนเอ่ย "ไม่ใช่"

 

ไม่รู้ทำไมใบหน้าลำพองของหญิงสาวบนตักหายไปทันที เชอรีนซุกหน้ามาที่อกผมจึงไม่เห็นรอยยิ้มประหลาดของแอนนี่

 

"เชเค้าอยากกลับแล้ว ไปส่งหน่อยนะ" เสียงห่อเหี่ยวของเด็กสาวอื้ออึงอยู่ที่อก

 

ที่ใต้คอนโดของเชอรีนผมจอดรถ "ถึงแล้ว"

 

เชอรีนยังไม่ยอมลง เธอเอ่ยด้วยใบหน้ายั่วยวน "ขึ้นไปส่งเค้าหน่อย เค้าเดินไม่ไหว"

 

"..." (ผม)

 

"น้า~" เสียงออดอ้อนออกมาอีก ดวงตาเกาลัดหยาดเยิ้มเว้าวอน

 

ตัวผมที่กึ่งๆ เกือบจะเมาถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์สั่งให้อุ้มลูกเสือสาวนางนี้ขึ้นห้อง

 

......

 

คืนนี้ในดันเจี้ยนพิศวงผม ลีฟ่าและอควาเดินทางต่อไปยังเมืองมนุษย์ ระหว่างทางก็เจอมอนสเตอร์บ้าง พวกเราพักหลังจากเจอห้องลี้ภัยที่ใหม่ ลีฟ่าบอกว่าอีกวันเดียวก็ถึงเมือง

 

แสงอาทิตย์ขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมนอนในห้องที่มีความหนาวและมืด โชคดีที่มีผ้าห่มนวมหนาและความอบอุ่นในอ้อมกอด.. ก้อนนิ่มๆ อุ่นๆ ..

 

ผมเปิดผ้าห่มดูก็เห็นผิวขาวของเด็กสาวที่พยายามส่องแสงแม้จะอยู่ในความมืด

 

อ่า.. เมื่อคืนมาส่งเชอรีนนี่นะ

 

ผมลุกขึ้นไปแต่งตัวมองนาฬิกาบนโต๊ะไปด้วย ตอนนี้เกือบ 10 โมงเช้า

 

"จะไปแล้วเหรอ" เชอรีนที่เพิ่งตื่นลุกขึ้นนั่งดึงผ้าห่มปิดร่างเปลือยเปล่าไม่ให้หนาวจนเกินไป

 

"เธอก็รีบไปโรงเรียนซะ"

 

"วันนี้ไม่ไปได้ไหม นอนกกับเค้าทั้งวันเถอะ!"

 

ผมหันไปมองใบหน้าน่ารักของเชอรีนที่ขอบตาคล้ำเล็กน้อย ไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำสายตาเย็นชาขนาดไหน จากนั้นออกมาจากคอนโดของเชอรีนทันที

 

ผมกลับไปเปลี่ยนชุดนักเรียนที่บ้านก่อนไปโรงเรียน รถของผมมันจะต้องสะดุดตาแน่ จึงจอดมันห่างจากโรงเรียนเล็กน้อยและเดินเข้าโรงเรียน

 

ในตอนนี้กำลังเรียนคาบ 3 ผมเดินเข้าห้อง ทุกคนทำเหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุรเชษฐ์จะมาโรงเรียนสายหรือไม่มาเลยก็ตาม แม้หลังๆ ผมจะทำตัวดีขึ้นมากแล้ว มีเพียงหัวหน้าห้องที่ส่งสายตาเป็นห่วงมา ผมยิ้มให้เธอไป

 

ตอนเที่ยงผมเล่นบอลกับพวกไอ้แดงและไอ้ทิตย์ ท่ามกลางแดดร้อนฉ่าของเมืองไทย

 

ที่อัฒจันทร์ใต้ร่มไม้ มีพวกรุ่นน้องสาวๆ ให้กำลังใจ พวกเธอจะกรี๊ดทุกครั้งที่ไอ้ทิตย์ได้บอล ส่วนเวลาผมได้บอลน่ะเหรอ? เงียบกริบ โธ่ ยัยพวกตาถั่ว เห็นชัดๆ ว่าผมหล่อเท่กว่าไอ้ทิตย์เป็น 1,000 เท่า แต่พวกเธอคงเห็นว่าผมอันตรายกว่าไอ้ทิตย์ 1,000 เท่าแทนละมั้ง

 

ผมเหลือบไปเห็นหัวหน้าห้องยืนลับๆ ล่อๆ แถวอัฒจันทร์ ส่งสายตาเหมือนอยากให้ผมไปหา

 

"มายืนทำอะไรตรงนี้" ผมเดินเข้าไปหาเธอ

 

"ฉัน.." วนิภากะพริบตาเขินเล็กน้อยก่อนยื่นครีมกันแดดออกมา "ฉันเห็นว่าพี่ไม่ได้ทาครีมกันแดด กลัวว่าผิวจะไหม้ค่ะ"

 

"โอ้.. งั้นเธอทาให้ฉันสิ" ผมแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

 

วนิภาหน้าแดง

 

"ไม่เต็มใจเหรอ? "

 

วนิภาหันไปมองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจก็บีบครีมใส่มือ แปะมือเล็กขาวนุ่มลงบนใบหน้าของผม ลูบลงมาที่ลำคออย่างกล้าๆ กลัวๆ

 

เมื่อทาหน้าและคอเสร็จเธอก็เหมือนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป" ท.. ที่เหลือพี่ทาเอาเองแล้วกันค่ะ! "

 

กว้างน้อยยัดหลอดครีมใส่มือผมก่อนพาใบหน้าขึ้นสีวิ่งหนีไป

 

หึ ลูกกวางน้อยของผมช่างขี้อายเสียจริง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น