แป้งบ๋อง

ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาติดตามอ่าน และสนับสนุนแป้งขอขอบพระคุณจากใจจริงอย่างยิ่ง 🙏 รักทุกคนนะคะ 💓 แบ้วก็จะมาอัพบ่อยๆด้วย 🤗

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 504

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2562 01:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่4

ย่างเข้าสู่ฤดู *ตงเทียน (ฤดูหนาว ) เจียวเจี๋ยนั้นก็เริ่มออกจากกระท่อมเดินทางไปยังตลาดที่อยู่ในเขตหัวเมืองเพื่อที่จะได้ซื้อของมาตุนไว้ยามหน้าหนาวนั้นเจียวเจี๋ยไม่อยากจะออกไปไหนเลยออกมาซื้อของตุนไว้ดีที่สุด ซื้อของจนได้ครบก็เตรียมตัวกลับแต่ไม่วายไปเห็นร้านขายอุปกรณ์การเย็บผ้าเจียวเจี๋ยเลยเข้าไปแวะซื้อเข็มและด้ายดูไปดูมาก็ได้ผ้าพื้นสีสวยมาด้วย สองขาเล็กบอบบางเดินขึ้นเขามาเรื่อยๆจนหันไปเห็นฝูงแกะจำนวนหนึ่งแต่เจียวเจี๋ยจะไม่อะไรเลยถ้าไม่มีเจ้าลูกแกะตัวเล็กตัวหนึ่งเดินมาใกล้เจียวเจี๋ยแถมยังใช้จมูกมาคลอเคลียที่ขาของเจียวเจี๋ยอีกจนทำ

ให้เจียวเจี๋ยนั้นต้องนั่งลงแล้วใช้มือที่เรียวสวยยกขึ้นลูบหัวเจ้าลูกแกะตัวน้อยอย่างเบามือ

“ อื้ออ เจ้าชอบหรอเจ้าแกะตัวน้อยเจ้าชั่งน่ารักจริงๆ “

เจียวเจี๋ยนั่งเล่นกับเจ้าแกะน้อยสักพักก็ลุกขึ้นกระชับตะกร้าสานใบขนาดพอดีที่สะพายอยู่ด้านหลังให้ดีๆก่อนจะค่อยๆก้าวเท้าเดินไปเรื่อยๆจนเหมือนได้ยินเสียงอะไรสักอย่างเดินตามหลังทำให้เจียวเจี๋ยค่อยๆหันใบหน้าที่สวยล่มบ้านล่มเมืองไปมอง

“ เอ๊ะ! เจ้าแกะน้อย “

ใบหน้าสวยทำหน้าสงสัยแถมยังอุทานออกมาเสียงดังที่เห็นว่าเจ้าแกะตัวน้อยที่ตนเองเล่นด้วยเมื่อครู่ตอนนี้กับเดินตามเจียวเจี๋ยมา

“ นี่เจ้าแกะ เจ้าไปกับเราไม่ได้นะเจ้าต้องไปอยู่กับแม่เจ้านะเจ้าไม่คิดถึงแม่เจ้าหรือ “

เสียงใสดังแก้วเอ่ยคุยกับเจ้าแกะที่ตอนนี้พยายามเอาขาหน้าทั้งสองยื่นมาแตะตัวเจียวเจี๋ยจนกลายเป็นว่าเจ้าลูกแกะน้อยตัวนี้กำลังยืนอยู่จนเหลือสองเท้าหลังที่ยั้นยืนชั่งเป็นภาพที่น่าหัวเราะเสียจริง

“ อื้อ ให้ไปอยู่ด้วยก็ได้แต่ว่าเจ้าของเจ้ามิว่าหรือถ้าเราเอาเจ้าไปอยู่ด้วยถ้าเจ้าของเจ้าเอาตำรวจมาจับเราล่ะทำไงดี “

เสียงใสอ่อนลงจนเจ้าลูกแกะนั้นเดินนำหน้าไปทำให้เจียวเจี๋ยคิดได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ยุคสมัยใหม่ตำรวจหรือว่าทหารน่าจะไม่รับเรื่องตามหาเจ้าลูกแกะหรอกนะ

“ ขอโทษด้วยนะท่านเจ้าของลูกแกะเราจะเลี้ยงเจ้าลูกแกะตัวนั้นให้อ้วนเลยเราสัญญา “

เอ่ยจบร่างเล็กก็ก้มลงแล้วเดินตามเจ้าแกะมาเรื่อยๆจนมาถึงลำธารแห่งหนึ่งอีกไม่ไกลก็จะถึงกระท่อมของเจียวเจี๋ยกับของตาแล้วที่กระท่อมมีสัตว์เลี้ยงด้วยนะเจียวเจี๋ยนะเลี้ยงไว้มีเจ้าหมาลูกหมาตัวเล็กสีขาวกับเจ้าแมวตัวอ้วนสีดำเจียวเจี๋ยเจอตอนไปเก็บสมุนไพรเลี้ยงมาได้ร่วมเดือนแล้วกินเก่งทั้งคู่เลยนะแถมยังตัวผู้ทั้งเจ้าหมาน้อยเจ้าแมวน้อยแถมยังมีเจ้าลูกแกะน้อยนี้อีกที่ตัวผู้

เดินมาจนเจอลำธารเล็กน้ำใสสะอาดเจ้าลูกแกะตัวน้อยนั้นลงไปกินน้ำทำให้เจียวเจี๋ยนั้นถอดตะกร้าสานออกแล้วไปกวักน้ำล้างหน้าจนสดชื่นแล้วนั่งลงข้างๆเจ้าลูกแกะ

“ เจ้าหิวหรือไม่เจ้าแกะตัวน้อยเรามีข้าวเหนียวหมูอยู่เจ้ากินไหม “

เจียวเจี๋ยถามเสร็จก็ลุกขึ้นไปค้นในตะกร้าจนเจอข้าวเหนียวหมูที่ถูกห่อไว้ด้วยใบตองหนาเจียวเจี๋ยเดินมานั่งลงที่เดิมก็ค่อยๆแกะห่อใบตองออกแล้วก็ลงมือป้อนให้เจ้าลูกแกะกินส่วนเจียวเจี๋ยนั้นกินมาก่อนหน้านั้นแล้ว

“ อร่อยไหมกินเยอะๆเลยนะจะได้อิ่มเดี๋ยวกินเสร็จเราอาบน้ำให้เอาไหมเจ้ามอมแมมมากเลยดูสิขนสีขาวของเจ้าดำแล้วนะอาบน้ำจะได้สะอาดตัวขาวๆนะเจ้ามอมแมม “

เจียวเจี๋ยป้อนเจ้ามอมแมม (ชื่อลูกแกะ) จนอิ่มก็ลุกขึ้นถอดรองเท้าที่ข้างตะกร้าแล้วเดินมาอุ้มเจ้ามอมแมมมาที่ลำธารลงน้ำเล่นกับเจ้ามอมแมมจนน้ำได้กระเด็นโดนเจียวเจี๋ยนั้นจนทำให้เจียวเจี๋ยต้องขึ้นจากน้ำมาถอดชุดออกจนเหลือแต่ชุดคลุมสีขาวตัวบางที่ปกปิดร่างอ้อนแอ้นนั้นแทบไม่อยู่

“ มาแล้วมาเล่นกัน “

ทั้งคู่เล่นกันจนไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้กำลังมีสายตาดุคมถอดมองมาจากมุมหนึ่งในป่า สายตาที่เหยียดมองแฝงความอาฆาตนั้นมองไปยังเจียวเจี๋ยที่ตอนนี้กำลังยกยิ้มสวยอย่างมีความสุข

“ ท่านอ๋องจะทำอย่างไรกับแม่นางน้อยผู้นั้นพ่ะย่ะค่ะ “

เสียงของจิ่นติ้งที่เอ่ยถามผู้เป็นนายแต่เมื่อรู้ว่าที่ท่านอ๋องกำลังทำใบหน้าได้หน้ากลัวขนาดนี้จิ่นติ้งผู้นี้ก็มิกล้าถามอีกจึงได้ถอยออกมาตั้งหลักอยู่ข้างอาชาตัวใหญ่ ปล่อยให้ผู้เป็นนายได้ยื่นดูแม่นางน้อยร่างอ้อนแอ้นไป

“ ขึ้นกันยังอ่าเจ้ามอมแมมเราหนาวแล้วนะ “

เสียงใสนั้นดูหงุดหงิดเล็กน้อยที่เจ้ามอมแมมไม่ยอมขึ้นจากน้ำจนมองขึ้นดูท้องฟ้าก็เห็นว่าฟ้าเริ่มจะครึ้มเหมือนจะตกแต่ว่านี่เข้าหน้าหนาวแล้วนี่ เจียวเจี๋ยหยุดสนใจก่อนจะลุกจากลำธารแล้วกำลังหันหลังกลับ

“ พรึบ! หญิงเเพศยา! “

เสียงของปลายมีดแหลมคมที่กดลงมาบนลำคอสวยทำเอาเจียวเจี๋ยใจแทบหยุดเต้นแล้วอะไรนะหญิงแพศยา บ้าหรือไง! ข้าเป็นขายนะเว้ยเจียวเจี๋ยที่กำลังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ว่ามีดก็เริ่มกรีดลงมาจนเจียวเจี๋ยนั้นเริ่มเจ็บ

“ ฮึกก...จ เจ็บนะครับ อื้ออ ปล่อยนะ ร เราไม่ อืออไม่ใช่ผู้หญิง “

เสียงหวานเอ่ยอย่างยากลำบากตอนนี้เจียวเจี๋ยคิดว่าวันนี้คงตายแน่ๆดีเหมือนกันคราวนี้เขาคงได้เจอกับยมบาลเป็นแน่แท้

ตุบ!

“ เฮือก! “

ตาผมกว้างเพราะตกใจที่อยู่ดีๆก็ถูกปล่อยจนล้มลงแน่สิใครจะไม่ขาอ่อนแรงบ้างเจอแบบนี้

“ เจ้าเอ่ยว่าอะไรนะ “

เสียงคมดุที่เจียวเจี๋ยคิดว่าเสียงขนาดนี้หน้าตาจะขนาดไหน สายตาอ่อนหวานไล่สายตามองจากเท้าจนถึงใบหน้าที่หล่อเหลา ใช่! หล่อมากยังกับพระเอกหนังจีนที่ดีนอืมผมคนเก่าอ่ะเคยดูเลยหล่อชิบหาย หล่อสัสๆอ่ะ ผมที่เก็บเข้าทรงคิ้วดกตาคมดุจมูกโด่งปากที่ดูหนาๆแต่ว่ายังสีแดงหน่อยๆด้วยผมจ้องมองจนตาค้าง

“ ข้าถามเจ้า! เจ้าก็ตอบสิ “

เสียงดุนั้นทำเอาผมสะดุ้งสั่นทันทีผมถอยหลังทีละนิดเพราะเขาเริ่มตามก้าวเท้าขยับเข้ามาเรื่อยๆผมถอยจนเริ่มตั้งหลักได้ก็ลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งทันทีผมสวยยาวสยายจนดูเหมือนว่าผมกำลังมาวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์เลย จะบ้าหรือไง! นี่กำลังวิ่งนี้คนอยู่นะใครก็ไม่รู้แถมมาดุอีกคนบ้า

“ ฉึ่บ! จะไปไหน “

เอวของผมที่ถูกกระชากเข้าไปจนติดกับหน้าอกแกร่งที่มีชุดผ้าไหมหนาสีดำตัดเย็บประณีตทักทอลวดลายมังกรสีทองแถมเสียงที่เอ่ยถามยังดูดุแต่ว่าอ่อนกว่าตอนแรก ผมตกใจไม่กล้าพูดจนเหมือนเข้าตะรัดเอวผมแน่นขึ้นไปอีกจนผมลอยขึ้นนิดหน่อย

“ เห้ยย! ปล่อยนะเราเจ็บ อ๊ะ รัดแรงอีกแล้วเราจะบอกแล้วปล่อยเราก่อน “

แขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั้นค่อยๆคายอ้อมแขนลงแต่ว่าผมก็ยังชิดติดอกเขาอยู่ดี ผมหายใจเข้าออกลึกๆจนเริ่มเอ่ยบอกเขา

“ เราจะกลับบ้านแล้วเราก็ไม่ใช่ผู้หญิงด้วยนะท่านนี่มั่วจริงๆถ้าท่านไม่เชื่อจะดูน่าอกเราก็ได้นะแบนเรียบเลย “

ผมบอกเสร็จหน้าตาเขาก็ยังดูนิ่งเรียบแล้วก็ดุเหมือนเดิมผมเลยตัดสิ้นใจค่อยๆก้าวเท้าออกจากอ้อมแขนนั้น

“ แควก! อ๊ะ “

เสียงชุดของผมเสื้อคลุมขาวบางถูกคนหน้าดุดึงจนขาดเผยให้เห็นยอดอกสีสดที่ตอนนี้ดูบวมๆนิดหน่อยผมรีบยกมือปิดน่าอกทันที

“ ไอ้บ้า! จะกระชากทำไมขอดูดีๆไม่เป็นหรือไงเสื้อขาดเลย “

ผมที่โมโหจริงเลยขึ้นเสียงใส่เขาแถมไปว่าเขาอีกผมรีบเดินหนีทันทีถ้าไม่ติดที่ว่าเขากับอุ้มผมพาดบ่าแล้วเหาะขึ้นไปบนต้นไม้แถมยังใช้วิชาตัวเบาพาผมกลับไปที่ลำธารอีกครั้ง

.............................

หายไปนานแป้งขอโทษด้วยนะคะทุกคนพยายามจะมาต่อให้บ่อยๆนะคะ ❤️🙏🏻

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}