marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2562 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

“แม่งเอ๊ย!!! โดนดีจนได้!!!” ผมวิ่งเข้ามาในทางเดินกระจกที่ตอนนี้ลิต้าปิดระบบให้แล้วมันเลยไม่มีเลเซอร์ทำงานผมต้องรีบไปหาพวกหย่งสือก่อนแต่ตอนนี้ผมต้องติดต่อแจอัน...ผมกดไปที่หูฟังสือสารฉุกเฉินที่ลิต้าบอกให้เอาไว้ใช้เวลาจำเป็นและนี่ก็ถึงเวลาจำเป็นละ

“แจอัน!! แจอันได้ยินฉันหรือเปล่า”

‘นายครับ!!! ติดต่อมาสักทีผมละเป็นห่วงแทบแย่ตอนนี้ด้านนอกก็ระดมยิงกันใหญ่’

“ถล่มพวกมันเข้ามาข้างในแบ่งคนอีกส่วนหนึ่งไปคุ้มกันลิต้าที่ฐาน...พวกมันรู้แผนของเราหมดแล้วตอนนี้ข้างในโดนปิดตายรีบเข้ามาละ”

‘ครับ’ สิ้นสุดคำสั่งผมก็รีบวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิมเพราะไม่รู้ว่าทางที่จะไปนั้นออกไปถึงตรงไหนแต่ไกลพอสมควร...

ปัง! ปัง! ปัง!

แต่เสียงปืนของไอ้บ้านั่นก็ไล่หลังมาไวจริงๆผมจึงรีบวิ่งเร็วกว่าเดิมจนมาถึงทางแยก...

“นี่มันที่ไหนกันว่ะทำไมไม่เคยรู้เลย..ซ้าย หรือ ขวานะ”

ปัง! ปัง! ปัง!

ในขณะที่กำลังคิดหนนั้นอยู่เสียงปืนก็ไล่หลังมาเรื่อยผมจึงตัดสินใจวิ่งไปทางซ้ายแทน

“เอาว่ะ!! มาขนาดนี้ละจะลังเลทำไมอีก” ผมวิ่งไปตามทางเรื่อยเสียงปืนของไอ้นั่นก็หายไปยิ่งผมวิ่งมาไกลเท่านี้มันยิ่งเหมือนผมหลุดมาอีกโลกหนึ่ง...

“นี่มันอะไรกันเนี่ย...” ผมพึมพำเบาๆก่อนจะชะลอฝีเท้าแล้วเบี่ยงตัวไปหลบที่กำแพงด้านข้างก่อนจะตัดสินใจกดซิปตรงหน้าอกเปลี่ยนใบหน้าเป็นไอ้แมมมอนอย่างน้อยมันก็ไม่ทำให้ใครสงสัยเดี๋ยวค่อยเปลี่ยนชุดละกัน.....

ผมเดินเข้าไปอย่างแนบเนียนมองไปรอบๆทางเดินที่เป็นห้องแต่ละห้องแยกกันอย่างชัดเจน...

“พวกนี้ทำอะไรกันนะทำไมเราไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย” ผมยังคงเดินไปเรื่อยเท่าที่สังเกตดูเหมือนจะเป็นแลปวิจัยอะไรสักอย่าง

“เอ๊ะ! สวัสดีครับคุณแมมมอนวันนี้มาตรวจดูงานวิจัยของคุณธีล่าเหรอครับ” แต่ในขณะที่ที่กำลังสังเกตรอบๆห้องจู่ๆก็มีชายชุดดำสองคนเดินมาทางเดียวกับผมพร้อมกับทักขึ้น...ผมตกใจนิดหน่อยแต่ก็พยักหน้ตอบรับแทน

“แล้วทำไมคุณใส่ชุดแปลกแบบนี้ละครับคุณแมมมอนตลกชะมัด” แต่สองคนนั้นก็ทักขึ้นอีกให้ตายเถอะมันจะพูดมากทำไมผมหันซ้ายหันขวาไม่เห็นคนก่อนจะมองด้านบนไปรอบๆว่ามีกล้องวงจรปิดหรือเปล่าแต่โชคดีที่ตรงนี้ไม่มีงั้นก็จัดการได้

“ตลกเหรอ....ไปขำในนรกเถอะ!!” พูดจบผมก็พุ่งเข้าไปเตะเข้าที่ลำตัวของไปคนด้านซ้ายแล้วก็ปล่อยหมัดใส่ไอ้คนด้านขวาอย่างที่พวกนั้นไม่ทันตั้งตัวสองคนนั้นกระเด็นไปคนละทางก่อนจะมองมาทางผมอย่างไม่เข้าใจ

“แกเป็นใคร” สองคนนั้นเริ่มรู้ตัวแล้วสินะผมไม่ตอบพวกนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาหวังจะทำร้ายผมแต่ให้ตายเถอะแค่นี้มันทำอะไรผมไม่ได้หรอกผมยกสันมือขึ้นก่อนจะฟาดลงที่ลำคอของไอ้คนขวาออย่างแรงแล้วยกขาขึ้นมาถีบไอ้คนซ้ายจะกระเด็นไปชนเข้ากับผนังอย่างจังผมกำคอเสือไอ้คนที่อยู่ขวามือไว้ก่อนจะรีบใช้สองมือหักคอหมอนั่นทันที

แก๊ก!

“อ๊ากก!!!!”

ผมปล่อยร่างไร้วิญญาณลงแล้วเดินหยิบปืนออกมาจากด้านหลังเล็งไปที่หัวของไอ้เวรที่นั่งพยายามลุกขึ้นจากพื้นอยู่

ปึก!

ผมปรับให้ปืนเข้าสู่โหมดไร้เสียงจึงยิงออกมาได้ง่ายดายสองคนนั้นนอนแน่นิ่งกับพื้นพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณผมเดินไปดูร่างพวกนั้นก่อนจะค้นดูสิ่งของที่ติดตัวพวกนั้นว่ามีอะไรบ้างผมจึงทำการหยิบแค่สิ่งจำเป็นออกมาไว้กับตัวเองแล้วพยายามลากพวกนั้นเข้าไปในห้องอะไรก็ไม่รู้ที่อยู่ตรงนั้นก่อนจะจัดการเอาเสื้อผ้าพวกนั้นมาใส่แล้วผมก็เปลี่ยนใบหน้าเป็นไอ้คนด้านขวาที่ชื่อว่ามงโก้

พอทำทุกอย่างเสร็จสิ้นผมก็เงยหน้าขึ้นมองรอบๆห้องพยายามหาอะไรที่สามารถทำความสะอาดคราบเลือดที่อยู่บนพื้นได้แต่ก็ต้องชะงักเล็กน้อย...ห้องนี้มันเป็นเหมือนห้องเก็บตัวอย่างอะไรสักอย่างมันดูสยองยังไงไม่รู้แฮะเพราะมันมาซากสัตว์ที่ตายแล้วถูกแซ่ไว้ในหลอดแก้วขนาดใหญ่ และ ในนี้ก็มีอยู่ประมาณสิบกว่าอัน

“พวกมันกำลังคิดจะทำอะไรกันนะ....ถ่ายรูปเก็บไว้ดีกว่า” ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดถ่ายรูปมากมายในห้องนี้ไว้ทั้งหมดพร้อมกับติดตั้งระเบิดขนาดจิ๋วไว้ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนาดใหญ่ผืนหนึ่งพอออกมาด้านนอกผมก็รีบเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนอยู่บนพื้นจนเสร็จแล้วค่อยเดินออกไปอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนในนี้ไม่ค่อยมีคนเข้ามานะสงสัยเป็นพื้นที่ต้องห้าม....

“แล้วจะหาทางออกจากที่นี่ยังไงว่ะเดินมาทางไหนก็ไม่รู้แล้วโว้ย” ผมเดินไปเรื่อยๆยิ่งเดินเข้าไปลึกแค่ไหนยิ่งเห็นความเน่าเหม็นของพวกนี้มากขึ้นเรื่อยๆพวกมันจับคนมาทรมานอย่างทารุณ แถมยังมีงานวิจัยอะไรสักอย่างที่รู้สึกว่าเหมือนจะพยายามสร้างโรคระบาดอะไรสักอย่างที่ผมไม่แน่ใจเหมือนกันแต่ผมถ่ายรูปไว้ละแล้วส่งไปให้ลิต้าแล้วด้วยผมพึ่งมีเบอร์ของเธอไม่นานมานี่เอง

ในสถานที่แห่งนี้มันมีการค้ามนุษย์ มีห้องที่ใช้ทารุณมนุษย์แล้วถ่ายวิดีโอช่วงเวลาที่คนพวกนั้นใกล้ตายไว้ที่ถูกเรียกว่าห้องสนัฟฟ์ฟิล์ม มีห้องแลปวิจัยโรคระบาดที่ผมไม่แน่ใจว่ามันต้องการจะทำอะไร มีกาสิโนแบบวีวีไอพี....แต่อีกไม่นคงไม่มีหรอเพราะผมจะระเลที่นทั้งหมดไงละระเบิขนจิที่ลิต้าเอาให้ผมมันแรงมากพอจะระเบิดกำแพงที่หนาได้ไงละ

“อ้าว มงโก้ไหนแกว่าจะออกไปช่วยพวกนั่นข้างนอกไงมาไปพร้อมกับฉันเลยแล้วไอ้เฮนรี่ไปไหนละเห็นเดินกับแกวับๆ”ในขณะที่กำลังเดินหาทางออกไปเรื่อยๆจู่ๆก็มีคนเดินมาทันผมอีก

“อื้อ....กำลังจะออกไปพอดีเฮนรี่จู่ๆก็ไปไหนไม่รู้ขอตัวไปอีกทางนะ” ไอ้คนตรงหน้าผมก็พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะนำทางผมเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงลิฟต์...แสดงว่ามันมีทางลงแยกมาอีกสินะผมเดินตามหมอนั่นเข้าไปในลิฟต์อย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันก็กดลิฟต์เป็นปกติแถมชวนผมคุยด้วย

“แกว่างานนี้เราจะฆ่าพวกนั้นได้ทุกคนหรือเปล่า” แกไม่มีทางฆ่าฉันได้หรอกไอ้เวร

“ไม่แน่ใจเท่าไหร่ทำไมละ”

“เราต้องฆ่าพวกตัวบิ๊กๆให้ได้สิค่าหัวมันตั้งหลายล้านเลยนะทำเอาเราสบายไปทั้งชาติเลยนะเว้ย” แกคงไม่มีปัญญาฆ่าฉันหรอก

“นั่นสินะ....”

“งานวิจัยของคุณธีล่าก็ใกล้จะสำเร็จละถ้าทุกอย่างผ่านไปด้วยดีละก็งานนี้นายของเราก็จะเป็นคนคุมอำนาจทุกอย่างในโลกนี้ไงละสิ่งที่เป็นขวากหนามอันดับแรกของนายก็คือพวกตระกูลชเวกับเคนดริกนี่แหละถ้าไม่มีพวกมันนายของเราก็จะเป็นคนคุมทุกอย่าง” ผมฟังสิ่งที่ไอ้เวรนี่พูดอย่างเข้าใจว่าสิ่งที่พวกมันคิดจะทำคืออะไรโรคระบาดที่มันกำลังวิจัยอยู่มันตั้งใจใช้เรื่องนี้ข่มขู่รัฐบาลให้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของมันสินะ....ฉันไม่มีทางให้แกทำสำเร็จหรอกไอ้สารเลว!!!

ติ๋ง!

ไม่นานลิฟต์ก็เปิดออกผมมาอยู่ในชั้นที่ผมต้องการจะมาพอดี....ชั้นห้องประชุมลับที่หย่งสืิอยู่ข้างในนี้

“ระวังตัวด้วยนะมงโก้คนของมันเยอะพอสมควร” ไอ้หมอนั่นเดินออกไปพร้อมกับหันมาพูดกับผมแต่ผมไม่ตอบอะไรเดินตามหลังออกไปอย่างเงียบพร้อมกับหยิบปืนขึ้นมา..

ปัง!

“ลาก่อน และ ขอบคุณที่พาฉันออกมาจากสถานที่เหม็นเน่าของพวกแก” ผมยิงไปที่หัวของหมอนั่นยิงใส่อย่างจังหมอนั่นล้มลงทันทีผมก็เดินข้ามศพผ่านไปก่อนจะร้องตะโกนขึ้น

“ระวังๆ มีคนซุ่มยิงข้างในนี้” ผมสร้างสถานการณ์ปั่นป่วนจนพวกนั้นเริ่มตกใจเล็กน้อยพวกนั้นเริ่งวิ่งวุ่นเข้าออกกันวุ่นวายไปหมดผมก็แฝงตัวเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างแนบเนียนจนมาถึงตรงกลางห้องที่ตอนนี้ยังคงเกิดการปะทะกันอย่างต่อเนื่องผมวิ่งไปหลบมุมที่ข้างๆเสาพยายามหาหย่งสือกับโซรา...

“อยู่ไหนกันว่ะ” ผมวิ่งไปตามหาพวกนั้นพร้อมกับยิ่งคนของไอ้พวกสารเลวนั่นตลอดทางพวกนั้นคิดว่าผมเป็นพวกเดียวกันก็ไม่ทันระวังผมไงละโดนยิงเข้ากระบาลหลายคนละแต่ตลอดทางคนของฝั่งหย่งสือก็ยิงมาที่ผมเหมือนกันผมไม่ตอบโต้แต่หลบวิธีกระสุนแทนก่อนจะรีบวิ่งหนีไปหาสองคนนั่นทีาไม่รู้อยู่ตรงไหน...แต่แล้วสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นพวกนั้นวับๆที่เสาใหญ่ด้านขวามือผมจึงรีบวิ่งไปตรงนั้นแต่กระสุนมากมายก็สาดเข้ามาหาผมดีนะที่ปืนที่พวกนี้มีมันไม่สามารถยิงผมได้...

“พวกแกจะยิงฉันทำไมว่ะ!!!” ผมกดปุ่มเปลี่ยนกลับมาเป็นตัวเองพวกนั้นก็หยุดยิงทันทีดีนะตรงนี้ไม่มีคนพวกนั้นอยู่ไม่งั้นคงรู้ว่าผมมีเครื่องปลอมตัว...

“แม็ก!!!”

“แม็กนายมาแล้ว!!!!!” หย่งสือ และ โซราร้องออกมาอย่างตกใจผมรีบวิ่งไปหลบที่เสาด้วยทันที

“นี่ยัยโซแกร้องไห้ทำไม...อย่าบอกนะว่ากลัว” ปกติยังโซอวดดีแถมมั่นใจตัวเองจะตายแล้วตอนนี้ยัยนี่เป็นอะไรไปนะ

“ฉันไม่ได้กลัวแค่ดีใจที่นายไม่ตายไอ้บ้า” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันมาพูดกับหย่งสือ

“ฉันติดต่อหาแจอันละเดี๋ยวพวกนั้นจะพยายามเข้ามาช่วยตอนนี้เราอย่าพึ่งทำอะไรมากเก็บกระสุนไว้ใช้ให้เยอะที่สุดอย่ายิงถ้าไม่จำเป็นเราต้องหาทาถอยก่อนแล้วค่อยคิดแผนกันใหม่”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแต่พวกนั้นแฮกระบบได้ไง”

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำได้ไงแต่ก็ต้องเข้าใจว่าระบบมันยังไม่แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะลิต้าพึ่งทำเสร็จเมื่อไม่นานนี้แถมยังไม่เคยทดสอบด้วย”

“เข้าใจละตอนนี้เราแค่ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้แล้วสั่งคนของเราถอนกำลังทั้งหมดออกไปให้พวกนั้นออกไปจากที่ลาสเวกัสทันทีสินะ”

“ใช่แล้ว...ตอนนี้แค่รอเวลาที่ข้างนอกจะเข้ามาถึงเราเท่านั้นแล้วที่เหลือฉันจะจัดการเอง” ผมตั้งใจจะกดระเบิดตอนที่ทุกคนออกไปจากที่นี่ได้หมดแล้วนะสิ!!!

 

 

โจเชฟ

 

 

“ผมบอกให้คุณหนีคุณกลับมาทำไม” ผมหันไปต่อว่าหญิงสาวร่างบางที่ตอนนี้ยืนหลังชนกับผมอยู่....หลังจากที่ผมบอกให้เธอหนีไปละผมโดนพวกนี้ล้อมไว้กับหัวหน้าของพวกมันที่หน้าจะเป็นหนึ่งใน6ของพวกมันในขณะที่กำลังสู้กับพวกนั้นผมกำลังจะเสียท่าให้พวกนั้นแต่จู่ๆก็มีคนยิงพวกมันพอหันไปดูก็เห็นทริกซี่ไงละ

“เราต้องหนีไปด้วยกันตอนนี้คนของคุณก็ไม่อยู่ช่วยคุณก็ได้ยินแล้วนิว่าสถานการณ์ข้างในก็ลำบากไม่แพ้กัน” พอเธอพูดมาแบบนี้ผมก็เถียงอะไรไม่ออก

“งั้นระวังหลังให้ผมด้วยละผมก็จะเป็นตาหลังให้คุณเอง”

“อื้อ!” พูดจบเราสองคนก็หยิบปืนขึ้นมากดยิงพวกนั้นที่ล้อมเราสองคนไว้อย่างไม่มีความกังวลใจสักนิดแต่ผมค่อนข้างจะแปลกใจนิดหน่อยที่ทริกซี่เธอเก่งกว่าที่ผมคิดแถมยังชำนาญกับปืนมากๆด้วย....

พวกนั้นแห่กันเข้ามาไม่หยุดหย่อนพอเห็นส่ายิงผมไม่เข้าก็แห่กันเข้ามาหวังจะต่อยผมแทนผมเห็นคาตาเลยนะว่าทริกซี่หยิบมีดออกมาจากต้นขาของเธอ...นี่เธอเป็นใครกันแน่เหมือนเธอรู้ว่าผมคิดอะไร

“ความลับของฉันมันก็สำคัญไม่แพ้คุณหรอก” พูดแค่นั้นเธอก็หันไปเตะคนที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับใช้มีดปาดไปที่คออย่างเร็วแต่ไม่นานเธอก็เหวี่ยงมีดมาทางผมแต่ไม่โดนผมมีนเสียบเข้าที่คนด้านหลังผม

“หยุดเหม่อสักทีคุณกำลังจะเป็นภาระนะ” พอเธอพูดแบบนั้นผมก็ได้สติทันที..

“นั่นสินะ!!! เดี๋ยวออกไปจากนี้ได้ผมคงอยากรู้จักคุณมากกว่านี้แน่ๆ”

“ให้รอดออกไปแบบครบสามสิบสองก่อนเถอะ” พูดแค่นั้นเราสองคนก็ตะลุมบอนกับพวกนั้นอย่างไม่รู้จบให้ตายเถอะทำไมมันเยอะแบบนี้นะ!!!

แอลฟ่า

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นมาต่อเนื่องหลังจากที่ผมมาถึงที่หน้าผับได้ไม่นานผมนั่งมองสถานการณ์ในรถมาได้ประมาณห้านาทีละแต่ไม่มีโอกาสเข้าไปสักที!!!

Rrrrrr Rrrrrr

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของผมก็เป็นเหมือนเสียงสวรรค์ให้ตายเถอะผมหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นอึนซา

“ไอ้ซาาาาา”

‘หุบปากฉันยังเคืองที่พวกแกไม่ให้ฉันไปด้วยอยู่ฟังตอนนี้พ่อแม่แกสั่งคนไปช่วยแล้วแต่พวกแกต้องอดทนไว้อีกนานกว่าจะถึงคนของเราและพันธมิตรของเราเกือบทั่วโลกกำลังแห่ไปที่ลาสเวกัสและตอนนี้ฉันก็กำลังไปถึงเพราะงั้นสั่งคนของเราถอนกำลังออกมาให้หมดฉันจะถล่มที่นั่นเองพวกไอ้แม็กคงอยู่ด้านในลึกพอสมควร’ ผมว่าแล้วว่าคนอย่างไอ้ซาไม่มีทางที่จะปล่อยพวกผมมาง่ายๆแน่หมอนี่นักวางแผนจะตาย

“ได้....เดี๋ยวฉันจัดการ”

‘แกก็ถอยให้ห่างจากที่นั่นหน่อยละกันเดี๋ยวเจอกัน’ พูดจบซาก็วางสายไปผมก็รีบจิ้มนิ้วไปที่หูของตัวเองทันทีเพราะสายรัดข้อมือที่ลิต้าทำให้มันสามารถเชื่อต่อกันได้แค่จิ้มนิ้วใส่หู

“เฮ้!! ทุกคนตอนนี้ถอนกำลังของเราทั้งหมดออกมาจากที่ผับก่อนเดี๋ยวนี้อีกไม่นานอึนซาจะมายิงถล่มที่นี่ถอนกำลังของเราออกมาเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากตาย”

‘ครับ!!!’ เสียงตอบรับมากมายดังขึ้นผมก็ถอยรถออกห่างจากที่นี่อีกนิดหน่อยกลัวโดนลูกหลงอีก

ไม่นานหลังจากผมสั่งคนของผม คนของแม็ก และ คนของโจเชฟก็ทยอยกันออกมาอย่างมากมาย....นี่เราเข้าไปกันเยอะขนาดนี้เหรอว่ะ

‘ผมสั่งคนของเราออกมาหมดแล้วครับนายที่เหลือข้างในคงเป็นคุณแม็ก คุณโซรา คุณหย่งสือ คุณโจเชฟ และ คุณทริกซี่ครับ...อ้อ!! แล้วกคนของคุณหย่งสือด้วย’ ไม่นานไรอั้นก็ติดต่อมาหาผม

“เข้าใจแล้วไรอั้น...แกถอยออกมาเยอะๆหน่อยฉันยังไม่อยากจ้างคนใหม่”

‘อย่างนายคงไม่มีคนทนอยู่ได้ด้วยเท่าผมละครับ’ ผมฟังสิ่งที่ลูกน้องพูดอย่างขี้เกียจเถียงเพียงแค่นั่งรอซามาอย่างจดจ่อ....

Rrrrrrr Rrrrrr

แต่ไม่ทันไรโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นอีกครั้งผมจึงกดรับสายอย่างไม่ทันดูเบอร์ที่โทรเข้ามา

‘แอลตอนนี้คุณแม็กเป็นไงบ้าง’ เสียงปลายสายดังขึ้นอย่างร้อนรน

“ลิต้าใจเย็นตอนนี้เรากำลังจะเข้าไปช่วยมันอย่าพึ่งตกใจ”

‘เป็นความผิดของฉันเองที่วางระบบไม่ได้เรื่อง’ นี่เธอโทษตัวเองอยู่งั้นเหรอ

“อย่าคิดมากสิยัยบ้าเธอไม่ได้ผิดสักหน่อยใครจะไปรู้ว่าพวกมันจะแฮกเข้าได้เธอไม่ได้เป็นคนผิดสักหน่อย...ว่าแต่ตอนนี้เธอหนีไปที่ปลอดภัยแล้วใช่ไหม”

‘อื้อคุณแม็กบอกกลับมาที่ฐานรอเขานะ’

“โอเคอยู่ที่นั่นอย่าออกมาเราทุกคนจะกลับไปหาเธอเองเข้าใจนะอย่าคิดมาก”

‘อื้อจะพยายาม’ ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ตอบอะไรก่อนจะกดวางสายอย่างเป็นห่วงเธอให้ตายเถอะ....

 

บึ้มมมมม!!!! บึ้มมมมมมม!!!!!

 

แต่จู่ๆเสียงระเบิดขนาดใหญ่ก็ดังขึ้นในขณะที่ที่ผมกำลังคิดเรื่องลิต้าอยู่....

“อ๊ากกกก!!! ไอ้เวรซาตกใจชะมัดมาไม่ให้สุ่มให้เสียง” ผมนั่งมองเฮลิคอปเตอร์ที่บินวอนอยู่ด้านบนสองลำกำลังยิงถล่มตึกของผับอย่างต่อเนื่องจนด้านหน้าเละเป็นโจ๊กไปหมดละ

“ให้ตายเถอะหวังว่าคนของเราคงไม่เป็นไรนะ”

 

 

 

เอาละไรท์ไม่รู้ว่าตอนนี้มีสาระสำคัญอะไรหรือเปล่านะไรท์พยายามใส่รายละเอียดต่างๆลงไปอย่างชัดเจนจะได้ไม่เกิดคำถามที่หลังขอโทษที่ดำเนินเรื่องช้าไปแต่อยากทำทุกตอนออกมาให้ดีที่สุดค่ะ😊

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น