ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE ME 7: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ด้วยความจำใจ 100%

ชื่อตอน : HATE ME 7: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ด้วยความจำใจ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE ME 7: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ด้วยความจำใจ 100%
แบบอักษร

 

 

 

HATE ME 7: ด้วยความจำใจ

 

บ้านพักตากอากาศของตระกูลรัตนโยธิน....

 

เมื่อมาถึงทุกคนก็ช่วยกันนำข้าวของเข้าไปเก็บยังตัวบ้าน ทุกคนต่างดูมีความสุขที่ได้กลับมาอยู่รวมกัน คงมีแค่ภัทธิรากับภิชญ์ที่ดูเหมือนจะมีอะไรซึ่งภาคย์เองก็สังเกตน้องๆของเขาได้ แต่ตอนนี้ทุกคนก็โตพอที่จะตัดสินใจทำอะไรเองได้แล้ว... หากพร้อมเมื่อไหร่พวกเขาก็คงจะเปิดใจพูดออกมาเอง

 

หลังจากที่จัดแจงข้าวของในห้องนอนเรียบร้อย ภัทธิราสวมชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นเดินตรงมายังห้องนอนของภาคย์ ในตอนนี้เธอตั้งใจเอาแล้วว่าความอึดอัดของเธอควรจะมีใครสักคนที่ได้รับรู้ และพี่ชายฝาแฝดของเธอนั้นคือตัวเลือกที่ดีที่สุด

 

ในจังหวะที่กำลังจะเคาะประตูห้องของภาคย์นั้น ภัทธิราได้ยินเสียงของคนสองคนกำลังหยอกล้อกันอยู่ข้างใน...

 

"อุ่นเพิ่งเคยมาที่นี่ เดี๋ยวพี่จะพาไปทำความคุ้นเคยกับเตียงนอนก่อนก็แล้วกัน" น้ำเสียงของภาคย์ฟังแล้วช่างมีความสุขเหลือเกิน

"อุ่นไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ คิกๆ อื้อ พี่ภาคย์คะ" อินทุกรเองก็เช่นกัน เธอดูสดใสกว่าก่อนหน้านี้มาก

"อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ทุกวันเลย"

 

ภัทธิราค่อยๆลดมือลงแล้วยิ้ม เธอพูดกับตัวเองเบาๆ "ภาคย์มีความสุขแบบนี้ภัทรดีใจด้วยจริงๆ เข้าใจกันได้สักที" หญิงสาวเดินออกจากบริเณนั้นแล้วลงมายังชั้นหนึ่งของตัวบ้าน แววตากลมหวานกำลังมองความเคลื่อนไหวที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ ภากรกับภาคิณกำลังพานาตยาออกไปเดินรับลมอยู่บริเวณริมชายหาด สามคนแม่ลูกเขาได้มาอยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้ ทางด้านวาณิริณและวาณิชาก็กำลังวุ่นกับการเตรียมเมนูอาหารสำหรับวันนี้...

 

ส่วนพวกลูกหลานของตระกูลนี้ก็แยกย้ายกันไปตามมุมต่างๆของพื้นที่ พี่ใหญ่นั้นไม่ต้องพูดถึงเลย...หลังจากปรับความเข้าใจกับอินทุกรได้ก็กำลังดื่มด่ำกับรสหวานแห่งรักกันสองต่อสอง ด้านภิชาภัสก็ถ่ายรูปอัพเดทในโซเชียลของตัวเอง ส่วนภีมะกับภิชญ์นั้นให้ความสนใจเรื่องกล้องและการถ่ายภาพตามประสาคนที่มีงานอดิเรกเหมือนกัน

 

"พี่ภัทร!!" ภีมะทักขึ้นในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไปทางประตู "จะไปเดินเล่นหรอครับ ให้ผมไปถ่ายรูปให้ไหม?"

 

ภัทธิรายิ้มตอบ "ไม่เป็นไรหรอก ภีมอยู่คุยกับภิชญ์เถอะ พี่แค่จะดูอากาศข้างนอกเฉยๆ อีกเดี๋ยวก็ไปช่วยงานในครัวแล้ว"

 

ภิชญ์มองหน้าพี่สาวแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ช่วงนี้ภัทธิรากับเขาความสัมพันธ์ไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่ เรียกได้ว่าถูกเบ็นชาใส่เลยก็ว่าได้...อย่างว่าล่ะนะ ถูกทำแบบนั้นแล้วต้นเหตุก้มาจากน้องชายของตัวเองใครจะไปอยากคุยด้วยแค่หน้าเขาเธอเองก็คงไม่อยากจะเห็นเลยล่ะมั้ง แต่สุดท้ายภิชญ์ก็รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาพร้อมกับมอบกล่องของขวัญที่นนท์ธวัชฝากมาไว้

 

"พี่ภัทร คือ...พี่นนท์ฝากของขวัญมาให้ครับ" เขาส่งมันให้เธออย่างกล้าๆกลัวๆ เกรงว่าเธอจะไม่รับ "ตอนนี้ผมกับพี่นนท์กำลังหาหลักฐานเรื่องวีณาอยู่ มีเบาะแสบ้างแล้วนะครับ อยากให้พี่ภัทรอดทนรออีกหน่อย...ผมจะทำให้พี่เป็นอิสระจากไอ้คิรินมันให้ได้" น้ำเสียงของภิชญ์เบาเสียจนไม่มีใครอื่นได้ยินนอกจากเขาและหญิงสาวตรงหน้า

 

ภัทธิรารับกล่องของขวัญสีชมพูหวานกล่องเล็กมาไว้กับตัว เธอถอนหายใจออกมาช้าๆ "บอกนนท์ด้วยนะว่าพี่ขอบคุณมาก แต่พี่คงไม่มีค่าพอสำหรับใครอีกแล้วล่ะ" เธอยิ้มแล้วจับมือน้องชายเอาไว้ "ภิชญ์ต้องดูแลตัวเองดีๆ พยายามหาหลักฐานมาล้างสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ให้ได้ ส่วนพี่...พี่จะหาทางไม่ให้เขาวู่วามจนกว่าทุกอย่างจะมีทางออก"

 

"พี่ภัทร" น้ำเสียงสั่นเครืออยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ "อย่าเพิ่งตัดโอกาสพี่นนท์นะครับ พี่นนท์รู้เรื่องหมดแล้วยังไงก็รับแน่นอน"

 

"ไม่มีใครเขารับได้หรอก เลิกคุยเรื่องนี้เถอะ" ภัทธิราไม่อยากจะเอาเรื่องที่กระทบต่อความรู้สึกมาพูดถึงในเวลานี้ เธอเหนื่อยและอยากจะหนีออกไปให้ไกลเสียด้วยซ้ำ

 

ผู้หญิงมีตำหนิแบบเธอใครเขาจะรับได้...

 

เวลาล่วงเลยไปถึงช่วงเวลาเย็น...

 

ในขณะที่บรรดาสาวใหญ่สาวเล็กกำลังวุ่นวายอยู่ในครัวนั้น ภาคย์และอินทุกรเดินควงคู่ลงมาจากชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ ทันทีที่อินทุกรเห็นดังนั้นจึงเดินไปยังในครัวด้วยความเร่งรีบเพราะเธอเผลอหลับไปนานก็กลัวว่าจะถูกตำหนิ

 

"มีอะไรให้อุ่นช่วยไหมคะ?" หญิงสาวถามทันทีเมื่อถึงยังในครัว

 

"ไม่เป็นไรหรอกลูก เดินทางเหนื่อยๆไปพักเถอะ ให้ภาคย์เขาพาเดินเล่นแถวนี้ก็ได้ ที่นี่น่ะตอนเย็นๆวิวสวยมาก" นาตยายิ้มให้แขกที่ได้รับเชิญมา "ไม่ต้องคิดมากหรอกจ้ะ พวกเราให้หนูมาเป็นแขกนะไม่ได้ให้มาทำงาน"

 

"แต่..." อินทุกรกล่าวเสียงแผ่วเบา

 

"ย่าคะ ไออุ่นแค่อยากมีส่วนร่วมนะคะ มาช่วยภิชาล้างผกดีกว่าเนอะ" ภิชาภัสเดินเข้าไปจับมืออินทุกรแล้วพามายังตำแหน่งของเธอ วาณิชามองแล้วยิ้มแต่ก็อดหมั่นเขี้ยวลูกสาวเธอไม่ได้ "โอ๊ยแม่!! เจ็บนะคะ"

 

วาณิชาหัวเราะ "เจ็บสิดี หาเพื่อนช่วยจะได้ทำงานน้อยลงล่ะสิเรา"

 

คนอื่นๆที่อยู่ในนั้นต่างก็อดยิ้มไปเสียไม่ได้ วาณิริณแตะไหล่น้องสาวของเธอเอาไว้ "ณิชาพาคุณแม่ไปพักข้างนอกเถอะ ตรงนี้พี่กับเด็กๆจะช่วยกันเอง ฝากเอาพวกขนมนี่ไปให้คุณผู้ชายทั้งหลายด้วยก็แล้วค่ะ"

 

"ค่ะ" วาณิชารับคำพี่สาวแล้วยกถาดขนมออกไปก่อนจะกลับมาพยุงร่างของนาตยาที่เริ่มชรามากขึ้นไปด้วย

 

ภัทธิราหยิบตะกร้าใส่ผักขึ้นมาวางบนโต๊ะ "เสียดายนะคะที่ตากับยายไม่ได้มาด้วย ช่วงนี้พวกเราก็ไม่ค่อยมีเวลาไปหาพวกท่านเลย"

 

หญิงวัยกลางคนรับตะกร้านั้นมาจากลูกสาวแล้วส่งต่อให้ภิชาภัส "ตอนแม่กับน้าณิชายังเด็ก ตากับยายทำงานหนักกันมาจนส่งผลเสียต่อสุขภาพในปัจจุบัน กว่าจะได้หยุดพักอายุก็มากแล้ว จริงๆพวกเขาน่ะดื้อกันจะตายไปอยากมาหาหลานๆกันใจจะขาด แม่โทรไปก็บ่นกันทุกวันว่าอยากเห็นหนูไออุ่นด้วย แต่อะไรที่ทำแล้วจะส่งผลเสียกับพวกท่านแม่เลยตั้งใจว่าหยุดยาวหลังจากนี้จะให้ภาคย์พาหนูไออุ่นไปเยี่ยมหาท่านกันสักหน่อย ภัทรเองก็หาเวลาพักบ้างนะลูกดูช่วงนี้เหนื่อยๆนะ" วาณิริณพูดออกไปด้วยความรู้สึกเป็นห่วงลูกสาวของเธอที่ช่วงนี้ไม่ค่อยจะร่าเริงเสียเท่าไหร่ "อ้อ! แม่ลืมบอกไปว่าเมื่อเช้ามีคนชื่อคิรินมาที่บ้านแล้วฝากของขวัญวันเกิดล่วงหน้ามาให้ภัทรด้วยนะ แม่เอาใส่หระเป๋าสะพายไว้อยู่บนห้อง เขาเป็นใครหรอลูก?"

 

อินทุกรได้ยินชื่อนี้ก็หันมาทางภัทธิราที่ดูจะมีสีหน้าอึดอัดอยู่ไม่น้อย คืนนั้นที่งานประมูลเครื่องเพชรเธอได้เห็นเขาอยู่กับแฝดน้องของภาคย์แล้วทำราวกับเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเสียด้วย ภัทธิราถอนหายใจเบาๆก่อนจะยิ้มตอบแม่ของเธอและทุกคนที่อยู่ด้วย "ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ เขาก็เหมือนคนอื่นๆที่เข้ามาหาภัทรนั่นแหละค่ะ"

 

"อย่างนั้นหรอกหรอ?" หญิงวัยกลางคนจัดแจงข้าวของที่เตรียมทำอาหารเย็นเอาไว้อย่างพร้อมเพรียง "เด็กๆจ๊ะ ออกไปเดินเล่นกันก่อนก็ได้ ตรงนี้เดี๋ยวป้ากับพี่เขาจะจัดการกันต่อเอง"

 

"ป้าณิริณใจดีที่สุดเลยค่ะ ภิชาอยากไปถ่ายรูปเซลฟี่ที่ริมทะเลแย่แล้ว ขอตัวก่อนนะคะ" สาวน้อยจอมซนอย่างภิชาภัสไม่รอช้าที่จะปลีกตัวเองออกมา บอกตรงๆว่างานบ้านงานเรือนเธอไม่เคยถนัดเลย "ตอนแรกว่าจะชวนไออุ่นไปด้วยแต่คงไม่ได้หรอก เหมือนพี่ภาคย์จะจองตัวเอาไว้แล้วนี่"

 

"ไม่ขนาดนั้นหรอก พี่ภาคย์ไม่ได้ชอบเรื่องจุกจิกแบบผู้หญิง" อินทุกรหัวเราะแต่ก็ต้องไปสะดุดกับสีหน้าของภัทธิราอีกครั้ง "พี่ภัทรไหวหรือเปล่าคะ? ไม่งั้นอุ่นอยู่เป็นลูกมือของน้าณิริณก่อนจะดีกว่า" (ตอนนี้เป็นเหตุการณ์เดียวกับวันเกิดพี่ภาคย์นะคะ เหตุการณ์ของคู่นี้ย้อนกลับไปอ่าน HATE LOVE ตอนที่ 23 ได้เลยค่ะ)

 

"ไม่เป็นไรจ้ะ ไออุ่นกับภิชาออกไปเที่ยวเล่นกันเถอะ" หญิงสาวกล่าวปฏิเสธก่อนจะหันไปช่วยงานแม่ของเธอต่อ เมื่อทุกคนออกไปจนเหลือแค่เธอกับวาณิริณแล้วทุกอย่างก็เงียบลงทันที

 

"จะว่าไปแล้ว นอกจากนนท์แม่ก็รู้แค่ว่าภัทรไม่เคยให้ใครรู้ทางไปบ้านเราเลยนี่จ๊ะ จะว่าผู้ชายที่ชื่อคิรินเหมือนคนอื่นๆ แม่ว่าไม่น่าใช่แล้วล่ะมั้ง?" วาณิริณพูดแกมหยอกล้อลูกสาวของเธอ "ของขวัญที่ให้มาเป็นกล่องแหวนด้วยนะ ถ้าไม่มีคนๆนี้แม่คิดว่าภัทรจะเปิดใจให้นนท์เสียอีก"

 

"คือ..." ภัทธิราพยายามกลบเกลื่อนความกังวลใจที่กำลังจะแสดงผ่านออกทางสีหน้าของเธอในตอนนี้ "ภัทรเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะแม่ ตอนนี้หิวแล้วล่ะค่ะ เราไปจัดโต๊ะอาหารกันดีกว่า"

 

วาณิริณมองท่าทีลูกสาวก็หวนคิดถึงตัวเองเมื่อครั้งได้รู้จักกับภาคิณแรกๆ อาการที่แสดงออกช่างเหมือนกันราวกับว่าได้ย้อนกลับไปอยู่ในช่วงเวลานั้นจริงๆ หญิงวัยกลางคนส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนอ่อนหวานเฉกเช่นเคย...อาจเป็นเพราะภัทธิรายังตัดสินใจลงเอยกับใครไม่ได้ต่างหาก

 

###############

 

อีกด้านหนึ่ง...

 

K play cas. ณ ห้องทำงานของคิริน...

 

LINE ห้องแชท PATTHIII

Key: เห็นของขวัญแล้วใช่ไหม? (อ่านแล้ว 20.01 น.)

Key: สวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย ไม่อนุญาตให้ถอดหรอกนะ (อ่านแล้ว 20.01 น.)

Key: แล้วหลังจากนี้ให้เรียกว่า 'พี่คีย์' คงจะไม่ลำบากอะไรมากนักหรอก (อ่านแล้ว 20.02 น.)

 

"หึ อ่านแล้วไม่ตอบ...เข้าใจแล้วว่าทำไมใครๆถึงหงุดหงิดเพราะเรื่องนี้" คิรินยังคงอยู่ในที่ทำงานและตอนนี้เขาจ้องมองช่องแชท รอลุ้นอยู่ตลอดว่าเธอจะตอบกลับมาหรือไม่...แต่แล้วก็ไม่มีแม้แต่สติ๊กเกอร์ส่งกลับมา

 

ก็อก ๆ

 

อานัสเปิดประตูเข้ามาแล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย "สิรินกับอัญชนามาขอพบครับ"

 

"ให้เข้ามา" คนยิ่งกำลังหงุดหงิดก็ยังจะเข้ามากวนใจกันอยู่ได้ คิรินปั้นสีหน้านิ่งขรึมมองแขกสองคนที่เดินเข้ามานั่งตรงหน้าเขา "เงินมัดจำที่ให้ไปหมดแล้วหรือยังไง?"

 

สิรินยิ้มแก้เก้อ "แหม...คุณคีย์ก็รู้ทันจริงๆ แต่เงินก็ไม่ได้หมดวะทีเดียวหรอกค่ะ หนี้ส่วนอื่นที่ติดไว้...ฉันขอยื่นข้อเสนอให้ก่อนได้ไหมคะ?" เขามองสลับไปมาระหว่างสองแม่ลูกแล้วยิ้มเย็น สิรินเห็นดังนั้นจึงรีบพูดความต้องการของตัวเองทันที "ถ้าคุณคีย์ไม่ว่าอะไร ช่วยรับลูกสาวของฉันไว้พิจารณาก่อนได้ไหมคะ? ชะเอมลูกฉันเป็นคนอ่อนโยนรับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน"

 

"เอาลูกมาขัดดอกหรอ?" คิรินรู้สึกสมเพชผู้หญิงตรงหน้าเสียจริงๆ

 

อัญชนาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อย "จะเรียกแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ แต่ถ้าคุณรับปากว่าจะยกหนี้ที่มีอยู่ให้กับแม่ของฉัน ฉันสัญญาว่าคุณจะเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดแน่นอน"

 

"เหอะ... ฉันรับข้อเสนอของเธอสองแม่ลูกแค่ข้อเดียวคือผู้หญิงในรูปนี้เท่านั้น ส่วนเรื่องเอาตัวมาขัดดอกเนี่ยฉันจะรับไว้ก็ได้ แต่..." คิรินวางรูปของภัทธิราลงแล้วเอนตัวไปแนบกับพนักของเก้าอี้ "แต่เลือกลูกน้องของฉันไปแทนก็แล้วกัน"

 

"นี่!! อย่างฉันไม่นอนกับพวกกระจอกหรอกนะ" อัญชนาตวาดลั่นทันทีที่ได้ยินความคิดของคนตรงหน้า "ฉันชื่ออัญชนา...ลูกสาวของคุณอัศนัยเจ้าของโรงแรม Voruntiana จะให้ไปเกลือกกลั้วกับสวะแบบนั้นได้ยังไงกัน"

 

"เอม แม่ขอแหละ ช่วยแม่หน่อยนะ" สิรินพยายามห้ามปรามลูกสาวเอาไว้

 

คิรินแค่นยิ้มพร้อมจุดบุหรี่มาสูบ "เท่าที่ฉันรู้มาก็คือคุณอัศนัยมีลูกสาวแค่คนเดียว จะไม่ทำก็ตามใจนะ...หนี้ของแม่เธอไม่ลดแถมดอกเบี้ยยังเพิ่มขึ้นอีกด้วย เงินห้าล้านที่ขอไปไม่สามารถเอามาหักลบได้ คิดดูดีๆ" ร่างสูงลุกขึ้นเดินตรงไปยังริเวณหน้าต่าง "ลูกน้องฉันมีหลายเลเวล เลือกดีก็ไม่ต้องเหนื่อยมาก...แต่ถ้าโชคร้ายก็อาจจะหมดแรงเลยก็ได้ เสียเวลาบำเรอลูกน้องฉันคนเดียวแลกกับหนี้ที่แม่เธอมีอยู่ตอนนี้ มันก็คุ้มอยู่นะ"

 

อัญชนากัดฟันกรอดอย่างเหลืออดแต่สุดท้ายเธอก็ทำอะไรไม่ได้ แน่นอนว่าเธอจำใจที่จะต้องเลือกคู่นอนชั่วคราวเพื่อที่คิรินจะได้ยอมยกหนี้สินที่สิรินเล่นเสียจากการแทงพนันให้ก่อน คิรินมองหน้าหญิงวัยกลางคนตรงหน้าแล้วอยากจะเอาปืนยิงทิ้งเสียตอนนี้เลย...คนที่ทำร้ายวินิตราคนที่เขารักและเคารพไม่ต่างอะไรกับแม่แท้ๆ ทำไมถึงได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมาได้จนถึงตอนนี้นะ

 

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ....

 

###########

 

บ้านอัครไพโรจน์...

 

เวลาสามทุ่มตรง...

 

คิรินเดินทางกลับมาบ้านด้วยความหัวเสีย เรื่องงานหรือพวกผู้คนที่แวะเวียนเข้ามาหาเขา...แต่เพราะรอใครบางคนตอบกลับข้อความมาต่างหาก โทรหาก็ไม่รับสายมัวแต่ทำอะไรของเธออยู่นะ เมื่อก้าวเท้าเข้าประตูเขาก็เห็นว่าวินิตรากำลังนั่งเล่นไอแพตอยู่ที่โซฟา

 

"กลับมาบ้านทำไมไม่บอกอาล่ะคะคุณคีย์ หิวไหมคะ? เดี๋ยวอาไปหาอะไรให้ทาน" วินิตราวางสิ่งของในมือลงลงแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าของบ้าน

 

"ไม่ครับ ผมทานมาแล้ว"

 

"หงุดหงิดใครมาคะ เล่าให้อาฟังได้ไหม?" วินิตราเลี้ยงเขามาทำไมจะไม่รู้ว่าสีหน้าแบบนี้เขากำลังอารมณ์ไม่ดี สิ่งที่เธอจะช่วยได้ก็คือการรับฟังเขาให้ได้มากที่สุด

 

คิรินค่อยๆผ่อนลมหายใจช้าๆ แล้วพากันไปนั่งสนทนาที่โซฟาหรูกลางห้องโถงของบ้าน "อาอยากกลับไปอยู่กับสามีแล้วก็ลูกสาวของอาหรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามแม้จะไม่อยากให้เธอต้องไปจากเขาอีกคนก็ตาม "ผมรักอาเหมือนที่ผมรักแม่นะครับ ผมมีวิธีที่จะจัดการคนที่มันทำร้ายอาได้แล้ว ผมอยากเห็นอามีความสุขจริงๆสักที"

 

หญิงวัยกลางคนนิ่งพลันมองคนตัวสูงด้วยแววตาสั่นไหว "คุณคีย์ อากลัวว่าไออุ่นเขาจะไม่ยอมรับว่าอาเป็นแม่ของเขา อีกอย่าง...ผู้หญิงคนนั้นก็สวมรอยเป็นอามาตั้งหลายปี"

 

"ไม่มีปัญหาครับ ผมเตรียมจัดการทุกอย่างไว้ให้อาหมดแล้ว" คิรินดูมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นก่อนที่เขาจะกลับเข้ามาในหัวข้อสำคัญ "แต่ก่อนอื่นอาต้องไปสู่ขอผู้หญิงคนนึงมาให้ผมก่อน"

 

วินิตรายิ้มหลังจากที่ได้ยิน "คุณคีย์แอบไปคบกับใครมาคะ? ทำไมอาถึงไม่รู้เลย เป็นผู้หญิงแบบไหนคะ...อาเคยเจอเธอมาบ้างหรือเปล่า?"

 

"เคยครับ เพราะเธอเป็นพี่สาวไอ้ภิชญ์" คำตอบนี้ทำเอาคนฟังหุบยิ้มแทบไม่ทันเลยทีเดียว คิรินรู้อยู่แล้วว่าเรื่องจะต้องเป็นแบบนี้ แต่เพราะเขาต้องการแล้วอะไรก็ไม่สามารถมาเปลี่ยนความคิดของเขาได้ "อาได้ยินไม่ผิดหรอกครับ ผมอยากได้ภัทธิรา"

 

เมื่อตั้งสติได้วินิตราจึงได้จับแขนของเขาเบาๆ "ถ้าสาเหตุมาจากเรื่องหนูวี อาไม่เห็นด้วยนะคะ หนูภัทรไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย"

 

"...."

 

"อย่าเอาความโกรธมาทำอะไรแบบนี้เลยนะคะ เรื่องราวมันยังไม่ชัดเจนเลยว่าเรื่องมันเกิดมาจากภิชญ์ อาอยากให้คุณคีย์ใจเย็นๆก่อนแล้วค่อยๆตัดสินใจใหม่นะคะ"

 

"ผมคิดดีแล้วครับ มันไม่ได้เกียวกับเรื่องของยัยวีมากหรอก แต่ผมถูกใจ...อยากได้ภัทรมาเป็นเจ้าสาวของผม ขอโทษที่เอาแต่ใจและหวังว่าอาจะตามใจผมอีกสักครั้งนะครับ" พูดจบเขาก็ลุกเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเองที่ชั้นสองของตัวบ้านในทันที

 

วินิตราได้แต่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ทุกสิ่งอย่างนั้นขึ้นอยู่กับเวรกรรมก็จริง แต่บางอย่างมนุษย์ก็สามารถเลือกให้มันเป็นไปตามที่ใจตัวเองต้องการได้ การที่ได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ตัวเองรักนั้นมีความสุขยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์อยู่แล้ว...แต่ถ้าเป็นการฝืนใจที่จะต้องอยู่ด้วยกันแล้วจะไปหาความสุขได้จากที่ไหนล่ะ

 

คิดไปก็เท่านั้นเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่สามารถเปลี่ยนใจคิรินได้...

 

########

 

วันต่อมา...

 

หลังจากที่พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มแล้วคิรินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนอันแสนนิ่ม แม้ว่าวีณาจะจากโลกนี้ไปจนถึงวันนี้ก็ไดสักระยะหนึ่งแล้ว เขายังคงไม่ชินกับการใช้ชีวิตที่ไม่มีน้องสาวเข้ามาวุ่นวายในยามเช้าแบบนี้ได้เลย สายตาคมหันมองพื้นที่เตียงนอนด้านขวาก็เห็นภาพวีณาจางๆ เธอมักจะแจกรอยยิ้มสดใสยามเช้าให้กับเขา

 

"ตื่นได้แล้วค่ะ พี่ชายสุดที่ร๊ากกก"

"พี่คีย์อย่านอนขี้เซาสิ!"

"ตื่นเถอะนะ วันนี้มีของโปรดพี่คีย์ทั้งนั้นเลย ช้าเดี๋ยววีแย่งทานหมดเลยนะคะ"

 

"วี" พอเอื้อมมือภาพนั้นก็สลายไปกับตา คิรินเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมอีกครั้ง เขาหยัดตัวขึ้นนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์มาไล่ดูข้อความในไลน์อย่างละเอียด ขอคนอื่นๆที่ส่งไปได้รับการตอบกลับทั้งหมด ยกเว้นก็แต่...ของภัทธิรา "แป้นพิมพ์โทรศัพท์พังหรือไงวะ?"

 

เขาตัดสินใจโทรไปที่เบอร์โทรศัพท์ของเธออีกครั้ง รอสายไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงหวานๆของเจ้าของเบอร์โทรรับสายของเขาเสียที แต่คนที่กำลังหงุดหงิดในตอนนี้กลับเงียบเสียงเสียอย่างนั้น

 

"ฮัลโหล"

"......"

"ถ้าคุณไม่พูด ฉันจะวางแล้วนะ"

 

"เดี๋ยวสิ" เขากดเสียงเข้มตอบกลับ "ทำไมอ่านข้อความแล้วไม่ตอบ โทรไปทำไมไม่รับ แล้วตอนนี้สวมแหนอยู่หรือเปล่า?"

 

"เมื่อวานคนอยู่เยอะฉันเลยรับสายไม่ได้ แล้วก็ลืมตอบไลน์ ส่วนแหวน...หลวมไปฉันสวมไม่ได้"

 

"หึ วัดขนาดนิ้วนางข้างซ้ายเอาไว้ก่อนไปซื้อ ไม่มีทางหลวมหรอก" เขาแอบวัดขนาดนิ้วนางข้างซ้ายของภัทธิราในคืนที่เขาไปค้างที่บริษัทของเธอ ไม่มีทางที่จะพลาดไปได้หรอก

 

"...."

 

"สวมแล้วถ่ายรูปส่งมาให้ดูด้วยล่ะ ภัทร!! ภัทร!!"

 

"ขอโทษค่ะ สัญญาณไม่ค่อยดี...แค่นี้ก่อนนะคะ"

 

ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ

 

คิรินพ่อนลมหายใจออกมาแล้วมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง เขายกยิ้มมุมปากพลันล้มตัวลงนอนอีกครั้ง "หึ คิดว่าจะเลี่ยงได้ตลอดหรอ? กลับมาจะจัดเซอร์ไพร้ส์ให้หาข้ออ้างไม่ได้เลย"

 

_______________________________________ 100% ____________________________

 

ไรท์มาแล้ววว มีใครรอไรท์บ้าง ขอเสียงหน่อย

จะเล่าย้อนความมีแค่ตอนนี้และตอนหน้าเท่านั้นนะคะ

หลังจากนั้นจะเป็นเรื่องราวที่ดำเนินต่อไปเลย

พี่คีย์กำลังลุ้นอยู่นะว่าน้องภัทรจะตอบไลน์กลับมาไหมน๊อออ

//น้องไม่ตอบจ๊าา รอเก้อเลยเนอะพี่คีย์

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}