จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผู้ที่เกิดมาในฐานะเจ้าหญิง

ชื่อตอน : ผู้ที่เกิดมาในฐานะเจ้าหญิง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2562 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้ที่เกิดมาในฐานะเจ้าหญิง
แบบอักษร

 

อจินไตยมีความคิดที่แตกต่างจากริต้าอยู่บ้าง..เพราะนางจะอย่างไรก็มีฐานะเจ้าหญิงมาตั้งแต่เกิด

โอย ถ้าเรื่องนี้เป็นซีรี่ส์ได้นะ..ใครไม่เอาแนนโน๊ะมาเป็นอจินไตยคงเสียดายแย่(ฝัน+มโน)

....................

 

ในชีวิตของแพคเกจ..เกิดมาก็เป็นฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..ด้วยธรรมชาติของเผ่าพันธุ์..ทำให้ชมชอบมองสตรีเพศเดียวกันกับตนมาตั้งแต่อยู่ในวัยที่รู้ความ..

 

ความรู้สึกหื่นกระหายต่อเรือนร่างรสสวาทจากสตรี..มีมาตั้งแต่ครั้งแรกรุ่น..กระทั่งเรียนรู้การปลดเปลื้องให้ตัวเอง..ภาพในฝันก็คือสตรีเสมอมา..

 

นี่เป็นธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ที่แท้จริง..

 

จวบจนได้เรียนรู้จากสองอาจารย์ของตนเอง..ที่รักเดียวต่อพี่ป้อน..ไม่เคยมีใครอีกเลย..แพคเกจเหมือนถูกกล่อมเกลาเรื่อยมา..จนรู้จักรักเป็นคน ๆ ไป..

 

รักคิตตี้..รักกัษษากรหรือกัสจัง..และท้ายสุดมารักศศินา..

 

แบบนี้ก็ถือว่ามากมายแล้ว..เมื่อเทียบกับอาจารย์..เพียงแต่ทุกรักของแพคเกจ..มีเหตุผลที่สมควรจนทำให้ตนเองคิดว่า..สัญชาติญานเดิมของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..ก็เหมือนระงับไปได้แล้ว..

 

ยังฝึกจิตสูญญตา..ได้รับการกล่อมเกลาจากสำนักสูญญตาฝ่ายอารามขาวระยะเวลาหนึ่ง..น่าจะพอช่วยได้

 

แต่เอาเข้าจริง..แพคเกจรู้ได้ในทันที..ว่าสิ่งที่ตนเองคิดว่าไม่มีแล้ว..กลับยังคงเต็มเปี่ยม..สันดานดิบแต่เดิมไม่อาจหักห้ามได้..ถึงจะตายมาอยู่ในภพนี้แล้ว.ก็ยังเป็นอยู่..

 

เพียงแต่ที่ผ่านมา..ไม่เคยมีใครที่งดงามพึงใจเท่านั้น..มีแต่พี่นาเพียงคนเดียว..ริต้ากับอจินไตยแม้จะงดงามแต่ก็ยังรู้สึกหักห้ามใจได้..

 

แม้จะมีสตรีที่งามหยาดฟ้า..อาจจะเป็นเพราะความเคยชินแล้ว..จึงไม่ได้ใส่ใจอีก..แต่สตรีเช่นมุกดารา..ไม่ควรจะสะกิดสัญชาติญานเดิมของตนเองออกมาเลย..

 

มุกดาราถูกฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์จนหน้าแดงไปหมด..ระทวยไปหมด..เด็กสาวที่สดใส..กลายเป็นนางแมวยั่วสวาทขึ้นมาได้อย่างไม่ยากนัก..หากเผชิญกับฟีโรโมนที่รุนแรงเพราะความที่อดกลั้นมานานเช่นนี้..

 

มุกดาราไม่คิดว่าตนเองจะร้อนรุ่มปานนี้..

 

ตาคล้ายจะพร่าเลือน..ต้องการเพียงแค่คนตรงหน้า..

 

นางกอดซบกับร่างแพคเกจ..

 

“..ท่านพี่ค้างคาว..ช่วย.ช่วยข้าด้วย..ไฉนข้าถึงเป็นเช่นนี้..ข้าต้องการท่าน..ต้องการแต่ท่าน..ในความคิดข้า..มีแต่การตกเป็นของท่าน..ให้ท่านเชยชมข้า..ทะนุถนอมข้า..ให้ท่าน..กระทำต่อข้า..”

 

แพคเกจกอดมุกดาราไว้..ตัวเองก็ทานทนกับความต้องการแทบจะไม่ไหวเช่นกัน..

 

กอดจนต้องผละออก..ลูบหน้ามุกดาราอย่างทะนุถนอม..

 

“..ท่านพี่..”มุกดาราร้องออดอ้อน.. “..ท่านไฉนถึงร่ำไห้..ข้าไม่งดงามหรืออย่างไร..”

 

แพคเกจลูบแก้มนาง.ก่อนจะสอดมือเข้าไปในปากนาง..

 

“..มุกดารา..เราทำแบบนี้ไม่ได้.ไม่ถูกต้อง..”

 

“..ท่านพี่..ท่าน.”มุกดารารู้สึกประหลาด.. “..ทำไมถึงร่ำไห้..”

 

“..ข้าเพียงเอานิ้วทิ่มตาตัวเองเท่านั้น..”

 

แพคเกจยิ้ม..พูดอีกว่า..

 

“..เพื่อให้ได้น้ำตา..และน้ำตา..จะแก้ความรู้สึกของท่านในเวลานี้ได้..”

 

มุกดารารู้สึกประหลาด..ความเร่าร้อนลดลง..

 

นางผละออก..เมื่อสักครู่..แพคเกจป้ายน้ำตาตัวเอง..สอดนิ้วเข้าปากให้นางกิน..

 

มุกดารารู้สึกอับอายตัวเอง..ไม่ทราบว่าตัวเองทำราวกับสตรีร่านสวาทเช่นนั้นไปได้อย่างไร..ถึงกับซบหน้าร่ำไห้..

 

“..ข้า..ข้าทำไมถึงเป็นแบบนี้..ทำไม..”

 

“..มุกดารา..ท่านถามใช่ไหมว่า..ก่อนหน้าที่ริต้าจะคบกับอจินไตย..นางมีใครมาก่อน..ข้าจะบอกให้..ผู้หญิงคนนั้นที่นางมีสัมพันธ์ด้วย..ก็คือข้า..”

 

มุกดาราสะท้านร่าง..ถอยออกอย่างลืมตัว..

 

แพคเกจเป่าปาก..

 

“..นางเป็นเหมือนท่านเมื่อสักครู่..ท่านก็ทราบ..ว่าไม่มีใครต้านทานในสิ่งที่ข้ามี..นั่นคือ..เอ่อ..”แพคเกจไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี.. “..พลังเสน่ห์สำหรับเพศเดียวกันของข้า..”

 

แพคเกจเห็นอีกฝ่ายถอยอย่างหวาดกลัวก็ครางออกมา..

 

“..ไม่ได้อยากจะให้เป็นแบบนี้..แต่มันคือธรรมชาติของข้า..เผ่าพันธุ์ข้าเป็นเช่นนี้ทุกคน..ริต้าทานทนมันไม่ได้..ในตอนนั้น..นางจึงมีสัมพันธ์กับข้า..แต่เรื่องมันก็นานมาแล้ว..ข้าไม่ได้รักนาง..ข้ารักพี่สาวนาง..และในเวลานี้ก็รักกับพี่ศศินา..ข้าทำไม่ถูกที่มีสัมพันธ์สะเปะสะปะ..แต่ข้าไม่ได้ต้องการให้ตัวเองเป็นแบบนี้..เจ้าหญิงมุกดารา..ข้าขอโทษ..”

 

แพคเกจคุกเข่า..รู้สึกเสียใจจนมุกดาราใจอ่อน..

 

“..สิ่งที่แก้ไขได้..มีเพียงน้ำตาของข้า..หากกินมันเข้าไป..จะลบล้างพลังเสน่ห์ทั้งปวงที่ข้าปล่อยออกมา..ข้าให้ท่านกินน้ำตา..เพราะข้าไม่อยากจะทำผิดต่อริต้า..ทำผิดต่อพี่นา..ทำผิดต่อตัวเอง..”

 

แพคเกจกดศีรษะตัวเองจรดพื้น..แสดงถึงการขอโทษ..

 

“..มุกดารา..ขอโทษจริง ๆ ..ที่ข้าทำให้ท่านเป็นเช่นนี้..”

 

มุกดาราค่อย ๆ สงบใจ..

 

แพคเกจยังคงก้มหน้านิ่ง..

 

เจ้าหญิงแห่งแคว้นมิลินทระบอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร..

 

แต่สภาพเมื่อสักครู่..ยอมรับว่ามันสุดจะทนจริง ๆ ..หากแพคเกจไม่สามารถหักห้ามใจแม้แต่เล็กน้อย..นางคงต้องเป็นของแพคเกจไปแล้ว..

 

จะอย่างไร..นางก็มีทั้งสติปัญญา..และแยกแยะได้..

 

“..ข้าสามารถเรียกท่านว่าท่านพี่ค้างคาวได้อีกหรือไม่..”นางถามหลังจากนิ่งเหมือนไตร่ตรองไปครู่หนึ่ง

 

แพคเกจเงยหน้า..

 

“..ได้เสมอ..”

 

“..ท่านเป็นเหมือนพี่ที่ดี..ข้าอยากจะเป็นน้องท่าน..”

 

แพคเกจรู้ว่าอีกฝ่ายอารมณ์มั่นคง..ไม่นึกโกรธเกลียดตนเองก็ยิ้มออกมาได้..

 

แต่มุกดารายังไม่วางใจ..

 

“..แต่พลังเสน่ห์ของท่าน..”

 

“..เมื่อกินน้ำตาไปแล้ว..มันจะทำอะไรท่านไม่ได้อีกตลอดกาล..”

 

มุกดาราทางหนึ่งโล่งใจ..แต่อีกทางหนึ่งกลับนับถืออีกฝ่าย..

 

“..ท่านพี่ริต้าเคยถูกพลังเสน่ห์ท่าน..ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมนางถึงต้องมีสัมพันธ์กับท่าน..เพียงแต่..ความรู้สึกของท่านกับท่านพี่ริต้าในเวลานี้เป็นอย่างไร..”

 

“..หัวใจของข้า..มีเพียงคนสามคน..แต่ไม่มีริต้าอยู่เลย..นางเหมือนกับน้องข้าเพราะคนที่ข้ารักคนหนึ่งคือพี่สาวฝาแฝดของนาง..คิตตี้..ครั้งนั้นที่เกิดขึ้น..มันคือความคึกคะนองที่ไม่ได้ตั้งใจ...ข้ายอมรับว่ามันผิด..แต่ก็ไม่อาจจะย้อนไปแก้ไขมันได้อีกแล้ว..”

 

มุกดาราพยักหน้า..ท่านพี่ริต้าเคยเล่าให้นางฟังว่า..นางมีพี่สาวฝาแฝดอยู่คนหนึ่ง..เก่งกว่านางทุกอย่าง..แต่ตอนนี้นับว่าอยู่กันคนละภพแล้ว..แต่สำหรับเรื่องอื่น..ท่านพี่ไม่ได้พูดถึง..

 

แพคเกจพูดอีกว่า..

 

“..มุกดารา..ริต้าอาจจะเคยมีความรู้สึกกับข้าบ้าง..แต่นางก็หลุดพ้นจากความรู้สึกนั้นแล้ว..ตั้งแต่นางจากมาจากภพอันไกลโพ้น..เริ่มชีวิตใหม่ที่นี่..นางไม่เคยมีข้าอยู่ในใจของนางอีก..เมื่อนางพบกับอจินไตย..นั่นคือหัวใจของนาง..และเมื่อนางมีท่านอีกคน..นางก็รักท่าน..เจ้าหญิงมุกดารา..สามีท่านเป็นคนที่ข้าควรจะเอาเป็นแบบอย่าง..ท่านควรจะภูมิใจ..และอย่าเอาเรื่องแต่หนหลังระหว่างข้ากับนาง..มาทำให้ไม่สบายใจเลย..ในเวลานี้..ริต้ามีท่านกับอจินไตย..ข้ามีพี่ศศินา..มันก็ลงตัวกันดีอยู่แล้ว..แม้จะไม่ได้รักกันในรูปแบบคนรัก..แต่เราก็เป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกันได้..เหมือนอย่างที่ท่านมองข้าว่าเป็นพี่..ข้ารู้สึกยินดียิ่งนัก..”

 

มุกดาราครุ่นคิด..ก่อนจะยิ้มออกมา..นางประคองแพคเกจขึ้น..และกอดด้วยความรู้สึกเหมือนกอดญาติสนิท..

 

“..ถ้าข้ามีอันใดที่ไม่สบายใจ..ท่านพร้อมจะรับฟังข้าในฐานะพี่สาวหรือไม่..”

 

“..มุกดารา..นี่เป็นเรื่องที่ข้ายินดียิ่ง..”

 

“..ได้ยินว่า..คนที่เคยมีสัมพันธ์กับท่านพี่ริต้าอีกคนหนึ่งคือท่าน..ข้าก็สบายใจ..ข้ารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก..ท่านพี่ค้างคาว..ท่านเป็นคนดีจริง ๆ ..”

 

ต่างฝ่ายต่างหัวเราะ..

 

และในมุมมืดอีกมุมหนึ่ง..

 

เงาตะคุ่มของคนสามคนซุ่มดูอยู่..

 

จะเป็นใครไปไม่ได้..นอกจากจินดาพิสุทธิ์หรือริต้า..อจินไตย..และศศินา..

 

ศศินายิ้มอย่างพึงใจ..หันมาทางญาติผู้น้อง..

 

“..ริต้า..แพคเป็นคนดีจริง ๆ ..”

 

“..พี่นาก็อย่าไปทำอะไรกับแพคเค้ามากนักนะ..”จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

 

“..ไม่หรอก.แต่จะจับกดจัดหนักให้จนถึงเช้าไม่ว่า..”ศศินาดูขมีขมัน..

 

อจินไตยยิ้มพลางพูดว่า..

 

“..แพคอาจจะเก็บกดอัดอั้นมาลงกับพี่แทน..”

 

“..ฮ่า..ยินดีเลย..”ศศินาเหมือนมีท่าทีหื่น ๆ พิกล..

 

“..เรื่องราวของมุกดาราคงไม่มีอะไรอีกแล้วสินะ..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..แต่ก็นะ..นางยังเด็ก..ยังไงก็ยังมีความหวงแหนแง่งอนอยู่เป็นธรรมดา..”

 

“..ท่าทางเธอจะเข็ดกับเด็กไปอีกนาน..”อจินไตยหยอกล้อ..

 

“..ไม่หรอก..แม้จะวุ่นวายหน่อย..แต่เด็กก็มีอะไรให้ชื่นชมอีกมาก..แต่ขอร้องนะอจินไตย..แค่มุกดาราเท่านั้นนะ..ฉันคงไม่ให้เธอหาเมียน้อยให้อีกแล้ว..”

 

“..จะมีแคว้นไหนมีเจ้าหญิงที่คู่ควรกับเธออีกล่ะ..”อจินไตยถอนหายใจ.. “..พรุ่งนี้เราจะต้องไปยังชายแดน..เพื่อสืบหาประตูเชื่อมต่อกับแคว้นสนธยา..ดีที่เราสะสางสิ่งที่คาใจกันได้หมดเสียก่อน..”

 

ศศินาเห็นทั้งแพคเกจกับมุกดารากอดเหมือนร่ำลากันก็จุ๊ย์ปาก..

 

“..รีบกลับห้องกันก่อนเถอะนะ..ฉันว่า..เธอสองคนก็คงเหมือนฉันนั่นแหละ..ท่าทางมุกดารากลับห้องแล้วคงอยากจะทำอะไรแบบปลดเปลื้องความรู้สึกอย่างเต็มคราบแน่นอน..”

 

ทั้งสามยิ้มให้กัน..ศศินาแยกตัวออกไป..ริต้ากับอจินไตยก็กลับห้อง..ฟอร์มไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว..

 

ไม่ช้า..มุกดาราก็ผลักประตูเข้ามา..สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเดิม..

 

จินดาพิสุทธิ์อดทักทายไม่ได้..

 

“..ทำไมมุกน้อยถึงได้สดใสได้ขนาดนี้..”

 

มุกดารายิ้มรับคำหยอกล้อ..

 

“..ท่านพี่..ข้าเพียงแต่สบายใจ..ว่าแต่ท่านจะเรียกข้าว่ามุกน้อยเหมือนเจ้าชายสรกาญจน์แล้วหรืออย่างไร..”

 

อจินไตยฉุดร่างมุกดารามาที่เตียง..

 

“..ไม่ใช่แต่ริต้า.ข้าก็จะเรียกท่านว่ามุกน้อยด้วย..”

 

“..ท่านพี่อจินไตย..”

 

มือไม้ของอจินไตยรวดเร็วใช่น้อย..ไม่ช้า..มุกดาราก็แทบจะตายเมื่อ “มุกน้อย”ของนาง..ถูกฝีมืออันช่ำชองของอจินไตยรุกเร้า..

 

นางปล่อยให้เสื้อผ้าหลุดจากตัว..ท่านพี่ทั้งสอง..ท่านรังแกข้าอีกแล้ว..

 

และนางก็เต็มใจที่จะเป็นของท่านพี่ทั้งสอง..อีกส่วนหนึ่ง..นางก็อยากจะทราบว่า..คืนนี้..ท่านพี่ทั้งสองจะชักชวนให้ได้ลิ้มรสแปลกใหม่อะไรอีก..

 

ปรากฏว่า..ความแปลกใหม่สำหรับคืนนี้..คือวางค่ายกลสามเหลี่ยม..

 

เสียงคร่ำครวญของสตรีสามคนดังระงมไม่หยุด..

 

ไม่นับว่า..ในห้องที่ไม่ห่างกัน..ก็มีเสียงคล้ายสุนัขป่าโหยหวนและค้างคาวแทะผลไม้ดังคู่กันไปด้วย..

 

.....

 

สามวันต่อมา..

 

รถม้าระดับหกเทียมลาก..แล่นไปตามเส้นทางจากวังของแคว้นธรรพ์ธารา..ผ่านเมืองใหญ่พักแรมมาสามเมืองแล้ว..มุ่งหน้าไปยังหุบเขาคนธรรพ์ชายแดนของแคว้นธรรพ์ธารา..

 

ท่านเจ้าแคว้นสุวรรณนาคา..สั่งให้ส่งสาส์นผ่านนกพิราบ..ไปยังค่ายทหารชายแดนตามแนวเขา..ซึ่งเวลานี้..เจ้าชายไพรมรกตควบคุมบังคับบัญชาอยู่..

 

ชายแดนฝั่งนี้..เป็นชายแดนที่ติดกับแคว้นจันทรา..เพียงแต่เป็นคนละด้านกับทางสัญจรปรกติ..ก่อนหน้านั้น..สามเจ้าหญิงกับสองปีศาจแห่งอนันตกาล..ก็ได้ผ่านไปยังด้านสัญจรปรกติมาแล้ว..

 

เจ้าชายสรกาญจน์จะอาสาพาไปส่ง..แต่ทางหนึ่งก็เป็นเพราะอยากจะใกล้ชิดมุกดาราคนที่เขาชมชอบ..แต่เมื่อเห็นมุกดาราไม่เหลือบแลเขาในสายตา..ก็ไม่อยากจะตามไปให้เสียความรู้สึก..จึงได้แต่ส่งขึ้นรถหน้าวังเท่านั้น..

 

ดังนั้น..ทั้งสามเจ้าหญิงกับองครักษ์ทั้งสอง..จึงเหมือนไปกันเอง..แต่ก็ไม่ต้องวิตกอันใด..เพราะหากต้องแวะเมืองรายทาง..ก็จะได้รับการต้อนรับอย่างดี..เพราะท่านเจ้าแคว้นส่งสาส์นผ่านนกพิราบสั่งการไว้แล้วทุกเมือง..

 

วันนี้.ทั้งห้าออกเดินทางจากเมืองที่แวะพัก..ตั้งแต่เช้าช่วงฟ้ายังไม่ส่องแสง..ศศินาแพคเกจต่างคนต่างอ้าปากหาวในระหว่างบังคับรถ..แปลว่า..เมื่อคืน..กว่าที่ทั้งสองจะนอน..ก็น่าจะดึกดื่นพอดู..

 

อย่าว่าแต่สองปีศาจแห่งอนันตกาลเลย..กระทั่งสามเจ้าหญิง..ก็ป้อแป้เหมือนกัน..

 

ตั้งแต่คืนวันที่แพคเกจกับมุกดาราคุยปรับความเข้าใจกัน..ไม่ทราบว่าทำไม..ทั้งฟากหมาป่าค้างคาว..ฟากสามเจ้าหญิง..ถึงได้มีอารมณ์พิสวาสขึ้นเต็มพิกัดได้ขนาดนั้น..อดนอนจนตาคล้ำทุกคน..ทั้งสามคืน.

 

โดยเฉพาะมุกน้อย..ที่โดนจัดหนักเพราะเป็นน้องเล็กสุด..โดนท่านพี่ทั้งสองรังแกจนแทบจะสำลักความสุขตาย.. เวลานี้..จึงหลับไหล..ส่งเสียงกรนน้อย ๆ ตลอดเวลา..

 

จินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยแม้จะอ่อนเพลีย..แต่ก็ยังมีเรี่ยวแรงจะสนทนากันไปพลาง..

 

“..เจ้าชายไพรมรกต..เหมือนจะคุ้น ๆ ..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

 

“..เธอจำไม่ได้หรือไง..เค้าก็เข้าชิงสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุด้วย..แต่ก็แพ้แพคเกจ..”

 

“..อ้อ..พอจะจำได้แล้ว..”

 

“..เขาคุมทหารชายแดนอยู่..เคยเห็นฝีมือแล้ว..เขามีฝีมือไม่ใช่ชั่ว..แต่การต่อสู้แบบตัวต่อตัวแตกต่างจากการคุมทัพ..ดังนั้น..อย่าคิดว่า..เขาตกรอบในการประลอง..แต่จะดูแคลนได้ในทางการรบทัพจับศึก..”

 

“..เธอคิดว่า..เขาจะมีประโยชน์อะไรกับเรา..”

 

“..เขาคงทราบถึงความผิดปรกติ..แต่ยังคาดเดาไม่ออกว่าแท้จริงแล้วคืออะไร..เราต้องการข้อมูลจากสิ่งที่เขาทราบ..เพื่อจะได้รู้ว่า..แคว้นสนธยาใช้ช่องทางไหนในการเชื่อมต่อกับโลกของห้าแคว้น..ฉันว่า..ฉันคงวิเคราะห์ได้ไม่ยากนัก..เพียงแต่ต้องทำความเข้าใจถึงภูมิประเทศให้ดี..”

 

จินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้..

 

“..อจินไตย..ฉันไม่เข้าใจ..ปรกติ..เธอกับคนของแคว้นเธอ..ก็สามารถเข้าออกจากแคว้นสนธยาสู่โลกแห่งเทพอสูรได้อยู่แล้วนี่..ทำไมถึงต้องมาทดลองอะไรแบบนี้ด้วย..”

 

“..ริต้า..เธอเคยเห็นฉันติดเอาอะไรมาจากบ้านบ้างล่ะ..”

 

“..อือ..ก็นะ..ไม่ค่อยเห็นอะไร..”

 

“..ใช่..ชาวสนธยาอาจจะสามารถออกจากแคว้นมายังดินแดนของแคว้นทั้งห้าได้..แต่ก็มีความไม่สะดวก..ตรงที่..ไม่อาจจะเข้าออกได้ทีละมาก ๆ ในแต่ละจุด..แถมยังนำของติดตัวมาได้ไม่กี่ชิ้น..แค่พกพามากับร่างกายก็ยังมากันยาก..นี่จึงเป็นข้อจำกัดสำคัญ..”

 

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

 

“..นี่คือปัญหาของการเคลื่อนย้ายกำลังทหาร..”

 

“.ใช่..หากจะคิดรุกรานห้าแคว้นด้วยศึกสงคราม..การรบต้องอาศัยกำลังพลและอาวุธ..ช่องทางที่สามารถลำเลียงกำลังทหารและอาวุธยุทโธปกรณ์ของแคว้นสนธยา..จึงจำเป็นมากที่สุด..”

 

“..แล้วเราก็เชื่อว่า..ช่องทางนั้นน่าจะอยู่ทิวเขาชายแดนระหว่างแคว้นธรรพ์ธารากับแคว้นจันทราใช่ไหม..”

 

“..แต่หากสามารถลำเลียงได้สำเร็จ..คงรุกรานแคว้นธรรพ์ธาราและจันทราเป็นจุดแรกแล้ว..นี่แปลว่า..ยังทำอะไรไม่ได้..มีแต่การทดลอง..ทหารที่เคลื่อนย้ายเข้ามา..ทิ้งไว้ระยะ..จะไม่สามารถคงอยู่ในโลกนี้..ดังนั้น..จึงเป็นที่มาว่า..ทำไมทหารชายแดนของทั้งสองแคว้น..จึงพบเจอกำลังทหารประหลาด ๆ เป็นระยะ..จนแคว้นจันทราเกิดความระแวงสงสัยในที่สุด..”

 

“..ตรงนี้เข้าใจนะอจินไตย..เพียงแต่ฉันยังคงสงสัย..ทำไมมันถึงเกิดเรื่องในเวลานี้..”

 

“..ถ้าฉันคิดนะ..คนที่บงการรวมกับพิรุณเลือดหรือเทวีแวมไพร์..ต่างก็มีช่องทางการเดินแผนหลาย ๆ ช่องทาง..ทางหนึ่งก่อการในแคว้นมิลินทระยึดอำนาจท่านเจ้าแคว้น..แต่ก็ไม่ประสบผล..อีกเรื่องราวหนึ่งคือต้องการวิทยาการดึงกำลังธาตุของแคว้นมิลินทระ..เพื่อสร้างกองทหารที่แกร่งที่สุด..ถึงกับต้องตั้งสถานที่ค้นคว้าในดินแดนของมิลินทระ..แต่ก็ไม่ประสบผลอีกเช่นกัน..นายแม่ตึกแดงแมวหลวงถล่มจนสถานที่ค้นคว้าราบไปแล้ว..คนบงการเลยต้องอาศัยแผนใหม่..นั่นคือยึดแคว้นสนธยาและใช้กำลังทหารที่ไม่มีใครสู้มารุกรานห้าแคว้น..”

 

“..หากแผนนี้ล้มเหลว..เขาก็น่าจะมีแผนการอื่นอีกสินะ..”

 

“..เวลานี้..ถ้านับแคว้นทั้งห้า..แคว้นอุตระดูจะน่ากังวลที่สุด..อาจจะมีผลประโยชน์ในเกี่ยวโยงกับผู้บงการก็ไม่ทราบได้..เพียงแต่เค้ายังไม่ใช่ไม้ตายที่แท้จริงของแคว้นอุตระ..ซึ่งก็คือการค้นคว้าวิทยาการของปีศาจบนเทือกเขาปัญจาที่เราไปทำลายมาแล้ว..”

 

“..อจินไตย..แต่เราก็ทำลายไปแล้ว..”

 

“..ทำลายได้ก็สร้างใหม่ได้..อย่าลืมสิ..และเธอก็คงจะขึ้นเทือกเขาปัญจาไม่ได้บ่อยครั้งนักหรอกนะ..”

 

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

 

“..ทีนี้มาถึงเรื่องที่น่าสงสัยอีกเรื่อง..ซึ่งคาใจเราตลอดมา..นั่นคือ..ใครคือผู้บงการที่แท้จริง..”

 

“..ใช่..คน ๆ นี้สามารถบงการเทวีแวมไพร์เรนี่ได้..ย่อมไม่ใช่ธรรมดา..มีอำนาจพลังเหมือนชาวแคว้นสนธยา..จะว่าไป..หากจะมองว่าเขาคือชาวสนธยาคนหนึ่ง..ก็เห็นจะไม่ผิด..เพียงแต่..ทำไมฉันซึ่งเป็นชาวสนธยาเองมาตั้งแต่เกิด..ถึงไม่มีความทรงจำของคน ๆ นี้เลย..แถมคน ๆ นี้ยังเป็นหนึ่งในจอมปราชญ์ของแคว้นมิลินทระอีก..”

 

“..ที่ฉันสงสัย..ทำไมเขาถึงไม่อยากให้เราเห็นหน้าตาที่แท้จริง..เท่าที่ฟังคุณสมบัติที่ผ่านมา..เขาไม่มีเหตุผลที่จะปิดบังหน้าตา..นอกเสียจากว่า..เขาเป็นคนที่พวกเราหรือนายแม่ตึกแดงรู้จักอยู่แล้ว..”

 

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

 

“..อีกเรื่องที่ไม่เข้าใจ..ท่านพ่ออสงไขย..ท่านลุงเมฆแดง..ล้วนแต่เป็นยอดคนของแคว้นสนธยา..มีกำลังทหารทั้งวังสนธยาและตำหนักชิงพลบมากมาย..ไฉนถึงปล่อยให้มีการยึดอำนาจได้.และต่อให้ยึดอำนาจได้..แต่จะทำให้ชาวสนธยายอมรับการรัฐประหารเหมือนคนบ้านเธอ..ยิ่งไม่มีทาง..”

 

จินดาพิสุทธิ์เองก็ใคร่ครวญตาม..แม้อจินไตยจะพูดจาหวาดเสียวไปบ้าง..แต่ก็นึกเห็นจริง..แล้วก็พูดอีกว่า..

 

“..อีกเรื่องคือเรื่องเคลื่อนย้ายกำลังทหาร..เธอบอกว่า..ช่องทางการเคลื่อนย้ายมีจำกัด..ขนของไม่ได้มาก..แต่หากขนของทุกวัน..พกพาอาวุธมาคนละเล็กละน้อย..นานเข้าสะสมไว้..ก็กลายเป็นกำลังทหารใหญ่โตขึ้นมาได้เอง..แต่วิธีง่าย ๆ เช่นนี้ทำไมถึงไม่ทำ..ถึงได้ต้องค้นหาทดลองให้มันวุ่นเสียอย่างนั้น..นี่คือสิ่งที่อยากจะถามจริง ๆ ..”

 

“..มันควรจะมีข้อจำกัดอะไรบางอย่างที่เราไม่รู้นะริต้า..”

 

“...ใช่..ฉันอยากจะรู้ว่า..มันคืออะไรกันแน่..ว่าแต่..เธอรู้ได้ยังไงว่าคนบ้านฉันยอมรับการรัฐประหาร..”

 

อจินไตยอมยิ้มไม่ตอบคำ..ก็ต้องมาลุ้นกันว่าคำพูดของนางจะทำให้เกิดอันตรายกับคนที่ไม่ได้อยู่ในภพของอาณาจักรห้าแคว้นหรือไม่

 

........

 

มุกดาราตื่นขึ้นมาแล้ว..สิ่งแรกที่นางเรียกหาคือของกิน..

 

เสบียงและขนมของขบเคี้ยว…เป็นสิ่งจำเป็นยิ่งสำหรับมุกดารา…รถคันนี้ก็บรรทุกมาได้มากมายอยู่…

 

พออิ่มได้ที่.ก็ไปผลัดเปลี่ยนการขับรถกับศศินาแพคเกจ..

 

ศศินาแพคเกจดูประหลาดใจ..

 

“.องค์หญิงท่านสามารถขับคนเดียวได้..”ศศินาถาม..

 

มุกดารายิ้มไม่ตอบคำ..

 

“.รถม้าเพียงแค่นี้ไม่ใช่เรื่องยากเย็น..พวกท่านขับขี่ขัดใจข้านัก..ไปพักผ่อนเถิดท่านพี่ทั้งสอง..”

 

ศศินาแพคเกจไม่กล้าขัดใจ..ตัวเองไม่ใช่คนของมิติห้าแคว้นตั้งแต่ต้น..เรื่องการขับขี่รถม้า..ไม่ได้สันทัดแม้แต่น้อย

 

ทั้งสองผลัดเปลี่ยนเข้าไปนั่งในตัวรถ..มุกดาราพอจับบังเหียนได้..ก็ควบขับอย่างชำนาญ..ม้าวิ่งได้เต็มประสิทธิภาพมากขึ้น...มุกดาราคะเนกำลังม้าได้ดีกว่า..รู้ว่าควรจะวิ่งในระดับความเร็วประมาณไหน..ซึ่งตรงนี้เป็นทักษะที่คุ้นชินมาตั้งแต่เด็ก..ซึ่งคนขี่ม้าขับรถม้า..นอกจากจะบังคับเป็น..ยังต้องอ่านสภาพร่างกายของม้าออกด้วย

 

ทั้งแพคเกจศศินาไม่เคยชิน.กลัวม้าเหนื่อยเลยไปได้อย่างเชื่องช้า..แต่หารู้ไม่ว่าสามารถเร่งได้มากกว่านี้อีกหนึ่งเท่า..ดังนั้น..พอบังเหียนอยู่กับมือของมุกดารา..ม้าเลยเหมือนคึกคะนองได้เต็มที่..

 

รถม้าไปได้เร็วขึ้น..ความเร็วมากกว่าเดิม..เล่นเอาสารถีที่ช่วยกันขับทั้งสองคน..รู้สึกละอายใจ..

 

จินดาพิสุทธิ์อดหยอกเย้าไม่ได้..

 

“..พี่นา..พี่ว่า..พี่กับแพคไม่น่าเหมาะกับการขับขี่รถม้าหรือม้าหรอกนะ..เสียใจด้วยนะที่ไม่มีโตโยต้ายาริสหรือกะบะโคโรลาโดให้ใช้..”

 

“..ตอนนี้ไปรุ่นไหนแล้วก็ไม่รู้นะเฮ้อ..”แพคเกจอารมณ์ดี.. “..แต่สำหรับฉันนะริต้า..ขี่ม้าไม่สู้ขี่หมาป่าหรอก..”

 

ศศินาทำตาเขียว..

 

“..แพค..ปากนะปาก..”

 

แพคเกจหัวเราะ..การเล่นมุกขำ ๆ ฮา ๆ เป็นคุณสมบัติประจำตัวอยู่แล้ว..ศศินาแม้จะมีอารมณ์ขัน..แต่พอเทียบกับแพคเกจแล้ว..กลับด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด...

 

ศศินาส่ายหน้า..อจินไตยยิ้มพลางถามว่า..

 

“..ศศินา..เราถึงไหนกันแล้ว..”

 

ปรกติอจินไตยควรเรียกศศินาว่าพี่ตามจินดาพิสุทธิ์..แต่นางรู้ว่าวัยศศินาไม่ได้มากกว่า..เลยเรียกปรกติ

 

ข้อเท็จจริงสำหรับบางคนที่อาจจะยังไม่รู้..ในบรรดาเจ้าหญิงทั้งสาม..อจินไตยอาวุโสกว่าทุกคน..อายุเท่ากับศศินา..รองลงมาถึงเป็นจินดาพิสุทธิ์ซึ่งเป็นรุ่นเดียวกับแพคเกจและมุกดาราเป็นน้องเล็กสุด..

 

ศศินานิ่งคิด..

 

“..เราเดินทางกันตลอด..ออกตั้งแต่เช้ามืดฟ้ายังไม่สางดี..อีกไม่นานคงเข้าชายแดนด้านทิวเขาคนธรรพ์แล้ว..”

 

“..เกรงว่าจะถึงแล้วด้วยซ้ำ..”แพคเกจคะเน..

 

ทิวเขาคนธรรพ์เป็นทิวเขาที่ตั้งเป็นแนวชายแดนธรรมชาติระหว่างแคว้นธรรพ์ธารากับแคว้นจันทรา..เป็นจุดที่พบเห็นกองทหารปรากฏกายอย่างผิดปรกติ..ซึ่งสร้างความระแวงแก่แคว้นจันทรามาก..

 

อจินไตยนิ่ง..ก่อนจะพูดว่า..

 

“..อาณาเขตของทิวเขาคนธรรพ์..มักจะมีอากาศแปรปรวน..ฝนฟ้าคะนอง..และมืดครึ้ม..ไม่ค่อยจะมีแดด..ดูช่างน่าประหลาด..เหมือนทิวเขาที่ติดทะเล..แต่ที่นี่กลับห่างทะเลพอสมควร..”

 

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

 

“..เพราะเรื่องนี้สินะ..มันเลยดูประหลาดและแตกต่างเหมือนเป็นดินแดนแห่งคนธรรพ์..”

 

“..ก็เพราะเหตุนี้..มันเลยมีความเป็นไปได้ในการเชื่อมต่อกับแคว้นสนธยามากที่สุด..เพราะมันมีความแปรปรวนผิดธรรมชาตินี่เอง..”

 

เสียงฟ้าร้องครืน ๆ ..เป็นสัญญาณว่าอีกไม่ช้า..ฝนก็จะตก..

 

มุกดาราขับรถม้าอย่างชำนาญและเก่งกาจ..รู้ข้อจำกัดต่าง ๆ ดี..ถึงกับชะลอม้า..และหันมาถาม..

 

“..ท่านพี่..หากฝนตก..เกรงว่าม้าเราจะไม่สะดวกเดินทาง..”

 

“..หาที่หลบฝนเถิดมุกดารา..”อจินไตยสั่งการ..

 

บรรยากาศเริ่มครึ้มลงแล้ว..

 

ทางเดินทอดยาวสู่หุบเขา..ภูมิประเทศเป็นป่าเขตร้อน..แต่เพราะความสะดวกในการลำเลียงพลของทหารธรรพ์ธารา..จึงมีการตัดทางผ่านป่าเขา..เพื่อให้ลำเลียงพลได้สะดวก..แม้จะบุกป่าฝ่าดงตัดเส้นทางก็ต้องยอม..ชาวธรรพ์ธาราทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ได้ทางสัญจรบริเวณนี้..และนับว่า..การทุ่มเทไม่เสียเปล่าจริง ๆ ..

 

ฝนเริ่มโปรยปรายลงเม็ด..หากตกหนัก..ม้าทั้งหกคงไม่เหมาะกับการเดินทางเป็นแน่..มุกดาราเห็นถ้ำใหญ่ข้างทาง..ก็ขับรถไปที่นั่น..

 

มิคาดว่า..ถ้ำนี้ใหญ่พอจะเป็นที่หลบฝนได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ..มีสิ่งก่อสร้างที่แสดงว่า..คนสัญจรใช้เส้นทางนี้เป็นที่พัก..แม้แต่กำลังทหารที่ลำเลียงพลผ่านมาก็ยังมาพักที่นี่..

 

พอรถม้าระดับหกเทียมลากเข้ามาในถ้ำใหญ่ได้สำเร็จ..และจอดพัก..ฝนก็ตก..มีฟ้าคะนองครืน ๆ ตลอดเวลา..

 

มุกดาราลงจากรถ..แลเห็นภายในมีหญ้าแห้งและน้ำสำหรับพักม้า..ก็ยินดี..จัดการปล่อยม้าให้กินหญ้าแห้งและพักผ่อน..เรื่องราวของรถม้าและม้า..นางจัดเจนกว่าทุกผู้คน..

 

ทั้งจินดาพิสุทธิ์และอจินไตยตลอดจนแพคเกจศศินาลงจากรถ..แพคเกจขมีขมันไปช่วยมุกดาราจัดแจงม้า..ท่าทีสนิทสนม..และมุกดาราก็ยินดีที่แพคเกจมาช่วย..

 

ครั้นผ่านการพูดคุยสะสางความรู้สึกกันมาตั้งแต่คืนนั้น..แพคเกจก็สนิทกับมุกดาราเหมือนกับพี่น้องกันจริง ๆ ..ปีศาจค้างคาวสามารถเล่นมุกขบขันให้เจ้าหญิงแห่งแคว้นมิลินทระสนุกสนานได้เรื่อย ๆ ..

 

อจินไตยมองไปรอบถ้ำ..

 

“..ถ้ำนี้แปลกประหลาด..ใหญ่โต..และมีสัญลักษณ์แสดงว่า..มีคนพักแรมตลอด..”

 

“..น่าจะเป็นจุดพักม้า..สำหรับการสัญจรปรกติ..”ศศินาครางอือม์.. “..มีกระทั่งหญ้าแห้งและน้ำ..แต่ก็ประหลาดที่เป็นถ้ำใหญ่..”

 

อจินไตยพยักหน้า..แต่รู้สึกประหลาด..จินดาพิสุทธิ์เห็นสีหน้าที่หาคำตอบไม่ได้ของคนรัก..ก็พูดว่า..

 

“..อจินไตย..ฉันไม่ค่อยชอบหน้าตาเธอเวลานี้เลยนะ..”

 

“..มีอะไรหรือริต้า..”

 

“..ทำหน้าแบบนี้ทีไร..เหมือนจะมีเรื่องไม่ดีทุกที..”

 

“..ฉันแค่แปลกใจ..ปรกติ..ไม่เคยเห็นจุดพักม้าในถ้ำแบบนี้..”

 

“..ก็แค่จุดพักม้า..ไม่เห็นมีอะไร..”

 

ฝนกระหน่ำหนักภายนอกถ้ำ..ฟ้าคะนองดูน่ากลัว..

 

เสียงหวีดร้องอย่างตกใจ..ทั้งสองเจ้าหญิงและอีกหนึ่งอดีตเจ้าหญิง..รีบผวาเข้าไปทางต้นเสียง..

 

มุกดาราเป็นคนหวีดร้อง..แต่นางเพียงแค่ตกใจตามวิสัยสตรี..พอตั้งสติได้..ความที่เป็นคนฝึกวิชาการต่อสู้มาตลอด..จึงได้แต่ตะลึง..

 

แพคเกจก็อยู่ข้าง ๆ ..เพียงแต่การผ่านเรื่องราวในชีวิตมามากมาย..จึงคุมตัวเองได้ดีกว่ามุกดารา..

 

“..แพค..”.ศศินาถาม.. “..มีเรื่องอะไร..”

 

“..พี่นา..มีศพ..”

 

ศพหรือ..

 

ทั้งอจินไตยและจินดาพิสุทธิ์เข้ามาดู..พบว่า..เป็นศพที่แต่งกายประหลาด..เหมือนทหารแต่ก็ต่างจากทหารของชาวแคว้นธรรพ์ธาราอย่างแน่นอน..

 

อจินไตยครางอือม์..

 

“..นี่เป็นศพของทหารแคว้นสนธยา..เครื่องแต่งกายทหารมองไม่ผิดแน่นอน..”

 

“..แล้ว..ทำไมทหารแคว้นสนธยาถึงมาตายที่นี่..”

 

บริเวณนี้เป็นส่วนที่ลึกจากปากถ้ำพอสมควร..

 

แพคเกจร้องว่า..

 

“..ไม่ได้มีศพเดียว..แต่..มีหลายศพ..”

 

ในถ้ำสลัวจนมองยาก..ศศินาจุดไฟขึ้น..อดจะอุทานออกมาไม่ได้..

 

สภาพภายในถ้ำ..มีศพทหารแคว้นสนธยานอนตายระเกะระกะ..

 

เห็นชาวแคว้นเดียวกันต้องมาล้มตาย..อจินไตยก็รู้สึกหดหู่..แต่ความแปลกใจยังคงมีมากกว่า..

 

“..เป็นทหารที่แปลก..”มุกดารารำพึง.. “..ทหารพวกนี้..ทำไมถึงไม่มีอาวุธติดกาย..”

 

อจินไตยนั่งลง..ตรวจแต่ละศพ..ก่อนจะรำพึงออกมา..

 

“..สภาพศพประหลาดมาก..ชุดแต่งกายยังไม่เก่า..คล้ายกับเพิ่งตาย..แต่ทำไมสภาพศพราวกับตายมานาน..”

 

ศศินาเห็นแพคเกจมือไม้สั่น..ก็อดสงสัยไม่ได้..

 

“..แพค..เป็นอะไรไป..”

 

“..พี่นา..”แพคเกจหันมาหาคนรัก.. “..พี่รู้สึกไหมว่า..มันเหมือนกับอะไร..นึกสิพี่..เราเคยเจออะไรแบบนี้มาแล้ว..”

 

ศศินาขมวดคิ้ว..ทำจมูกฟุตฟิต..เพราะคุ้นชินกับการรับกลิ่นแบบชาวหมาป่ามากกว่า..

 

แต่แล้วศศินาก็อุทานออกมา..

 

“..ใช่..เหมือนมาก..”

 

จินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้.

 

“..พี่นา..นี่มันเหมือนกับอะไร..”

 

“..บริวารของเทวีแวมไพร์..นางเคยมีอำนาจ..ล้างเผ่าพันธุ์แวมไพร์ทั้งกลุ่มจากแวมไพร์ธรรมดา..ให้กลายมาเป็นพวกนาง..”

 

ศศินาพยายามปะติดปะต่อเรื่อง..แพคเกจเริ่มขนลุกอีกแล้ว..

 

“..ในโลกที่เราจากมา..ก่อนที่เราจะตาย..”แพคเกจร้อง.. “..นางทำให้อาณาจักรแวมไพร์ทั้งอาณาจักรเป็นของนาง..แม้กระทั่งราชาแวมไพร์รุ่นที่สี่ที่ชื่อเดลต้า..ก็กลายเป็นบริวารของนาง..”

 

ศศินาพยักหน้า..

 

จินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้..เพราะตัวเองตายจากมาก่อนที่จะพบเจอเรื่องแบบนี้..

 

“..พี่นา..นี่เป็นความจริงหรือ..”

 

ศศินาพยักหน้า..แพคเกจพูดอีกว่า..

 

“..ความสามารถพิเศษของนางคือ..การทำให้คนอื่น ๆ เป็นคนของนาง..ด้วยกรรมวิธีที่แตกต่างกันหลายประการ..เคยเห็นลิงที่ถูกสร้างให้เป็นลิงนักรบทั้งฝูงตกอยู่ใต้บังคับบัญชา..ตลอดจนแวมไพร์ทั้งอาณาจักร..ใช่..สำหรับพวกมัน..นางคือพระเจ้า..คือเทวี..แต่เอาเข้าจริง..นางคือปีศาจของแวมไพร์อีกทีมากกว่า..”

 

อจินไตยลุกขึ้นช้า ๆ ..

 

“..ถ้าเป็นอย่างที่แพคเกจพูดจริง..การที่แคว้นสนธยาจะถูกยึดครอง..ย่อมจะเป็นไปได้..หากนางมีอำนาจเช่นนั้นจริง..เพียงแต่..นางไม่ควรจะมีอำนาจถึงระดับนี้..ในที่ ๆ ไม่ใช่สถานที่คุ้นเคยของนาง..”

 

จินดาพิสุทธิ์ให้ความเห็น..

 

“..ในแผ่นดินห้าแคว้น..องค์เทพอสูรเบญจอังคะ..คงสามารถควบคุมอำนาจนางได้ในระดับหนึ่ง..แต่แคว้นสนธยาไม่ใช่..บางที..คนบงการอาจจะใช้ช่องว่างตรงนี้..ทำให้นางไปที่นั่น..แล้วใช้พลังที่ไม่อาจจะใช้ได้ในแคว้นทั้งห้า..ไปใช้กับแคว้นสนธยา..ยึดครองทุกสิ่งได้โดยง่าย..”

 

“..ริต้า..เธอสันนิษฐานได้มีเหตุผลมาก..”

 

“..แต่ก็มีข้อจำกัดในการนำทหารแคว้นสนธยาที่กลายเป็นพวกนาง..ลำเลียงมายังแผ่นดินห้าแคว้นนี้..สถานที่นี้อาจจะเป็นหนึ่งในจุดลำเลียงพลก็ได้..เพียงแต่..ถ้าลำเลียงมาแล้ว..จะยังทำอะไรไม่ได้..ทหารล้มตายลงเสียก่อน..”

 

แพคเกจถอนหายใจ..

 

“..พวกมันต้องการสิ่งหนึ่ง..นั่นคือ..เมฆปีศาจ..ถ้าไม่มีเมฆปีศาจ..ขอเพียงถูกแสงแดดเพียงน้อยนิด..บริวารของเทวีแวมไพร์ต้องตกตาย..และเทวีแวมไพร์ไม่มีอำนาจในการสร้างเมฆปีศาจนั้นในแผ่นดินห้าแคว้น..”

 

ศศินากับแพคเกจ..เจนจัดในการรบกับเทวีแวมไพร์..เพราะพวกนางสู้จนตัวตายมาแล้ว..

 

ดังนั้น..เรื่องราวที่เป็นปลีกย่อยรายละเอียดต่าง ๆ เกี่ยวกับความสามารถของเทวีแวมไพร์เรนี่..ซึ่งในมิตินี้คือ..พิรุณเลือด..พวกนางทั้งสองจึงทราบดีที่สุด..

 

อจินไตยนิ่งคิด..ก่อนจะตกลงใจเด็ดขาด..

 

“..หากในถ้ำนี้..เป็นหนึ่งในจุดลำเลียงพล..แม้การทดลองลำเลียงพลจะไม่ประสบผล..แต่ก็ต้องถือว่า..น่าจะเป็นหนึ่งในประตูที่เชื่อมต่อไปยังแคว้นสนธยาได้..”

 

จินดาพิสุทธิ์เข้าใจดีว่าอจินไตยคิดจะทำอะไร..

 

“..เธอคิดว่า..ถ้ำนี้..สามารถทำให้เธอกลับบ้านได้ใช่ไหม..”

 

แพคเกจกลับกุมมือจินดาพิสุทธิ์ไว้..มือสั่นระริก..

 

ศศินาก็จับบ่าญาติผู้น้องไว้..

 

“..ริต้า..หากการยึดแคว้นสนธยา..เป็นฝีมือของเทวีแวมไพร์เรนี่หรือพิรุณเลือดจริง..”

 

ทั้งแพคเกจศศินาเคยเผชิญกับความน่ากลัวมาแล้ว..แต่อจินไตยกับจินดาพิสุทธิ์ยังไม่เคยเจออะไรแบบนั้น..

 

จินดาพิสุทธิ์ไม่เคยเห็นศศินาเป็นแบบนี้มาก่อน..

 

นับแต่รู้จักกันมาแต่เล็กน้อยในฐานะลูกพี่ลูกน้อง..ศศินาเป็นคนเข้มแข็งตลอดมา..

 

“..ในดินแดนแห่งแคว้นสนธยา.ต่อให้เป็นปีศาจ..มีอำนาจประการใด..ก็ไม่อาจจะอาละวาดในแคว้นเราได้..ท่านทั้งสองก็เคยเผชิญกับปีศาจแวมไพร์ในแคว้นเราที่อนันตรัยให้เฝ้าตึกทรงกลดมาแล้วนี่..”อจินไตยกล่าวอย่างเฉื่อยชา.. “มันเป็นแค่สัตว์ร้ายเฝ้าทรัพย์ให้กับเราเท่านั้น..”

 

“.อจินไตย..หากมันปลดล็อคพลังของเรนี่ได้ล่ะ..ด้วยฝีมือของคนบงการคนนั้นที่เราไม่รู้จัก..และ..หากเขาจะควบคุมเรนี่ได้ด้วยวิธีการปลดล็อคพลังแบบนี้..”ศศินาพูดอย่างหวาดกลัว..

 

จินดาพิสุทธิ์รู้สึกถึงสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ..นั่นคืออาการหวาดผวาของศศินา..ญาติสนิทผู้พี่ที่คุ้นกันมาแต่เล็กแต่น้อย..ก็อดจะประเมินสถานการณ์ใหม่ก็ได้..

 

“..ดินแดนที่ถูกควบคุม..ถูกปกคลุมด้วยเมฆปีศาจ..แม้จะมีจิตสูญญตาสูงส่ง..ก็ถูกบดบังจนอ่อนรัศมี..หากอจินไตยคิดจะไปที่บ้านเกิดเวลานี้..อยากให้เตรียมให้พร้อมก่อน..ฉันกับแพคเกจเคยเผชิญกับสิ่งนี้มาแล้ว..และตายในสถานที่ของนางมาแล้วนะ..ริต้า..”

 

ศศินาชี้ให้ดูศพทหารแคว้นสนธยาที่ตายระเกะระกะ..พูดต่ออีกว่า..

 

“..อจินไตย..เธอมองดูให้ดี..พวกมันยังเผชิญอุปสรรคในการเคลื่อนย้ายกำลังพล..คงทำการทดลองอะไรบางอย่างให้ประสบผล..แต่ก็ยังทำไม่ได้..แปลว่า..แผ่นดินแห่งเทพอสูรทั้งห้าแคว้น..ยังนับว่าปลอดภัยอยู่..ถ้ำนี้มีเพียงแสงสลัวจากภายนอก..ทหารของแคว้นของเธอ..เจอแค่นี้..ถึงกับล้มตาย..หากเจอแสงแดดที่เข้มข้นกว่านี้..ร่างของทหารทุกคนก็จะเป็นฝุ่นผง..อจินไตย..เธอคิดว่า..ทหารของแคว้นเธอจะกลัวแสงแดดด้วยหรือ..ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนเป็นบริวารของเทวีแวมไพร์ไปแล้ว..แผ่นดินที่มีแต่บริวารที่เป็นปีศาจของนาง..เราเข้าไปก็เท่ากับหาที่ตาย.”

 

อจินไตยบางเวลาก็ดื้อรั้นไม่ใช่น้อย..ใช่..เป็นเพราะนางเป็นห่วงท่านพ่อของนาง..บ้านเกิดเมืองนอนของนาง..

 

“..ศศินา..ไม่ต้องพูดแล้ว..ถ้าเธอไม่ไปก็ไม่เป็นไร..ฉันจะไปคนเดียวก็ได้..ริต้า..ฉันเข้าใจว่ามันน่ากลัวประมาณไหน..แต่..เธอจะให้ฉันนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร..ที่บ้านเมืองฉันเป็นแบบนี้..พ่อฉันก็ยังไม่รู้ชะตากรรมแบบนี้..”

 

อจินไตยมองนิ่งแน่วแน่ใช้สายตาราวกับตางูอีก..

 

“..ต่อให้ต้องตายก็จะไป..เพราะฉันเกิดมาในฐานะ..เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..”

 

......

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น