ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

P.7 นั่งเล่น....กันสองสามสี่คน

ชื่อตอน : P.7 นั่งเล่น....กันสองสามสี่คน

คำค้น : นั่งเล่นในเพลย์โซน เพลย์โซน วิศวะ หมอ คู่จิ้น เพลย์ โอโซน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2563 01:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P.7 นั่งเล่น....กันสองสามสี่คน
แบบอักษร

นั่งเล่น....กันสองสามสี่คน 

 

ปล. เปลี่ยนชื่อตอนนิดหน่อย เนื่องจากแอคซิเดนจ้าาาา 

. 

. 

“โอโซน!” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันไปมอง  

คนเรียกเป็นผู้ชายตัวสูง หน้าตาดี ผิวสีแทน หุ่นนักกีฬา ท่าทางดูรีบร้อน ที่หน้าของเขามีเหงือเล็กน้อย เหมือนพึ่งวิ่งมา 

แล้วทำไมต้องเรียกโอโซน เป็นไรกัน เพื่อน? หรือ แฟน? แต่ท่าทางแม่งดูไม่น่าอยู่ปีหนึ่ง แล้วก็ไม่น่าเรียนแพทย์ด้วย 

“พี่ฟิวส์!” หน้าโอโซนก็ดูตกใจไม่น้อย ชื่อที่น้องเรียกออกมาก็คงจะเป็นชื่อของผู้ชายผิวแทนคนนั้นน่ะแหละ เดี๋ยว...แล้วกูหงุดหงิดอะไรวะ.. แม่ง 

“แล้วปั้นล่ะ” ชื่อบุคคลที่ 3 ทำผมงง ใครอีกวะนั่น 

“ผมก็หาอยู่เหมือนกัน ตอนปั้นโทรมา เสียงดูเมามาก เลยคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร ผมจับใจความได้แค่ว่า อยู่ร้านนี้อะครับ” 

“โอเคๆ” ผู้ชายคนนั้นพูดจบก็วิ่งผ่านโอโซนไปที่บันไดเพื่อลงชั้นล่าง ในขณะที่ผมก็ยังงงๆกับเหตุการณ์อยู่ 

“เกิดอะไรขึ้นหรอ แล้วสรุปเรามาทำอะไรที่นี่” ด้วยความขี้เสือกเป็นชีวิตจิตใจ ผมเลยถามออกไป ก็คนมาอยากรู้อะครับ 

“ผมมารับเพื่อนน่ะครับ พอดีเพื่อนเมานิดหน่อย” น้องตอบกลับมา แต่สายตาก็ยังคงมองตามไอ้ผู้ชายที่ชื่อฟิวส์อย่างไม่ลดละ  

“แล้วคนเมื่อกี้ แฟนหรอ?” ถามไปนี่กูคาดหวังกับคำตอบสุดๆเลยนะว่าจะไม่ใช่  

“ไม่ใช่ๆ เมื่อกี้พี่ฟิวส์ครับ แฟนเพื่อนผม เพื่อนผมที่เรียนทันตะที่เคยเล่าให้ฟังน่ะครับ จำได้ไหม”คำตอบของน้องทำเอาผมระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่แฟนโว้ยยยยย  

“อ๋อ จำได้ๆ ว่าแต่เราเจอเพื่อนหรือยัง” เป็นคนดีไงครับ ต้องการจะช่วยเหลือน้องไง  

“ยังเลยครับ ว่าแต่ ร้านนี้มีชั้นใต้ดินด้วยหรอครับ ผมเห็นพี่ฟิวส์เดินลงไปข้างล่าง” 

“เอ่อก็ใช่ เราอยากลงไปไหมล่ะ แต่พี่ว่าอย่าลงไปดีกว่า” ผมบอกด้วยความเป็นห่วง ผมไม่อยากให้น้องลงไปจริงๆนะครับ คนอย่างเยอะ แถมพวกหน้าม่อเยอะชิปหาย ลวนลามกันง่ายเป็นว่าเล่นเลย ถึงผมจะบอกว่าเป็นผับย่อมๆก็เหอะ แต่แม่งก็หน้ากลัวกว่าที่คิดนะครับ 

“ทำไมอะ”  

“มันเป็นผับอะน้อง อันตราย” 

“แต่ผมอยากไปดูปั้นหน่อย ตอนมันโทรมา อาการดูแย่มากเลย ผมไม่รู้ว่าพี่ฟิวส์จะรับมือไหวหรือป่าว” น้องว่าด้วยสีหน้ากังวล หัวก็ชะโงกมองบันได  

เฮ้อออ นี่กูมาเพิ่มความลำบากใจให้น้องเขาปะวะ 

“ถ้างั้น เดี๋ยวพี่ลงไปเป็นเพื่อน” ผมว่าก่อนจะผายมือไปทางบันไดลงชั้นล่าง 

“เอ๊ะ ขอบคุณครับ” น้องยิ้มบางๆออกมาพร้อมกับเดินไปทางมือที่ผมผายออก 

OZONE PART 1 

ผมเดินนำพี่เพลย์ลงมาที่บันไดชั้นล่าง เดินลงบันไดมาและก็พบประตูกว้างสีเทาบานหนึ่ง มีเสียงดนตรีลอดออกมาเล็กน้อย ผมมองประตูบานนั้น แล้วก็หันกลับไปมองพี่เพลย์ พี่เขาก็พยักหน้านิดๆเป็นเชิงให้ผมเปิดเข้าไป 

เสียงเพลงดังสนั่นเมื่อผมเปิดประตู ด้านในเป็นห้องมืดที่มีแสงสีเสียงครบเครื่อง มีคนเต็มไปหมด บางคนก็นั่งคุยกัน บางก็ไปเต้นอยู่กลางทาง บ้างก็เต้นอยู่บนฟอล ด้านซ้ายมีบาร์ขนาดใหญ่อยู่ มีบาร์เทนเนอร์ 4-5 คนได้  

ผมมองบรรยากาศในห้อง แล้วยิ้มออกมาแหยๆ ผมไม่ค่อยชอบที่แบบนี้เท่าไร สายตาผมมองหาข้าวปั้นเพื่อนสนิทที่ตอนนี้อยู่ไหนก็ไม่รู้ เรื่องของเรื่องที่ผมมาทีนี่เป็นเพราะข้าวปั้นมันโทรมาหาผม แล้วก็ร้องไห้โหบอกว่าทะเลาะกับพี่ฟิวส์ แล้วมันก็หนีมากินเหล้า อันนี้คือที่ผมจับใจความได้นะ ตอนมันโทรมามันเมามาก เมาชนิดที่ว่าคุยไม่รู้เรื่อง ผมกลัวมันจะเป็นอะไรก็เลยรีบมาแทบตาย แต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอพี่ฟิวส์ที่นี่ เพราะเห็นบอกว่าทะเลาะกัน ตอนเจอก็เลยตกใจนิดหน่อย 

และเรื่องที่ไม่คาดคิดอีกเรื่องก็คือการเจอพี่เพลย์ ช่วงนี้ผมเจอเขาบ่อยจัง  

“อ๊ะ เจอแล้ว” ผมอุทานออกมาเมื่อสายตาไปปะทะเข้ากับข้าวปั้นที่กำลังนั่งโงนเงน ร้องไห้น้ำสะอึกสะอื้น คุยอยู่กับพี่ฟิวส์ยืนอยู๋ สภาพมันตอนนี้แย่จริงๆแหละครับ 

พี่ฟิวส์ลูบหัวและพูดอะไรสักอย่างที่ผมไม่สามารถรู้ได้ เพราะมันไกลมาก 

ผมยืนมองทั้งคู่อยู่สักพัก พวกเขาก็โผล่เข้ากอดกัน คืนดีกันแล้วสินะ เฮ้ออ โล่งอก 

“คืนดีกันแล้วสิ แล้วเราเอาไงต่อ ไปหาเพื่อนไหม” คนตัวสูงข้างหลังผมถามขึ้น ผมหันไปมองพี่เพลย์ที่ตอนนี้ยืนกอดอกแล้วเดินมายืนอยู่ข้างๆผม เขาทำท่าทางดูหงุดหงิดแต่ผมคงคิดไปเองมั้ง 

“ไม่ล่ะครับ ให้เขาคุยกันไปแหละดีแล้ว ส่วนผมก็น่าจะกลับเลยละครับ” ผมตอบพี่เพลย์ไป ตอนนี้คืออยากกลับมากเลย แถวนี้มีกลิ่นเหล้าเต็มไปหมด ผมไม่ค่อยชอบเท่าไร 

“จะกลับแล้วหรอ อยู่กินข้าวก่อนไหม ด้านบนเป็นร้านอาหารนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” พี่เพลย์ตอบกลับมาเป็นชุดจนผมตกใจ  

ด้านบนหรอ มันก็ดีนะครับ แต่ผมอยากกลับไปนอนมากกว่า เวียนหัวหมดแล้ว ทั้งกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ 

“ไม่รบกวนดะ..อ๊ะ” ผมกำลังจะตอบกลับไป แต่อยู่ๆก็รู้สึกถึงความผิดปกติที่ก้น ...มันคือมือครับ อยู่ๆก็มีมือใครไม่รู้มาจับก้นผม เขาบีบอย่างแรงด้วย ผมสะดุ้งแล้วรีบหันตัวไปมอง ก็พบชายแก่คนอ้วนพุงพลุ้ยคนหนึ่งยืนมองผมอยู่ 

พี่เพลย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับเหวี่ยงตัวผมไปด้านหลังพี่เขา หลังจากที่ได้ยินเสียงผมและเห็นการกระทำ 

“ลุง! โรคจิตหรอวะ” สีหน้าเกี้ยวกราดของพี่เขาทำผมตกใจอีกแล้ว พี่เขาผลักลุงอ้วนคนนั้นอย่างแรงจนตัวไปกระแทกกับกำแพง คนรอบข้างเริ่มหันมามอง พวกการ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เริ่มเข้ามาห้าม และเคลียร์สถานการณ์ 

“ ขอโทษๆ มือฉันแค่เผลอไปโดนก้นแฟนแกเอง ไม่เห็นต้องรุนแรงขนาดนี้เลย” ลุงคนนั้นพูดคุย โกหกชัดๆ โดนก็แย่แล้ว บีบเข้ามาเต็มมือขนาดนั้นน่ะ 

“กวนตีนแล้ว กูเห็นอยู่ว่าไม่ใช่แค่โดน ขอโทษน้องเขาซะ ไม่งั้นกูจะโยนมึงออกจากร้าน” พี่เพลย์ยังคงเดือดเหมือนเดิม ผมเลยรีบเกาะแขนพี่เขาไว้ เพื่อไม่ให้พุ่งไปต่อยคนตรงหน้า 

“ใจเย็นครับ พี่เพลย์ ผมไม่เป็นไร” ผมกระซิบเพื่อให้พี่เขาใจเย็นลง 

“ทำได้หรอ แล้วแกมีสิทธ์อะไรมาไล่ฉัน ไอ้เด็กเหลือขอ” ลุงพุงพลุยยังคงทำหน้าตากวนตีน 

“เพื่อนรักเจ้าของร้าน พอมั้ย” นั่นไม่ใช่เสียงพี่เพลย์ แต่เป็นผู้ชายตัวสูงที่เดินมาทางด้านประตู เขาเดินมากับพี่ผู้หญิงผมสั้นหยักศกหน้าตาน่ารัก กับพี่ผู้ชายตัวขาวๆอีกคน จากคำพูดของเขา เขาน่าจะเป็นเพื่อนพี่เพลย์หรือป่าว 

“ไอ้ซัน..." พี่เพลย์หันไปมองคนมาใหม่ ด้วยท่าทางตกใจนิดหน่อย 

“งั้นก็ เชิญคุณลุงนอกร้านเลยครับ เจ้าของร้านไล่แล้ว การ์ดส่งแขก” พี่ซัน(ดูจากที่พี่เพลย์เรียก)พูดขึ้นนิ่งๆ 

“โธ่ ไอ้พวกเหี้ย ไล่ลูกค้าหรอวะ เฮงซวย ไอ้ร้านขยะแบบนี้น่ะคิดว่าคนเขาอยากเข้าหรอวะ” ลุงพุงพุ้ยด่าไม่หยุด สารพัดคำด่าออกจากปากแกมาก่อนที่จะโดนลากตัวออกไป 

“แหมม ทุกคนไม่มีอะไรแล้วครับ เชิญสนุกต่อตามสบาย” พี่ซันพูดแก้สถานการณ์ ทำให้ทุกคนกลับไปโฟกัสที่กิจกรรมเก่าของตัวเอง 

“โถ่ ไอ้เพลย์กูให้มาโทรตามไอ้แพท ไหงก่อเรื่องยกใหญ่” พี่ซันพูดขึ้น 

“ก็มันทำตัวเหี้ยก่อน” พี่เพลย์พูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด 

“เออๆ ช่างเรื่องนั้นเหอะ ว่าแต่น้องโอโซนมาได้ยังไงหรอออ” พี่สาวที่เดินมาด้วยถามขึ้น 

“เสือก ไอ้ยู” ผมกำลังจะตอบแต่พี่เพลย์ก็พูดแทรกขึ้นก่อน 

“เอ้า อิเพลย์ กูถามน้อง มึงอะเสือก” 

จากนั้นพวกพี่เขาก็คุยเล่นกัน แล้วก็แนะนำตัวให้ผมรู้จัก พี่เจ้าของร้านคือพี่ซัน พี่ผู้หญิงคือ พี่ยู ส่วนพี่ผู้ชายที่ขาวๆ คือ พี่โฟน พวกเขาเป็นเพื่อร่วมคณะของพี่เพลย์ พี่ซันชวนผมไปนั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกับพวกพี่เขา ตอนแรกผมก็จะปฏิเสธ เพราะอย่างที่บอกผมง่วงนอนมาก แถมไม่ชอบกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ แต่พี่เขาก็ขยั้นขยอ จนผมแพ้ ผมเป็นคนแพ้คนอ้อนอะครับ เหมือนที่พี่เพลย์ขอไปส่งวันนั้น ผมก็แพ้เอาง่ายๆแค่พี่เขาทำหน้าเศร้าเอง 

และตอนนี้ผมก็ได้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกพี่เขาเรียบร้อยที่ชั้นบนของร้าน บรรยากาศชั้นบนดีกว่าชั้นล่างเป็นร้อยเท่าเลยครับ ชั้นบนเป็นลานกว้างเป็นร้านอาหารธรรมดา แถมวิวก็ดีมากๆ ไม่น้าเชื่อว่าจะมีผับเสียงดังขนาดนั้นอยู่ด้านล่าง 

“น้องโอโซน รู้ไหมว่าตัวเองมีคู่จิ้น” อยู่ๆ พี่ยูก็พูดขึ้นขณะที่ผมกำลังคีบไส้กรอกเข้าปาก 

คู่จิ้นหรอ...รู้สิ ทำไมจะไม่รู้ ข้าวปั้นกับเพื่อนๆที่คณะหวีดแรงมากจนผมยังตกใจเลย แถมชอบเอารูปที่เขาโพสกันมาให้ผมดูด้วย ผมก็ดู แต่ส่วนใหญ่ผมจะรับรู้เรื่องผ่านข้าวปั้นและเพื่อนคนอื่นๆในคณะมากกว่า เพราะผมไม่ค่อยเล่นโซเชี่ยล ไอจีก็ลืมรหัสไปแล้วด้วย  

“รู้ครับ” ผมก็ตอบกลับไป 

“เชี่ยยย” และก็ได้รับคำอุทานกลับมาจากพี่ซัน 

พี่เพลย์หันมามองผมแทบจะทันทีที่ผมตอบคำถาม คิ้วพี่เขาขมวดจนยุ่ง  

“แล้วรู้มั้ยว่าคู่จิ้นคะ..” 

แค่กๆ 

 พี่ยูกำลังจะถามต่อ แต่ผมสำลักพริกที่อยู่ในยำไส้กรอกที่พึ่งกินไป มันเผลอเคี้ยวโดนพอดีอะครับ แงงง เผ็ดมาก 

ผมกวาดมือหาน้ำที่อยู่รอบตัว เมื่อได้น้ำก็กระดกทันที ส่วนพี่เพลย์ที่นั่งอยู่ข้างก็ลูบหลังให้ผมเบาๆ 

“อื้มมม” ผมกลืนน้ำลงคอด้วยความรู้สึกประหลาด คือมันไม่ใช่น้ำเปล่าอะครับ มันคืออะไรไม่รู้ที่รสชาติขมนิดๆแต่ดันมีรสของสไปร์ทปนมาหน่อยๆ ผมว่ารสชาติมันอร่อยแปลกๆ 

เสียงร้องและสายตาของผมที่มองน้ำที่กินเข้าไป ทำให้พี่เพลย์รีบหยิบแก้วอีกใบมาชิมดู 

“ชิบหายแล้ว นั่นแก้วกู” พี่เพลย์พูดออกมาเบาๆ  

แก้วที่เรากินน่าจะสลับกันมั้งครับ เพราะผมถนัดซ้ายเลยวางแก้วไว้ข้างซ้าย ซึ่งพี่เพลย์ถนัดขวา ตำแหน่งของแก้วก็เลยอยู่ใกล้ๆกัน 

“มันคืออะไรหรอครับ” ผมถามขึ้นเพราะอยากรู้ว่ามันคืออะไร  

“เหล้าขาวผสมสไปร์ท เรากินเหล้าขาวได้ไหมเนี่ย” 

“ไม่รู้ครับ ผมไม่เคยกินครับ” 

“อึกเดียวไม่น่าเมาหรอก แล้วอร่อยปะ ไอ้เพลย์แม่งกินแต่เหล้าขาวสไปร์ทเนี่ยแหละ”พี่โฟนพูดยิ้มๆ 

นั่นสิ อึกเดียวคงไม่เมาหรอกมั้ง สองสามอึกก็ไม่น่าจะเมา ผมอยากกินอีกอะ รสชาติมันอร่อยแปลกๆ 

“มันแปลกๆอะครับ แต่ผมชอบนะ” ผมตอบตามความคิด 

“เชี่ย น้องชอบวะ กูจัดให้” พี่ซันทำการผสมเหล้าขาวสไปร์ทก่อนจะยื่นมาให้ผม แต่พี่เพลย์ก็รับไปแทน 

“กินทำไม มันไม่ดี กินสไปร์ทอย่างเดียวก็พอแล้ว”พี่เพลย์พูดขึ้น 

“โห่ ไอ้เพลย์มึงก็ให้น้องมันกินไปเหอะ เหล้าขาวสไปร์ทแก้วเดียวไม่เมาหรอก” พี่ยูพูดต่อ  

ถามว่าผมอยากกินไหมน่ะหรอ ก็อยากแต่ถ้าไม่ได้กินก็ไม่เป็นไร 

พี่เพลย์หันมามองผม ผมก็มองกลับไปงงๆ แต่สุดท้ายพี่เขาก็ยื่นแก้วให้ผม 

“แก้วเดียวพอนะ เดี๋ยวเมา” 

OZONE END 

ผมมองหน้าโอโซนที่ยิ้มร่า เมื่อผมอนุญาตให้น้องกินเหล้าขาวสไบร์ท ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่ให้น้องกินหรอก มันไม่ดี แต่สายตาที่น้องมองผมมันทำให้ผมใจอ่อนทันที 

ผมไม่คิดว่าโอโซนจะชอบกินเหล้าขาวสไปร์ท หน้าน้องดูไม่น่าจะเป็นคนที่ชอบอะไรแบบนี้ 

น้องเข้ากับคนง่ายมากจริงๆ คุยกับพวกไอ้ยูได้ร่าเริงสดใสตามสไตล์ 

แต่เรื่องที่ผมคาใจ คือเรื่องคู่จิ้น น้องรู้...งั้นแสดงว่าน้องก็ต้องรู้จักผมมาก่อนน่ะสิ แต่น้องเคยบอกว่าไม่รู้จักนี่นา 

พวกผมนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสี่ทุ่มกว่า  

จากที่ผมบอกน้องว่าแก้วเดียวนะ โอโซนกินเหล้าขาวสไปร์ทไปเกือบ 5 แก้วแล้วครับ ตอนนี้หน้าน้องเริ่มแดงแล้ว ส่วนพวกไอ้ยู ไอ้โฟน ไอ้ซันก็เมาไปเรียบร้อย นั่งกอดคอเล่นกีต้าร์ร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน ปกติผมก็จะเมาไปกับพวกมันน่ะแหละ แต่วันนี้โอโซนนั่งอยู่ด้วยก็เลยไม่ค่อยกินเท่าไร 

“โอโซน เมาหรือยังไง” ผมสะกิดถามน้องที่นั่งอยู่ข้างๆ 

“ไม่เมาครับ แต่ว่าผมเริ่มง่วงแล้ว ” น้องก็ยังคงยิ้มร่า ดูท่าทางไม่เมา แต่หน้านี่แดงยังกับมะเขือเทศเลย 

“กลับหอไหม” เมื่อเห็นน้องหาวผมก็เลยชวนน้องกลับ 

“ก็ดีครับ งั้นผมขอตัวเลยแล้วกันนะครับ ขอบคุณมากๆนะครับสำหรับบบวันนี้” น้องพูดพร้อมทำท่าจะลุก แต่ผมก็ดึงแขนน้องไว้ก่อน 

. 

. 

“...เดี๋ยวพี่ไปส่ง” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว