ปากกาเปื้อนหมึก
Line-icon

เรื่องที่6ของไรท์แล้วนะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่4 ใคร..?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 ใคร..?
แบบอักษร

ตอนที่4 ใคร..?

 

 

 

 

 

โรงพยาบาล

 

"นิชา กล้วยทอดขาหมูทอดของโปรดแกมาแล้วจ้า" เสียงของลูกหว้าที่ถือของกินมาแต่เช้าเอ่ย

 

 

"ว้าววแกรู้ใจฉันที่สุดเลย กำลังหิวพอดี" ร่างบางที่เดินไปหยิบถ้วยเล็กมาใส่น้ำจิ้มขาหมูเอ่ย

 

 

"แกคิดยังไง กินของพวกนี้แต่เช้าวะอ้วนพอดี"

 

 

"โอ้ยให้มันอ้วนเถอะย่ะ ผอมไปไม่เห็นจะมีแฟนสักที จนพี่ๆฉันนะมีลูกมีหลานทันใช้หมดแล้ว"

 

 

"ก็มีคนมาจีบแกตั้งเยอะ แต่แกไม่เลือกเองไง ทีนี้จะมาบ่น" ลูกหว้าละจากกินโจ๊กเอ่ย

 

 

"ก็มันไม่ใช่สเป็คฉันนี่หน่า อีกอย่างนะฉันโสดเป็นเพื่อนแกหรอก เวลาขึ้นคานแกจะได้ไม่เหงาไงดีมั้ย ฮ่าๆๆ"

 

 

"ยัยบ้า อย่างพี่ภูผาก็เหมาะกับแกดีนะฉันว่า"

 

 

"พอเลย ฉันกับพี่ภูผาเป็นแค่พี่น้องในสายรหัสก็แค่นั้น เลิกมโนเลยจ้า"

 

 

"ทำไมอะ แกไม่ชอบหรอ คิกๆ"

 

 

"แล้วถ้าฉันบอกว่า แกเหมาะกับพี่กรบ้างล่ะ แกจะชอบมั้ยล่ะยะ"

 

 

"โนๆๆ ไม่มีทางคนเจ้าชู้กะล่อนแบบนี้พี่กร เหอะไม่มีวันย่ะ"

 

 

"จ้า จะคอยดูน้าา" ร่างบางว่าเสร็จก็หยิบกล้วยทอดขึ้นมากิน

 

 

"อีกสิบนาทีเข้าวอร์ดแล้ว ฉันล่ะเหนื่อยจังอยากพักผ่อนบ้าง แบบยาวๆเลยไปนั่งโง่ๆอยู่ชายหาด ฟังเสียงคลื่น นั่งจิบเบียร์เย็นๆอะไรแบบนี้อะ" ลูกหว้าเอ่ย

 

 

"แกก็เลิกถ่ายแบบ แล้วเอาเวลาไปพักผ่อนสิ ง่ายจะตาย" ร่างบางเอ่ย

 

 

"เลิกถ่ายแล้วฉันจะเอาอะไรกินล่ะยะ ทุกวันนี้ค่าใช้จ่ายเยอะกว่าเงินค่าข้าวฉันอีก เฮ้ออ"

 

 

"ก็บอกว่าให้หาผู้มาเปย์ไงล่ะ"

 

 

"ไอ้หามันก็หาได้ แต่กลัวจะไปเจอพวกประเภทไถ่เงินฉันแทนนะสิ ดีไม่ดีทุบตีฉันทุกวัน แบบนั้นมันน่ากลัวจะตาย"

 

 

"งั้นสนใจพี่นิชาคนนี้มั้ยจ๊ะ ดูแลดี เปย์เก่ง รักหนูคนเดียวพี่สัญญา มามะมานั่งตักพี่สิจ๊ะหนู" ร่างบางตบที่ตักตัวเอง แล้วดึงลูกหว้ามานั่ง

 

 

"จริงหรอคะป๋า แหม่~~แบบนี้ถ้าลูกหว้ามีปัญหาการเงินต้องใส่ชุดนักศึกษามาหาป๋าด้วยหรือป่าวคะ" ลูกหว้าที่เล่นด้วย ใช้แขนคล้องคอร่างบางอย่างออดอ้อน

 

 

"พวกเธอทำอะไรกันน่ะ!" จู่ๆก็มีเสียงทักขึ้น

 

 

"พี่ภูผา!/พี่กร!" ทั้งสองผละออกจากกันด้วยความตกใจ

 

 

"ที่นี่โรงพยาบาลนะครับ หัดให้เกียรติสถานที่ด้วย ถ้าคนอื่นมาเห็นมันจะดูไม่ดี" ร่างสูงบอก

 

 

"คือว่า..มันไม่ใช่แบบที่พวกพี่คิดนะคะ คือ.." ลูกหว้าที่กำลังอธิบาย

 

 

"นี่พวกเธอเป็นเลสเบี้ยนหรอ ไอ้ที่แบบว่าตีฉิ่งน่ะ" กรเอ่ยถาม

 

 

"ไม่ใช่/ไม่ใช่" ทั้งสองปฏิเสธ

 

 

"อีกห้านาทีไปเตรียมตัวเข้าวอร์ดกันได้แล้ว" ร่างสูงบอก

 

 

"ค่ะ ฉันไปก่อนนะยัยนิชา" ลูกหว้าหันไปบอกร่างบาง

 

 

"อืม ไว้เจอกัน"

 

 

"เธอชอบผู้หญิงหรอ" จู่ๆร่างสูงก็ถามออกมา เมื่ออยู่กับร่างบางตามลำพัง

 

 

"ปะ..ป่าวค่ะ คือเมื่อกี้ที่เห็นพวกหนูแค่แกล้งกันเล่นเฉยๆ หนูไปเข้าวอร์ดก่อนนะคะ" แล้วร่างบางก็หยิบเสื้อกาวน์ขึ้นมาใส่ แล้วเดินออกไปจากห้อง

 

 

"☺" แล้วร่างสูงก็เดินออกตามไป

 

 

 

 

 

 

 

NICHA TALK

 

ช่วงบ่าย

 

"ดีนะที่ช่วงบ่ายไม่ต้องเข้าวอร์ด ฉันล่ะสบาย พวกยัยแพรมาเข้าต่อ ฉันล่ะเกลียดขี้หน้ายัยนี้ที่สุดเลย คนอะไรน่าหมั่นไส้ที่สุดในโลก" ยัยลูกหว้าบ่น ขณะหยิบขนมขึ้นมากิน

 

 

"สงสัยชาติที่แล้วเราคงทำกรรมกับนางไว้มั้ง" ฉันบอก

 

 

"สงสัยคงต้องไปทำบุญกรวดน้ำบ้างแล้วพวกเรา" ฉันส่ายหน้าให้ยัยลูกหว้าเบาๆ

 

 

"ลูกหว้า ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ปวดฉี่ว่ะ" ฉันบอกยัยลูกหว้า ก่อนจะลุกขึ้น

 

 

"ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย" ยัยลูกหว้าถาม พร้อมกับลุกขึ้น

 

 

"ไม่ต้องๆ แค่นี้เองทำเป็นเด็กๆไปได้ เดี๋ยวมานะ" แล้วฉันก็ลุกเดินไปห้องน้ำทันที

 

 

 

 

หลังจากที่ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จ กำลังจัดกระโปรงให้เข้าที่ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเหมือนคนกำลังล็อคอะไรบ้างอย่าง

 

คลิ๊กก🔒

 

ปังๆๆๆ🖐🚪

 

"ใครน่ะ เปิดประตูนะ เปิดเดี๋ยวนี้ ช่วยด้วยค่ะมีคนติดอยู่ข้างในนี้ มีใครได้ยินบ้าง" ฉันทั้งเขย่าประตู เคาะ ผลัก เรียกคนข้างนอก แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน จนได้ยินเสียงคนหัวเราะใครกันนะ?

 

 

" คิกๆๆ ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินแกหรอก ร้องให้ตายไปเลยยิ่งดี หึ ใครก็ช่วยแกไม่ได้หรอกอีนิชา เปียกตายในห้องน้ำนั่นแหละดี

 

 

ซ่าาส์~~🚿

 

สักพักก็มีคนเทน้ำจากข้างบนลงมาใส่ตัวฉันจนมันเปียกไปหมด เสื้อสีขาวบางเปียกจนมันเห็นชั้นในสีดำชัด ใครวะอย่าให้รู้นะ!!

 

"พวกแกเป็นใคร เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ เปิด!!ดิวะ อย่าให้ออกไปได้นะ แม่ง!!" ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดโทรหายัยลูกหว้า แต่พบว่ามันเปียกน้ำจนมันพังเครื่องดับไปแล้ว

 

 

"หึ อยู่ในนั้นไปนั่นแหละ โชคดีนะจ๊ะไปพวกมึง" เสียงนั่นมัน...

 

 

"อีแพร เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ เปิดดิวะ" ฉันเคาะประตูจนสั่นไปหมด เสียงฝีเท้าก็ค่อยๆดังหายไป

 

 

"ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนอยู่ในนี้ค่ะ" ฉันทั้งเคาะทั้งผลักจนเจ็บหัวไหล่ เจ็บมือไปหมด ไม่มีใครได้ยินเลยหรอวะ ฉันทรุดตัวลงนั่งบนฝาชักโครก พยายามหาทางออกไป มึงไม่รอดแน่อีแพร

 

END TALK

 

 

 

 

 

PHUPHA TALK

 

ตอนนี้ผมออกจากวอร์ดแล้วครับ ผมกับไอ้กรกำลังจะเดินไปที่รถ ระหว่างก็เห็นน้องลูกหว้าเพื่อนนิชา กำลังชะเง้อมองหาใครอยู่อย่างรนๆ แถมยังกดโทรหาใครหลายสาย จนพวกผมเดินเข้าไปทัก

 

 

"ลูกหว้า ยังไม่กลับหรอ" ผมถาม

 

 

"ยังค่ะ รอยัยนิชาไปเข้าห้องน้ำค่ะ แต่มันแปลกๆนะค่ะมันไปเข้านานแล้ว ยังไม่ออกมาเลย เนี่ยโทรไปมันก็ไม่รับ หว้าเป็นห่วงมัน ให้ไปเป็นเพื่อนมัน มันก็ไม่เอา" ลูกหว้าบอก

 

 

"งั้นเราไปหาน้องนิชากันเถอะ" ไปกรเอ่ย ก่อนที่พวกผมและน้องลูกหว้าจะเดินไปที่ห้องน้ำใกล้ๆทันที

 

 

"ขออภัย ปิดปรับปรุง"

 

พวกผมมาถึงห้องน้ำก็เจอป้ายหน้าห้องน้ำที่บอกปิดปรับปรุงทันที

 

 

"นิชา แกอยู่ในนั่นมั้ยอะ นิชา" น้องลูกหว้าตะโกนเรียกนิชาทันที

 

 

"ละ..ลูกหว้า ช่วยฉันด้วย ฉันอยู่ในนี้" เสียงนิชาจริงๆด้วยครับ เสียงเธอดูหอบๆเหนื่อยๆ ผมไม่รอช้ารีบเปิดประตูเข้าไปช่วยเธอทันที

 

อะไรวะล็อคจากข้างนอก ยังจะล็อคข้างในด้วยหรอวะ ใครวะแม่ง เมื่อผมเปิดประตูห้องเธอออก นิชาก็โผกอดผมทันที

 

 

"พี่ภูผา" นิชากอดผมแน่น ผมก็กอดเธอตอบ พร้อมกับลูบหัวปลอบเธอ

 

 

"ไม่เป็นไรนะ พี่มาช่วยแล้ว" ตัวเปียกด้วย ใครวะ บางทีก็แกล้งแรงไปนะ

 

ผมผละออกจากเธอพร้อมกับสำรวจร่างกาย เปียกจนเห็นเสื้อในเลย เนินนมขาวๆนั่น...สัส ผมเลยรีบถอดเสื้อกาวน์ออก แล้วเอามาคลุมตัวให้เธอทันที

 

 

"อีแพร ปล่อยชา ชาจะไปเอาคืนมัน" นิชาพยายามดิ้น แต่ผมก็ไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก ดูสภาพเธอสิ ผมไม่ให้เธอออกไปโชว์ใครหรอก ผมห่วงน้องรหัส..

 

 

"นิชาอย่า กลับ" ผมบอกเธอ

 

 

"ไม่ พี่ไม่เห็นหรอว่ามันทำอะไรกับชาบ้าง ชาไม่ปล่อยมันไปง่ายๆหรอกนะ ปล่อย"

 

 

"นิชาแกตัวเปียกแบบนี้ ฉันว่าแกกลับไปอาบน้ำก่อนเถอะ" น้องลูกหว้าช่วยพูดอีกคน

 

 

"แก แต่มัน...อื้อออ" นิชายังพูดไม่ทันจบ ผมก็จับเธอจูบซ่ะเลย ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนี้ ผมก็แค่อยากเอาชนะเด็กดื้อเท่านั้นเอง

 

 

"พี่ภูผา.." ผมผละจากปากเธอ นิชาดูอึ้งๆไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยชื่อผม

 

 

"พี่ขอนะนิชา พี่เป็นห่วงเรา อย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้เลย กลับกันก่อนเถอะนะ นะคะ" เธอมองตาผมปริบๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างว่าง่าย

 

 

"งั้นมึงไปส่งน้องนิชานะ ส่วนกูเดี๋ยวไปส่งลูกหว้าเอง" ไอ้กรมันบอกกับผม ก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกัน

 

ตลอดทางนิชานั่งเงียบมาตลอด ผมเลยเปิดเพลงเพื่อทำลายบรรยากาศ

 

 

"พี่ภูผา/นิชา" เราสองคนเอ่ยออกมาพร้อมกัน

 

 

"นิชาพูดก่อนเลย" ผมบอก

 

 

"ค่ะ เอ่อพี่ภูผาทำไมถึงจูบหนูหรอคะ"

 

 

"...ก็หนูดื้อไม่ฟังพี่ พี่เลยต้องจูบ" ผมตอบ

 

 

"มันมีตั้งหลายวิธี ทำไมพี่.."

 

 

"หิวข้าวมั้ย" ผมเปลี่ยนเรื่องทันที

 

 

"อือค่ะ หนูอยากกิน...นั่นๆๆพี่ภูร้านนั้น หมูกระทะพี่ภูจอดๆ" นิชาสะกิดผม ผมก็รีบตบไฟเลี้ยว เลี้ยวเข้าร้านทันที

 

 

"เสื้อเรายังเปียกอยู่เลย จะลงไปแน่หรอ" ผมถาม พร้อมกับมองที่เสื้อเธอ

 

 

"นั่นสิ เรากลับกันก็ได้ค่ะ" นิชาเอ่ยอย่างเสียดาย

 

 

"เอางี้พี่มีเสื้อยืดอยู่หลังเบาะ เปลี่ยนซ่ะแล้วลงไปกินกัน" ผมบอก เธอก็ยังนิ่งๆอยู่

 

 

"ทำไมไม่เปลี่ยนอะ หรือว่าไม่อยากกินแล้ว"

 

 

"เอ่ออ พี่จะให้หนูเปลี่ยนทั้งที่พี่ยังอยู่ในรถด้วยหรอค่ะ"

 

 

"อะเอ่อ พี่ลืมโทดที" แล้วผมก็ลงจากรถแล้วหันหลังให้เธอทันที ดีนะที่รถฟิลม์ดำเลยไม่มีใครเห็นเธอตอนเปลี่ยนเสื้อ เสียดายแฮะ..

 

 

"คิดบ้าไรมึงอยู่วะไอ้ภูผา" ผมสบถออกมาเบาๆ พร้อมกับส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดบ้าๆออกไป

 

 

"เสร็จแล้วค่ะพี่ภู" แล้วผมกับเธอก็เดินไปกินหมูกระทะกัน เห็นตัวเล็กๆเธอกินเก่งโคตรๆ

 

 

 

 

 

คอนโดทั้งสอง

 

"เดี๋ยวเสื้อพี่ภู หนูจะซักคืนนะคะ" เธอบอกผม

 

 

"ไม่เป็นไร รีบเข้าห้องไปอาบน้ำนอนได้แล้ว หัวเหม็นหมดแล้ว" ผมแกล้งเธอ

 

 

"จริงหรอ หืออหนูเพิ่งสระไปเมื่อวานเองนะ"

 

 

"ไหนพี่ขอพิสูจน์หน่อย" ผมจับหัวเธอมาหอมเบาๆ ที่จริงไม่เหม็นหรอก ผมเลยใช้โอกาสนั้นจูบที่กลางหัวเธอทันที

 

 

"เหม็นมั้ยพี่ภู"

 

 

"เหม็นจริงๆด้วย รีบๆไปอาบน้ำเลย"

 

 

"งื้ออก็ได้ๆ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ ฝันดีค่ะพี่รหัสคนหล่อของหนู" เธอยกมือบ๊ายบายผม

 

 

"ครับ ฝันดีครับ☺" แล้วเธอก็เข้าห้องไป ส่วนผมก็เข้าห้องตัวเองไป

 

END TALK

 

 

 

TALK : มาแล้ววว หายไปนานเพราะงานจริงๆ ขอโทษด้วยน้าา

 

1เม้น=1ล้านกำลังใจ💬

**ยังไม่ได้ตรวจคำผิด**

 

 

พบกันตอนหน้า

ความคิดเห็น