I'mDK
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 03 47%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 621

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 03 47%
แบบอักษร

ดวงตาคมกริบมองมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์สุดๆ เขาผลักฉันลงบนเตียงตามมาด้วยร่างสูงที่ตามขึ้นมาคร่อมเอาไว้ไม่ให้หนี

 

"มีอะไรจะแก้ตัวไหม?" เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "นับหนึ่งถึงสามถ้าไม่พูดฉันจะลงโทษเธอ"

 

"..."

 

"หนึ่ง..."

 

"..."

 

"สาม"

 

"เอ๊ะ!?" ฉันมองเขาตาค้าง จู่ๆ ก็นับถึงข้ามไปสามเนี่ยนะ เขาตกเลขเหรอ "ดะ...เดี๋ยวสิคะ คุณนับข้ามนี่นา" ฉันร้องประท้วงแต่เจ้าตัวกลับใช้นิ้วชี้เรียวมาแตะตรงริมฝีปากเอาไว้

 

"หมดเวลาแล้วคนผิดไม่มีสิทธิ์แก้ตัวแล้ว" รอยยิ้มร้ายๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าเขาตามมาด้วยใบหน้าที่โน้มลงมาจนหน้าผากของเราชนกัน

 

"แต่ว่า...อุ๊บ!..." แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อริมฝีปากหนาก็ประกบลงมาพร้อมกับเรียวลิ้นร้อนๆ ที่สอดแทรกเข้ามาตอนที่กำลังจะอ้าปากประท้วง

 

เขาใช้ลิ้นของเขาตระหวัดกวาดไปทั่วโพรงปากฉันทำเอาสมองตื้อไปหมด ลิ้นของเขาชอนไชไปทั่ว บางครั้งก็ใช้ฟันขบกัดบริเวณริมฝีปากล่างเบาๆ เหมือนกำลังแหย่กันอยู่

 

"อื้อ..." จนเวลาล่วงเลยไปไม่รู้นานเท่าไหร่ที่เราจูบกัน ฉันที่รู้สึกเริ่มหายใจติดขัดจึงร้องประท้วงจนเขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

 

"แฮก..." ฉันหอบหายใจเพื่อกอบโกยอากาศที่ขาดหายไปก่อนจะปรือตามองคนข้างบนที่ตอนนี้ทำหน้าตาเหมือนคนหื่นกระหายอยู่

 

จะว่ายังไงดี...คุณแดนในเวลานี้ ตอนทำหน้าแบบนี้เขาดูเซ็กซี่แปลกๆ

 

ทั้งที่กำลังทำหน้าตาหื่นกระหายอยู่แท้ๆ

 

"อ๊ะ...คุณแดน..." ฉันหวีดร้องอแกมาเมื่อใบหน้าคมคายซุกไปยังซอกคอ ความเปียกชื้นจากปลายลิ้นไล้เลียไปทั่วจากลำคอไปยังไหปลาร้า ก่อนจะรับรู้ถึงแรงดูดดึงผิวเนื้อและการขบกัดของเขา

 

ความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้รู้สึกท้องค่อยๆ บิดมวนขึ้นแบบแปลกๆ จนต้องจิกผ้าปูที่นอนเอาไว้เพื่อระบายความรู้สึกนี้ออกไป แต่เหมือนมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

 

ฉันในตอนนี้น่ะ... รู้สึก...เหมือนไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

 

"อย่านะคะ..." ฉันเริ่มร้องประท้วงอีกครั้งเมื่อฝ่ามือหนาลูบไล้ยังบริเวณต้นขาจากนั้นจึงลากไล้ขึ้นมายังเอว เขาสอดนิ้วมือทั้งห้าเข้ามาจนตอนนี้ฝ่ามือของเขากำลังลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของฉันอยู่

 

ไม่เอานะ...แบบนี้ไม่เอานะ

 

"อืม..." เหมือนเขาฟังเสียงฉันแค่หูขวาทะลุหูซ้าย นอกจากจะไม่ฟังคำเรียกร้องกันแล้วยังจะมีหน้ามาทำหูทวนลมอีก

 

"คุณแดน..." ฉันครางเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากของเขาสาละวนอยู่ตรงช่วงเนินอกของฉันที่ไม่รู้ว่าเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ถูกแกะกระดุมไปเมื่อไหร่ รอยแดงจากการขบเม้มขึ้นสีเข้มจนน่าอาย "ไม่เอาแบบนี้นะคะ อ๊ะ..."

 

ฉันสะดุ้งตัวโยนเมื่อจู่ๆ ฝ่ามือหนาก็ทำการปลดตะขอบราออกไปอย่างง่ายดาย ตามมาด้วยการถอดเสื้อท่อนบนออกจนหมดเผยให้เห็นหน้าอกเปลือยเปล่า

 

ฉันยกมือขึ้นมาปิดบังหน้าอกเอาไว้อย่างอายๆ เขาจะเห็นฉันในสภาพนี้ไมาได้เด็ดขาด มันน่าอายเกินไป...

 

"เอามือออก" แววตาวูบไหวในตอนแรกถูกแปรเปลี่ยนเป็นสายตาเชิงบังคับ

 

"..." ฉันยังคงดื้อดึงใช้มือปิดหน้าอกต่อไป ไม่ฟังคำสั่งของเขาสักนิดเดียว

 

"อย่าให้ต้องพูดซ้ำ" เขาใช้น้ำเสียงดุแกมบังคับสั่ง จากนั้นไม่รอคำทัดทานเขากลับใช้แขนทั้งสองของเขากระชากแขนที่ปิดบังหน้าอกออกแล้วออกแรงกดแขนให้จมอยู่กับฟูก

 

"อ่า..." ฉันแทบอยากจะทุบหัวตัวเองทิ้ง คุณแดเนียลในตอนนี้น่ะ...น่ากลัว

 

เขาใช้ปลายลิ้นร้อนไล้เลียไปทั่วยอดอกชูชันของฉัน บ้างก็ดูดดึงมันราวกับเด็กหิวกระหาย เขาทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมากับหน้าอกทั้งสองข้างจนตอนนี้มันเปียกชุ่มไปหมด

 

"อย่านะคะ... ฮึก..." ฉันที่เริ่มจะหวาดกลัวต่อการกระทำของเขาก็เริ่มร้อนที่ขอบตาขึ้นมา หยดน้ำตาที่พยายามอัดอั้นก็พากันไหลพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก

 

"ชีอัน..." ใบหน้าที่ตอนแรกกำลังสาละวนกับหน้าอกเงยหน้าขึ้นมามอง แววตารู้สึกผิดฉายชัดขึ้นมาในแววตาคมกริบของเขา

 

"คุณแดนบ้าที่สุด ฮืออออ"

 

"ฉันขอโทษ" ใบหน้าคมคายเลื่อนขึ้นมาจนใบหน้าเราอยู่ในระดับเดียวกัน เขาใช้ริมฝีปากค่อยๆ จูบซับน้ำตาของฉันอย่างอ่อนโยน

 

"ขอโทษ..." วงแขนแข็งแรงโอบกอดฉันไว้อย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเขาจูบซับน้ำตาฉันเสร็จก็เลื่อนมาจูบริมฝีปากฉันอีกทีหนึ่งจากนั้นก็ซบลงไปบนลาดไหล่ของฉัน

 

"คุณน่ะ...ใจร้ายที่สุดเลยค่ะ" ถึงปากจะบ่นไปอย่างนั้นแต่สุดท้ายฉันก็ค่อยๆ เลื่อนแขนขึ้นไปกอดเขาตอบ

 

"อืม..."

 

เราสองคนกอดกันแบบนี้อยู่นานจนเขาเริ่มพลิกตัวไปข้างๆ วงแขนยังทำหน้าที่กอดรัดเอาไว้ไม่ปล่อยไปไหน

 

ฉันวางแขนไว้ตรงอกแกร่งของเขา จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่นานจนเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาจากนั้นจึงเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

 

เช้าวันต่อมา

 

ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพที่ค่อนข้างงัวเงียพอสมควร คนข้างกายเมื่อคืนก็ไม่อยู่แล้ว และรู้สึกว่าเมื่อคืนโดนถอดเสื้อออกไปแล้วก็ไม่ได้ใส่กลับนะ แต่พอตื่นขึ้นมาก็พบกับเสื้อตัวเดียวกันกับเมื่อคืนถูกสวมใส่อยู่บนร่างกาย

 

อ่า...เขาใส่ให้ฉันหรือเปล่านะ?

 

ฉันค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ก่อนจะถอดเสื้อออกจนหมดก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

 

พอมาคิดๆ ดูแล้วเมื่อคืนฉันเกือบถูกเขาจับกินหรือเปล่านะ?

 

"เฮ้อ..." และก็ต้องถอนหายใจออกมาเมื่อมายืนหยุดอยู่ตรงหน้ากระจก รอยแดงตั้งแต่ไหปลาร้าลงไปจนถึงเนินอกถูกประดับด้วยรอยจ้ำสีแดงเต็มไปหมด ถึงจะไม่ค่อยเยอะแต่มองยังไงก็เหมือนเต็มไปหมดอยู่ดี

 

แล้วฉันจะจัดการรอยตรงไหปลาร้านี่ยังไงดีอะ ถึงจะใส่ชุดนักเรียนแต่คิดว่ารอยแดงตรงนี้คนอื่นก็น่าจะเห็นอยู่ดี

 

ฮืออออออ บ้าที่สุดเลย!

 

หรือต้องใส่เสื้อแขนยาวทับไปก่อนดีนะ... แต่วันนี้ก็ยังเป็นวันหยุดนี่นะ ใส่เสื้อยืดก็มองไม่เห็นรอยที่ไหปลาร้าแล้ว

 

แต่ว่านะ! รอยน่ะมันไม่หายไปภายในวันเดียวหรอก! แล้วงี้พรุ่งนี้ฉันจะทำไงดีล่ะ!

 

ฉันล่ะเกลียดคุณแดนจริงๆ เลยค่ะ เกลียดที่เขามาสร้างรอยไว้ตรงไหปลาร้าเนี่ย แล้วก็โกรธเรื่องเมื่อคืนมากด้วย ถึงแม้จะยอมให้เขานอนกอดก็เถอะนะ!

 

ฉันจัดการอาบน้ำยามเช้าด้วยความหงุดหงิด ขัดตัวอย่างแรงจนรู้สึกแสบผิวไปหมด พอแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมายังชั้นล่าง สายตามองไปยังโซฟาที่ปกติคนตัวโตต้องนั่งอ่านหนังสืออยู่แต่วันนี้กลับไม่มีแม้แต่เงา

 

อ๋อลืมไป วันนี้เขามีงานด่วนนี่นา

 

Rrrrrrr Rrrrrrr

 

มือถือที่ชาตินี้ก็ไม่มีทางที่จะสั่นขึ้นมาจู่ๆ ก็สั่นขึ้น ความหงุดหงอดแล่นเข้ามาทันที ฉันเดคนไปหยิบดูสายที่โทรเข้ามาก็ต้องยิ้มออกมาและความหงุดหงิดเมืาอครู่ก็หายไปในพริบตา คนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นแพรวาเพื่อนสนิทฉันเอง

 

"ว่าไง" ฉันกรอกเสียงหาปลายสายอย่างอารมณ์ดี

 

[วันนี้ว่างไหมไปเที่ยวกันสักหน่อยไหม]

 

"ก็ดีเหมือนกันนะ เราเองก็กำลังเบื่อๆ อยู่เหมือนกัน" ฉันบอกปลายสายแต่ก็ต้องชะงักเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา

 

ฉันต้องขออนุญาตคุณแดเนียลก่อน...

 

"แต่เดี๋ยวเราต้องไปขออนุญาตคุณแดนก่อนนะ"

 

[โอเค งั้น...ถ้ายังไงก็โทรมาบอกกันหน่อยน้า] ปลายสายบอกด้วยน้ำเสียงสดใส [ถ้าเขาอนุญาตยังไงตอนสิบเอ็ดโมงเจอกันที่ห้างฯ NM นะ]

 

"โอเคจ้า" พูดจบก็วางสายไป

 

ฉันเหลือบมองเวลาที่ฉายอยู่บนหน้าจอ ตอนนี้เวลาแปดโมงเช้าอยู่ มีเวลาเตรียมตัวหลายชั่วโมงอยู่พอสมควร

 

อย่างแรกฉันควรจะหาอะไรกินยามเช้าก่อนสินะ

 

เช้านี้ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรกินสักเท่าไหร่น่ะ

 

ฉันจัดการหยิบนมในตู้เย็นเทใส่แก้ว จากนั้นก็หยิบขนมปังมาทาแยมกินจนหมด จัดการล้างแก้วเสร็จสรรพก็เดินไปคว้ามือถือมาก่อนจะทำการกดเบอร์คุณแดเนียล

 

Tru... Tru...

 

เสียงรอสายดังอยู่อย่างนั้นไม่มีวี่แววว่าจะมีใคากดรับเลย มันเป็นอย่างที่คาด ฉันรอแล้วรออีกก็ไม่มีวี่แววว่าคุณแดนจะกดรับสายฉันเลยสักนิด

 

คือถ้าไม่รับฉันจะออกไปโดยที่ไม่ขออนุญาตเขาแล้วนะ

 

ฉัรกดโทรหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวๆ สิบกว่าสาย แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะมีคนกดรับเลย

 

เขากลายร่างเป็นเอกสารหรือยังไงกันน่ะ

 

ทั้งหงุดหงิด ทั้งโมโหเขาเรื่องเมื่อคืนไม่หาย ยังต้องมาหงุดหงิดที่เขาที่ยอมรับสายอีก พอฉันไปไหนไม่รายงานกลับบ้านมาก็โดนดุ พอจะบอกก็ไม่ยอมรับสายแบบนี้ตลอดเลย

 

เข้าใจว่าติดงานแต่ช่วยรับสายฉันสักหน่อยไม่ได้เหรอ...

 

ฉันน่ะไม่อยากถูกเขาว่าเป็นเด็กไม่ดีหรอกนะ เวลาเขาดุน่ะน่ากลัวจะตาย แถมหมู่นี้เขายังชอบทำอะไรแปลกๆ กับฉันอีก...

 

แค่คิดก็หงุดหงิดแล้ว!

 

"ไม่รับก็ตามใจนะคะ จะมาว่าหนูเป็นเด็กไม่ดีแอบหนีเที่ยวไม่ได้นะ!" ฉันกระแทกเสียงใส่มือถืออย่างหงุดหงิด จัดการโยนมันลงโซฟาอย่างไม่ใยดีก่อนจะใช้เวลาที่เหลือไปซักผ้า

 

ก็แหม...ชีวิตประจำวันฉันก็เป็นแบบนี้นี่นะ เมื่อวานน่ะแทบไม่ได้ทำอะไรเลย จู่ๆ ก็มีใครไม่รู้เอาคนมาให้ดูแลนี่นะ

 

พรุ่งนี้คงต้องตื่นเช้ามากๆ มารีดผ้าแล้วก็ทำอาหารเช้าให้เขาแล้วแหละ

 

.

.

.

 

Rrrrrrrr Rrrrrrrrr

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเมื่อไหร่แต่ตอนนี้มือถือที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนโซฟาก็เริ่มแผดเสียงขึ้นมา ฉันจึงเดินไปหยิบมือถือขึ้นมา เหลือบมองเวลาก่อนก็พบว่าตอนนี้สิบโมงกว่าๆ แล้ว พอมองรายชื่อคนที่โทรมาก็ต้องเบะปากด้วยความหมั่นไส้

 

'คุณแดน'

 

เหอะ! พอเวลาแบบนี้ล่ะโทรมาจังนะ ไอ้ใกล้เวลานัดเนี่ย

 

บ้าบอ!

 

.....

 

Talk

 

ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้อัพนะคะะ พอดีไรท์แก้บทนี้ใหม่น่ะค่ะบวกกับพอแก้เสร็จก็ไปดูการ์ตูนต่อจนลืมอัพ แหะๆ เอาไว้จะชดเชยให้นะคะ แงงงง้ T_____T

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น