Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 38 ปาณชัย x นิช

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2558 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
38 ปาณชัย x นิช
แบบอักษร

  ~Trouble he will find you No matter where you go,oh oh~ 

 

   เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมเลยเอื้อมมือไปหยิบมาเพื่อดูว่าใครเป็นคนโทร ชื่อของพิมได้ปรากฎอยู่บนหน้าจอของผมหลังจากที่ออกจากบ้านของพี่ปาณไปได้เพียงสามสิบนาที เห็นดังนั้นผมเลยกดรับสายอย่างไม่รอช้า ถ้าขืนรีบโทรมาแบบนี้แสดงว่ามีเรื่องอะไรแน่ๆ

  ติ๊ด~

  “ว่าไงพิม

  [นิช! นิชรู้มั้ย พวกเราเป็นอิสระแล้วนะ]

  ติ๊ด~

  เสียงของพิมแสดงอาการดีใจกับอะไรบางอย่าง แต่ที่รู้ๆ มันทำให้ผมตกใจจนสะดุ้ง นิ้วมือไปสัมผัสกับหน้าจอ กลายเป็นว่าผมดันไปโดนสปีกเกอร์โฟนซะนี่

  “ใครโทรมาเหรอนิชพี่ปาณที่นั่งจิบกาแฟอยู่ข้างๆ หันมาถาม

  พิมน่ะฮะ

  [นิช ยังถือสายอยู่หรือเปล่า =O=]

  “ยังอยู่ๆ คุยได้เลย

  ผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะรับแขก ไหนๆ ก็เปิดลำโพงไปแล้วก็คงไม่ต้องถือให้เมื่อยหรอก หันมาสนใจกับผลแบล็กเบอรี่ที่พี่ปาณเอามาให้ดีกว่า

  [เมื่อกี้พิมกับพี่ปรินทรเจอเสี่ยเฉียงมา]

  “อะไรนะ!” ผมตกใจ พี่ปาณที่นั่งข้างผมรีบวางแก้วกาแฟลงทันที

  [แต่ไม่ต้องห่วงแล้วนะ พิมจัดการพวกนั้นไปแล้ว ต่อไปนี้พวกนั้นจะไม่มายุ่งกับพวกเราอีกแล้วล่ะ]

  “นิชไม่เข้าใจอ่ะ พิมจัดการพวกนั้นยังไง

  [พิมเอาปากกาเมจิกสีแดงวาดปานแดงอีกครึ่งหนึ่งขึ้นมาน่ะ แล้วหลอกว่าพิมเป็นของพี่ปรินทรโดยสมบูรณ์แบบแล้ว แถมพวกนั้นยังเชื่อสนิทใจด้วย อ้อ! แต่นิชไม่ต้องห่วงนะ พิมก็บอกไปว่านิชก็เป็นของคุณปาณโดยสมบูรณ์แบบแล้วเหมือนกัน]

  “พะ...พิม >//<”

  “หึหึ

  ผมเองก็ดีใจนะที่พิมเองก็ได้ส่งความช่วยเหลือมาถึงผม แต่ไอ้ประโยคถัดมานี่สิ ทำเอาผมหน้าร้อนวูบวาบเหมือนคนเป็นไข้เลย ส่วนพี่ปาณที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เอาแต่หัวเราะแล้วหันมาสนใจผมแทนแก้วกาแฟโดยการดึงผมเข้าไปกอดเนี่ยสิ

  [ไม่ต้องอายไปหรอกน่า เราคุยกันแค่สองคน คุณปาณไม่ได้ยินหรอก >_<]

  แน่ใจเหรอพิม T_T// ( ดูท่าว่าพิมจะไม่ได้ยินเสียงพี่ปาณที่ถามว่าใครโทรมาสินะ )

  “งั้นหลังจากนี้เอายังไงต่ออ่ะ

  [ไม่เห็นยากเลยนี่ นิชก็...ทำกับคุณปาณแค่อีกครั้งเอง]

  “พะ...พิม

  หน้าผมที่ร้อนอยู่แล้วยิ่งร้อนกว่าเก่าเข้าไปอีก พิมไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้ผมโดนคนตัวใหญ่ลวนลามเข้าแล้ว

  [จะอายทำไมอ่ะนิช ก็มันเรื่องจริงนี่นา พิมว่าทำให้เสร็จในวันนี้เลยก็ดีนะ เราจะได้ออกไปข้างนอกไวๆ ได้ใช้ชีวิตแบบปกติบ้าง]

  “จะไหวเหรอพิม T//T”

  ผมเองก็เพิ่งผ่านศึกมาจากเมื่อวานตอนบ่ายๆ เองนะ ถ้าวันนี้ทำกันอีกผมคงออกมาลุกเดินไม่ได้ไปอีกหลายวันแน่ๆ แถมพี่ปาณยังเข้าสู่โหมดหื่นเวลาที่เราทำแบบนั้นกันด้วย ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพผมจะเหมือนโจ๊กมากแค่ไหน Y_Y

  [พิมว่าพิมไหวนะ]

  ไม่จริงอ่ะ! พิมก็ตัวเล็กเท่าผมนะ พิมจะไหวได้ยังไง ผมเองก็รู้นะว่าพิมเป็นคนเก่งแล้วก็แกร่ง แต่มาอึดกับเรื่องแบบนี้ผมว่ามัน...อึดเกินไปแล้ว

  เอ่อ พิม แต่นิชว่าวันนี้นิชคงไม่ไหวแล้วล่ะ =_=;;”

  [เอาน่านิช แค่ครั้งเดียวเอง เราก็จะได้ออกไปวิ่งเล่นข้างนอกแล้วนะ ได้ไปเลือกซื้อของเหมือนที่เราเคยทำ ได้ไปร้านหนังสือเหมือนที่เราเคยไป แล้วก็ทำอื่นๆ อีกเยอะแยะโดยที่ไม่มีพวกนั้นมาป้วนเปี้ยนในชีวิตอีกแล้ว ไม่ดีเหรอ?]

  “มะ...มันก็ดีนะ อ๊ะ

  พอผมพูดจบคนตัวใหญ่ก็งับลงมาที่ต้นคอของผม ฝ่ามือใหญ่ล้วงเข้ามาใต้สาบเสื้อแล้วเคล้นคลึงบริเวณหัวนมที่ยังช้ำอยู่ ไม่ต้องถามเลยว่าทำไม ก็เพราะเขากัดมันจนช้ำน่ะสิ T^T//

  [พิม ขอฉันดูแผลหน่อยสิ]

  [พิมไม่เป็นไรแล้วครับพี่ปรินทร พี่ปรินทรห่วงตัวเองเถอะ ดูสิ โดนพี่กันต์พันแผลเอาไว้ซะแน่นเชียว]

  เสียงสนทนาจากปลายสายดังเข้ามาทำให้ผมรู้ว่าพิมไม่ได้อยู่คนเดียว แต่มีคุณปรินทรอยู่ข้างๆ ด้วย แบบนี้ก็แสดงว่าไอ้ที่พิมพูดมาตั้งแต่ต้นนั้นคุณปรินทรก็ได้ยินหมดเลยน่ะสิ TOT

  “พิม คุณปรินทรอยู่ด้วยเหรอ

  [อื้ม อยู่สิ กับบอดี้การ์ดอีกสองคนแล้วก็พี่ตุลย์กับพี่กันต์]

  พระเจ้า! ช่วยบอกผมทีว่าพิมกำลังล้อผมเล่น W_W

  “พิม พิมจะว่าอะไรมั้ยถ้านิชขอพูดอะไรบางอย่าง

  [อะไรเหรอ? =_=]

  “นิช งอน พิม แล้ว!!! TOT”

  [อ้าว! นิช...]

  ติ๊ด!

  ผมกดวางสายแล้วยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง ให้ตายสิ ทำไมพิมต้องพูดเรื่องแบบนี้ให้คนอื่นฟังด้วย รอให้คนอื่นไปก่อนก็ไม่ได้ แบบนี้ทั้งพี่ตุลย์ พี่กันต์ก็รู้เรื่องหมดแล้ว รวมทั้งบอดี้การ์ดไร้ชื่ออีกสองคน อีกคนนี่ยิ่งแล้วใหญ่ เพื่อนพี่ปาณด้วย ผมคงไม่มีหน้าไปหาพิมที่บ้านคุณปรินทรอีกแล้วแน่ๆ เพราะขืนไปผมก็คงไม่กล้าสู้หน้าเขาอยู่ดี อับอายประชาชีที่ซู้ดดดดดด~

  คอยดูนะ ผมจะงอนพิมจนกว่าพิมจะเอาผลแบล็กเบอรี่มาง้อผมเลย คอยดูสิ

  ไปงอนพิมเขาทำไมล่ะเรา ที่พิมพูดมันก็ถูกนะ

  พี่ปาณพูดยิ้มๆ แล้วกระชับกอดผมแน่น ผมเม้มปากแล้วหันหลังกลับไปหาเขาก่อนจะซุกหน้าไปที่แผงอกแกร่งนั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหน้าผมแดงมากแค่ไหน ตอนนี้ผมแค่อยากจะหลบหน้าร้อนๆ นี่สักพัก

  ก็นิชอายนี่ฮะ แต่พี่ปาณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกฮะ นิชงอนพิมไม่นานหรอก เพราะพิมรู้ของชอบนิชทุกอย่าง แค่พิมง้อหน่อยเดียวนิชก็หายโกรธแล้วฮะ

  “แล้วถ้าเป็นพี่ล่ะ ถ้าพี่ทำอะไรให้นิชโกรธ นิชจะหายโกรธพี่ง่ายๆ มั้ย

  ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวใหญ่แล้วจับฝ่ามือใหญ่ขึ้นมาแนบกับแก้มของตัวเอง ส่วนมือข้างหนึ่งของผมก็เอาไปแนบกับแก้มของเขาไว้

  ชาตินี้ทั้งชาตินิชคงโกรธอะไรพี่ปาณไม่ลงหรอกฮะ ก็พี่ปาณออกจะรักและดูแลนิชดีขนาดนี้นี่นา แต่ถ้านิชจะโกรธก็คงมีอยู่เรื่องเดียว

  “อะไรล่ะ

  เขาทำหน้าอยากรู้ ผมเม้มปากแน่นเพราะไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าถ้าพูดแบบนี้ไปจะดีหรือเปล่า แต่ผมก็อยากจะพูดให้เขาได้รับรู้ถึงความในใจของผมที่มีต่อเขา ผมอยากจะให้เขาเห็นความจริงใจของผม แต่ผมก็มีความกล้าไม่พอที่จะพูดสบตากับเขาตรงๆ ที่ทำได้ก็มีแต่กอดเขาให้แน่นๆ แล้วเอาหน้าซุกไปกับแผงอกของเขาเท่านั้น

  ก็...ถ้าพี่ปาณทิ้งนิช นิชคงจะโกรธมาก...แล้วก็เสียใจมากด้วยถ้าหากพี่ปาณไม่รักนิช แล้วก็ไม่อยากดูแลนิชแล้ว นิชรู้ว่าตัวเองเป็นคนอ่อนแอ ไม่ได้เก่งไปซะทุกเรื่อง ต้องมีคนคอยปกป้องนิชตลอดเวลา แต่ว่านิชก็คิดมาตั้งนานแล้วว่าการถูกปกป้องมันก็ไม่ได้แย่ แต่นิชเองกลับรู้สึกดีกับมันด้วยซ้ำ ตั้งแต่ตอนที่นิชยังเด็ก พิมมักจะคอยปกป้องนิชเสมอ จนนิชเองยังคิดว่าอยากจะปกป้องคนอื่นได้อย่างพิมบ้าง และตอนนี้นิชกำลังถูกพี่ปาณปกป้องดูแล แต่นิชกลับมีความคิดที่แตกต่างกับตอนที่อยู่กับพิม นิชอย่างให้พี่ปาณดูแลนิช ปกป้องนิช รักนิช เพราะฉะนั้นแล้วถ้าพี่ปาณทิ้งนิช เรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องที่ทำให้นิชโกรธแล้วก็เสียใจมาก พี่ปาณฮะ...พี่ปาณจะไม่ทิ้งนิชใช่มั้ยฮะ

  ผมรับรู้ได้ถึงแรงกอดจากคนตัวใหญ่ คางผมถูกเชยขึ้น ดวงตาคมของคนตัวใหญ่จ้องมองมายังดวงตาของผมอย่างลึกซึ้ง เป็นผมเองที่ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเขาซะก่อน ริมฝีปากร้อนเลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะประทับลงบนซอกคอแล้วดูดเม้มให้เกิดรอยอยู่อย่างนั้น ตรงจุดที่เขาทำมันเหมือนกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านตลอดเวลา

  ไม่มีทางที่พี่จะทิ้งเธอได้หรอกนิช พี่ออกจะรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้ รู้หรือเปล่าว่าการที่ต้องครอบครองดอกไม้มันแลกกับความเสี่ยงของชีวิตอยู่หนึ่งสิ่งนะ

  “อะไรนะฮะผมตกใจ

  การที่เราได้ครอบครองดอกไม้สวรรค์โดยสมบูรณ์แล้วนั้น เราจะไม่มีสิทธิ์ไปรักใครได้อีก ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย เพราะไม่งั้นแล้วคงเป็นผู้ครอบครองเองที่จะต้องสิ้นชีวิต

  “ทำไมถึง...งั้นถ้ามาเฟียแก๊งอื่นๆ รู้...แล้วทำไมผมไม่เข้าใจ

  พวกมันไม่มีทางรู้หรอก เพราะว่าหมอดูตาบอดที่เป็นคนทำนายให้เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นก็คือปู่ของพี่เอง

  “!”

  นี่คำทำนายมันมีต้นตอมาจากปู่ของพี่ปาณงั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ!

  “ปู่ของพี่เป็นคนทำให้เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวาย ท่านชอบเดินทางรอบโลกด้วยตัวคนเดียว แถมบางครั้งก็ยังชอบแกล้งเป็นคนตาบอด ส่วนเรื่องคำทำนายนั่นปู่พี่มีความสามารถทางด้านนี้จริงๆ แต่พี่ก็ไม่เข้าใจท่านเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องบอกเรื่องดอกไม้สวรรค์ให้คนอื่นรู้และทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย ท่านเคยบอกพี่เอาไว้ครั้งหนึ่ง แต่พี่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

  “อะไรเหรอฮะ

  “ท่านบอกว่าเป็นเพราะฟ้าลิขิต ที่ท่านทำก็คือการนำข่าวสารเท่านั้น และสิ่งที่เราต้องพบเจอก็คืออุปสรรค์ขวากหนามเพื่อเพิ่มรสชาติให้ชีวิตมีสีสัน

  งั้นหรอกเหรอ แต่ก็ดีแล้วที่เราไม่ได้เจออะไรมากมาย อาจเป็นเพราะพี่ปาณกับคุณปรินทรเป็นพันธมิตรกันด้วยล่ะมั้ง พวกแก๊งอื่นๆ เลยไม่กล้าเข้ามายุ่มย่ามเท่าไหร่ แต่ว่าถ้าผมและพิมเป็นดอกไม้สวรรค์ งั้นก็แสดงว่ายังเหลืออีกสองดอกไม้สินะที่ยังไม่ปรากฏตัว

  แต่นี่ไม่ใช่ความหมายที่แท้จริงหรอกนะ ที่พี่เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะอยากให้นิชรู้ แต่ความจริงแล้วพี่แค่อยากบอกนิชเกี่ยวกับบางอย่าง

  “อะไรฮะ

  พี่ปาณหอมแก้มผมฟอดใหญ่ก่อนจะจูบย้ำๆ บนกรีบปากที่ยังช้ำของผม ทำเอาผมอายม้วนจนอยากแทรกแผ่นน้ำหนี >//< ( แผ่นดินจ้ะลูก ไม่ใช่แผ่นน้ำ =_= )

  “ก็นี่ไง พี่ยอมอยู่กับนิชไปชั่วชีวิตเลยไงล่ะ พี่ไม่มีทางทิ้งนิชไปไหนอยู่แล้ว พี่อุตส่าห์เอาชีวิตทั้งหมดของพี่ฝากเอาไว้ที่เราเลยนะ เราก็อย่าหนีพี่ไปไหนซะล่ะ

  “ไม่มีทางหรอกฮะผมกอดเขาแน่น

  งั้นเดี๋ยวตอนเย็นเราค่อยมาทำกันนะ

  “ง่ะ ไหนวนมาเรื่องนี้ล่ะฮะ

  กำลังดีๆ อยู่แล้วเชียว =_=;;

  “ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะทำกับเราแค่รอบเดียว เราจะได้เป็นของพี่โดยสมบูรณ์ไวไว แล้วคราวนี้เราจะได้ไม่ต้องมานั่งระแวงว่าแผนที่พิมสร้างขึ้นมาจะแตกหรือเปล่า โอกาสมีแค่ครั้งนี้นะ

  “กะ...ก็ได้ฮะ แต่แค่ครั้งเดียวนะฮะ =//=”

  “ครั้งเดียวจริงๆ ครับ

 

  ก่อนที่จะถึงเวลานั้นผมก็ขอหลับอยู่ในอ้อมกอดนี้ก่อนก็แล้วกันนะ ^^

 

*********************************

ขอโทษที่มาลงให้ช้านะ วันนี้ยายอยู่บ้าน

เลยต้องมานั่งแต่งตอนสามทุ่ม กว่าจะได้ลงก็กินเวลามามากแล้ว

เอาไว้วันที่ยายไปทำงานจะเอามาลงให้ไวๆ นะ

ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนะจ๊ะ

♫☺♫

*************************************

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น