นางฟ้าโสมม
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความจริงที่เจ็บปวด

ชื่อตอน : ความจริงที่เจ็บปวด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความจริงที่เจ็บปวด
แบบอักษร

 

# ตะวัน

หลังจากที่วางสายจากเธอ เขารู้สึกได้ว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ เย็นนี้เขาจึงเคลียร์ทุกอย่างเพื่อที่จะบินไปหาเธอที่เชียงราย เขาสั่งให้เลขาจองที่พักและเตรียมรถไว้ให้เขา เขาอยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น นางฟ้าของเขาถึงได้เศร้าขนาดนี้ ตั้งแต่กลับมาเธอมีความสุขหรือเปล่า?

 

 

//////....

Rrrrrrrrr Rrrrrrrr

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้น

มุณินน้ำตาจะใหลให้ได้ เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา ถ้าไม่รับก็คงต้องไปสวัสดียมบาลแล้วล่ะ

“ฮัลโหล” เธอกรอกเสียงลงไปหลังจากกดรับสาย

“ผมขอคำตอบ” ปลายสายเอ่ยถามทันที

มุณินอ้ำอึ้งเหมือนคนเป็นใบ้

“คือ...เอ่อ...ตอนนี้อิงฟ้าอยู่เมืองนอก นายช่วยรอหน่อยได้ไหม?” พูดออกไปแล้วเธอก็อยากกัดลิ้นตัวเอง

“ผมว่าคุณน้าคงไม่เข้าใจ” เขาบอกราวกับเบื่อหน่ายเต็มทน

“เมื่อคืนฉันโทรหาเธอแล้ว เธอขอเวลาคิดก่อน นายก็อย่าใจร้อนนักสิ” เธอโกหกเขา ไหนๆก็มาขนาดนี้แล้ว เอาให้สุดเลยแล้วกัน

“นานแค่ไหน?” เขาหมายถึงอิงฟ้าต้องใช้เวลาคิดนานแค่ไหน

มุณินเงียบ ใช้สมองที่มีเพียงน้อยนิดคิดหาคำตอบ

“ก็ซักเดือนสองเดือน เธอต้องเคลียร์เรื่องทางโน้นให้เรียบร้อยก่อน” เธอบอกอย่างขอไปที ที่เหลือค่อยว่ากัน

เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร เธอจึงพูดต่อว่า

“เธอรับปากแล้วว่าจะทำตามที่นายต้องการทุกอย่าง แต่เธอขอเวลาก่อน นายจะว่ายังไง?” เธอลองถามหยั่งเชิง ปลายสายเงียบอีก ทำเอาเธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ลุ้นกับคำตอบ

“ตกลง” เขาพูดออกมาในที่สุด

“แต่ผมมีข้อแม้”

มุณินเหมือนถูกถีบลงมากลางอากาศ ตอนที่เขาบอกว่าตกลง มันก็ดีอยู่แล้ว

“ข้อแม้อะไร?” เธอลองถามเขาแบ่งรับแบ่งสู้

“ลูกสาวคนเล็กของคุณ...ต้องมาอยู่กับผมจนกว่าอิงฟ้าจะกลับมา”

เหมือนมีใครเอาน้ำแข็งขั้วโลกเหนือมาวางไว้บนหัวเธอ มุณินหนักใจขึ้นไปอีก การที่เธอโกหกไปว่าอิงฟ้าตกลงรับข้อเสนอของเขานั้นก็เพื่อต่อเวลาที่จะเกลี้ยกล่อมลูกสาวตัวดีของเธอเอง เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะขอแพรพลอยไปเป็นตัวประกัน แล้วทีนี้เธอจะทำยังไงดีล่ะ เมื่อเช้าเธอก็พึ่งทะเลาะกับแพรพลอยซะใหญ่โต แล้วเธอจะกล้าไปขอให้หล่อนช่วยอะไรได้อีก

“คือ...ฉันคิดว่า...เอ่อออ” มุณินพยายามคิดหาคำพูดที่เหมาะสมมาอธิบาย

“งั้นคุณน้าก็เก็บของออกไปได้เลยครับ คนของผมจะเข้าไปเย็นนี้ หวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย”

เขาบอกอย่างไม่เดือดร้อน

“เดี๋ยว!! เดี๋ยวก่อน” มุณินเบิ่งตาโตอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะเด็ดขาดถึงเพียงนี้

“ฉันต้องคุยกับยัยแพรก่อนสิ นายจะบ้าหรือไง” เธอแหวใส่เขาอย่างไม่พอใจ โดนบีบทุกทางขนาดนี้ใครจะใจเย็นได้

“ผมมีเวลาไม่มาก...”

“รู้แล้วๆๆ ฉันจะคุยให้วันนี้แหละ”

เธอรีบเอ่ยตัดบท กดดันอยู่ได้ ไม่ให้เธอมีเวลาหายใจบ้างเลย...

บดินทร์วางสายทันทีที่มุณินรับปาก เขายิ้มอย่างพอใจ หึหึ แผนสำเร็จ เขารู้อยู่แล้วว่ายังไงมุณินก็มีวิธีพูดกับแพรพลอย ผู้หญิงร้อยเล่ห์แบบมุณินมีหรือที่แพรพลอยจะตามทัน

 

.......

 

บ่ายวันนั้นเอง มุณินให้สาวใช้ไปตามแพรพลอยที่ไร่ โดยบอกว่าเธอมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

แพรพลอยเริ่มมีความหวัง บางทีมุณินอาจจะเปลี่ยนใจส่งเธอเรียนต่อแล้วก็ได้ คิดดังนั้นเธอจึงรีบล้างไม้ล้างมือตามสาวใช้กลับไปที่บ้านทันที

เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว มุณินนั่งรอเธออยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขก แพรพลอยเดินเข้าไปไกล้ถึงได้เห็นว่าเธอนั่งร้องไห้อยู่ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก หญิงสาวตกใจ เกิดอะไรขึ้น ทำไมแม่ของเธอถึงได้เป็นเช่นนี้

“น้องแพร...ฮรือออ” เมื่อเห็นแพรพลอยเดินเข้ามาเธอก็ลุกเซถลาเข้าไปหาทันที

แพรพลอยตั้งตัวแทบไม่ทัน

“จะทำยังไงดี ฮรือออ แม่จะทำยังไงดี” เธอร้องห่มร้องไห้พลางเอามือทุบอกของตัวเองหนักๆ แพรพลอยคว้ามือเธอไว้ไม่ให้เธอทำร้ายตัวเอง

“เกิด เกิดอะไรขึ้นคะแม่...แม่ใจเย็นๆก่อน” เธอถามมารดาอย่างตกใจ พยายามจับต้นชนปลายให้ถูก

“ฮึก..น้องแพรลูกแม่ ฟังแม่นะลูก” มุณินพยายามกลั้นน้ำตาทั้งกล่าวสะอึกสะอื้น

“ตอนที่ลูกกับพี่ฟ้าอยู่อังกฤษ แม่ไปกู้เงินมาเพื่อส่งให้ลูกเรียน ตอนนี้เจ้าหนี้เขามาทวง แม่ไม่มีเงินให้เขา เขาจะมายึดบ้านเราแล้ว ฮรืออออ” เธอโกหกทั้งน้ำตา

“ฮรือออ น้องแพรแม่ผิดไปแล้ว”

พูดจบมุณินก็ร้องไห้อีกครั้ง ส่วนแพรพลอยนั้นนิ่งสนิทไปแล้วตอนนี้ เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด บ้านที่เธออยู่กำลังจะถูกยึด บ้านหลังนี้เป็นของพ่อกับแม่เธอ แล้วก็เป็นบ้านของเธอเช่นกัน เธอจะยอมให้คนอื่นเอาไปง่ายๆได้ยังไง แพรพลอยพยายามตั้งสติ

“แม่เป็นหนี้เท่าไร เราขอต่อรองได้มั๊ยคะแม่” แพรพลอยถามมารดา

มุณินเอาแต่ร้องไห้ส่ายหน้าไปมาอย่างอับจนหนทาง

“แม่คุยกับเขาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้เขาไม่ยอมจริงๆ ฮึก..ฮรือออ” พูดแล้วก็ร้องไห้อีกอย่างน่าเวทนา

“แม่หยุดร้องไห้ก่อนนะ เราลองคุยกับเขาอีกครั้งดีมั๊ยคะ ” แพรพลอยร้อนใจเหลือเกิน

“ฮึก..เขา...เขาไม่คุยแล้ว...ฮึก จริงๆ” มุณินพูดอย่างหมดทาง

แพรพลอยทรุดนั่งลงกับพื้น เขาไม่คุยแล้ว ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าเธอทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆน่ะสิ

“ตะ แต่ว่า ฮึก...เขาบอกว่า...” เธอเว้นจังหวะ แอบมองแพรพลอยว่าเธอมีปฏิกิริยายังไง

“ว่ายังไงคะ เขาบอกว่าไงคะแม่” เธอรู้สึกมีความหวัง เร่งเร้าให้มุณินพูดต่อ

“ฮึก.. เขาบอกว่า..ถ้าลูกกับพี่ฟ้ายอมไปอยู่กับเขา ฮึก...เขาถึงจะยืดเวลาใช้หนี้ออกไป”

มุณินเลือกที่จะไม่พูดความจริงทั้งหมด เมื่อเห็นหญิงสาวนั่งนิ่งเหมือนโดนสาปพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ เธอก็ส่งเสียงร้องไห้โฮหนักขึ้นไปอีก

“อันที่จริง..เขาอยากได้ตัวยัยฟ้า ฮึก..แต่ลูกก็รู้ว่าพี่ของลูกไม่ได้อยู่ที่นี่ ฮรือออ พอเขาบอกว่าจะเอาลูกไปแทนจนกว่าพี่ของลูกจะกลับมา ฮรือออ..แม่ยอมไม่ได้ ยอมไม่ได้จริงๆ”

มุณินทุบอกตัวเองกล่าวทั้งน้ำตา แพรพลอยดึงมุณินเข้าไปกอดไว้อีกครั้ง เธอสงสารตัวเอง สงสารแม่ทำไมพวกเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย หญิงสาวเช็ดน้ำตาให้มุณินเบาๆ กล่าวปลอบใจ

“แม่ใจเย็นๆก่อนนะ แพรจะไปขอร้องเขาสักครั้ง เขาอาจเห็นใจเราก็ได้”

แพรพลอยพูดจบมุณินราวกับเห็นทางสว่าง ถ้าเธอส่งแพรพลอยไปเจรจากับบดินทร์ตอนนี้ ก็เท่ากับว่าเธอทำตามข้อเสนอของเขาแล้ว แบบนี้ก็ดีสิ...มุณินลอบยิ้มชั่วร้าย

“แล้วเจ้าหนี้ของแม่เป็นใครคะ เขาอยู่ที่ไหน”

เธอถามมารดา เพื่อที่จะไปหาผู้ชายคนนั้นแล้วลองขอโอกาสเขาดูสักครั้ง มุณินเช็ดน้ำตาป้อยๆ แต่ก็ยังสะอึกอยู่

“เขาอยู่ที่...” เธอบอกที่อยู่ของคาสิโนให้กับแพรพลอย

 

//////.....

 

คาสิโน...

หลังจากแพรพลอยพามุณินขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เธอก็ให้วัติขับรถมาส่งเธอที่นี่ และให้เขากลับไปโดยไม่ต้องรอ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน อีกอย่างที่ไร่ก็มีงานต้องจัดการอีกมากมายเธอจึงให้วัติกลับไปก่อน ถ้าเสร็จแล้วเธอจะโทรบอกเอง ตอนแรกวัติยืนยันที่จะอยู่เป็นเพื่อนเธอให้ได้ เขาจะกล้าปล่อยให้คุณหนูอยู่ในที่แบบนี้คนเดียวได้ยังไง แต่เธอยืนยันว่าอยู่คนเดียวได้เธอไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น วัติจึงยอมกลับแต่โดยดี

หญิงสาวเดินเข้าไปที่ประตูด้านหน้าก็พบว่าที่นี่ยังไม่เปิด เธอจึงตัดสินใจหาที่นั่งรอไกล้ๆกับประตู เพื่อรอเวลา จากแดดที่ร้อนแรงเมื่อตอนบ่าย จนล่วงเข้าสู่เวลาเย็น เธอนั่งรออยู่ที่นี่สามชั่วโมงแล้ว ปรกติคาสิโนหรือคลับพวกนี้เขาเปิดกันกี่โมงนะ เธอคิด...

นั่งรอซักพักประตูก็ถูกเปิดออกมาจากด้านใน แพรพลอยรีบลุกขึ้นทันที เธอเดินเข้าไปหาพนักงานคนที่เปิดประตูแล้วแจ้งความประสงค์ของตัวเอง พนักงานคนนั้นมองสำรวจเธออย่างพิจารณา เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่มาหานายใหญ่ของเขา แต่เขาพึ่งเคยเห็นผู้หญิงที่มายืนรอด้วยสภาพแบบนี้ครั้งแรกต่างหาก

“ได้นัดเอาไว้หรือเปล่าครับ” เขาถามเธอ

“เอ่อ..คือ พอดีมันกระทันหันน่ะค่ะ คุณช่วยแจ้งเขาให้ฉันหน่อยได้ไหม” เธอบอกเขา

“ถ้าไม่ได้นัดไว้ เกรงว่าคงไม่ได้ ต้องขอโทษด้วยนะครับ” พนักงานกล่าวอย่างสุภาพ และกำลังหันหลังกลับเข้าไปข้างใน

“ขอร้องเถอะค่ะ ฉันจำเป็นต้องพบเขาจริงๆ” แพรพลอยรีบวิ่งเข้ามาขวางทางเขาไว้ และขอร้องอีกครั้ง ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างหนักใจ เขาเห็นใจเธอแต่เขาก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้ ในเมื่อเขาเองก็ถูกสั่งให้มาเปิดประตูและบอกให้เธอกลับไป

“งั้นคุณช่วยบอกเขาได้ไหมคะว่าฉันจะรอเขาอยู่ที่นี่ ฉันมาจากไร่เมฆาค่ะ” เมื่อเห็นว่าการเข้าพบเขาคนนั้นเป็นเรื่องยาก เธอจึงเปลี่ยนเป็นฝากข้อความไปแทน

“ผมจะแจ้งให้ท่านทราบ” เขาช่วยเธอได้เท่านี้จริงๆ

เมื่อเดินกลับเข้ามาข้างในคลับ เขาก็รายงานให้กันต์ทราบทันทีว่าเธอต้องการพบใคร และบอกด้วยว่าเธอจะรออยู่ตรงนั้น กันต์ขอบใจชายหนุ่มที่เขาทำงานเป็นอย่างดี

เขาเองก็ยื่นมือเข้าไปช่วยเธอไม่ได้เช่นกัน ในเมื่อบดินทร์เองก็รู้ว่าเธอจะมาแต่ก็ยังไม่ยอมให้เธอเข้าพบ บางทีเขาก็ไม่เข้าใจหัวใจเจ้านาย เหมือนจะรักแล้วก็คล้ายจะเกลียดในเวลาเดียวกัน แล้วแบบนี้แพรพลอยจะรับมือกับความร้ายกาจนี้ได้อย่างไร

......

22.20 น.

เธอยังนั่งรออยู่ที่เดิม มองนักเสี่ยงโชคทั้งหลายที่เดินเข้าไปในคลับทั้งชายและหญิง สี่ทุ่มแล้วยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะได้พบเขาเลย หรือว่าพนักงานคนนั้นไม่ได้บอกเขานะ

ครึ่มมมม! !

เสียงฟ้าร้อง ส่งสัญญาณเตือนว่าฝนกำลังจะตก หญิงสาวเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท ดูไม่ออกเลยว่ามีเมฆฝนก่อตัวขึ้นจริงหรือเปล่า อย่าตกนะๆๆ ขอร้องล่ะ ต้องไม่ใช่ตอนนี้สิ

ซ่าาาาาา! ซ่าาาาา!

ยังไม่ทันไรฝนก็เทลงมาอย่างหนัก หญิงสาววิ่งหาที่หลบฝน เธอไม่กล้าเข้าไปข้างในเนื่องจากตรงประตูทางเข้ามีพี่เบิ้มสองคนยืนเฝ้าอยู่ หญิงสาวจึงยืนหลบมุมอยู่ไกล้ๆ เม็ดฝนที่สาดลงมาทำให้เสื้อผ้าที่เธอใส่เปียกปอนจนแนบลำตัว เธอเอามือกอดอกปิดบังความงามของร่างกายไว้ส่วนหนึ่ง และเพื่อบรรเทาความหนาวที่ตอนนี้เธอเริ่มจะตัวสั่นแล้ว เธอมองไปที่ประตูอย่างมีความหวัง ถ้าหากวันนี้เขายังไม่ต้องการพบเธอ พรุ่งนี้เธอก็จะมาใหม่ ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องคุยกับเขาให้ได้...

เธอกอดตัวเองแน่นขึ้นเนื่องจากอากาศเริ่มเย็นลง ฟันซี่เล็กระทบกันดังกึกๆ เธอล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาก็พบว่ามันดับไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เธอนี่สะเพร่าจริงๆ เธอบ่นตัวเองในใจ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเดินตากฝนตรงมาทางนี้ แพรพลอยเพ่งมองร่างนั้นท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเธอมั่นใจว่าเขาคือคนที่ได้หัวใจเธอไป เธอก็ก้าวออกจากมุมที่หลบอยู่ ออกตัววิ่งช้าๆจนเปลี่ยนจังหวะเป็นเร็วขึ้น เธอวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างต้องการใครซักคน ใครก็ได้ที่จะกอดและปลอบโยนเธอในเวลานี้ เธอซบหน้าร้องไห้กับอกกว้างนั้นอย่างต้องการที่ระบายและพักพิง เธอดีใจเหลือเกินที่เขาอยู่ตรงนี้ อย่างน้อยในชีวิตนี้ก็มีเขา คนที่เธอจะหัวเราะหรือร้องไห้ได้อย่างสบายใจเวลาที่อยู่ด้วยกัน

 

 

 

///////////

ติดตามตอนต่อไป

#NC เน้นๆ

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น