ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 30

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 30

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 30
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

มาเฟียไร้รัก 30

 

 

 

ตั้งแต่ที่กลับมาจากไทยหลังจากที่ไปฮันนีมูนมาก็ผ่านไปเกือบปีแล้ว ลู่ฟางโตขึ้นมากและก็เริ่มพูดจาเจื้อยแจ้วตามวัยแต่ก็ยังป่วยง่ายเหมือนเดิม ยิ่งช่วงหน้าหนาวลู่ฟางป่วยเป็นหวัดบ่อยมาก ส่วนลู่เหวินตอนนี้วีรภาพก็จ้างครูมาสอนภาษาลูกเพราะแม้จะยังเด็กมากสำหรับคนอื่นแต่วีรภาพบอกว่าการที่ลูกสื่อสารกับเรารู้เรื่องแล้วควรจะเรียนภาษาอื่นๆเพิ่ม ทำให้พี่ชายอย่าลู่เหวินไม่ค่อยมีเวลามาเล่นกับน้องชายเท่าไร

 

“ฮึก หาพี่ลู่” และวันนี้ลู่เหวินก็เรียนจนถึงช่วงเย็น ลู่ฟางที่เห็นว่าพี่ชายไม่ออกมาจากห้องเสียทีก็เริ่มงอแงร้องหา จนวิระต้องอุ้มขึ้นมาปลอบ

 

“โอ๋ๆนะครับคนเก่ง พี่ลู่ของหนูยังเรียนไม่เสร็จเลย”

 

“ฮึก พี่ลู่ไม่รักหนู”

 

“รักสิครับ แต่พี่ลู่เค้าต้องเรียนเหมือนกัน ไปครับลงไปเล่นที่ข้างล่างดีกว่าเดี๋ยวม๊าพาไปปั่นจักรยานเล่นที่สวนนะครับ” วิระพาลูกชายคนเล็กเดินลงมาที่ชั้นล่างก่อนจะให้คนในบ้านนำจักรยานคันเล็กไปไว้ให้ที่สวน เลยเรียกความสนใจของลู่ฟางได้บ้าง

 

ตัวน้อยๆของลู่ฟางกำลังออกแรงปั่นจักรยานสี่ล้อคันเล็กให้เดินหน้าโดยที่วิระไม่ช่วย ลู่ฟางยังคงปั่นไม่ค่อยคล่องเท่าไร เพราะวีรภาพไม่ชอบให้ลูกออกมาเล่นกลางแจ้ง แต่ถ้าวีรภาพไม่อยู่วิระก็มักจะพาลูกออกมาประจำ ให้ลูกได้เล่นอะไรที่ออกแรงบ้างจะได้แข็งแรง ขืนเลี้ยงแบบที่วีรภาพต้องการลู่ฟางคงจะเป็นเด็กขี้โรคมากกว่านี้แน่ๆ

 

“พยายามปั่นมาหาม๊านะครับคนเก่ง” วิระบอกลูกชายที่ดูแล้วพยายามจะปั่นมาให้ถึงตัววิระแต่ปั่นได้นิดเดียวก็หยุดไปสักพักแล้วค่อยเริ่มปั่นต่ออีกทีจนในที่สุดก็มาถึงตัววิระได้สำเร็จ

 

แปะๆๆ

 

“เก่งมากเลยครับ วันนี้ปั่นโชว์พี่ลู่เหวินกับป๊าเลยนะครับ ป๊ากับพี่ลู่ของหนูต้องดีใจแน่ๆเลย”

 

“หนูเก่ง”

 

“ครับ ลู่ฟางของม๊าเก่งที่สุด” พอพูดจบวิระก็ลูบหัวลูกชายเบาๆอีกทีอย่างเอ็นดูและพาลู่ฟางค่อยๆปั่นจักรยานรอบสวนอีกครั้งจนกระทั่งมีเสียงรถเข้ามาจอดในห้างก่อนที่ร่างสูงๆของวีรภาพจะเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายุ่งๆเล็กน้อย

 

“พาลูกมาปั่นจักรยานตากลมอีกแล้ว”

 

“ออกกำลังกายไงวีร์ ลูกป่วยง่ายต้องออกกำลังกายเยอะๆ”

 

“เอาลูกเข้าบ้านเถอะ ลู่ฟางครับเข้าบ้านกับป๊านะครับ”

 

วิระมองลูกชายที่ถูกวีรภาพอุ้มไปอย่างเหนื่อยใจกับความขี้หวง ซึ่งเราพูดกันเรื่องนี้บ่อยมาก วิระกับวีรภาพมีความเห็นเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ไม่ตรงกัน วิระอยากให้ลูกแข็งแรงเลยพาออกกำลังกายบ่อยๆ แต่วีรภาพกลัวลูกป่วยเลยไม่ชอบให้ทำอะไรที่ทำให้ออกแรงเยอะๆ วิระล่ะเหนื่อยใจกับสามี!

 

“ม๊าลู่หิว” ลู่เหวินที่เพิ่งเรียนเสร็จก็เดินลงมาที่ชั้นล่างก่อนจะเดินมาบอกวิระอย่างอ้อนๆ เพราะรู้สึกหิวจนไร้เรี่ยวแรงไปหมด

 

“รอคุณปู่คุณย่าก่อนนะครับคนเก่ง วันนี้เรียนยากมั้ยครับเล่าให้ม๊าฟังหน่อย”

 

“ไม่ยากครับ ลู่เก่ง”

 

“ครับคนเก่ง งั้นคนเก่งของม๊าไปล้างมือรอกินข้าวนะครับ คุณปู่คุณย่ามาถึงแล้ว” วิระบอกลูกชายก่อนจะเดินไปที่ห้องทานข้าวก็พบวีรภาพกับลู่ฟางนั่งรออยู่แล้ว

 

“พาลูกไปล้างมือก่อนมานั่งหรือยังวีร์”

 

“ล้างแล้วสิ ลูกไปปั่นจักรยานที่สวนมามีแต่เชื้อโรค” พอมองวีรภาพที่ค้อนตนเอง วิระก็คาดโทษสามีอยู่ในใจ ดูทำท่าทางใส่วิระสิ น่าหยิกให้ตัวเขียวนัก!

 

“คุณปู่คุณย่ากลับมาแล้วค่ะ ซื้อขนมเค้กมาฝากพี่น้องลู่ทั้งสองคนด้วยนะคะ ฟอดๆ” ลู่หลินที่เพิ่งกลับมาจากไปทำธุระกับสามีมาพอเข้ามาในห้องทานอาหารก็เดินเข้ามาหอมหลานชายทั้งสองคนทันที

 

“หนูจะหม่ำๆเค้ก”

 

“ไม่ได้ครับ ลู่ฟางต้องหม่ำข้าวก่อน”

 

“ป๊า หนูหม่ำๆ”

 

“เอ่อ… เรื่องนี้ต้องให้ม๊าของหนูอนุญาตนะครับ” แม้จะเคืองภรรยาสุดที่รักที่พาลูกไปตากลมปั่นจักรยานในสวน แต่เรื่องที่จะให้กินขนมก่อนข้าวเย็นแบบนี้ วีรภาพไม่กล้าเสี่ยงสู้ด้วยจริงๆ

 

“บู้!” ลู่ฟางหน้างอเพราะป๊าไม่ยอมตามใจแต่ก็ต้องยิ้มหวานออกมาเมื่อเห็นพี่ชายเข้ามานั่งข้างๆ

 

“พี่ลู่ๆๆ”

 

“ว่าไงครับลู่ฟาง”

 

“เล่นกับหนู”

 

“ไม่เอาครับไม่เล่นแล้วครับลู่ฟาง กินข้าวได้แล้วคุณปู่คุณย่าเข้ามานั่งแล้ว” วิระบอกลูกชายคนเล็กที่ร้องงอแงจะเล่นกับพี่ชาย แต่พอวิระบอกด้วยน้ำเสียงดุๆเจ้าตัวเล็กก็นิ่งลงทันทีและยอมกินข้าวไม่งอแงขึ้นมาอีก คุณปู่คุณย่าที่เห็นหลานชายคนเล็กทำตัวเรียบร้อยขึ้นก็เอาอกเอาใจโดยตักกับข้าวที่เป็นของโปรดเจ้าตัวเล็กให้ตลอดเวลาและก็ไม่ลืมตักให้หลานชายคนโตอย่างลู่เหวินด้วย

 

หลังจากที่มื้ออาหารเย็นผ่านไปลู่ฟางก็ลากพี่ชายมาเล่นด้วย ลู่เหวินก็ยอมมานั่งเล่นกับน้องชาย โดยตอนนี้ลู่ฟางเอาของเล่นออกมาจนกระจายเต็มห้องนอนของตนเองจนแทบจะไม่มีที่เดิน

 

“เด็กๆครับ เก็บของได้แล้วครับจะได้อาบน้ำนอน” และพอวิระเดินเข้ามาในห้องก็เห็นของเล่นกระจายเต็มห้องนอนลูกชายคนเล็กที่ตอนนี้แยกนอนคนเดียวได้แล้วจึงเอ่ยบอกขึ้นให้เก็บของให้เรียบร้อย

 

“พี่ลู่เก็บให้หนู”

 

“ช่วยพี่เค้าเก็บสิครับลู่ฟาง”

 

“เดี๋ยวลู่เก็บให้น้องเองครับม๊า” ลู่เหวินบอกก่อนจะเก็บของเล่นของน้องเข้ากล่องให้ วิระที่เห็นแบบนั้นก็อดที่จะถอนหายใจกับความตามใจน้องของลู่เหวินไม่ได้ กับคนอื่นที่ไม่ใช่คนในบ้านลู่เหวินจะไม่ชอบเข้าใกล้และจะหงุดหงิดทุกครั้งเมื่อโดนขัดใจ แต่พออยู่กับน้อง ลู่เหวินจะยอมน้องทุกอย่างจนกลายเป็นว่าลู่ฟางมีนิสัยเอาแต่ใจแทน ทำไมลูกทั้งสองคนถึงได้นิสัยของวีรภาพมาทั้งคู่เลยก็ไม่รู้!

 

“ช่วยพี่ลู่เก็บเดี๋ยวนี้ลู่ฟาง”

 

“หนูช่วยฮะพี่ลู่” พอวิระทำเสียงดุขึ้นเรื่อยๆ ลู่ฟางก็ยอมช่วยพี่ชายเก็บของเล่น จนเสร็จวิระก็บอกให้ลูกทั้งสองคนไปเตรียมตัวอาบน้ำ ลู่ฟางเลยร้องขอให้พี่ชายอาบด้วยกัน ตอนนี้พอสระผมให้เสร็จและถูสบู่ล้างตัวให้ทั้งคู่เรียบร้อยแล้ววิระก็จับเด็กๆส่งเข้าอ่างน้ำเพื่อแช่น้ำอุ่น

 

“วันนี้ม๊าให้แค่สิบนาทีนะครับ ลู่ฟางหนูไม่แข็งแรงแช่นานไม่ได้”

 

“แต่หนูอยากเล่นน้ำกับพี่ลู่”

 

“งั้นหนูจะยอมไปให้คุณหมอฉีดยาใช่มั้ยครับ”

 

“หนูไม่เล่นก็ได้”

 

“เก่งมากครับลู่ฟางของพี่” ลู่เหวินบอกน้องชายก่อนจะลูบหัวน้องเบาๆด้วยความเอ็นดูที่น้องยอมไม่เถียงม๊าต่อ ลู่ฟางของลู่เหวินน่ารัก ยิ่งโตยิ่งพูดเก่ง น่าเอ็นดูเป็นที่สุด!

 

“พี่ลู่จะนอนกับหนู” พออาบน้ำเสร็จ ความงอแงของลู่ฟางก็ยังไม่จบลง พอถึงเวลาเข้านอนก็ยังร้องขอให้พี่ชายนอนด้วยให้ได้

 

“ลู่ฟางครับ หนูโตแล้วนะครับนอนคนเดียวก็ได้แล้ว ทำไมต้องให้พี่เค้านอนด้วย”

 

“ลู่นอนกับน้องก็ได้ครับม๊า”

 

“ตามใจน้องกันเข้าไป” วิระบ่นก่อนประตูห้องจะถูกเปิดออกมาและวีรภาพก็เดินเดินเข้ามาดูว่าทำไมวิระถึงไม่กลบห้องนอนสักที

 

“เด็กๆยังไม่นอนอีกเหรอวิระ”

 

“ก็ลู่ฟางงอแงจะให้ลู่เหวินนอนด้วยน่ะสิวีร์”

 

“ก็ให้นอนด้วยกันก็ได้ เตียงลู่ฟางก็ใหญ่ไม่เบียดหรอก” ไม่มีซะหรอกที่วีรภาพจะดุลูกชายคนเล็ก นอกจากตามใจลูกทุกอย่างแบบนี้

 

“เฮ้อ งั้นก็ตามใจ นอนได้แล้วครับเด็กๆ พรุ่งนี้ม๊ากับป๊าจะพาไปเที่ยวห้าง”

 

“ฝันดีครับม๊า”

 

“ฝันดีฮะป๊า”

 

หลังจากที่ส่งลูกลูกชายทั้งสองเข้านอน วิระก็กลับมาอาบน้ำพออาบเสร็จก็เดินออกมาเคลียร์กับสามีที่นั่งเอนหลังรออยู่บนเตียง

 

“บอกแล้วไงวิระอย่าพาลูกไปตากลม” วีรภาพบอกออกมาทันทีที่วิระเดินขึ้นมานั่งบนเตียง

 

“แต่เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนะวีร์ ว่าลูกต้องออกกำลังกายบ้าง”

 

“แต่ว่าลูกจะป่วยง่าย”

 

“วีร์ เราเคยถามหมอแล้วไม่ใช่เหรอ หมอเองก็บอกว่าลูกต้องออกกำลังกายจะได้แข็งแรง แล้วนี่มันก็เป็นอะไรที่เบาๆไม่หนักสักหน่อย ถ้ายังไม่เลิกพูดเรื่องนี้ฉันจะพาลูกเรียนมวย เรียนคาราเต้ตั้งแต่เด็กเลย” พอวิระพูดแบบนั้นวีรภาพก็เงียบลงไป ซึ่งก็ทำให้วิระพอใจเป็นอย่างยิ่ง วิระเข้าใจว่าห่วงลูกกลัวลูกจะป่วย แต่ถ้าไม่พาลูกทำอะไรที่ต้องออกแรงเลยนั่นแหละที่ลูกจะป่วยง่ายกว่าเดิม

 

“เฮ้อ! ก็แค่กลัวลู่ฟางป่วยหนักเหมือนตอนนั้น” ตอนที่ลู่ฟางไปตากลม ตากแดดเพียงแค่แปปเดียวไข้ก็ขึ้นหนักจนต้องนอนแอดมิทที่โรงพยาบาลตั้งหลายคืน

 

“ถ้าเราไม่ยอมทำแบบนั้น ลูกนั่นแหละจะป่วยหนักยิ่งกว่าตอนนั้น” วิระบอกก่อนจะเอามือของวีรภาพมาจับและลูบเบาๆเป็นการปลอบใจที่โดนวิระดุก่อนนอนแบบนี้ แต่ก็นั่นแหละเหมือนกันทั้งสามพ่อลูก ถ้าไม่โดนดุสงสัยจะนอนไม่หลับกัน

 

 

 

...........................................................................

แอบกระซิบ ในตอนพิเศษจะมีพระเอกมาโผล่แย่งชิงน้องลู่ฟางงงงงงง

ปล. จัดส่งภายในเดือนนี้ค่ะ หนังสือน่าจะถึงบ้านวันที่ 25 - 26 มายด์จะรีบแพ็คแล้วส่งให้อย่างเร็วเลยนะคะ ขออภัยในความล่าช้า ./\.

 

ความคิดเห็น