วิหคเหินลม

ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์ 💖💖 ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายของไรท์น่ะคร้า #รักคนอ่าน

Chapter 5 พอร์ชXแอลลีน

ชื่อตอน : Chapter 5 พอร์ชXแอลลีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 935

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 พอร์ชXแอลลีน
แบบอักษร

Chapter 5 พอร์ชXแอลลีน

 

"แฮ่ม! เออว่าแต่มึงจะลงแข่งกับใครนะ"ผมเอ่ยเปลี่ยนเรื่องหันไปถามไอ้แอนดริวถึงเรื่องที่มันจะลงแข่ง

 

"เนียนนะมึงอะหึหึ กูจะแข่งกับพวกไอ้กันต์นะพอดีมันเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกเลยโทรนัดกันแบบขำๆ"ผมพยักหน้าเข้าใจ ไอ้กันต์ที่มันบอกพวกผมรู้จักมันมาตั้งแต่เรียนมหาลัยด้วยกันคนละกลุ่มจะเรียกว่าสนิทก็ไม่เชิงแต่ก็ชอบไปมีเรื่องชกตีด้วยกันบ่อยๆ

 

จึกๆ

"หืม มีไร"ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยพูดอะไรกับเพื่อนต่อก็รู้สึกตึงๆที่ชายเสื้อจึงหันกลับมามองก็เห็นว่าคนด้านข้างเธอกำลังจ้องมองผมอยู่เหมือนต้องการความช่วยเหลืออะไรสักอย่างจึงอดถามไม่ได้

 

"พี่พอร์ชคือแอลอยากเข้าห้องน้ำค่ะ" เธอเอ่ยตอบ

 

"อ่อ งั้นปะเดี๋ยวพาไป"ผมพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อก่อนจะลกจากโซฟาพร้อมบอกให้เธอลุกขึ้นเพื่อจะได้พาไปห้องน้ำด้วยกัน

 

"ค่ะ"เธอว่าง่ายยอมลุกขึ้นมาผมจึงเดินนำไปก่อนให้เธอเดินตามหลังดีที่ว่าห้องน้ำอยู่ไม่ไกลออกจากห้องมาเดินไปทางฝั่งขวามมือนิดเดียวก็ถึง

 

"ถึงแล้วรีบไปเข้าเดี๋ยวฉันรอตรงนี้"ผมเอ่ยบอกเธอ

 

"ค่ะ"เธอพยักหน้ารับก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำผมมองตามก่อนจะเดินออกไปอีกทางเพื่อสูบบุหรี่แต่ถ้ามองจากมุมนี้จะเห็นนที่เดินเข้าออกตรงทางห้องน้ำพอดีผมจึงวางใจและยืนสูบบุหรี่รอเธอ

 

เวลาผ่านไป 10 นาที ผมก็เห็นว่าเธอเดินออกมาแล้วกำลังมองหาผมอยู่ก่อนที่ผมจะเห็นว่ามีวัยรุ่นผู้ชายกลุ่มที่แซวเธอตอนเดินเข้ามาพร้อมผมพากันเข้าไปรุมล้อมเธอ ผมจึงรีบดับบุหรี่ทิ้งก่อนจะก้าวเดินด้วยความเร็วเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มตื่นกลัว ชิส์!

 

พรึ่บ!

"แอล! มีอะไรหรือเปล่า"ผมเดินฝ่าเข้าไปดึงตัวเธอออกมาหลบอยู่ด้านหลังและรู้สึกว่าเธอจะตัวสั่นยกมือกอดเอวผมไว้แน่นผมจึงหันไปมองหน้าพวกมันอย่างเอาเรื่อง

 

"อ่อชื่อแอลนี่เอง ชื่อน่ารักซะด้วยสนใจไปกับพี่ไหมจ้ะ"วัยรุ่นคนหนึ่งดูท่าว่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองมาที่เธอด้วยสายตากลุ้มกริ่มพร้อมกับเอื้อมมือจะมาแตะเธอแต่ผมรู้ทันจึงปัดออกทันที

 

เพลี้ยะ!

"อย่างยุ่ง!!"ผมเอ่ยบอกมันด้วยความโมโห

 

"เอะ!มึงยุ่งอะไรด้วยว่ะ อ่อหรือว่าเด็กมึงใช่แน่ๆตอนนั้นเดินมาด้วยกันไหนๆก็ไหนๆถ้าเบื่อแล้วก็แบ่งๆกันบ้างสิฮร่าๆ"

ผลั๊วะ!!

 

"แบ่งพ่องมึงสิ!"ผมสนอะไรอีกแล้วพูดจาหมาๆแบบนี้ต้องจัดให้ซักดอกจะได้หายซ่า

 

 

"พะ..พี่พอร์ชเขาพูดอะไรค่ะแอลกลัว"เธอเอ่ยถามผมเสียงสั่นน่าสงสารจนผมอยากจะกอดปลอบแต่มันทำไม่ได้

 

"แอลฟังพี่นะพี่จะนับหนึ่งถึงสามแอลรีบวิ่งกลับไปที่ห้องเลยนะไม่ต้องห่วงพี่เข้าใจไหมครับ"ผมเบี่ยงตัวหันไปคุยกับเธอพร้อมยกมือลูบหัวเธออย่าปลอบโยนเมื่อเห็นว่าดวงตาคู่สวยกำลังมีน้ำตาเอ่อคลออยู่สงสัยจะตกใจที่ผมต่อยมันเมื่อสักครู่สินะ

 

"แต่แอลห่วงพี่พอร์ช"เธอส่ายหน้าไปมาก่อนจะซุกสวมกอดผมซุดหน้าลงกับอกผมจึงกอดตอบทันทีพร้อมกับคอยระวังพวกมันด้วยและเมื่อเห็นว่าไอ้นที่ผมต่อยคว่ำไปเมื่อสักครู่กำลังลุกขึ้นมาผมจึงรีบผละเธอออกแล้วพูดย้ำกับเธออีกครั้งเพื่อความปลอดภัยของเธอ

 

"แอลเชื่อใจพี่นะ พี่นับสามแล้ววิ่งไปหาพวกไอ้แอนดริวกับไอ้ไนท์ให้มันมาที่นี่โอเคไหมครับ"

 

"ตะ..ได้ค่ะแอลจะหาพวกพี่แอนดริวกับพี่ไนท์ให้มาช่วยพี่พอร์ช"ผมยิ้มดีใจที่เธอว่าง่ายก่อนจะกดจุ๊บหน้าผากมนทีหนึ่งอย่างลืมตัว

 

"จุ๊บ ดีมากครับคนดี"😳

 

"เฮ้ยพวกมึงจัดการมัน!"เสียงไอ้คนที่ผมต่อยมันเอ่ยสั่งพวกที่เหลือผมจึงผละเธอออกห่างแล้วบอกให้วิ่งทันที

 

"แอลไป!!"ผมส่งเสียงบอกเธออีกครั้งก่อนจะหันไปจัดการกลับพวกมันที่กรู่เข้ามาล้อมผมไว้และผมก็แอบเห็นว่าแอลวิ่งไปโดยไม่หันกลับมามองให้ผมต้องคอยห่วง ผมจึงเบาใจจัดการพวกมันได้ถนัด

 

ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ผลัก! ตุบ! ปึก!

 

#ตัดไว้ตรงนี้ก่อนมาต่อตอนหน้านะคะไรท์ขอเวลาทานข้าวอาบน้ำก่อนวันนี้กลับมาแน่นอนค่ะ ^_^

ความคิดเห็น