`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

One Chapter 18 : Show me your love (P.End)

ชื่อตอน : One Chapter 18 : Show me your love (P.End)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 972

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2558 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 18 : Show me your love (P.End)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 18

Show me your love

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1077859654-member.jpg

 

“แกนี่ ชักจะมีความสุขออกหน้าออกตามากเกินไปแล้วนะ ไอ้ไอ” เอจิที่มองเห็นใบหน้าอิ่มเอิบของลูกชายแล้วก็อดที่จะเหน็บแนมไม่ได้ เมื่อคืนเสียงครางหวานหูของไทน์ก็ดังทะลุกำแพงหลายห้องมาจนถึงห้องเขา ไม่พอ เมื่อเช้าเสียงยังดังลงมาถึงข้างล่างจนยูกิสาวใช้ถึงกับทำจานตกแตก ถึงตาแก่อย่างเขาจะเริ่มคุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้แล้วก็เถอะแต่ดูเหมือนเด็กสาวอย่างยูกิจะยังไม่ชินกับการได้ยินเสียงประกอบฉากรักนี่เสียที

“พ่อ...ทายอ่ะ เด็ด สุดๆ !!” ฮิคาริกระซิบเบาๆ กับผู้เป็นพ่อเพื่อไม่ให้สาวใช้วัยละอ่อนได้ยิน ชายแก่ตบศีรษะลูกชายจนแทบจะกระแทกกับโต๊ะกินข้าวด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะฟังจากเสียงแล้วเขาเชื่อจริงๆ ว่าวาเลนไทน์มีลีลารักเด็ดสะระตี่จนมัดใจลูกชายเขาได้อยู่หมัด แต่ไหนแต่ไรแล้วไอไม่ใช่ผู้ชายที่หลงใครหัวปักหัวปำง่ายๆ ขนาดนานะซึ่งเป็นอดีตภรรยายังไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนี้กับไอเลย ไทน์เป็นคนแรกและเอจิคิดว่าคงยากที่ไอจะเจอใครเหมือนไทน์อีกบนโลกใบนี้

“แล้วนี่ยังนอนอยู่เหรอ?” เอจิถามขึ้นถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่ในใจแล้วก็ตาม

“ครับ...เอ่อ พ่อ ผมว่าเตียงในห้องมันเริ่มจะ...มีเสียงแปลกๆ” ฮิคารินึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวนี้เตียงนอนที่ห้องเขากับไทน์ดูเหมือนจะส่งเสียงประท้วงเพราะถูกใช้งานหนักมากเกินไป

“โว้...นอนกับพื้นมั้ย? เตียงไหนๆ มันก็ทนไม่ไหวหรอก เล่นขย่มกันจะบ้านจะพังแบบนี้อ่ะ ไอหมอโรคจิตเอ๊ย”  ชายแก่พูดพลางถอนหายใจออกมาอย่างระอา ตรงกันข้ามกับฮิคาริที่หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง เตียงพังซื้อใหม่ซะก็สิ้นเรื่อง แต่ที่มาบอกเอจิเพราะอยากรู้ว่าตาแก่จะมีไอเดียอะไรดีๆ บ้างมั้ยเพราะมันก็จริงอย่างที่เอจิว่า เตียงไหนๆ มันก็คงทนไม่ไหว...

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

 

[Haruki : Good Morning ^3^]

ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่แสงแดดจากภายนอกส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบใบหน้าของเขา มือบางคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจดูความเคลื่อนไหวประจำวัน ข้อความจากรุ่นพี่ส่งมาหาเขาตั้งแต่ 2-3 ชั่วโมงก่อน ไทน์จับจ้องมันอยู่นานเพื่อคิดหาคำตอบที่เขาควรตอบไป เขาควรจะคุยกับรุ่นพี่ยังไงไม่ให้มันเกินเลยไปมากกว่าพี่น้อง ทำยังไงให้เขาทั้งคู่หยุดความสัมพันธ์ที่มันเกินเลยไปเล็กน้อยนี้ลงได้เสียที

[Valentine : อรุณสวัสดิ์ครับ ขอโทษที่ตอบช้านะครับรุ่นพี่ พอดีแฟนผมอยู่บ้านวันนี้]

ไทน์ตัดสินใจที่จะย้ำเตือนสติฮารุกิทุกครั้งที่พูดคุยกันด้วยการใช้คำว่า “แฟน” เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าเขากำลังให้ความหวังหรือเปิดโอกาสให้อีก

[Haruki : อ๋อครับ ไทนี่ทานอะไรหรือยัง? อย่าบอกว่าเพิ่งตื่น?]

[Valentine : เพิ่งตื่นครับ แหะๆ (_   _”) ]

[Haruki : เด็กขี้เกียจ]

หนุ่มหน้าหวานเผลอยิ้มออกมาเหมือนทุกครั้งที่สนทนากับฮารุกิ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้ทั้งที่ก็สรุปกับตัวเองไปแล้วแท้ๆ ว่าเพราะรุ่นพี่อ่อนโยน แต่มัน...เหมือนจะไม่ใช่แค่นั้น

[Hikari : I’m waiting, let’s have lunch (ลงมาทานข้าวครับ ชั้นรออยู่) ]

“เห?” ไทน์เกาแก้มตัวเองอย่างแปลกใจที่ไอส่งข้อความมาหาเขาทั้งที่อยู่ในบ้านเหมือนกัน แต่บางทีได้คุยกับไอทางนี้มันก็ให้ความรู้สึกแตกต่างดี

[Valentine : Come to bring me down, my hip is hurt. You bastard!! (ขึ้นมารับผมลงไปสิครับ ผมเจ็บสะโพก คนนิสัยไม่ดี]

[Hikari : I will do more if you don’t come here now (ชั้นจะทำมากกว่านั้นอีกถ้านายไม่ลงมา)]

ร่างบางหลับตาปี๋ก่อนจะทึ้งผมสีเงินของตัวเองอย่างหงุดหงิดแต่ก็ยอมคลืบคลานลงจากเตียงช้าๆ ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากแล้วไม่รู้ว่าเพราะแช่น้ำร้อนนานหรือเพราะไอนวดยาให้เขาหรือเปล่านะ? กลิ่นฉุนๆ ที่ติดจมูกอยู่นี่ก็น่าจะเป็นกลิ่นยาบรรเทาอาการปวดกล้ามเนื้อ

“ไอ!!!” เสียงหวานตะโกนเรียกชายหนุ่มที่น่าจะนั่งอยู่ในห้องรับแขกชั้นล่างเพราะเขาไม่อยากก้าวขาลงบันไดมาเอง ฮิคาริยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะยืนมองร่างบางของคนรักที่ปลายบันไดชั้นบน เอจิหรี่ตามองลูกชายตัวแสบของตัวเองอยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าจะคิดพิสดารเล่นอะไรบ้าๆ บอๆ กันอีกหรือเปล่า เฮ่อ!!

“ไอ...อุ้มหน่อย...อุ้มหน่อยยย” ไทน์ออดอ้อนชายหนุ่มรูปงามที่วันนี้ดูจะอารมณ์ดีมากเป็นพิเศษให้ขึ้นมารับเขาลงไป ร่างสูงกระดกคิ้วดกดำให้อีกฝ่ายแต่ก็ไม่เดินขึ้นไปหาเสียที

“เรียกที่รักก่อน” ฮิคาริยิ้มแป้นก่อนจะฮัมเพลงเบาๆ อย่างมีความสุขตรงกันข้ามกับไทน์ที่หน้าขึ้นสีแดงแปร๊ดทันที ถึงเขาจะเขินแต่เขาไม่ยอมให้ไอมาแกล้งเขาแบบนี้ได้หรอก

Da…Darling, I want you to hug me tightly, please come here (ที่รักครับ...ผมอยากให้คุณกอดผมแน่นๆ มาหาผมหน่อยนะครับ)ไทน์พูดก่อนจะแลบลิ้นให้ฮิคาริอย่างทะเล้น ร่างสูงหัวเราะออกมาพรืดหนึ่งพลางใช้นิ้วชี้ไปที่อีกฝ่ายเหมือนเป็นเชิงว่า “โดนแน่ๆ”

“เฮ่อ ยั่วกันไปยั่วกันมา วันๆ ไม่ต้องทำอะไรแล้วมั้ง ฟัดกันอย่างเดียว” เอจิบ่นพึมพำเบาๆ แต่เหมือนอยากให้ยูกิที่เดินมาเสิร์ฟน้ำชาให้เขาได้ยินด้วย สาวใช้ก้มหน้างุดอย่างเขินอายเพราะเธอเองอยู่ที่นี่มานานมากและรู้จักวาเลนไทน์ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน แรกๆ เด็กหนุ่มคนนี้ก็ยังดูใสซื่อบริสุทธิ์อยู่หรอก แต่ทำไมพออยู่กับคุณผู้ชายแล้วถึงกลายเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้

“เปิดเพลงเลยยูกิ” ชายแก่สั่งสาวใช้ให้ลุกไปเปิดเครื่องเล่น MP3 ในห้องเพราะรู้ว่าเดี๋ยวอีกสักครู่เสียงไม่พึงประสงค์ก็จะดังขึ้นจากชั้นบนอีก...

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น