`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

One Chapter 18 : Show me your love (P.III)

ชื่อตอน : One Chapter 18 : Show me your love (P.III)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 886

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2558 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 18 : Show me your love (P.III)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 18

Show me your love

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1602934870-member.jpg

 

ไทน์ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นอย่างผิดปกติ อาจเป็นเพราะความอบอุ่นจากร่างกายของคนข้างๆ ที่ยังคงโอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขนแน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาขโมยไป

“ไอ...ผมรักไอนะ” ร่างบางพูดก่อนจะแอบหอมแก้มขาวใสของชายตรงหน้าอย่างฉวยโอกาส แต่ริมฝีปากสีแดงสดของฮิคาริที่คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยทำให้ไทน์มุ่ยหน้าอย่างขัดใจขณะที่ถูกอีกฝ่ายหอมแก้มฟอดใหญ่หลายฟอด

“รักทายเหมือนกันครับ” ฮิคาริกระซิบเบาๆ ข้างๆ หูอีกฝ่ายก่อนจะเลียมันอย่างหมั่นเขี้ยว ไทน์ดิ้นไปมาเพื่อหลุดออกจากอ้อมกอดของชายตรงหน้าทันทีเมื่อรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายว่ากำลังจะถูกลวนลาม มือบางดันริมฝีปากให้ออกห่างจากใบหน้าของตัวเองเมื่อชายหนุ่มผิวสีหิมะพยายามจะจูบเขา

“ผมไปอาบน้ำดีกว่า” ไทน์รีบกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็วเพราะใครๆ ก็รู้ว่าตอนเช้าน่ะ บางส่วนของร่างกายผู้ชายมันมักจะคึกคักมากเป็นพิเศษ แล้วเช้านี้...ของไอก็ดูจะสดใสร่าเริงแต่เช้า ขืนอยู่นานกว่านั้นมีหวังโดนเขมือบอีกแน่ๆ บรึ๋ย

“โอ๊ย!” ร่างบางส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทันทีเมื่อทิ้งน้ำหนักลงบนพื้น ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจากบั้นเอวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวทำให้เขาหันขวับไปมองบุคคลเดียวที่มอบความทรมานนี้ให้เขาอย่างโกรธเคือง ฮิคาริที่ทำเป็นมองไม่เห็นตาขวางๆ ของไทน์ที่ส่งรังสีอำมหิตมาทางเขา พลางฮัมเพลงเบาๆ อย่างเป็นสุข

“ไอ!! ผมเดินไม่ไหวแล้ว ไอมาอุ้มผมเลยนะ!!” ไทน์โวยวายใส่ผู้ชายที่เอาแต่ลอยหน้าลอยตาเหมือนจะไม่อยากรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำ

“จ้ะๆๆ ที่รัก” ร่างสูงพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรวันนี้ดูเปล่งปลั่งสดใสจนไทน์ต้องเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจขณะถูกอุ้มไปอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก เมื่อวานยังดูเหนื่อยๆ เครียดๆ อยู่เลย ทำไมวันนี้ต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้ล่ะ?

“ยิ้มอะไรอ่ะครับ” หนุ่มผมเงินที่เก็บความสงสัยเอาไว้ไม่อยู่ถามอีกฝ่ายที่ยังคงยิ้มแป้นอย่างผิดวิสัย

“ป่าวครับ...แค่รู้สึกเหมือน...ได้ของรักคืน” ฮิคาริกรอกตาไปมาครั้งหนึ่งระหว่างกำลังใช้ความคิด ก่อนหน้านี้ไทน์มีเพื่อนและสนุกสนานกับการใช้ชีวิตกับสังคมใหม่ในมหาวิทยาลัยมากจนลืมสนใจเขาไปเลย ไหนจะมีทั้งฮารุกิ ทั้งเพ่ยหลิง ผลัดกันมาจุ้นจ้านวุ่นวายหัวใจของหนุ่มหน้าหวานอยู่เสมอ แต่เมื่อวานนี้ไทน์ก็ทำให้เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนเดียวที่ไทน์ใส่ใจความรู้สึกมากที่สุด เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขารู้สึกว่าไทน์ไม่ได้มองผู้ชายคนไหน และมีเพียงเขาอยู่ในหัวใจมาตลอดแค่คนเดียวเท่านั้น

“หา?” ร่างบางเอียงคอมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง ไม่เข้าใจกับคำตอบของอีกฝ่าย ของรักอะไรกัน? ไอทำของหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

“ไม่มีอะไรหรอกครับ นายก็เป็นของชั้นมาตลอดนั่นแหละ” ชายหนุ่มผิวสีหิมะตอบพลางยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความสุข ฮารุกิเองก็ดูจะไม่ใช่ศัตรูหัวใจที่น่ารำคาญแต่ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะยอมอ่อนข้อให้ง่ายๆ เหมือนกัน เด็กหนุ่มคนนั้นมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดให้คนสนใจในตัวเขา และไทน์ก็ดูจะหลงเสน่ห์นั้นด้วย

“ไอครับ...ผมรู้นะว่าไออ่ะ ขี้หึง แต่ว่า...ผมกับรุ่นพี่อ่ะครับ มันไม่มีอะไรจริงๆ แล้วผมก็...แค่รู้สึกดี แค่รู้สึกดีเฉยๆ ไม่ได้ชอบ ไม่ได้รัก เพราะเวลาอยู่กับเขา...ผม...รู้สึกเหมือนมีไออยู่ใกล้ๆ” ไทน์พูดระหว่างที่นอนเล่นอยู่ในอ่างอาบน้ำให้ฮิคาริช่วยถูหลังให้ เขาก็นั่งถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าตกลงแล้วเขาชอบรุ่นพี่แบบที่ไอบอกรึเปล่า แต่ทุกครั้งที่ใช้เวลาอยู่กับผู้ชายคนนั้นไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะไม่คิดถึงไอ ไทน์จึงสรุปกับตัวเองว่าความจริงแล้วเขาแค่รู้สึกถูกใจรุ่นพี่เพราะรุ่นพี่อ่อนโยนคล้ายกับคนรักของตัวเองมากก็เท่านั้นเอง

“ฮารุกิเป็นผู้ชายที่ดี แต่เขาในตอนนี้...ยังไม่พร้อมจะดูแลนาย” ฮิคาริพูดช้าๆ พลางนึกไปถึงชายหนุ่มผมทองใบหน้าหล่อบาดหัวใจคนนั้น ฮารุกิเป็นคนจริงจัง และจากสายตาของเขาฮิคาริบอกได้เลยว่าหมอนั่นคงยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่ เรื่องที่อยากจะได้ไทน์ไปครอบครอง เพียงแต่ในตอนนี้ยังไม่สามารถหาอะไรมาสู้กับผู้ชายที่แทบจะมีพร้อมทุกอย่างอย่างเขาได้ ความอ่อนโยนเป็นสิ่งที่เอาชนะหัวใจของไทน์ได้ง่ายที่สุด แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้เขากับไทน์รักกันมาจนถึงวันนี้

“ไอหมายความว่ายังไงอ่ะครับ?” ไทน์หันหลังกลับมาสบตากับชายหนุ่มที่ตอนนี้เปลี่ยนอิริยาบทมาเป็นโอบกอดเขาจากด้านหลังแทน หลายครั้งแล้วที่ไอทำเหมือนว่าเขาชอบรุ่นพี่ฮารุกิ และจะยอมเปิดทางให้ถ้าเป็นผู้ชายคนนี้ เขาไม่เข้าใจไอเลย

“ก็ถ้าชั้นต้องเสียนายให้ใครจริงๆ คงเป็นผู้ชายคนนี้คนเดียวที่ชั้นจะยอม” ชายหนุ่มผิวสีหิมะพูดพลางลูบไล้ใบหน้าขาวใสของไทน์อย่างทะนุถนอม ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คนอย่างเขาต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเขาคงไม่ยอมยกไทน์ให้ใครง่ายๆ แต่เมื่อไหร่ที่หัวใจของไทน์ไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป เมื่อนั้นเขาจะยอมปล่อยมือให้ไทน์ได้ทำตามใจปรารถนา

“ไออย่าพูดแบบนี้สิครับ ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่มีอะไร ผมรักไอคนเดียว” ไทน์ทำหน้าเศร้าทันทีเมื่อได้ยินคำพูดจากปากอีกฝ่าย เขาเข้าใจดีว่าทำไมไอถึงพูดจาแบบนี้ออกมา ตั้งแต่แรกแล้วที่ผู้ชายมาดนิ่งคนนี้เอาแต่วิ่งหนีความรักของเขาเพราะไม่เคยเชื่อเลยว่าเขารักไอจริงๆ ไม่ใช่แค่ความรู้สึกฉาบฉวยชั่วคราว หรือแค่ความหวั่นไหวอะไรก็แล้วแต่ จนถึงตอนนี้เขาคิดว่าไอเองก็ยังไม่ได้เชื่อมั่น 100% ว่าเขารักไอแบบที่ไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว

“ครับ” ฮิคาริยิ้มบางๆ ออกมาก่อนจะพลิกตัวไทน์ให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา บรรจงประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากบางสวยสีหวานของคนรัก ไทน์หลับตาพริ้มรับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากริมฝีปากไปทั่วร่างกาย มือบางขยุ้มผมนุ่มสีนิลเบาๆ อย่างเคลิบเคลิ้มก่อนจะต้องขมวดคิ้วมุ่นเพราะมือใหญ่ที่อยู่ไม่สุขของอีกฝ่ายเริ่มจะไม่อยู่ในที่ที่มันควรอยู่

“ไม่เอา...” ร่างบางส่งเสียงประท้วงทันทีเมื่อจู่ๆ อวัยวะสำคัญก็ถูกฮิคาริกอบกุมเอาไว้ มือบางรีบผลักร่างอีกฝ่ายให้ออกไปจากรัศมีแต่ขาเรียวกลับอ้าออกเล็กน้อยเพื่อให้คนรักปรนนิบัติตัวเองได้อย่างถนัดมือมากขึ้น ฮิคาริยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะดึงตัวร่างบอบบางเข้ามากอดไว้จากด้านหลังอีกครั้งพร้อมกับเกยคางไว้บนไหล่บาง จูบพรมสลับกับแทะเล็มลำคอขาวเย้ายวนใจเบาๆ อย่างหลงใหล

“ไอ เมื่อคืน...ยังไม่พอ...อีกเหรอครับ...อื้อออ” ไทน์หลับตาปี๋พลางคว้าเอาข้อมือแกร่งของอีกฝ่ายที่ขยับขึ้นลงอยู่ที่หว่างขาของตัวเองให้ผ่อนความเร็วลงเล็กน้อยเพราะตอนนี้เขาแทบจะหายใจไม่ทันอยู่แล้ว การรับมือกับตาแก่จอมลามกแต่เช้าแบบนี้มันทำเอาร่างกายที่ยังไม่ตื่นดีของเขาแทบจะรับไม่ไหว

“นายยั่วชั้น” ฮิคาริกระซิบเสียงหวานหยดที่ไทน์รู้ดีว่าเขาไม่มีทางรอดพ้นเงื้อมมือปีศาจกระชากพรหมจรรย์ตนนี้แน่นอน ร่างบางดิ้นขลุกขลักเล็กน้อยเพราะของแข็งที่ดุนดันอยู่ที่บั้นท้ายของตัวเองมันทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวขณะที่ความเป็นชายก็ถูกรุกรานโดยมือแกร่งไม่หยุด เสียงครางกระเส่าเริ่มดังสะท้อนในห้องน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางต้องกัดริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นเพราะอับอายเหลือเกิน

“ไอ...งืมมม” ไทน์เปลี่ยนมาใช้มือบางเกาะที่ขอบอ่างอาบน้ำแทนเมื่อแท่งเนื้อร้อนๆ ของอีกฝ่ายถูกดันผ่านเข้ามาในร่างกายของตัวเองอย่างง่ายดาย ร่างบางเบิกตากลมโตสีเทาของตัวเองทันทีเมื่อการเคลื่อนไหวเริ่มขึ้นอย่างดุเดือดและความเสียวกระสันก็กล่าวทักทายร่างกายอย่างรวดเร็ว

“อื้ออ ช้าๆ หน่อย” ไทน์บ่นปอดแปดระหว่างพยายามเคลื่อนตัวหนีสัมผัสจากฮิคาริที่เหมือนอดอยากมาหลายวันทั้งที่เมื่อคืนก็จัดหนักไปเต็มเหนี่ยวแล้ว สะโพกมนขยับรับแรงกระแทกจากอีกฝ่ายที่ถึงแม้มันช้าแต่ก็หนักหน่วงจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น ผิวกายที่ปกติจะขาวนวลผ่องตอนนี้กลับระเรื่อด้วยสีเลือดที่ถูกสูบฉีดอย่างรวดเร็วไปทั่วร่าง

“อยู่นิ่งๆ สิครับ เดี๋ยวลื่น” ฮิคาริที่ต้องคอยคว้าเอาร่างบอบบางของคนรักเอาไว้เริ่มบ่นออกมาบ้างเหมือนกันเพราะไทน์เอาแต่ดิ้นหนีทั้งที่ร่างกายก็ยินดีรับทุกการเคลื่อนไหวของเขาแถมยังครางเสียงหวานขนาดนี้จะปฏิเสธว่าไม่ชอบอีกงั้นเหรอ? เมื่ออีกฝ่ายยังรั้นร่างสูงจึงจัดการกดร่างบางให้ชิดกับขอบอ่างและโอบกอดไว้อย่างรักใคร่ สะโพกแกร่งก็ยังไม่หยุดทำหน้าที่ของมันอย่างขยันขันแข็งจนไทน์แทบจะยันตัวเองไว้ไม่อยู่ การมีอะไรกันในอ่างน้ำอุ่นๆ ทำให้ความเจ็บปวดไม่แวะมาทักทายร่างบอบบางของไทน์เลยแม้แต่น้อย เกมรักครั้งนี้จึงมีเพียงความวาบหวามเกินจะหักห้ามใจเท่านั้น

“อาาา...สุด...ยอด...งืออ” ไทน์ครางออกมาด้วยความสุขสมระหว่างที่มือบางก็เกาะขอบอ่างเอาไว้แน่นโดยมีฮิคาริประคองกอดไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างบางกระแทกกับอ่างน้ำ มือใหญ่ที่โอบเขาไว้แนบอกมันทำให้ไทน์รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ไอทะนุถนอมเขาเสมอไม่ว่าจะเวลาไหนๆ มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า...เป็นคนที่ไอต้องการและหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกใบนี้

“อย่ายั่วนักได้มั้ยหืม?” ร่างสูดที่ขบฟันกรอดๆ เค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบากก่อนจะเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างรุนแรงจนไทน์กรีดร้องลั่น มือบางที่ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะยันตัวเองไว้ได้อีกแล้วเปลี่ยนมากุมมือใหญ่ของคนรักเอาไว้แน่นแทน ฮิคาริจึงต้องใช้มืออีกข้างช่วยจับขอบอ่างเอาไว้ระหว่างที่คนตัวเล็กดิ้นพราดๆ อย่างทรมานอยู่ในอ้อมอกของเขา

“ฮึก...อื้ออ อ๊ะ...” ร่างบางกัดริมฝีปากแน่นขณะที่ถูกอีกฝ่ายบุกรุกร่างกายอย่างไม่ปราณี ความอึดอัดผสมผสานกับความสุขสมเพิ่มสูงจนจุกแน่นอยู่ที่อก ไทน์หอบหายใจถี่รัวไม่ต่างจากชายหนุ่มที่โอบรัดเขาไว้แน่น ลมหายใจร้อนผ่าวของฮิคาริเป่ารดลำคอขาวของคนรักทำเอาร่างบอบบางขึ้นสีแดงระเรื่อไปทั้งตัวอย่างตื่นเต้น การเคลื่อนไหวที่เพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยของไทน์เต้นเร่าไม่หยุด ช่องทางรักที่ถูกเสียดสีจนแทบลุกเป็นไฟกำลังจะแผดเผาร่างบอบบางให้มอดไหม้ไปด้วยไฟรักร้อนระอุ

“อา...ทาย...” ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะครางออกมาเมื่อร่างกายของอีกฝ่ายยังบีบรัดแท่งเนื้อของเขาแน่นราวกับโหยหามันอยู่ตลอด ความสุขที่ร่างบอบบางมอบให้เขาไม่เคยลดน้อยลงเลยไม่ว่าจะสัมผัสมันกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เสียงร้องครางที่อีกฝ่ายไม่ได้จงใจจะให้มันเล็ดลอดออกจากริมฝีปากนั่นยิ่งทำให้ความเสียวสะท้านพุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย ดวงตาสีนิลหลับลงเพื่อซึมซาบทุกๆ ความสุขจากโพรงอุ่นของคนรัก เขายังไม่อยากหยุดมันตอนนี้เลย แต่ร่างกายของไทน์ไม่ได้แข็งแกร่งสมชายชาตรีเหมือนเขา เพราะฉะนั้นคงถึงเวลาต้องจบเกมนี้เสียที

“ฮ้าาา...ไอ...งือออ” ไทน์ร้องลั่นจนน้ำใสๆ ไหลซึมอยู่ที่ขอบตาเมื่อสะโพกแกร่งขยับเข้าออกอย่างเร่าร้อนรุนแรง ในขณะที่ร่างกายบอบบางของเขาก็ขยับรับสัมผัสนั้นอย่างดุเดือดเช่นกัน เพราะร่วมรักกันมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ไทน์จึงรู้ดีว่าอีกไม่นานนี้ไอจะพาเขาไปสู่สรวงสวรรค์ด้วยกัน...

“อ๊า...ไอ...ไม่ไหว....อ๊ะ...ซี้ดดด” ร่างบางครางไม่เป็นภาษาก่อนจะเกร็งตัวและปลดปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมๆกับที่ของเหลวอุ่นๆก็ถูกปลดปล่อยเข้าสู่ร่างกายของตัวเองเช่นกัน ไทน์หอบหายใจอย่างรุนแรงขณะทิ้งร่างอ่อนปวกเปียกของตัวเองไว้ในอ้อมแขนของฮิคาริ ร่างสูงยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้มลงหอมแก้มอีกฝ่ายอย่างรักใคร่

“ง่วงอ่ะ...” ไทน์พึมพำออกมาเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายพาเขาขึ้นจากอ่างน้ำแล้วและกำลังช่วยเช็ดตัวให้แห้ง ฮิคาริหัวเราะในลำคอก่อนจะสวมเสื้อผ้าให้กับหนุ่มน้อยอย่างรวดเร็วเพราะดูจากดวงตาสีเทาที่ลืมเพียงครึ่งเดียวนี้ท่าทางไทน์จะง่วงจริงๆ และขืนปล่อยไว้นานคงได้ยืนหลับอยู่ตรงนี้

ฮิคาริทิ้งตัวลงเคียงข้างคนรักหลังจากจัดการห่มผ้าให้ร่างบางที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว ดวงตาสีนิลจับจ้องใบหน้าหล่อหวานของไทน์อย่างหลงใหลพลางส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความบ้าบอของตัวเอง ตั้งแต่เจอหนุ่มน้อยคนนี้เขาก็กลายเป็นผู้ชายลามกที่วันๆ อยู่ใกล้ไทน์ไม่ได้จะจับกด จับกดท่าเดียว แถมยังขี้หึงจนเขายังรับตัวเองไม่ได้ ไร้เหตุผลแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าความรักมันจะทำให้เขาเป็นได้ถึงขนาดนี้

Ai sama” ไทน์ละเมอคำๆ เดิมที่ฮิคาริมักได้ยินมันเป็นประจำจนชินหูเสียแล้ว ทำไมไทน์ถึงได้เรียกเขาแบบนี้ทั้งที่เจ้าตัวจำเหตุการณ์อะไรเมื่อ 10 ปีก่อนไม่ได้เลย

I love you” ร่างบางงึมงำในลำคอแต่ชายหนุ่มที่นั่งพิงหลังอยู่ข้างกายก็ได้ยินมันชัดเจน ถ้าความรัก มันทำให้ความเป็นผู้ใหญ่ของเขาหายไป และทำให้ตัวเขากลายเป็นคนแบบที่ตัวเองไม่เคยอยากเป็น แต่ถ้าแลกกับความสุขเวลาได้ยินคำๆ นี้จากปากของวาเลนไทน์...ฮิคาริก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องเสียหายอะไร

I love you too” ร่างสูงกระซิบเบาๆ ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปบนแก้มนุ่มของร่างบางแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ไทน์ขมวดคิ้วโก่งเล็กน้อย แขนเรียวปัดป่ายไปมาเพื่อควานหาหมอนข้างมีชีวิตของตัวเอง เมื่อพบเป้าหมายก็รีบซุกใบหน้าลงกับท่อนขาแกร่งทันทีก่อนจะกลับไปนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายใจเหมือนเดิม

“จะทำให้รัก ให้หลงไปถึงไหนหืม? ชั้นจะเป็นบ้าเพราะรักนายแล้วนะ” ฮิคาริค่อยๆ เคลื่อนตัวลงนอนเคียงข้างกับคนรักที่ขยับตัวเล็กน้อยอย่างรู้งานจนสุดท้ายแล้วก็ซบลงบนอกอุ่นของอีกฝ่ายอย่างเป็นสุข และเพราะวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่เขาได้พักหน้าที่จากการเป็นคุณหมอประจำโรงพยาบาลเอกชน และไทน์เองก็ไม่มีกิจกรรมใดๆ ที่มหาวิทยาลัย หวังว่าจะได้ใช้เวลาดีๆ แบบนี้ด้วยกันอย่างคุ้มค่า...

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น