ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตัวอย่าง. Mini Novel

ชื่อตอน : ตัวอย่าง. Mini Novel

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 12:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตัวอย่าง. Mini Novel
แบบอักษร

Mini Novel

สิงฆ์ & เมียร์แคต

 

...บางครั้งพรหมลิขิตอาจจะขีดกำหนดมาให้เขาคู่กับเด็กคนนี้ก็เป็นได้ เพียงแต่ในเวลานั้นเขาไม่ได้มีความสนใจในตัวของผู้ชายด้วยกัน ไม่สิ... เขาแค่ยังไม่รู้จักชื่อเล่นของคนรักของตัวเองก็เท่านั้น...

 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่สิงฆ์จะใช้ชีวิตนักศึกษาปีสามและโยนฉายา ‘พี่ว้ากโลจิสฯ’ ทิ้งไป อีกสี่เดือนต่อจากนี้เขาจะกลับมาในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยฑิวากรณ์ คณะโลจิสติกส์ สาขาการจัดการโลจิสติกส์ ปีสี่

“กูเจออะไรน่าสนใจด้วยว่ะสิงฆ์”

ฟ้า เพื่อนสาวเพียงคนในกลุ่มพี่ว้ากพูดยิ้มๆก่อนส่งอัลบั้มรูปเก่าๆให้กับเขา สิงฆ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วรับมันมาวางลงบนโต๊ะ ตอนนี้พวกเขาในกลุ่มพี่ว้ากกำลังเก็บของที่ไม่จำเป็นออกจากห้องรวม ปีหน้าห้องนี้ต้องส่งต่อให้กับพี่ว้ากรุ่นต่อไป ดังนั้น ของอะไรที่ไม่สำคัญหรือเป็นของของพวกเขาเอง ต้องเก็บออกไปให้หมด จะได้ไม่ลำบากรุ่นน้องมาเคลียร์ห้องทีหลัง

“เจอกันปีสี่พวกมึง”

สิงฆ์บอกลาเพื่อนๆที่ทยอยออกจากห้อง ไพ่ แฮมและอิ๊กที่อยู่กลุ่มเดียวกัน โบกมือลาสิงฆ์แล้วพากันออกไปจนกระทั่งในห้องมีแค่สิงฆ์คนเดียว ร่างสูงเดินไปปิดประตูแล้วกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ของตนเอง ขาแข็งแรงยกขึ้นไขว่ห้างพอให้นั่งสบายๆ มือหนาหยิบอัลบั้มรูปเก่าๆที่ฟ้าส่งมาให้มาวางลงบนต้นขาก่อนจะเปิดมัน

ภาพแรกเป็นเพียงกระดาษสีขาวกึ่งเก่ากึ่งใหม่ที่เขียนว่า ‘TIVAKORN OPEN HOUSE in 201X by *B.B.A (Logistics Management)’ สอดเป็นภาพแรกหรือเป็นภาพเปิดของอัลบั้ม ซึ่งภาพนี้เรียกรอยยิ้มให้กับเจ้าตัวรวมถึงความทรงจำต่างๆที่ถูกทับถมจนลืมไปแล้ว งานนี้เป็นงานโอเพ่นเฮาส์ของมหาลัยฑิวากรณ์ ทางมหาลัยได้เปิดให้เหล่าน้องๆมอหกตามโรงเรียนต่างๆได้เข้ามาเยี่ยมชมและเดินดูคณะที่ตนสนใจ

สิงฆ์เปิดดูรูปที่สอง รูปนี้เป็นซุ้มของคณะ ถ้าจำไม่ผิดภาพนี้ถ่ายโดยช่างภาพประจำคณะ ซึ่งชื่ออะไรหน้าตาแบบไหนเขาก็จำไม่ได้แล้วด้วยสิ ขอสารภาพว่าตั้งแต่มีน้องเข้ามาในชีวิต ในหัวเขามีแต่ภาพความทรงจำของเมียร์แคตอย่างเดียว สิงฆ์เปิดดูภาพไปเรื่อยๆจนกระทั่งกลางๆอัลบั้ม

“เรื่องจริงหรอวะ”

เขาพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ภาพที่เขาเห็นคือภาพของเด็กผู้ชายคนหนึ่งในชุดนักเรียนชาย เสื้อคอปกสีขาวแขนสั้นทับด้วยกางเกงขาสั้นสีดำ ใต้รักแร้มีกระเป๋านักเรียนจาค็อปแบนๆหนีบอยู่ รอยยิ้มของเด็กคนนี้เหมือนกับคนรักของเขา มือหนาดึงรูปออกมาเพื่อดูชัดๆ สายตาคมจับจ้องไปที่หน้าของเด็กคนนี้ คิ้วเอย ตาเอย จมูกเอย ปากเอย ไม่ผิดแน่ๆ

“นี่เมียกูนี่...”

ใช่ เด็กผู้ชายในภาพคือเมียร์แคตวัยมอหก น้องกำลังยิ้มแย้มอยู่กับธาม รุ่นพี่ของพวกเขา สิงฆ์วางรูปในมือลงบนโต๊ะแล้วเปิดดูรูปใหม่ ในภาพยังคงเป็นเมียร์แคตที่ยิ้มแย้มกับรุ่นพี่ของเขา ใกล้ๆมีปาล์มเพื่อนของแคตติดมาด้วย สิงฆ์ดึงรูปออกมาวางบนโต๊ะอีกใบและไม่ว่าภายไหนต่อจากสองใบแรกที่ดึงออก...ล้วนมีเมียร์แคตทุกรูป!

นี่ไอ้คนถ่ายมันคิดไม่ซื่อกับเมียเขาหรอวะ? หลังจากดูรูปจนหมดอัลบั้มและดึงรูปที่มีเมียร์แคตออกมาเกือบหมดอัลบั้ม สิงฆ์ได้เกิดคำถามขึ้นในใจ ทั้งที่เขาอยู่ในซุ้มนั้นแท้ๆ ทำไม...ทำไมไอ้ช่างภาพคนนี้ถึงไม่ถ่ายเขาวะ?! แล้วทำไมเขาถึงไม่เจอน้อง?! ด้วยความสงสัย สิงฆ์เลยลุกไปรื้อหาอัลบั้มอื่นๆอีก เขามั่นใจว่ามันต้องมีต่อและมีจริงๆ ในอัลบั้มนี้ถูกซ่อนอยู่ในตู้เหล็ก ซึ่งเป็นตู้ที่ไม่ได้ใช้ส่วนในเท่าไหร่ พวกเขาใช้มันเป็นที่พิงของเท่านั้น

อัลบั้มรูปที่สองยังอัดแน่นไปด้วยรูปของเมียร์แคต จนในที่สุดก็มีรูปของเขาสักที สิงฆ์ตั้งใจดูรูปอย่างละเอียดรวมถึงดึงรูปของเมียร์แคตออกไปเหมือนเดิม ก็นะ รูปเมียสมัยมอหกน่ารักขนาดนี้ ใครจะไม่อยากเก็บล่ะ?

“ห่า ทำไมกูจำน้องไม่ได้วะ”

พอถึงรูปที่สิงฆ์ยืนคุยกับเมียร์แคต ความสงสัยก็เกิดขึ้นมาอีกว่า ทำไมเขาถึงจำเมียร์แคตไม่ได้? คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน สายตาจับจ้องรูปเขากับเมียร์แคตเขม็ง คิดสิคิด คิดสิไอ้สิงฆ์! แต่ไม่ว่าเขาจะใช้ความพยายามในการคิดยังไง เขาก็คิดไม่ออกเลยจริงๆ สุดท้ายสิงฆ์ก็จำใจปล่อยวางแล้วเอารูปทั้งหมดใส่กระเป๋าสะพายของตัวเอง อันไหนที่เขาไม่เอาก็เอาไปใส่ตู้เหล็กตามเดิม เขาเดินกลับมาที่โต๊ะหยิบกระเป๋าสะพายบ่าก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง

...ลาก่อนปีสาม...

และลาก่อนห้องสวนสัตว์ แหล่งมั่วสุมของกลุ่มพี่ว้ากรุ่นเก่า ต่อไปรุ่นใหม่ที่จะมาหวังว่าจะดูแลห้องนี้เหมือนที่พวกเขาดูล่ะ สิงฆ์ยิ้มให้ห้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนปิดแอร์ปิดไฟแล้วออกจากห้อง ป้ายกระดาษที่เขียนว่า ‘ห้องสวนสัตว์’ ถูกดึงออกแล้วถือลงไปด้วย

“พี่ทำไรอยู่อ่ะ โคตรจะนานเลย”

พอลงมาถึงยังไม่ทันจะเดินไปหาคนรักที่รถ เสียงงอนปนเคืองของเมียร์แคตก็ดังมาพร้อมสีหน้ามุ่ยๆ สิงฆ์หัวเราะก่อนจะก้าวยาวๆไปหาแล้วรวบตัวมากอดแนบอก หอมหัวทุยย้ำๆจนเจ้าของหัวงุนงง

“รักเราว่ะ กลับหอกันครับ”

ผละออกแล้วจับมือคนรักพาเดินไปมาที่ เมียร์แคตยกมือเกาหัวงงๆ บอกตามตรงว่าตามพี่สิงฆ์ไม่ทัน...

หลังจากกลับมาถึงหอพัก อาบน้ำเปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็พากันนอนดูเน็ตฟลิกซ์ที่ห้องนั่งเล่น ร่างเพรียวนั่งชันเข่าบนโซฟา มือซ้ายถือถุงเลย์ มือขวาจกเข้าปาก ตาเรียวรีจับจ้องไปที่จอทีวีซึ่งมันกำลังฉายภาพหนังที่เขาดูอยู่ ส่วนสิงฆ์นั่งเท้าศอกพาดไปกับพนักพิง มือค้ำแก้ม สายตามองเสี้ยวหน้าน้องอย่างใช้ความคิด

เขาเจอกับน้องแล้วจริงๆน่ะหรอ? แม้เขาจะมีหลักฐานแต่ยังไงก็จำไม่ได้จริงๆ เมียร์แคตรู้สึกได้ว่าคนรักกำลังจ้องตัวเองอยู่ เขาเลยหันไปมองพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“อยากเป็นเมียแล้วหรอถึงมองผมแบบนั้นอ่ะ?”

หัวเราะคิกคักจนสิงฆ์มันเขี้ยวรีบดึงคนรักเข้ามากอดแล้วฟัดแก้มนิ่มแรงๆจนปากบางยับยู่ เมียร์แคตหัวเราะแล้วตบตีคนรักรัวๆหลังมันฝรั่งทอดในถุงหกเล็กน้อย

“ทำไมพี่จำเราไม่ได้อ่ะ ทั้งที่เราเคยเจอกันมาก่อน”

สิงฆ์พูดออกไปแล้วอ้าปากรับมันฝรั่งตกพื้นที่น้องป้อน จะไม่กินก็ยังไงอยู่... ป้อนมาขนาดนี้มันก็ต้องรับแล้วไหมล่ะครับ?

“เจอบ้าเจอบออะไร เมากาวหรอพี่”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนเอนพิงพนัก ยกขาขึ้นก่ายทับขาแข็งแรงของคนรัก สิงฆ์โน้มหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะหอมแก้มน้องแล้วจูบที่ริมฝีปากบางเก็บเศษมันฝรั่งทอดอย่างแผ่วเบา

“พี่มีหลักฐาน”

พูดแค่นั้นก่อนจับขาน้องยกออกแล้วลุกเข้าห้องไป เมียร์แคตมองตามด้วยความสงสัยก่อนหันกลับมองจอตามเดิม รอไม่นาน ไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ ร่างสูงของสิงฆ์ก็กลับออกมาพร้อมรูปเกือบปึกในมือ สิงฆ์นั่งลงข้างคนรักก่อนส่งรูปทั้งหมดให้ดู ถุงเลย์ถูกวางลงบนโต๊ะกลาง มือเรียวรับปึกรูปไปดู

“ทำไมเราใส่ชุดนักเรียนชายน่ารักจังอ่ะ”

ถามยิ้มๆก่อนดึงตัวคนรักให้เข้ามานอนพิงอกกว้าง เมียร์แคตไม่ขัดซ้ำยังทิ้งน้ำหนักตัวลงไปเต็มที่ รูปถ่ายพวกนี้ถูกถ่ายไว้ตอนเมียร์แคตมางานโอเพ่นเฮาส์ มือเรียวเปลี่ยนรูปไปเรื่อยๆจนถึงรูปที่ทั้งสองยืนคุยกัน

“หา?! นี่ผมกับพี่เคยเจอกันแล้วหรอ?”

 

 

......................................................

ขอบคุณทุกคนที่รักเรื่องนี้และตัวละครทุกตัวโดยไม่แบ่งแยกชายหญิง

ขอบคุณจริงๆนะคะ ไว้เจอกันใหม่เน่ออ จ๊วบๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}