White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่7 ปีศาจในตัวเอง

ชื่อตอน : ตอนที่7 ปีศาจในตัวเอง

คำค้น : ชายาตัวร้าย นิยายวาย White hawk

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 ปีศาจในตัวเอง
แบบอักษร

"หุบปาก!!!พวกเจ้ายังไม่เข็ดใช่ไหม!?"ผมตะคอกใส่พวกเธออย่างเสียงดัง ทุกคนในห้องโถงหันมามองผมด้วยสีหน้าตกใจเป็นอย่างมาก 

"ซื่อหลานเจ้าเป็นอะไรไปรึ?"เสี่ยวเหว่ยเอ่ยขึ้นมาเเล้วมองมาที่ผม 

"หยางซื่อหลานนั้นเจ้าตะคอกใส่พวกนางได้อย่างไร เป็นคนที่ไร้มารยาทมากๆเลยนะหยางซื่อหลาน!"ท่านเเม่ต่อว่าผมเเต่ท่านได้ยินเสียงที่พวกนี้มันนินทาผมไหมล่ะ 

"สมเเล้วที่เป็นคนที่ทั้งเเคว้นรังเกลียดขนาดนี้เเม้เเต่บ่าวที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ยังไปหาเรื่องพวกนางอีก ช่างน่าขะ..."เฉินห้าวหนานจากที่เงียบไปนานก็เอ่ยขึ้นมาเเต่ต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงที่เเสดงถึงความโกรธเเล้วเสียใจเอ่ยขึ้นมา 

"เงียบซะ!!!พวกท่านจะไปรู้อะไรไม่เคยมีใครเข้าใจความรู้สึกข้าสักคน เหอะ!จะมีใครรู้บ้างไหมว่าคนที่ถูกคนทั่วเเคว้นรังเกลียดก็มีหัวใจเหมือนกัน ร้องไห้เป็นเหมือนกันอย่าลืมว่าข้าก็เป็นคนนะ พวกท่านไม่รู้หรอกว่าขนาดบ่าวในจวนทั้งหมดต่อว่าข้าอย่างกะหมูกะหมา เป็นไปได้ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่หรอกเเละข้าผิดมากรึไงที่รักใครสักคนข้าผิดด้วยงั้นเหรอ...."เอ่อใช่ครับผมฟิวขาดอีกเเล้ว ผมอยากจะรู้จริงๆซื่อหลานทนมาได้ยังไงจนถึงตอนนี้ ทุกคนรับฟังความรู้สึกของผมเงียบๆ 

"ซื่อหลาน..."ท่านพี่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบาเเต่ผมไม่สนใจ 

"หึ!พวกเจ้ากล้านินทาข้ามากเกินไปเเล้วนะ พวกเจ้ารู้ไม่ว่ากำลังเล่นกับใคร?"ผมเอ่ยเสียงเรียบเย็นๆ 

"มะ...มิกล้าเจ้าค่ะ!"สาวใช้ก้มหน้าก้มตาตัวสั่นด้วยความกลัว 

"ข้าสามารถทำทุกอย่างได้ยิ่งกว่าที่พวกเจ้ารู้อีกนะ ข้าก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะเเต่ไม่ว่าจะจวนไหนๆก็ไม่มีใครรับพวกเจ้าหรอกที่วันๆเอาเเต่นินทาผู้เป็นนายทั้งทีตัวเองเป็นบ่าว ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรับพวกเจ้าหรอก...อยากทำตัวเป็นพวกขยะสังคมที่ทีชีวิตอยู่ไปวันๆหายใจไปทิ้งๆ พวกเจ้าจะเเย่งอากาศคนอื่นหายใจจนคนอื่นเดือดร้อนเอานะ พวกเเย่งอากาศหายใจของผู้อื่น"ผมไม่รู้ว่าว่าเเรงไปไหมไม่รู้เหมือนกันดีนะเนี้ยที่ไม่ว่าเป็นภาษาบ้านเกิดไม่งั้นเเรงกว่านี้เเน่นอน 

"มันจะมากเกินไปเเล้วนะเจ้าค่ะคุณชาย"สาวใช้คนหนึ่งยืนขึ้นประชันหน้ากับผม 

"มันยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับขยะอย่างพวกเจ้า จุ๊ๆๆพวกต่ำไร้มารยาทก็ยังไร้มารยาทอยู่ดี"ผมเหยียดยิ้มอย่างดูถูก 

เพี้ยะ 

เสียงฝ่ามือที่กระทบบนใบหน้าสวยจนหันไปตามเเรงตบทันที ทุกคนเบิกตากว้างอุทานอย่างตกใจ 

"เจ้ากล้าดียังไงถึงตบหน้าว่าที่ชายาข้ากัน!?"เฉินห้าวหนานตะโกนออกมาเสียงดังเเต่ไม่ได้ทำให้สาวใช้คนนั้นหยุดเเต่อย่างใด 

'ห้ะ!มึงเรียกกูว่าที่ชายาเเล้วไอคนที่มันว่ากูเมื้อกี้หายไปไหนว่ะ'(มันใช่เวลามาคิดไหม-__-:ไรท์) 

"เจ้ากล้าตบข้ารึบข้าอีกข้างก็ได้นะ ขอตรงนี้เน้นๆนะ"ผมตบเเก้มข้างที่ยังไม่โดนตบเบาๆเป็นการท้า 

เพี้ยะ 

"ทำไมข้าจะไม่กล้า"สาวใช้เชิดหน้าขึ้นอย่างสูงกว่า ทุกคนกำลังวิ่งเข้ามาห้ามสาวใชัคนนั้นเเเต่กับตรงหยุดนิ่ง ภาพทุกอย่างหยุดนิ่งกับที่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆของผู้คนเหลือเพียงร่างบางกับสาวใช้กลุ่มหนึ่ง 

"เจ้ากำลังทำให้ตัวเองตายไวนะรู้รึป่าวเด็กน้อย หึ!"ร่างบางเเสยะยิ้ม 

"นะ...นี้มันอะไรกัน...ทะ...ทำไมทุกอย่างหยุดกับที่ล่ะ" 

"พวกเจ้าทำตัวเองเองนะข้าไม่เกี่ยว เตรียมตัวตายรึยังล่ะ"ร่างบางโผล่ไปอยู่ข้างหลังของสาวใช้เเล้วกระซิบใส่หูพวกนาง 

"ปะ...ปีศาจ"สาวใช้ทั้งกลุ่มสั่นเป็นเจ้าเข้า 

"ว้าาา...ข้ายังไม่ทำอะไรเลยนะพวกเจ้าจะกลัวข้าไปไยเล่า" 

ดวงตาของร่างบางค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเเดงฉานเหมือนเลือด มีปีกสีขาวค่อยๆงอกออกมาจากกลางหลัง ก่อนที่จะค่อยๆบินขึ้น 

พรึ่บ พรึ่บ 

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!"สาวใช้กรี๊ดร้องอย่างเสียงดัง 

"เตรียมตัวเเล้วรึยังจ้ะ"ร่างบางใช้ปีกฝาดใส่ตัวของสาวใช้คนตบร่างบางจนกระเด้นไปโดนมีดเเล้วทะลุจากด้านหลังมายันด้านหน้า สาวใช้กระอักเลือดก่อนที่จะหมดลมหายใจไปต่อหน้าร่างบางเเละเพื่อนสาวใช้ที่เหลือมองภาพนั้นโดยที่น้ำตาไหลอาบเเก้ม 

"เสียใจเหรอ?พวกเจ้าอยากไม่มีความรู้สึกพวกนี้อีกไหมล่ะให้ข้าช่วยดีไหม?"ไม่ทันที่พวกนางจะได้ตอบอะไรก็โดนร่างบางฆ่าไปทีล่ะคนอย่างสยดสยองทีล่ะคน 

หมับ 

สาวใช้ที่ตบหน้าผมอยู่ดีๆก็เงียบไปจนคนสวนเดินเข้ามาจับตัวก่อนที่จะรู้สึกตัว  

"กรี๊ดดดดดดด!!!!ข้าไม่เอาเเล้วข้าไม่อยากอยู่ที่นี้เเล้ว ปีศาจ!!!!"สาวใช้ทั้งกลุ่มเงยหน้ามองผมช้าๆก่อนที่จะกรีดร้องออกมาเเล้วทั้งกลุ่มก็วิ่งไม่เป็นทางออกจากจวนไป ทิ้งความสงสัยให้กับคนทั้งจวนเป็นอย่างมาก 

"ใครก็ได้อธิบายให้ข้ารู้ทีว่าพวกนางเป็นอะไร!?"ผมทำหน้างุนงงเอียงคออย่างสงสัยเเล้วหันไปมองท่านพ่อท่านเเม่ท่านพี่เเละเฉินห้าวหนานที่มองอย่างงุนงง ท่านพี่รีบเดินเข้ามาหาข้าทันที 

"ซื่อหลานเมื้อกี้ที่เจ้าเอียงคอด้วยความสงสัยเจ้าน่ารักมากเลยรู้ไหมน้องรักข้าาา"ท่านพี่กอดผมเเล้วหมุนไปมาตอนนี้ผมเวียนหัวมากเลยเเละยังงงทำไมพวกนางถึงมองเขาอย่างกลัวๆล่ะเเล้ว...ไม่ทันที่ร่างบางจะได้คิดต่อก็มีมือมาจับเเขนเขาเเล้วดึงเขาไปหา 

"อ้ะ!?" 

"ของข้า"กอดร่างบางเเน่น หน้าสวยของผมจมอยู่กับอกเเกร่งผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นทำไมนะเหรอ หน้าตอนนี้ผมเเดงไปหมดดวงใจน้อยๆของผมเต้นไม่เป็นจังหวะ หมอนี้อันตรายจริงๆ-////- 

O_O 

O๐O 

O-O 

"ซื่อหลานไม่ใช่ของเจ้า!เจ้าก็ไปนอนกกกับไอลูกขุนนางที่เห็นเเก่เงินของเจ้าไปสิ เจ้าก็ไปหาเฟยหลงของเจ้าสิ!!!"ท่านพี่เถียงเฉินห้าวหนาน 

"หลงเอ๋อร์ไม่ใช่คนเห็นเเก่เงินเขาเป็นคนดีข้ารักหลงเอ๋อร์" 

เเปล็บ! 

หัวใจของผมมันเจ็บขึ้นมา น่าเเปลกนะทั้งที่พึ่งเห็นหน้าครั้งเเรกเเท้ๆ จะเรียกว่า'รักเเรกพบ'งั้นเหรอ ไอเคนเอ้ยรักใครไม่รักดันรักพระเอกของเรื่องทั้งที่ตัวเองเป็นตัวร้ายเเท้ๆ ไม่มีวันสมหวังหรอกถ้าเเค่เเต่งงานเเล้วเห็นหน้ากันบ้างมันคงดีกว่าสินะถึงเเม้จะไม่ได้ครอบครองหัวใจขอเเค่ได้ร่างกายก็พอเเล้วล่ะ ความรักมันช่างหน้ากลัวจริงๆสินะ ถ้าเราเเยกคนรักออกจากกันมันก็คงเป็นเพราะจิตใจมีปีศาจในตัวเองสินะ...... 

 

 

ตายเเล้ววว!!!!!ลูกสาวฉันดันรักเเรกพบกับเฉินห้าวหนานซะงั้นเอาล่ะทีนี้ ลูกสาวฉันจะทำยังไงดีล่ะเรื่องความรักกับเรื่องช่วยเเผ่นดินจะยอมสละให้อันไหนกันล่ะทีนี้ ติดตามต่อไปด้วยนะคร้าาาาา สั้นไปหน่อยเเหะๆ 

ราตรีสวัสดิ์จร้า พรุ่งนี้อย่าตื่นสายกันล่ะต้องไปโรงเรียนนะ^^ 

TrueMoney Wallet : 0617375567 (ให้หรือไม่ให้แล้วแต่เลยจ้าไม่ต้องมากก็ได้ถ้าใครจะให้แค่5บาท1บาทไรท์ก็ดีใจมากแล้ว) 

ความคิดเห็น