จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ควรวางใจคนใกล้ตัว

ชื่อตอน : ไม่ควรวางใจคนใกล้ตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 61

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2562 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ควรวางใจคนใกล้ตัว
แบบอักษร

 

 

ถ้าจะถามว่าเคยคิดต้นแบบแพคเกจจากนัน af10ไหม ก็บอกว่าไม่เคยคิด..แต่แพคเกจในจินตนาการจะผมสั้น..ลุคทอมเท่ ๆ ค่ะ..ตอนนี้เลยคิดว่านันน่าจะเหมาะเป็นต้นแบบที่สุด..และตอนนี้ ..แพคเกจมีบทบาทสำคัญทีเดียวค่ะ

..............

ในที่สุด..รถม้าของสามเจ้าหญิงก็มาถึงแคว้นธรรพ์ธารา..ระหว่างทางไม่ปรากฏเรื่องราวชวนให้ปวดหัวอีก

 

รอนแรมมาอีกสักระยะ..ได้รับความสะดวกจากหัวเมืองรายทางของแคว้น..ก็ถึงนครหลวงและเข้าวังของแคว้นธรรพ์ธาราในอีกไม่นาน..

 

สาส์นของเจ้าหญิงมุกดารามาถึงมือของเจ้าชายสรกาญจน์ก่อนหน้านั้นแล้ว..จึงไม่ใช่เรื่องยุ่งยากหากเจ้าชายจะอำนวยความสะดวกให้..

 

เจ้าชายสรกาญจน์เป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับมุกดารา..ก่อนหน้านั้นมีความสนิทสนม..และเจ้าชายดูจะมีใจให้มุกดาราไม่น้อย..

 

รถม้าของเจ้าหญิงทั้งสามมาถึงเวียงวัง..เจ้าชายออกมารับสหายสนิทด้วยตนเอง..และชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์และเจ้าหญิงอจินไตย..

 

เจ้าหญิงมุกดาราได้แต่แนะนำตามมารยาท..

 

“..สรกาญจน์..นี่คือท่านพี่จินดาพิสุทธิ์..กับท่านพี่อจินไตย..เราทั้งสามถือเป็น..เอ่อ..ครอบครัวเดียวกัน..”

 

ครอบครัวเดียวกันงั้นหรือ..เจ้าชายสรกาญจน์ได้แต่ยิ้มค้าง..แต่ก็ต้องคารวะตามมารยาท..

 

จินดาพิสุทธิ์ดูจะประดักประเดิดบ้าง..มีแต่อจินไตยที่รู้งานที่สุด..

 

นางคารวะตอบเจ้าชายหนุ่ม..พูดขึ้นว่า..

 

“..ได้ยินชื่อเสียงเจ้าชายมานาน..มุกดาราก็กล่าวถึงท่าน..ชมเชยท่านให้พวกเราฟังไม่ขาดปาก..จนใคร่จะพบปะสหายสนิทท่านนี้ของนางทุกเมื่อเชื่อวัน..”

 

เจ้าชายสรกาญจน์เป็นชายที่มีใบหน้าหวานคล้ายสตรี..แต่ภายใต้ใบหน้าหวาน..เขากลับมีความแข็งแกร่งผิดชายหนุ่มธรรมดา..เพราะฝึกปรือฝีมืออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน..

 

เขาต้องพูดจาตามธรรมเนียมมารยาทที่ดี..แต่แฝงความเหน็บแนมเล็กน้อย..

 

“..ท่านพี่อจินไตยกล่าวชมเกินไป..เพราะไม่ว่าข้าจะดีเด่นประการใด..แต่ท้ายสุด..ก็ไม่อาจจะพิชิตหัวใจมุกดาราได้..ต้องชื่นชมวาสนาของนางที่มีโอกาสได้เป็นภรรยาของบุคคลที่นางชื่นชมมานานอย่างเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์แห่งแคว้นจันทรา..”

 

จินดาพิสุทธิ์รู้ว่านี่คือการกล่าววาจาเหน็บแนม..แต่ตนเองจะทำประการใดได้..

 

นางได้แต่ยิ้มแย้มรับ..ทั้งที่อยากจะด่าเต็มที..

 

“..มาถึงแคว้นธรรพ์ธาราทั้งที..หากไม่ได้คารวะท่านเจ้าแคว้นสุวรรณนาคา..ก็คงนับว่าเสียมารยาทสำหรับผู้เยาว์แล้ว..ไม่ทราบว่า..ท่านเจ้าแคว้นพอจะมีเวลาพบปะพวกเข้าทั้งสาม..และสองปีศาจแห่งอนันตกาลหรือไม่..”

 

เจ้าชายสรกาญจน์แย้มยิ้ม..

 

“..องค์หญิงจินดาพิสุทธิ์ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ..ซ้ำยังเป็นผู้ชนะได้ครอบครองสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..บิดาเจ้าแคว้นมีหรือจะไม่อยากพานพบ..ดีทีเดียว..จะได้ฝากความระลึกถึงองค์ราชินีแคว้นจันทราและท่านแม่ทัพแมวหลวงด้วย.”

 

“..ถือว่ารบกวนเจ้าชายแล้ว..”

 

“..พวกเราคนกันเอง..อย่าได้มากมารยาทเลย..”เจ้าชายสรกาญจน์หันมาทางมุกดารา..พูดขึ้นว่า.. “..มุกน้อย.ท่านยังจำที่พักที่ท่านเอ่ยกับข้าว่า..เป็นที่พักที่ท่านชอบที่สุดได้ไหม..บัดนี้..ข้าให้คนจัดห้องพักห้องเดิมให้ท่าน..มิทราบว่า..มุกน้อยผู้นี้จะยังระลึกถึงความหลังในห้องน้อยสีชมพูนั้นได้หรือไม่..”

 

จินดาพิสุทธิ์ชะงัก..อ้าว..นี่ยั่วกูแล้ว..อิเจ้าชาย..

 

มุกดาราสะอึก..ก่อนจะพูดว่า..

 

“..ข้าจำได้..ขอบใจท่านมาก…สรกาญจน์..ข้ายังจำได้ว่าเราเล่นเบี้ยยุทธกันทั้งคืน..แม้ว่าข้าจะคดโกงท่านบ้าง..ก็ไม่ถือสาแต่อย่างใด..”

 

อจินไตยเหลือบมองคนโน้นที..คนนี้ที..รู้สึกถึงบรรยากาศไม่สู้ดี..เพราะสังเกตเห็นริต้าของนางเริ่มกำหมัดและเม้มปากเป็นระยะ..

 

บรรยากาศสุดแสนจะอึดอัด..มุกดาราเห็นว่า..ถ้าสนทนาต่อไป..ท่านพี่ริต้าอาจจะใช้พลังวาโยธาตุถล่มวังธรรพ์ธาราให้ราบเป็นแน่..จึงได้แต่ตัดบท..

 

“..สรกาญจน์..ขอข้ากับท่านพี่ทั้งสองพักผ่อนก่อนนะ..มีอันใดจะพูดคุย..ขอให้พูดคุยหลังจากพักให้หายเหนื่อยจากการเดินทางก่อน..เดี๋ยวข้าจะนำท่านพี่ทั้งสองไปยังห้องสีชมพูเอง..”

 

สรกาญจน์ทำเป็นอุทาน..

 

“..ห้องสีชมพูเป็นห้องน้อย..ไหนเลยจะพักรวมกันสามคนได้..ข้าจัดห้องพักสีม่วงให้ท่านพี่จินดาพิสุทธิ์กับท่านพี่อจินไตยแล้ว..ห้องหับมีความสะดวกสบายไม่แออัดยัดเยียด..ประเดี๋ยวผู้รับใช้ในวังจะนำพาท่านพี่ทั้งสองไปเอง..รวมถึงองครักษ์ของพวกท่านสองปีศาจแห่งอนันตกาลด้วย..”

 

มุกดารารู้สึกอึดอัด..แต่จินดาพิสุทธิ์กลับหัวเราะออกมา..

 

“..เจ้าชายสรกาญจน์อย่าได้เกรงใจไป..พวกข้าสามคนชมชอบนอนเบียดกันบนเตียง..แม้ว่าเตียงนอนจะกว้างขวาง..แต่พอเอาเข้าจริง..พวกข้าล้วนแต่กอดกันกลมเหลือพื้นที่ไม่จำเป็นมากมายนัก..ดังนั้น..ข้ากับอจินไตยสามารถพักในห้องน้อยของมุกดาราได้อย่างสบาย..”

 

นางพูดอีกว่า..

 

“..ท่านคงไม่เคยเข้าพิธีสมรส..จึงไม่ทราบว่า..เอาเข้าจริง..สามีภรรยาผู้ที่รักใคร่กันอย่างล้นเหลือ..จะนอนกอดกันทุกคืน..แม้ว่าข้าจะมีภรรยาสองคน..แต่ภรรยาทั้งสองก็ชมชอบที่จะนอนกอดกันสามคนเช่นนี้เป็นอย่างยิ่ง..กอดกันจนไม่สามารถให้บุคคลที่สี่เข้ามาแทรกได้..”

 

สรกาญจน์ได้แต่ฝืนยิ้ม..ทั้งที่หงุดหงิดในใจเช่นกัน..

 

จินดาพิสุทธิ์พูดอีกว่า..

 

“..ตั้งแต่มีมุกดาราเคียงข้าง..ข้ามีสิ่งน่าละอายประการหนึ่งจะเอ่ย..มุกดาราชอบหนุนร่างข้าต่างหมอน..และหากนอนไม่หลับ..ข้าจะลูบศีรษะนาง..และนางจะกุมมืออจินไตยไปด้วย..หากท่านไม่ให้เรานอนด้วยกัน..มุกดาราอาจจะไม่เคยชินและนอนไม่หลับแน่นอน..”

 

เจ้าชายสรกาญจน์หน้าแปรเปลี่ยน..อดหันมาทางสหายสนิทเมื่อเยาว์วัยไม่ได้..

 

“..นี่จริงหรือ..มุกน้อย..”

 

มุกดารายังไม่ทันจะกล่าวอันใด..จินดาพิสุทธิ์ก็ทำเป็นนึกขึ้นได้..

 

“..นามมุกน้อยดูช่างน่าสนใจ..และทำให้รู้สึกทะนุถนอมมากขึ้น..มุกดารา..นับแต่นี้ข้าจะเรียกว่ามุกน้อยบ้าง..ท่านคงไม่ว่ากระไรสินะ..”

 

ไปยั่วเย้าผัวเขาก่อน..แต่โดนผัวเขาเอาคืนเป็นชุด..เจ้าชายสรกาญจน์ได้แต่เก็บความขุ่นเคืองไว้ภายใน..ขณะที่มุกดารายิ้มอาย ๆ กับคำพูดของสามี..

 

“..ท่านพี่ริต้า..ท่านช่างน่าไม่อายนัก..”

 

จินดาพิสุทธิ์ได้แต่หัวเราะ..โอบรอบศีรษะมุกดารา..หอมเบา ๆ ที่หน้าผาก..

 

“..ไปเถิด..เราไปพักผ่อนกันสักระยะ..แต่เกรงว่า..จะไม่ได้พักผ่อนตามที่ตั้งใจ..เพราะเรารอนแรมกันมาหลายวันหลายคืน..ไม่เคยสัมผัสเตียงนุ่มนวลเลย..ความรักบนเตียงนุ่มนวลน่าจะดีกว่าบนรถม้าใช่ไหม..”

 

เจ้าชายสรกาญจน์กำหมัดแน่น..นี่จะเย้ยกูใช่ไหม..ว่าเดี๋ยวจะฟันคนที่กูหมายปองถึงในห้อง..

 

แต่ไม่ว่าอย่างไร..ยกแรก..เขาก็พ่ายแพ้แบบไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน..

 

……

 

เข้าห้องนอนสีชมพูได้แล้ว..ทั้งสามเจ้าหญิงก็หัวเราะร่า..อจินไตยอดพูดไม่ได้..

 

“..ริต้า..บทจะแรงก็น่ากลัวนักนะ..”

 

“..ไม่ได้..”จินดาพิสุทธิ์ร้อง.. “..ให้รู้บ้างว่าของใครเป็นของใคร..”

 

มุกดารามีสีหน้าวิตก..

 

“..สรกาญจน์คงเกลียดท่านพี่ริต้ามาก..”

 

“..ก็ช่างประไร..มาลองของก่อนนี่นา..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..ไหนล่ะ..ห้องน้อย..ห้องเล็กอะไร..ใหญ่ขนาดเล่นฟุตบอลกันได้ขนาดนี้..ยังจะบอกว่าเล็กอีก..เตียงก็ไม่ใช่น้อย ๆ ..นี่มันกะจะมาเคลมเธอตอนกลางคืนแน่..มุกดารา..”

 

มุกดารามีสีหน้าไม่สู้ดี..

 

“..ท่านอย่าไปฟังสรกาญจน์และคิดมากไปกับเขานะท่านพี่..ข้ากับเขาไม่เคยมีอะไรกันเลยจริง ๆ..”

 

อจินไตยจิ้มที่ท้องของมุกดารา..พูดอีกว่า..

 

“..พวกเราเชื่อท่าน..มุกดารา..”

 

“..ไฉนถึงเชื่อข้ามากมายปานนั้น..”

 

“..เพราะครั้งแรกที่เรามีสัมพันธ์กัน..ข้ากับริต้าก็ทราบแล้วว่าท่านบริสุทธิ์สดใสจริง..”

 

มุกดาราใจหาย..

 

“..ท่าน..”

 

“..สตรีหากเคยผ่านการมีสัมพันธ์..ย่อมสามารถบ่งบอกได้ว่าเป็นเช่นไร..ท่านไม่เคยแม้แต่จะสร้างความสุขให้ตัวเอง..เรื่องเหล่านี้..ข้ากับริต้ารู้ดี..”

 

มุกดาราถอนหายใจ..

 

“..พวกท่านเอาแต่รังแกข้า..แล้วพวกท่านเล่า..”

 

อจินไตยหัวเราะ..

 

“..ข้ามีแต่เคยสัมพันธ์กับริต้า..ไม่เคยกับคนอื่น..”

 

มุกดาราอดระแวงไม่ได้..

 

“..ท่านพี่ริต้าเล่า..”

 

จินดาพิสุทธิ์กลืนน้ำลาย..

 

“..เคยแต่กับสตรีด้วยกัน..แต่ก็แค่รายเดียวเท่านั้น..ก่อนจะมาเจอกับอจินไตย..”

 

มุกดาราชะงัก..รู้สึกหน้าตึงวูบ..

 

“..ผู้ใดบังอาจ..”นางเองก็ไม่พอใจกับเรื่องนี้..

 

จินดาพิสุทธิ์ใจคอไม่ดี..

 

“..ใจเย็นน่า..โหย..อจินไตย..หางานให้ฉันแล้วนะ..”

 

“..ใคร..”มุกดาราหน้ามืดแล้ว.. “..ท่านพี่ริต้า..ท่านเคยมีสัมพันธ์กับใคร..ข้ารู้จักหรือไม่..”

 

“..เวรแล้วอจินไตย..เธอนะเธอ..”จินดาพิสุทธิ์ยังคงไม่ตอบ..

 

มุกดาราเริ่มน้ำตาไหล..

 

“..ท่านพี่..ข้ายอมให้ท่านพี่อจินไตยได้เพียงคนเดียวเท่านั้น..ข้าไม่ยอมหากท่านจะมีคนอื่น..”

 

“..ก็ไม่มีไง..มีกันแค่นี้..ไม่มีคนอื่น..”

 

อจินไตยเห็นว่าเรื่องจะไปกันใหญ่..รีบตัดบทว่า..

 

“..มุกดารา..อย่าลืมว่า..เราเข้ามาที่แคว้นธรรพ์ธาราเพราะเรื่องใด..ท่านอย่าให้เสียงานใหญ่..ส่วนเรื่องส่วนตัวนั้น..ไว้ข้าจะค่อย ๆ ให้คำอธิบายเอง..ริต้าอาจจะให้คำตอบที่ไม่ถูกใจท่าน..”

 

มุกดาราร่ำไห้..เล่นเอาจินดาพิสุทธิ์ใจคอไม่ดี..

 

เรื่องมันมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน..

 

….

 

ค่ำนั้น..เจ้าชายสรกาญจน์จัดงานเลี้ยงต้อนรับ..และท่านเจ้าแคว้นนามสุวรรณเมฆา..ก็จะปรากฏตัวเพื่อต้อนรับสามเจ้าหญิงด้วยเช่นกัน..

 

งานเลี้ยงเต็มไปด้วยไมตรีจิต..แม้ว่าเจ้าชายสรกาญจน์จะไม่พึงพอใจจินดาพิสุทธิ์แต่แรก..แต่เขาก็รู้ธรรมเนียมและการเมืองว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นดี..

 

ในงานเลี้ยงมีการแสดงให้สามเจ้าหญิงและสองปีศาจแห่งอนันตกาลซึ่งถือเป็นองครักษ์ใกล้ชิดได้ชมดู..เป็นการแสดงความสามารถของทหารหน่วยต่าง ๆ ของแคว้นธรรพ์ธารา..ซึ่งนับว่าประหลาด..แทนที่จะจัดระบำรำฟ้อนซึ่งขึ้นชื่อลือชาหรือแม้แต่ขับกล่อมดนตรีอันเป็นจุดเด่นของแคว้นธรรพ์ธารา..กลับแสดงความสามารถของทหาร..

 

เจ้าสุวรรณนาคายิ้มแย้มไม่หยุด..เอ่ยขึ้นว่า..

 

“..หลานจินดาพิสุทธิ์..หน่วยริ้วเจ็ดธงของแคว้นธรรพ์ธารา..เมื่อเทียบกับกองนาคบาศของแคว้นท่าน..นับว่าเป็นอย่างไรบ้าง..”

 

จินดาพิสุทธิ์โค้งคารวะ..ประคองถ้วยสุรา..พลางพูดขึ้นว่า..

 

“..ได้เห็นความสามารถของหน่วยริ้วเจ็ดธงของแคว้นธรรพ์ธารา..นับเป็นวาสนานัก..กองนาคบาศของแคว้นจันทราอาจจะต้องขอคำชี้แนะแล้ว..”

 

เจ้าแคว้นสุวรรณนาคาได้แต่หัวเราะ..

 

“..ทั้งหมด..หน่วยทหารของแคว้นเรา..ก็ไม่อาจจะเทียบเทียมกับท่านแม่ทัพแมวหลวงหรือแม้แต่องค์หญิงจินดาพิสุทธิ์แม้กระผีกริ้น..ท่านเองก็คงเห็นแล้ว..ว่าหน่วยทหารทั้งหมดของแคว้นเรามีดีประการใด..”

 

เจ้าแคว้นสุวรรณนาคาเหมือนเอ่ยเป็นความนัยอะไรบางอย่าง..จินดาพิสุทธิ์ถึงกับครางอือม์..และนั่งลง..

 

แพคเกจกับศศินานั่งคู่กันที่โต๊ะเลี้ยงรับรอง..ศศินาพยักหน้า..แต่แพคเกจกลับดูงุนงงไม่น้อย..

 

“..พี่นา..พี่ว่าวันนี้แปลก ๆ ไหม..”

 

“..ไม่เห็นแปลกนี่..เพียงแต่เธออาจจะดูไม่ออกนะแพค..”

 

“..นั่นสิพี่..แพคดูไม่ออกจริง ๆ ..”

 

“..เจ้าแคว้นธรรพ์ธาราเป็นคนชาญฉลาด..และมีวิธีทางการฑูตที่ยอดเยี่ยม..เขารู้ว่า..แคว้นจันทราระแวงสงสัยถึงการเคลื่อนไหวของกำลังทหารในแนวชายแดนระหว่างสองแคว้น..และเขาเองก็ทราบด้วยว่ามีสิ่งผิดปรกติ..”

 

“..อจินไตยบอกแล้วว่าทางแคว้นธรรพ์ธาราอาจจะไม่ทราบเรื่อง..น่าจะเป็นผลของการทดลองของแคว้นสนธยาไม่ใช่หรือ..”

 

“..ดังนั้นเจ้าแคว้นธรรพ์ธาราคนนี้..จึงจัดแสดงวามสามารถของทหารหน่วยต่าง ๆ ..เจตนาคือ..บอกริต้าเพื่อให้ไปถึงอาแคทกับองค์ราชินีโสมมวดีว่า..ทหารของเขามีกี่หน่วย..แต่งกายอย่างไร..ท่าทีเป็นเช่นไร..ซึ่งพิจารณาดี ๆ ทหารที่ปรากฏในแนวชายแดน..ไม่ใช่ทหารของธรรพ์ธาราเองอย่างแน่นอน..”

 

แพคเกจได้แต่คราง..

 

“.โห..ล้ำเลิศ..”

 

“..เขาเองก็คงยังไม่ทราบว่า..กองทหารที่ปรากฏกาย..เป็นของใครกันแน่..และคงจนปัญญาที่จะหาพบว่าเป็นพวกไหน..การแสดงในงานเลี้ยงต้อนรับในวันนี้..จึงเต็มไปด้วยชั้นเชิงการสื่อสารทางการเมืองระหว่างแคว้นค่อนข้างมาก.”

 

“..พี่นา..”แพคเกจดูจะทึ่ง.. “..ทำไมพี่เก่งขนาดนี้..”

 

“.อ้าว..อย่าลืมสิแพค..พี่เป็นเจ้าหญิงหมาป่ามาก่อน..และเรียนรัฐศาสตร์มาด้วยเพราะต้องใช้ในการปกครองเผ่าหมาป่าของพี่..เรื่องพวกนี้มันมีนัยยะทางการเมืองอยู่นะ..”

 

“..แล้วทำไมเขาไม่พูดออกมาตรง ๆ เลยล่ะ..”

 

“..เธอคงไม่รู้วิถีทางการฑูต..นักการฑูตจะไม่ตอบรับหรือปฏิเสธออกมาตรง ๆ แต่จะพยายามสื่อสารให้มีทางออกเสมอ..การกระทำทุกอย่างต้องอุดช่องว่างไม่ให้เกิดการเข้าใจผิดระหว่างกัน..หากเขาขอหารือตรง ๆ ว่านั่นไม่ใช่ทหารของเขา..มันอาจจะตีตนไปก่อนไข้ไปสักหน่อย..และอาจจะทำให้คนอื่น ๆ มองว่า..ทำไมต้องพินอบพิเทาแคว้นจันทราขนาดนั้น..เป็นการเสียเปรียบเชิงภาพลักษณ์..ดังนั้น..ต้องหาทางสื่อกันแบบนี้..”

 

แพคเกจครางอือม์..

 

“.ที่น่าสนใจคือ..ริต้าของเราจะรู้วิธีสื่อความแบบนี้ไหม..”

 

“..ริต้าอาจจะไม่รู้..แต่อจินไตยรู้ก็พอ..จะบอกให้นะ..แคว้นจันทราเรานี่ได้อจินไตยมาคนนึง..สุด ๆ ยิ่งกว่าได้แคว้นบางแคว้นมาครอบครองเสียอีก..อาแคทกับองค์ราชินีชื่นชมอจินไตยมากมายขนาดไหน..แพคก็รู้นี่..”

 

แพคเกจครางอือม์..ใช่..อจินไตยต้องรู้เรื่องราวเหล่านี้เป็นธรรมดาของเจ้าหญิงที่ฉลาดปราดเปรื่องแห่งแคว้นสนธยาแล้ว..

 

แล้วอจินไตยก็ไม่ได้ทำให้คำชมเชยของศศินาเสียเปล่า..

 

นางลุกขึ้น..ถือถ้วยสุรา..ยกคารวะให้ท่านเจ้าแคว้น..

 

“..แสนยานุภาพของแคว้นธรรพ์ธาราเกรียงไกรนัก..ไม่ทราบว่า..ท่านลุงเจ้าแคว้นสามารถให้หลานทั้งสามได้เปิดหูเปิดตามากกว่านี้ได้หรือไม่..”

 

เจ้าแคว้นธรรพ์ธาราหัวเราะกังวาน..

 

“.หลานอจินไตยหมายความว่าอย่างไร..”

 

“..ฟังว่า.การเรียนรู้..ต้องรู้ให้จริง..เห็นให้ชัด..การรบบนภูเขานั่นน่าสนใจนัก..ที่นำมาแสดงยังไม่อาจจะจุใจหลานได้..หากได้ยลการซ้อมรบในสถานที่จริง..ย่อมเป็นบุญตาของหลานทั้งสามมากแล้ว..”

 

สุวรรณนาคาเจ้าแคว้นธรรพ์ธาราหัวเราะอีก..

 

“..เรื่องนั้นไม่ต้องวิตก..แคว้นธรรพ์ธารายินดีเสมอ..หลานเราอย่าได้เกรงใจ..”

 

แพคเกจครั้นได้รับการชี้แนะจากศศินา..ก็พลอยเข้าใจการสื่อความเพื่อต่อรองของอจินไตยแล้ว..

 

อจินไตยสื่อความหมายว่า..อยากไปดูให้รู้ด้วยตาว่าจริงหรือไม่..แค่บอกแค่นี้..คงไม่เชื่อง่าย ๆ ..

 

และการรบบนภูเขาซึ่งพูดออกมา..จะว่าไป..มันก็หมายถึงแนวสันเขาที่เป็นชายแดนระหว่างแคว้นธรรพ์ธารากับแคว้นจันทรานั่นเอง..

 

เจ้าแคว้นกลับแสดงความเอื้อเฟื้อ..ก็คือการสื่อความว่า..ไปสิ..ไปดูให้เห็นกับตาถ้ายังไม่วางใจ..

 

แต่สิ่งหนึ่งที่อจินไตยแฝงความหมายโดยนัย..ที่คนอื่นอาจจะไม่ทราบ..นั่นคือ..นางอยากจะเสาะหาช่องทางเชื่อมต่อระหว่างมิติของแคว้นสนธยากับแคว้นธรรพ์ธารามากกว่า..

 

เพราะเวลานี้..นางต้องการไปยังแคว้นสนธยามากที่สุดและควรจะเร็วที่สุด..เพื่อช่วยเหลือบิดาของนางและรับทราบว่า..ใครกันคือผู้ที่ยึดอำนาจในแคว้นของนาง..

 

…….

 

เสร็จสิ้นงานเลี้ยง..ศศินาแพคเกจก็กลับห้องพัก..แพคเกจถือขวดเหล้าขวดหนึ่ง..เป็นสุราผสมเลือดงูรสร้อนแรง..สำหรับแพคเกจแล้ว..การกินสุราผสมเลือดสัตว์คือความสุขของนางอย่างหนึ่ง..

 

แต่พอจะเข้าห้องพัก..ก็มีเสียงเรียก..ทั้งสองปีศาจแห่งอนันตกาลได้แต่หันมาพบ..

 

คนเรียกคือมุกดารา..

 

ศศินาดูจะประหลาดใจ..ในขณะที่แพคเกจยิ้มแย้มต้อนรับ..มุกดารายังไม่ถึงขั้นสนิทกับทั้งสอง..ต่างจากอจินไตยที่ผจญภัยร่วมกันมาระยะหนึ่ง..

 

ในช่วงที่ศศินาไปประชุมร่วมกับจินดาพิสุทธิ์กับอจินไตย..มุกดารามากุมบังเหียนรถม้าคู่แพคเกจ..ต่างคนต่างได้สนทนาสร้างความสนิทสนมกันพอสมควร..แพคเกจมีเสน่ห์ในตัวอยู่แล้ว..ดังนั้น..จึงสร้างมิตรภาพให้ใกล้ชิดได้อย่างรวดเร็ว..

 

“..ท่านพี่ค้างคาว..ข้าขอสนทนากับท่านเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่..”มุกดาราถาม.. “..ท่านพี่หมาป่า..ขออภัยที่ข้าบังอาจเช่นนี้..ข้าทราบว่า..ไม่ควรจะทำให้เวลาผาสุขของท่านทั้งสองต้องเสียไป..แต่ข้าไม่ทราบจะคุยกับใครได้..นอกจากท่านพี่ค้างคาวคนเดียว..”

 

ศศินาแม้จะรู้สึกแปลก ๆ ..แต่ก็ไม่ระแวงความสัมพันธ์ระหว่างแพคเกจกับมุกดาราแม้แต่น้อย..เพราะแม้ว่าแพคเกจจะเจ้าชู้..แต่มุกดารารักริต้าอย่างจริงใจ..และคนอย่างมุกดาราไม่ควรจะสนใจแพคเกจเกินไปกว่าความเป็นองครักษ์และเจ้าหญิง..หรือคนสนิทของท่านพี่ริต้าของนาง

 

ศศินาพยักหน้า..แต่ก็อดปรามคนของนางไม่ได้..

 

“..อย่าดื่มเหล้าตะกละตะกรามต่อหน้าองค์หญิงก็แล้วกัน..”

 

แพคเกจหัวเราะเบา ๆ ..

 

“..พี่นา..แพครู้งานหรอกน่า..”

 

มุกดารายิ้มเล็กน้อย..ผายมือ..

 

“..ข้าคุ้นเคยวังธรรพ์ธารามาตั้งแต่เด็ก..ท่านพี่..ขอเชิญมาสนทนากันบริเวณนี้เถิด..”

 

แพคเกจตามมุกดาราไปอย่างว่าง่าย..ศศินาก็หันหลังไปยังห้องส่วนตัวเพียงคนเดียว..ไม่ว่ากระไร..

 

ทั้งสองลัดเลาะไปตามเส้นทางในวัง..มุกดาราหมายตาสถานที่หนึ่ง..นั่นคือ..ริมสระน้ำตกจำลอง..

 

เมื่อนั่งยังที่นั่งในมุมหนึ่ง..แพคเกจก็สังเกตว่า..มุกดาราเตรียมสุราไว้ให้ด้วย..ก็อดพูดไม่ได้..

 

“..โห..องค์หญิง..แค่เหล้าขวดนี้..ก็เมาแย่แล้ว..”

 

“..ท่านชมชอบเหล้าผสมเลือดสัตว์..แคว้นธรรพ์ธารามีสุราผสมสัตว์สมุนไพรหลายชนิด..ที่ข้าหามาคือเหล้าผสมเลือดจระเข้..ลองรับประทานดู..”

 

แพคเกจวางขวดเหล้าของตัวเอง..ลองเปิดเหล้าที่มุกดาราเตรียมไว้..สูดกลิ่น..รู้สึกหอมแตะจมูก.ก็รับประทานไปอึกหนึ่ง..อารมณ์ก็คึกคักสดใส..

 

“..องค์หญิงมุกดารามีอันใดจะสนทนากับข้า..เชิญท่านกล่าวมาเถิด..”แพคเกจพยายามเบนความสนใจไม่ให้น้ำลายสอจนเกินไป..

 

มุกดาราครางอือม์..

 

“..ท่านกับท่านพี่ริต้ารู้จักกันมาก่อนมาตั้งแต่อยู่ในอีกมิติที่ไกลโพ้นใช่ไหม..”

 

“..อ๋อ..เคยคุยกันแล้วนี่..พี่นาก็ด้วย..”

 

“..ท่านพี่หมาป่ามีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่..แต่ท่านเหมือนสหายสนิท..เคยรักกับพี่สาวของท่านพี่ริต้ามาด้วย..เท่าที่ข้าพูดเป็นความจริงใช่ไหม..”

 

“..ก็นะ..ใช่..แต่ว่า..ข้ากับพี่สาวนางก็ไม่อาจจะอยู่ร่วมกัน..”

 

“.ข้าทราบดีถึงความจำเป็น..แต่ข้าเองก็อยากจะทราบ..”มุกดาราไม่สบายใจ.. “..ท่านคงพอจะทราบหรือไม่..ก่อนทีท่านพี่ริต้าจะมีท่านพี่อจินไตย..ใครคือคนที่ท่านพี่ริต้ารักและมีสัมพันธ์ด้วย..”

 

แพคเกจดื่มเหล้าดี ๆ..พอได้ยินสิ่งที่มุกดาราพูดก็แทบสำลัก..พ่นเหล้าออกมาเป็นฟูฝอย..

 

มุกดาราได้แต่พูดอีกว่า..

 

“..ข้ารู้ว่าไม่สมควร..แต่สำหรับใจข้าแล้ว..ร้อนรุ่มนัก..ข้าใคร่จะทราบความจริงเป็นอย่างยิ่ง..ข้าเป็นภรรยาของท่านพี่ริต้า..เลื่อมใสวีรกรรมและความรักเดียวของท่านพี่เป็นที่สุด..สำหรับท่านพี่อจินไตย..ข้ายอมรับเสมอมา..แต่ไม่อาจจะยอมรับได้หากท่านพี่ริต้ามีสตรีอื่น..”

 

ถ้าแพคเกจสามารถเอ่ยอะไรออกมาได้ตอนนี้..คงพูดได้แต่คำว่า..เชี่ยแล้วไง..

 

“..เรื่องนี้..ถามคนอื่นเถอะนะ..มุกดารา..”แพคเกจไม่รู้จะพูดยังไงดี..

 

“..ข้าไม่วางใจใครนอกจากท่าน..เราได้สนทนาในช่วงที่ขับรถม้า..ข้ารู้สึกสนิทสนมกับท่าน..และไว้วางใจท่านอย่างบอกไม่ถูก..หากจะถามพี่หมาป่า..นางก็เป็นญาติผู้พี่..คงไม่สนิทเฉกเช่นท่านที่เป็นสหายอยู่ในรุ่นเดียวกันเป็นแน่.”

 

.มุกดารากุมมือแพคเกจ..พูดอีกว่า..

 

“.ท่านพี่ค้างคาว..ท่านเป็นคนมีเสน่ห์..ข้ายอมรับว่าหากท่านไม่มีท่านพี่หมาป่า..และข้าไม่มีท่านพี่ริต้ากับท่านพี่อจินไตย..คนที่ข้าใคร่อยากจะคบหา..ก็คงจะเป็นท่าน..เนื่องเพราะตลอดเวลาที่เราได้สนทนากัน..ท่านเป็นคนจริงใจ..น่ารัก..มีคุณสมบัติเพียบพร้อมที่จะให้สตรีทั้งหลายได้ลุ่มหลง..คนอย่างท่านกลับมั่นคงรักจริงกับพี่หมาป่า..เป็นที่น่ายินดีนัก..หากท่านพี่ริต้าเป็นได้สักครึ่งของท่าน..ข้าคงยินดี..ท่านพี่..ข้าคงไม่อาจจะข่มตาหลับได้..หากไม่ทราบว่า..นอกจากท่านพี่อจินไตยแล้ว..ยังมีสตรีผู้ใดอีกที่ท่านพี่ริต้ามีสัมพันธ์ด้วย.”

 

แพคเกจอยากจะบอกว่า..เฮ้ย..เข้าใจอะไรผิดไปไหม..เราสิ..ได้สักครึ่งของริต้าน่าจะดีกว่า..

 

มุกดาราซบหน้ากับอกของแพคเกจ..

 

“..ข้าทราบว่าท่านต้องรู้ว่า..สตรีนางนั้นคือใคร..โปรดบอกข้าด้วยเถิด..ท่านอาจจะสงสัย..ว่าข้าใคร่รู้ไปทำไม..ข้าเองก็ตอบไม่ได้…ข้าเพียงแต่อยากรู้..เพราะข้ารักท่านพี่ริต้าอย่างสุดหัวใจ..นอกจากท่านพี่อจินไตยแล้ว..ใครที่เกี่ยวข้องกับท่านพี่ริต้า..ล้วนแต่ทำให้ข้าไม่มีความสุข..ท่านพี่ค้างคาว..ท่านจะทนเห็นข้าเป็นแบบนี้ได้หรือ..”

 

แพคเกจใจเต้นตูมตาม..ก่อนหน้านี้..สนทนากับมุกดาราช่วงขับรถม้า..ก็ไม่ได้คิดอะไร..แต่พอมุกดาราอ้อนซบแบบนี้..นิสัยเดิมของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ที่ชื่นชอบเพศเดียวกันที่ไหนจะทนไหว..

 

“..ข้าเข้าใจ..เรื่องราวในแคว้นนี้..เราต้องทำตามหน้าที่..เรามีภาระสำคัญ..ต้องทำเพื่อแว่นแคว้น..ข้าทราบดี..แต่มันยังเหมือนมีอันใดคาใจข้าอยู่..ท่านพี่..ข้าไม่ทราบว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้..ข้า..”

 

แพคเกจเหงื่อทะลัก..เพราะรู้ว่า..ข้อเด่นของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ได้เกิดขึ้นแล้วอย่างไม่ตั้งใจ..

 

เหล้าเลือดงูและเลือดจระเข้..ส่งเสริมให้ความรู้สึกเร่าร้อนดีนัก..แถมยังเร่งเร้าสิ่งหนึ่งออกมาด้วย..นั่นคือ..ฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ที่มีผลต่อเพศเดียวกันเป็นอย่างยิ่ง..

 

ฟีโรโมนนี้ไม่มีผลต้องหลั่งออกมาหากคิดว่า..คนที่อยู่ตรงหน้าคือเครือญาติ..หรือเป็นคนที่ไม่สมควร..เช่น..พี่สะใภ้..ญาติคนรัก..แต่หากมีผลขนาดนี้..แปลว่า..เดิมก็ไม่เคยคิดว่า..คนตรงหน้าเป็นญาตหรือแฟนใครอยู่แล้ว..

 

และฟีโรโมนนี้แหละ..ที่เคยทำให้ริต้าหลงใหลจนมีความสัมพันธ์กับเธอในทุ่งหญ้าหน้าสำนักสูญญตาเมื่อครั้งกระโน้น..ทำให้ริต้ารักแพคเกจเรื่อยมาจนคิตตี้ต้องรับภาระร้องเพลงอสูรกลืนอาทิตย์เพื่อช่วยโลก..ริต้าจึงสละแพคเกจให้คิตตี้..รวมถึงสละตัวเองพลีชีพแทนคิตตี้..

 

จะบอกมุกดาราได้ยังไงว่า..คนที่เธออยากทราบว่า..มีสัมพันธ์กับริต้ามาก่อนจะพบเจออจินไตย..คือตัวของแพคเกจเอง..

 

มุกดาราเองก็ไม่เข้าใจ..ว่าทำไมตัวเองแม้ทางหนึ่งจะพูดถึงแต่ท่านพี่ริต้า..แล้วถึงได้อยากกอดคนตรงหน้านัก

 

หัวใจนางเต้นแรงขึ้นเมื่อได้ใกล้ชิดกับแพคเกจ..

 

“..ท่านพี่ค้างคาว..ทำไมข้าถึง..ถึงอยากให้ท่าน..กอดข้า..กอดข้า..”

 

หน้าของมุกดาราแดงจัด..ถ้าจะว่าไป..นางเหมือนกินยาปลุกอารมณ์เข้าไปเต็มที่..ทั้งที่เอาเข้าจริง..มันคือฟีโรโมนของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์..ที่ทั้งแผ่นดินห้าแคว้นเวลานี้ไม่มีอีกแล้ว..

 

แพคเกจพยามยามจะปัดป้อง..แต่ตัวเองมีสัญชาติญานมักมากในเพศเดียวกันตามวิสัยของฮาล์ฟบลัดแวมไพร์แต่เดิม..เรื่องพวกนี้..มีแต่อาจารย์ของตนคือสองเท่านั้น..ที่สามารถฝืนสัญชาติญานของฮาล์ฟบลัดได้..

 

แต่เวลานี้.มุกดาราคล้ายกับจะไม่เป็นตัวของตัวเองไปแล้ว..

 

“..ท่านพี่ค้างคาว..ได้โปรด..ได้โปรด..”มุกดาราหายใจหอบถี่..หน้าแดง..กระหายกับความต้องการที่นางเองก็ไม่ทราบว่าเกิดขึ้นอย่างไร..

 

และคนที่จะปลดเปลื้องให้นางได้..มีแต่แพคเกจเท่านั้น..

 

………

ปล.ในตอนนี้อยากให้รึดร่วมสนุกนะคะ ว่าเรื่องราวควรเป็นแบบไหน ระหว่าง

A.มุกดาราได้กับแพคเกจ

B.มีการขัดขวางได้ทันท่วงที

พิมพ์คำตอบที่เม้นท์ได้ค่ะ

เรืีองตอนนี้ระหว่างแพคเกจกับมุกดารา เป็นโครงเรื่องย่อยนะคะ ไม่เสียอรรถรสของโครงใหญ่แต่อย่างใด

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น