marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2562 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24
แบบอักษร

 

 

 

“คุณโซรานี่คุณจะตามผมมาทำไม” เจ้าของใบหน้าคมพูดขึ้นหลังจากที่หญิงสาวสวยข้างๆนั้นเดินควงแขนเขามา

“ก็คนอื่นเขาจับคู่กันหมดคุณจะให้ฉันเฝ้าที่นั้นคนเดียวหรือไงคุณหย่งสือฉันก็อยากมาช่วยนะ” ชายหนุ่มถอนหายใจช้ำแล้วช้ำอีกเขาได้แต่คิดในใจว่าเธอจะมาช่วยหรือทำให้เขาวุ่นวายกันแน่...

“งั้นอย่าทำตัวมีพิรุธเข้าใจมั้ย...ที่นี่ผมไม่รู้ว่ามีมือสังหารกี่คนหรอกนะ” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจเขาไม่เข้าใจว่าคนสวยๆอย่างเธอจะมาทำไมกันนะทำไมไม่นั่งรออยู่ที่ฐานลับนั่น

“คุณหย่งสืิออย่าดูถูกฉันนะคนอย่างฉันนะไม่ได้กลัวพวกนั้นสักหน่อยฉันนะเห็นแบบนี้แต่ก็ถูกเลี้ยงมาแบบมาเฟียนะ!! และ อีกอย่างตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่หน้าจริงๆตัวเองสักหน่อยไม่มีคนสงสัยหรอก” หญิงสาวพูดออกมาอย่างเอือมระอาที่ใครต่อใครมันจะคิดว่าเธอปกป้องตัวเองไม่ได้แต่จะมีสักกี่คนที่รู้จักเธอจริงๆว่าเธอนั้นเก่งแค่ไหน...

“ครับๆ...ยังไงก็อยู่ใกล้ผมละกันผมเป็นห่วง” แม้หญิงสาวจะพูดแบบนั้นแต่ชายหนุ่มก็ยังเป็นห่วงเธออยู่ดีเพราะดูยังไงเธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆเท่านั้น

‘สองคนนั้นหยุดคุยกันสักทีทางนี้ได้ยินหมดแล้วนะ’ แต่ไม่ทันไรจู่ๆก็มีเสียงของหนุ่มใหญ่ไม่คุ้นหูดังขึ้นแต่พวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าเป็นใครทั้งคู่จึงหยุดคุยกันและเดินเข้าไปในผับอย่างสบายใจเพราะทางที่ทั่งสองไปนั้นถูกเตรียมมาไว้ให้เฉพาะแขกวีวีไอพีเฉพาะไงละ

‘พวกมันเยอะจริงๆวันนี้มีการคุ้มกันแน่นจริงๆด้วยเอาละระวังตัวด้วยหย่งสือ โซรา’

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

 

 

ผมนั่งดูภาพจากไบโอนิกอายผ่านของโซรากับหย่งสือสองคนนั้นกำลังเดินเข้าทางไปห้องวีวีไอพีของผับที่วันนี้พวกนั้นจะมีการประชุมกันผมเคยมาครั้งหนึ่งแต่ไม่เห็นคุมกันแน่นขนาดนี้เลย....

“โจเชฟนายเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม”

‘พร้อมแล้วตอนนี้ข้างนอกคนของผมซุ่มอยู่ทุกจุดมือสไนแฝงตัวเข้ามาได้แล้ว’

“โอเค” ตอนนี้ผมก็แฝงตัวเข้ามาในผับโดยปลอมเป็นนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ที่มาเที่ยวพักผ่อนผมไม่สามารถเดินเข้าไปในทางที่หย่งสือกับโซราไปได้เลยเพราะคนเฝ้าเยอะมาก..

‘คุณแม็กค่ะ...ซ้ายมือที่35นาฬิกาทางนั้นพวกนั้นไม่ค่อยให้ความสนใจเข้าไปทางนั้นได้ค่ะตอนนี้ฉันใช้โดรนสแกนพื้นที่ทั้งหมดมาแล้วเดี๋ยวฉันนำทางให้เอง’ เสียงของลิต้าดีงขึ้นผ่านไบโอนิกอายให้ตายสิเมียใครว่ะเก่งชะมัด!!!! เธอไม่ได้มาด้วยเพราะลิต้าเก่งเรื่องควบคุมเบื้องหลังมากกว่ามาบู๊แหลกแบบนี้แต่เธอก็ไม่ได้อยู่ไดลจากที่นี่เท่าไหร่หรอก

“โอเคนำทางด้วยนะลิส”

‘ค่ะ...ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินฉันจะช่วยคุณอีกแรงเองระวังตัวนะคะคุณแม็ก’ นำเสียงของคนรักทำให้ผมชื่นใจขึ้นมานิดหน่อย

“ฉันรักเธอนะลิส”

‘โอ๊ย!!! จะมารักอะไรกันตอนนี้มห้ตายสิฉันรอแกสั่งอยู่นะไอ้แม็ก’ แต่ไมาทันผมจะได้ยินคำพูดของเธอไอ้แอลที่ตอนนี้ขึ้นไปอยู่ตึกXห่างจากที่นี่ประมาณ800เมตรหมอนั่นเป็นคนสร้างสถานการณ์ข้างนอกให้วุ่นวายเพื่อที่พวกผมจะแฝงตัวเข้าไปได้ง่าย...

“เออ!! เอาละโจเชฟทริกซี่เริ่มแผนได้...ส่วนแกรอก่อนนะไอ้แอล”

“โอเค/โอเคร” สิ้นสุดคำสั่งผมไม่นานๆจู่ๆก็มีเสียงโวยวายของโจเชฟกับทริกซี่ดังขึ้นทำให้บรรยากาศเริ่มวุ่นวายขึ้นมาการ์ดประมาณสี่ห้าคนเริ่มเดินไปทางโจเชฟยิ่งพวกนั้นเดินเข้าไปใกล้ความวุ่นวายยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆผมค่อยถอยหลังเดินไปทางที่ลิต้าบอก...

“แอลจัดการด้านนอก...”

‘จัดให้’ พอสิ้นสุดคำสั่งผมไอ้แอลก็เริ่มยิงสร้างสถานการณ์ปั่นป่วนข้างนอกทันทีตอนนี้พวกการ์ดเริ่มชุลมุนกันแล้วผมเดินไปถึงตรงที่ลิสบอกก่อนจะประจัญหน้ากับการ์ดสามคนที่ยังคงไม่ขยับไปไหน...

“ทางนี้เห้ามผ่านกลีบไปสะ” ผมทำท่าเหมือนคนเมาก่อนจะค่อยๆทำเป็นโซเซไปชนสามคนนั่น

“ขอโทษทีพอดีฉันเมานะพี่ชาย” พูดจบผมก็หยิบเข็มยาสลบที่ซ่อนตรงชายเสื้อออกมาจิ้มใส่พวกนั้นเบาๆแค่นิดเดียวก็เพียงพอแล้วเพราะนี่มันเป็นยาสลบชนิดพิเศษที่ลิสหามาให้ไม่นานพวกนั้นสามคนก็ค่อยๆเริ่มสะลึมสะลือก่อนจะล้มลงกับพื้น

“ลิสจัดการกล้องวงจรปิดด้วยฉันจัดการพวกนี้ได้ละ” ผมส่งสัญญาณบอกลิต้าให้จัดการส่วนที่เหลือทันที

‘ค่ะ...ได้ละ’ พอเธอรับคำได้ไม่นานผมก็เริ่มลากสามคนนี้เข้าไปไว้ด้านข้างที่ไม่มีคนเห็นก่อนจะรีบเดินเข้าไปตามทางเดิน....

“ฉันเข้ามาด้านในได้แล้วโจเชฟทางนายเป็นไงบ้าง” พอเข้ามาด้านในได้ผมก็รีบถอดชุดสูทออกทันทีเหลือเพียงชุดเกราะที่ลิสออกแบบให้มันเหมือนชุดหนังสีดำธรรมดาแต่มันไม่ธรรมดาเพราะชุดนี่สร้างมาจาดเชรามิดอัลลอยผสมผสานกับแผ่นพลาสติกที่ยืดหยุ่นได้แต่มีการดูดซับแรงต้านทานของกระสุนได้อย่างดีเยี่ยมไงละเวลาที่สวมใส่มันสามารถเคลื่อนไหวได้ง่ายแถมยังป้องกันตัวได้อีกด้านพวกเราได้ชุดนี้กันทุกคนยกเว้นยัยโซกับทริกซี่ที่ไม่ได้ใส่....

‘ผมปลีกตัวออกมาได้แล้วกำลังจะเข้าไปทางปลีกขวา’

‘รีบทำอะไรก็ทำไผเพราะตอนนี้สถานการณ์ข้างนอกก็เริ่มวุ่นวายแล้ว’ ผมฟังรายการจากสองคนนั้นพร้อมกับกดปุ่มปิดหน้ากากปลอมตัวออก...

‘ส่วนข้างในนี้กำลังเริ่มการประชุมแล้ว’ เสียงของหย่งสือดังขึ้นเบามากแต่ก็พอฟังเข้าใจผมเดินมาถึงประตูบานหนึ่งการจะเข้าไปต้องใช้รายนิ้วมือ...

“ลิส...”

‘เดี๋ยวฉันเจาะระบบเข้าแป๊บค่ะคุณแม็ก’ ผมพูดไม่ทันจบลิต้าก็พูดขึ้นมาก่อนช่างรู้งานจริงๆผู้หญิงคนนี้

‘คุณแม็กได้แล้วค่ะกดเปิดได้เลย’ ผมกดปุ่มเปิดตามคำพูดของเธอประตูจึงค่อยๆเปิดออกตรงหน้าผมเป็นห้องทางเดินกระจกเหมือนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาเพราะมันมีเลเซอร์นะสิ!!!!

‘คุณแม็กฉันไม่สามารถปิดมันได้ฉันว่าเราหาทางเข้าอื่นดีกว่าถ้าจะให้ปิดจริงๆต้องใช้เวลาสักชั่วโมงแต่เราไม่มีเวลาขนาดนั่น’ ผมมองห้องนั้นอย่างชั่งใจ

“ลิสไม่เป็นไรฉันไปได้...แค่หลบให้พ้นก็พอ”

‘แต่คุณแม็ก!!! ถ้าคุณเข้าไปประตูมันจะปิดทันทีแถมเรายังไม่รู้ว่ามันจะมารูปแบบไหน’

“เธอบอกว่าจะปิดระบบมันได้สักชั่วโมงใช่ไหมงั้นฉันจะยื้อทุกอย่างให้ถึงหนึ่งชั่วโมงตลอดทางเดินเธอจะต้องรีบปิดมันให้ได้” แม้ทางข้างหน้าจะไกลแต่ผมมั่นใจว่าลิต้าทำได้แน่นอน

‘คุณแม็กฉันว่าเราไปทางอื่นดีกว่าอย่าเสี่ยงเลยค่ะ’

“มาขนาดนี้แล้วเสี่ยงไม่เสี่ยงก็ให้มันรู้ไปสิ” พูดจบผมก็ยืดเส้นยืดสายเตรียมตัวจะเข้าไปแต่จู่ๆก็มีคนมาด้านหลัง

“แกเป็นใครนะ” ผมหันไปมองหมอนั่นตามเสียงพูด

“สวัสดี” พูดจบผมก็พุ่งตัวเข้าไปหาหมอนั่นอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะลั่นปืนใส่ผม...ผมเตะปืนหลุดออกจากมือหมอนั่นพร้อมกับสวยหมัดเสยครางเต็มๆจนหมอนั่นหงายหลังไปเลยก่อนจะรีบหยิบปืนที่ลิจ้าเตรียมให้ออกมาผมเล่งใส่หัวของหมอนั่นก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“แกรู้วิธีปิดไอ้นั้นหรือเปล่า” มันมองหน้าผมพร้อมกับถุยน้ำลายออกมา

“ถึงรู้ฉันก็ไม่บอกแกหรอก”

“เหรอ...งั้นฉันจะส่งแกเข้าไปเป็นหนูทดลองเอง” พูดจบผมก็ใช้ด้ามปืนฟาดไปที่ก้านคอหมอนั่นจนหมอนั่นมึนไปนิดหน่อยแล้วลากมันมาที่ประตูที่เปิดค้างอยู่เพราะลิสเปิดไว้ให้แล้วผมก็ผลักหมอนั่นเข้าไปข้างในประตูจึงค่อยๆปิดลง

“ลิสฉันขอภาพข้างในหน่อย”

‘ค่ะ’ ไม่นานภาพจากกล้องวงจรข้างในก็แสดงขึ้นตรงหน้าผมพอประตูปิดไประบบรักษาความปลอดภัยเริ่มทำงานการเข้าไปโดยไม่ใส่รหัสจะให้เกิดเลเซอร์ที่จะตรวจจับสิ่งผิดปกติมันจะออกมาด้วยกันหกเส้นจะเปลี่ยนทิศทางทุกๆห้านาที...

“ถ้าตัวเราไปโดนแสงนั่นจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ”

‘ฉันก็ไม่แน่ใจแต่รอดูว่าหมอนั่นจะโดนหรือเปล่า’ ก็อยากจะยืนรอดูอยู่หรอกแต่ข้างหลังผมพวกนั้นเริ่มเข้ามากันแล้วนะสิ

“งั้นได้เรื่องยังไงบอกฉันด้วยนะตอนนี้พวกนั้นเริ่มมากันแล้ว” ผมหันไปหาพวกนั้นที่เล็งปืนมาทางผม

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนกระหน่ำมานับสิบกระบอกกระแทกมาที่ตัวผมดีนะที่ผมหลบไม่ให้โดนหัวได้

“ปืนอะไรว่ะเนี่ยทำให้แค่คันหัวนมหยิกๆเลยว่ะ” พูดจบผมก็พุ่งตัวเช้าไปหาพวกนั้นอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย!!! อะไรว่ะเนี่ยทำไมยิงมันไม่เข้า!!!!!”

“อย่าพึ่งสงสัยเพราะอีกไม่นานแกจะได้ไปถามยมทูตละ!!!” สิ้นคำพูดผมก็หยิบปืนขึ้นมายิงไปที่หัวของมันอย่างแม่นยำกดยิงอย่างไม่ลังเล

ปัง!

 

 

แอลฟ่า

ณ ด้านนอกผับ

 

 

 

“เอาละต่อไปเล็งไปที่กระบาลใครต่อดี” ผมซุ่มมองพวกนั้นที่กำลังแตกตื่นกันยกใหญ่หลังจากที่ผมยิงพวกมันไปสามคน....แต่ไม่ทันจะกดยิงอีกครั้งจู่ๆสานตาของผมก็เหลือบไปเห็นแสงวิบวับอยู่ตึกด้านหลังของผับนั้นผมจึงรีบเหวี่ยงตัวออกจากปืนทันที

วิ๊ดดด ผลัวะ!

กระสุนกระทบเข้ากับลำกล้องของปืนดีนะผมหลบได้อย่างหวุดหวิด

“ใครว่ะ!!” แต่ไม่ทันได้พูดอะไรกระสุนก็พุ่งมาอีกอย่างน่ารำคาญแต่โชคดีที่ผมใส่ชุดกันกระสุนของลิต้า...

ปึก! ปึก! ปึก!

ดูเหมือนทางนั้นก็เก่งพอตัวนะเนี่ยผมรีบหยิบปืนขึ้นมาก่อนจะรีบวิ่งหลบกระสุนลงไปที่ชั้นล่างทันทีผมเก็บปืนเข้ากระเป๋าก่อนจะรีบวิ่งลงไปที่รถ...

“เฮ้ย!! ทุกคนเหมือนทางนั่นจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่ะเพราะมันไล่ยิงฉันอยู่บนดาดฟ้าเมื่อกี้!!!” ผมรีบบอกทุกคนมห้รู้ทันทีเหมือนพวกนั้นจะตามแผนของเราทันแฮะ!!!

‘อะไรนะ/อะไรนะ!!!’

 

 

 

โจเชฟ

ณ ข้างในผับฝั่งขวา

 

 

“เอาละทริกซีเธอลงไปทางนี้นะแล้ววิ่งไปออกไปจากที่นี่ไปรอที่รถกับลิต้าเข้าใจนะ” ผมมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้เธอกำลังทำสีหน้าหวาดหวั่น...กลัวขนาดนี้จะมาทำไมกันนะ

“อื้อ...ระวังตัวด้วยนะ” เธอกำลังจะลงไปทางใต้ดินแต่ก็หันมาพูดกับผม..

“เธอเหมือนกัน...ระวังตัวด้วยยิ่งไม่มีชุดเกราะอย่าเป็นอะไรไปนะ”เธอพยักหน้าให้ผมก่อนจะลงไปในทางใต้ดินผมจึงรีบปิดทางเข้าไว้ทันทีก่อนละลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปข้างในลูกน้องผมก็เริ่มเข้าจะประจำที่แต่ละจุดแล้ว...แต่ไม่ทันไรผมก็ได้ยินเสียงของแอลฟ่าพูดขึ้น

‘เฮ้ย!! ทุกคนเหมือนทางนั่นจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่ะเพราะมันไล่ยิงฉันอยู่บนดาดฟ้าเมื่อกี้!!!’

“อะไรนะ!!” ผมตอบกลับอย่างไม่เข้าใจแต่ไม่ทันได้ฟังอะไรต่อตรงหน้าผมก็เต็มไปด้วยพวกนั้นประมาณสิบคน....นี่พวกมันรู้ตัวแล้วงั้นเหรอผมไม่เป็นห่วงตัวเองเท่าไหร่เพราะผมเอาตัวรอดได้อยู่แล้วแต่...

“ทริกซี่...”

 

 

 

เอาละเรื่องราวกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้นจะเกิดอะไรขึ้นต่ออีกกันนะ...

TO BE CONTINUE

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น