เจ้าชายนิรนาม
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Magic 5 Happier.

คำค้น : Magic of school

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 351

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Magic 5 Happier.
แบบอักษร

Happier. 

 

"ไว้เจอกันตอนเปิดเทอมนะ! " 

"โอเค" เสียงเจือยแจ้ว ของเหล่านักเรียนในฮอกก์วอตส์ดังขึ้น หลังจากที่วันปิดภาคเรียนได้เริ่มขึ้น "แฮรี่ รักษาตัวเองด้วยนะ ว่างๆ ก็ส่งจดหมายมาหาบ้าง" 

"ระวังญาติของนายด้วยล่ะ" 

"เข้าใจแล้ว พวกนายก็ด้วย รักษาตัวด้วยนะ" คำกล่าวลากันสั้นๆ ก่อนขบวนรถไฟจะเริ่มออกเดินทาง บรรยากาศวังเวงตลอดทางกลับ ร่างเล็กฟุบตัวลงนั่งบนเบาะนั่งกวาดตามองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ "แฮรี่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว" 

"คิดว่าฉันไม่ห็นหรือไง ก็เห็นด้วยกันทั้งคู่นั่นละ" เสียงกระซิบเบาๆ ระหว่างรอนกับไมโอนี่ที่สังเกตเห็น ท่าทางแปลกๆ ของอีกฝ่าย แฮรี่เริ่มมีอาการแปลกๆ มานานมากแล้วหลังจากที่กลับมาจากแช่น้ำครั้งนั้น "รับขนมไหมจ๊ะ? " เสียงรถเข็นลากตรงมาเรื่อยๆ ยังทางเดินของโบกี้รถไฟ และตอนนี้มันอยู่อยู่ที่ข้างหน้าประตูพร้อมคุณป้าขายขนม "ป้าครับ ผมขอเบอร์ตี้บอตด์กล่องนึง แล้วก็หมากฝรั่งดรูเบิลเบสต์โบลอิ้งกับช็อกโกแลตกบครับ" 

"นายจะกินมากเกินไปแล้วนะรอน" 

"ฉันซื้อไปกินเผื่อที่บ้านต่างหาก แฮรี่ กินอะไรไหม? " ร่างเล็กสะดุ้งเบาๆ ทันทีที่ถูกเรียกชื่อ เหมือนว่ากำลังเหม่อลอยอยู่ "โทษนะ คิดอะไรเพลินไปหน่อย ป้าครับ ผมขอช็อกโกแลตกบแล้วก็... อ่ะ.." แฮรี่เดินเข้ามาใกล้รถเข็นเพื่อรอขนม แต่กลับกลายเป็นว่า มีคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ มายืนรอซื้อขนมต่อจากเขา "..." สายตาจ้องมองอย่างเรียบเชียบ แต่ก็ไม่ได้พูดทักอะไรออกไป "ป้า ฉันเอาลูกอมรสเชอร์เบต ช็อกโกแลต เบอร์ตี้บอตด์ แล้วก็ อ่า แค่นี้แหละ" มัลฟอยไม่สบตาเลยสักนิด เอาแต่จ้องมองเบนไปนอกหน้าต่างระหว่างรอคุณป้า "นี่จ้า" 

"อ่ะ ขอบคุณครับ" ห่อขนมถูกยื่นส่งให้กับมือของแฮรี่ก่อนที่การซื้อขนมนั่นจะจบลง สายตายังคงมองอีกฝ่ายเล็กน้อยจนกระทั่งมัลฟอยเดินหายลับออกไปหลังจากได้รับขนม สีหน้าของมัลฟอยดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มันไม่ต่างกับแฮรี่ที่ตอนนี้สีหน้าเขาก็ดูไม่ค่อยดีเช่นกัน ร่างฟุบตัวลงนั่งที่เบาะนั่งตามเดิมพร้อมถอนหายใจเบาๆ "..." 

... 

... 

"ฉันชอบนาย" ร่างสูงจ้องมองอย่างจริงจังยังอีกฝ่ายที่ยังไม่ได้แสดงทีท่าอะไร "อ่ะ.. บ้าหรือไง? " ร่างผละออกห่างจากกันกะทันหันก่อนที่ทัลฟอยจะเซล้มลงไปด้วยแรงผลัก "...ฮ่า ฮ่า..งั้นสินะ" เสียงหัวเราะเบาๆ เอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจ 

"ข่างมันเถอะ ถ้านายจะเกลียดมัน" มัลฟอยพยุงตัวลุกขึ้นจากบ่อพลางเก็บเสื้อผ้าของตัวขึ้นมาสวม "ก่อนจะกลับก็เปิดระบายน้ำออกด้วย" เขากล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะเดินหายออกไปจากห้องโดยที่ไม่เหลี้ยวหลังกลับมามอง 

".... ฉัน... ไม่ได้บอกว่ารังเกียจสักหน่อย" สีหน้าเศร้าลงเรื่อยๆ หลังจากจบประโยคนั่นลง และหลังจากนั้น มัลฟอยก็ไม่เคยแกล้งแฮรี่หรือพวกไมโอนี่ แม้กระทั่งเวลาเรียน มัลฟอยก็มักจะอยู่เงียบๆ กับเพื่อนของตัวเอง ไม่สุงสิงแบบทุกทีอีกเลยจนกระทั่งปิดเทอม 

"แฮรี่.. แฮรี่! นี่มันกี่โมงกันแล้วห๊ะ? ตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าได้แล้ว! " เสียงทุบประตูห้องดังสนั่นพร้อมเสียงไขกุญแจห้องเพื่อเป็นลางที่กำลังจะเกิดขึ้นในทุกๆ เช้า "อึก.. เช้า..สินะ" ร่างพยุงตัวลงจากเตียง อาบน้ำล้างหน้าเแต่งตัวแบบที่เคยทำในทุกๆ เช้าก่อนเดินลงมาที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารให้ตัวเอง 

"วันนี้พี่มาร์จจะมาเที่ยวที่นี่ แกน่ะ จะไปไหนก็ไป ออกไปให้พ้นๆ สายตาจนกว่าเขาจะกลับ ตั้งแต่วันที่แกก่อเรื่องวันนั้น รู้ไหมว่ามันหนักหนาขนาดไหนกัน! เข้าใจหรือเปล่า?! " เสียงตะคอกรุนแรงจากป้าเพ็ตทูเนียดังกรอกหูมาแต่เช้า แต่ถึงอย่างงั้นแฮรี่ก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบรับเบาๆ อย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ "ครับ ผมจะไม่กลับบ้าน จนกว่าป้ามาร์จจะกลับไป" 

"รู้แล้วก็ดี รีบกินข้าวเสิร์ฟกาแฟให้เวอร์นอนแล้วก็ไสหัวออกไป" 

"....ครับ" มือเล็กยกเครื่องชงกาแฟที่ชงเสร็จ เทลงไปในแก้วกาแฟเล็กๆ ก่อนเอามันไปเสิร์ฟให้กับเวอร์นอนลุงของเขา "รีบเสิร์ฟรีบไป ก่อนที่ฉันจะจับแกโยนกลับไปขังไว้ในห้องก่อนที่มาร์จจะมา" 

"ครับลุงเวอร์นอน งั้นผมไปก่อนนะครับ" แฮรี่ถอนหายใจเบาๆ พลางสวมเสื้อคลุมก่อนออกไปนอกบ้าน "อย่าไปก่อเรื่องอะไรให้ฉันเดือดร้อนล่ะ ไม้งั้นแกตายแน่! " 

"ออกมาจากบ้านแล้วยังบ่นอีก เฮ้อ...ไปไหนดีล่ะ" ฝีเท้าเดินเตร็ดเตร่เรื่อยๆ ตามถนนใหญ่ที่มีแต่รถฝ่าไปมามากมายกลางท้องถนน แต่พอคิดอะไรไประหว่างทาง ร่างก็มาหยุดอยู่ในใจกลางเมืองซะแล้ว "..ไม่ได้มานานเลยแฮะ" ร่างเดินเตร่ไปยังร้านขนมหรือร้านต่างๆ ในเมืองเพื่อเชยชมแก้เบื่อในยามว่าง เวลาร่วงเลยมาถึงเที่ยงในตอนนี้ แต่บรรยากาศก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเบื่อเลย "หิวจัง ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า..อ่ะ.." 

"เดินระวังหน่อยไม่เป็นหรือไง? แอสเทอเรีย" 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แหม่.. แค่คุณมาเป็นเพื่อนฉันแค่นี้ก็ดีมากแล้ว" เสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินก็พอจะรู้ว่าเจ้าของน้ำเสียงนั่นเป็นของใคร แฮรี่หยุดชะงักพลางจ้องมองไปยังคนสองคนที่พึ่งเดินออกมาจากร้านของฝากเงียบๆ ที่ข้างๆ พุ่มไม้เล็กๆ "แต่ก็ขอบคุณจริงๆ ที่คุณมาด้วย พี่ฉันคงขอร้องมากไปหรือเปล่าคะ? " 

"ไม่หรอก อีกอย่างฉันมีงานต้องทำที่นี่อีก กว่าจะได้กลับ มีอะไรก็ติดต่อมาแล้วกัน" หญิงสาวคนนั้นเป็นใครกัน เธอยิ้มน้อยๆ ให้กับมัลฟอยก่อนที่อีกฝ่ายจะค่อยๆ เปิดประตูรถให้ "โอ๊ะ ขอบคุณค่ะ" 

"รักษาตัวด้วยล่ะ" 

"ค่ะ" ทั้งคู่กล่าวลากันเล็กน้อยก่อนที่หญิงสาวจะนั่งรถออกไป "...เฮ้อ.. ให้ตายเถอะ ยุ่งยากจริง...? " มัลฟอยถอนหายใจแต่กระนั้น สายตาก็พุ่งตรงมายังทางที่แฮรี่หลบอยู่ "อ่ะ.." ร่างรีบฟุบหลบเพื่อไม่ให้ถูกจับได้ แต่ในตอนนั้นก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แฮรี่กลับขึ้นไปชะโงกตัวมองอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่ามัลฟอยจะกลับไปแล้ว "...เฮ้อ..ตกใจหมด นึกว่าเห็น" 

"เห็นอะไร" 

"เห็นฉัน... อ้ะ! " เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเบาๆ อย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนที่จะรู้ตัว มัลฟอยก็มาโผล่ด้านหลังแล้ว "เห้ย ไม่ใช่ผู้คุมวิญญาณนะ นายจะได้กลัวน่ะ" มือหนาขยับเข้ามาปิดปากไว้แน่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกระโตกกระตากไปมากกว่านี้ "ทำบ้าอะไรไปได้" 

"อุก.." 

"อ่ะ.. โทษที" มือผละออกจากริมฝีปากเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถอนหายใจ "มาทำอะไรที่นี่? " สายตาไล่กลับมามองอีกครั้งพลางเอ่ยถาม "มาเที่ยว" 

"เที่ยว? เห๊อะ จริงดิ คนอย่างนายเนี่ยนะเที่ยว? " 

"ขอโทษแล้วกัน" 

"ไม่ได้ว่าอะไร แต่ดีละ ว่างใช่ไหม? " มัลฟอยเอ่ยถามเงียบๆ สายตาจ้องมองยังนาฬิกาข้อมือเล็กน้อย "ก็.. ว่าง อ้ะ อะไร? ไปไหนเนี่ย? " ไม่ทันจะเอ่ยตอบอะไรไป แต่แล้วอีกฝ่ายกลับคว้สมือเดินจูงออกไปเรื่อยๆ "หาอะไรกิน ฉันหิว" ร่างเดินนำดิ่งตรงมายังร้านอาหารในภัตตาคารแห่งหนึ่ง "นี่ จะกินที่นี่หรอ? " 

"ใช่ดิ" 

"ได้จองไว้หรือเปล่าคะ? " 

"ไม่ครับ" 

"เชิญทางนี้ค่ะ" ทั้งคู่เดินมานั่งตรงที่โต๊ะด้านในพร้อมสั่งอาหารทันทีหลังจากได้นั่งที่โต๊ะ "ฉันไม่มีเงินจ่ายหรอกนะ" ร่างเล็กนั่งตัวตรงเงียบๆ บรรยากาศในร้านที่ออกแนวสไตร์หรูหราเกินกว่าที่เขาจะมานั่งตรงนี้ "ใครบอกว่านายจ่าย กินๆ ไปเถอะ" กล่าวจบ ก็ค่อยๆ นั่งพับตัวลงบนเก้าอี้อย่างเนือยๆ "นาย... ทำไมถึงมาอยู่นี่? " 

"ฉัน? พ่อให้มาช่วยงานเพราะเขาติดธุระ ความจริงมันน่าเบื่อ แต่..ตอนนี้ไม่เบื่อละ" อาหารยกมาเสิร์ฟในเวลาต่อมาไม่นานพร้อมกับมัลฟอยที่จัดจานของตัวเอง "เอ้า กินสิ" มือคว้ามีดกับส้อมขึ้นมาหั่นเนื้อบางๆ ตรงหน้าแบ่งให้อีกฝ่าย "ฉัน..ตักเองได้น่ะ" 

"ทำตัวเกร็งสั่นระริกแบบนั้น อาหารได้หมดโต๊ะก่อนนายจะกินพอดี กินๆ ไปเถอะ" การเริ่มทานอาหารเริ่มขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มผ่อนลงมาเล็กน้อยให้เริ่มหายกังวล "กินเสร็จแล้วนายจะกลับเลยหรือเปล่า? " 

"อ่ะ..ยังหรอก" 

"โอเค งั้นกินเสร็จไปสวนสัตว์กัน" 

"ห..ห้ะ จะไปอีกหรอ? " 

"ก็..ว่างไม่ใช่หรอ? " ถึงจะพยายามขัดแต่ก็โดนอีกฝ่ายตอบถามกลับคืนมาทุกที "ฮ่า ฮ่า นายกินสกปกแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่า? " มือค่อยๆ วางช้อนกับส้อมเบาๆ เอื้อมมือเข้าไปหาคนตรงหน้าก่อนเช็ดปากด้วยนิ้วมือเบาๆ "อ้ะ เฮ้ เช็ดเองได้" 

"หรอ? กินเลอะขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวว่าเลอะเลย" นิ้วที่เกลี่ยอาหารค่อยๆ สอดเข้าปากตัวเองเบาๆ ก่อนตั้งตัวกลับมากินอาหารตรงหน้าแบบปกติ "นายนี่มัน.." 

"อะไร? สกปก? อาหารตั้งแพงกินเลอะเสียดายของ ฉันจ่ายนะ ไม่ใช่นาย" 

"รู้แล้วน่า" หลังจากที่ทั้งคู่ทานอาหารเสร็จ ทุกอย่างก็จะดูแปลกไปหมดเมื่อมัลฟอยเอาแต่ลากแฮรี่ไปเที่ยวไหนมาไหนตลอดทั้งวัน "เดี๋ยวฉันมา นายจะเอาอะไรหรือเปล่า? " 

"ไม่ครับ" 

"งั้นนั่งนี่เดี๋ยวมา" ร่างฟุบตัวนั่งบนม้านั่งเล็กๆ มองบรรยากาศในเมืองที่ตอนนี้มันเริ่มค่ำลงเรื่อยๆ "....เขาทำเหมือน... เรื่องตอนนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นเลยหรือไง" เท้าคางมองรอบๆ อย่างเบื่อหน่อย จนกระทั่งสะดุดตาเข้ากับร้านขายของเล็กๆ ตรงหัวมุม ฝีเท้าเดินตรงไปยังร้านด้วยความแปลกใจ สายตาจับจ้องไปที่สร้อยคอสองเส้นหลักๆ ที่ห้อยโชว์ในตู้กระจก มันเป็นสร้อยเงินกับมรกตที่มีงูพันอยู่รอบๆ มรกตนั่นกับอีกเส้นที่เป็นมรกตสีแดงสด อยู่ที่คอของเสื้อบนสร้อย "...." เขาจ้องมองสร้อยราวกับต้องการอะไรบางอย่าง เมื่อนึกย้อนไปในตอนนั้น มัลฟอยเคยให้เสื้อกับเขาไว้ ".... คุณน้าครับ ผมของสร้อยสองเส้นนี้" 

"จ๊า พ่อหนุ่มนี่ตาถึงจังเลยนะ สองเส้นนี้เหลือสองเส้นสุดท้ายแล้ว" สุดท้ายก็ตัดสินใจซื้อมันมาอย่างง่ายดาย เพียงแค่มันถูกชะตาด้วยทันทีที่เห็น เขากลับมานั่งบนม้านั่งที่เดิมอีกครั้ง กวาดตามองรอบๆ เพื่อรอให้อีกฝ่ายกลับมา "เอ้า" 

"อ่ะ.. อะไรเนี่ย? " มือหนายัดหมวกไหมพรมใส่ให้อย่างไม่ทันตั้งตัวพร้อมในมือที่ถือขนมปังอุ่นๆ ยื่นมาให้ "หมวก.. เห็นมันเข้ากับนายเลยเผลอติดมือมา หนมปัง..อ่า.. หน้าหนาวผ่านไปแล้วแต่มันก็ยังหนาวอยู่ กินไปให้อิ่มๆ " 

"..ขอบคุณ" 

"เราไปกันเถอะ" มัลฟอยไม่ได้เอ่ยอะไรเป็นพิเศษ เขาเดินนำแฮรี่ออกไปเรื่อยๆ ระหว่างเดินทางกลับมายังสะพานที่มีแม่น้ำด้านข้าง ลมหายใจพวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลุ่มควันไอหนาวเล็กน้อย ร่างอิงกับรั้วสะพานจ้องมองแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวไปเรื่อยๆ โดยไม่พูดอะไร "....นี่ก็ดึกแล้ว นายจะกลับเลยหรือเปล่า? " น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นพลางหันมองแฮรี่ที่ยืนข้างๆ "ยังหรอก... ฉันยัง... ไม่อยากกลับไปตอนนี้" 

"...ก็..ดี ฉันก็ไม่อยากกลับโรงแรมตอนนี้เหมือนกัน" บรรยากาศรอบๆ เงียบเชียบ แม้แต่ไฟที่ส่องตามข้างทางก็ยังไม่ส่องสว่าง ความเงียบเชียบก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "...มัลฟอย" 

"...ว่า" 

"ฉันถามอะไรอย่างนึงได้ไหม? " 

"เอาสิ" เสียงถอนหายใจเบาๆ แต่เสียงกึ่งก้องไปทั่วทั้งบรรยากาศด้วยความไม่สบายใจ "อ่า..ผู้หญิง.. คนนั้นเป็นใครงั้นหรอ? " เมื่อถามออกไปแบบนั้น ลมหายใจของมัลฟอยก็ค่อยๆ พ่นออกมา "แอสโทเรีย เธอเป็นน้องสาวแดฟนี่ นายน่าจะรู้จักแดฟนี่ใช่ไหมล่ะ" 

"รู้... แดฟนี่รุ่นเดียวกับเราที่อยู่สลิธีริน" เสียงเอ่ยตอบอย่างแผ่วเบา เมื่อยิ่งอยากรู้เข้าไป ทำไมถึงรู้สึกแปลกบางอย่างกัน "นั่นล่ะ เธอมีธุระที่นี่ฉันเลยนัดเจอกับเธอไปด้วย" มัลฟอยยังคงยืนเงียบๆ ไม่ได้หันกลับมามอง แต่ในตอนนี้ ร่างเล็กข้างๆ กำลังรู้สึกแปลกๆ กับหน้าอกที่มันเจ็บขึ้นมา "....นี่ ถ้าฉันบอก.. ว่าหลังเรียนจบแล้วฉันจะแต่งงานกับเธอ นายจะมางานแต่งฉันหรือเปล่า? " 

"....." ไม่ได้มีเสียงเอ่ยตอบกลับ และนั่นมันทำให้มัลฟอยถอนหายใจหนักเข้าไปใหญ่ "เอาเถอะ เรากลับกันได้แล้ว เดี๋ยวไป... เฮ้? " ร่างสูงจ้องมองอีกฝ่ายที่ยืนพะอืดพะอม ค่อยๆ ขยับมือเข้ามาจับไหล่เบาๆ "พอตเตอร์? โอเคไม่เนี่ย? อ่ะ..ร้องไห้ทำไม? " 

"...เปล่า ขอโทษที แค่รู้สึกพะอืดพะอม ฉันคงจะกินมากไปสำหรับวันนี้ ขอกลับก่อน" แฮรี่ขยับตัวเบนออกห่างเพื่อที่จะกลับ แต่แล้วน้ำเสียงแบบเดิม ก็ย้อนกลับมาถามอีกครั้ง "วันนั้น.. นายรังเกียจฉันหรือเปล่า? " 

"....." 

"..... ถ้างั้น ฉันจะได้พยายามห่างๆ นายเอาไว้ ฉันไม่อยาก...ทรมาณ" 

"ใครกัน!! " เสียงตะคอกดังลั่น เมื่อหันกลับมาหาอีกฝ่ายอีกครั้ง ตอนนี้ใบหน้ามันเปื้อนน้ำตาไปหมดแล้ว "ฉันไม่ได้บอกนายเลยว่ารังเกียจ พูด..พูดต้องไหนกัน นายพูดเองเออเองตลอดเลย ให้ฉันพูดบ้างได้ไหม ฟังความรู้สึกฉันบ้างฉัน.... ฉันก็ชอบนายเหมือนกันนั่นล่ะ! อ่ะ.." ร่างตรงหน้าฟุบเข้ากอดกะทันหันอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่เสียงหัวเราะในลำคอจะดังขึ้น "หึหึ ได้ยินแบบนี้ดีกว่าแอบฟังตั้งเยอะ" 

"อ..อะไร? นายรู้? " 

"อืม.. รู้ว่าตั้งนานแล้ว" 

"ร..แล้วนายก็ยังจะ ทำไมเป็นคนแบบนี้! " มือเล็กผละตัวออกด้วยความโมโห ในขณะที่อีกฝ่ายก็ยังคงกอดเอาไว้แน่น "ฉันบอกตอนไหนกันว่าจะเลิกแกล้งนายน่ะห้ะ? ประเมินต่ำไปแล้วคุณพอตเตอร์" 

"นายมัน.. เกลียด ฉันเกลียดนาย! " 

"แต่ฉันชอบ... นี่" มือหนาคว้าพวงแก้มเอาไว้แน่น "กลับบ้านพรุ่งนี้จะเป็นอะไรหรือเปล่า? " 

"ทำไม..." 

"ไม่อยากนอนคนเดียว" ร่างเล็กส่ายหน้ารัวๆ พลางแกะมืออีกฝ่ายออกจากแก้มตัวเอง "ไม่ทำอะไรหรอกน่ะ สัญญา" 

"...ไม่น่าเชื่อเลย ไม่ไปหรอก อ่ะจริงสิ" แฮรี่ผละมือออกพร้อมหยิบกล่องเล็กๆ ยื่นให้ "อะไร? " มัลฟอยจ้องมองกล่องนั่นอย่างสงสัยแล้วรับมันไว้ "อยากรู้ก็เปิดสิ" 

"...ไม่ ไม่เปิดถ้านายไม่ไปด้วย" 

"เฮ้! " 

"แท็กซี่ครับ! " 

"มัลฟอย!! " 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น