ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 : น้อยใจ

ชื่อตอน : บทที่ 20 : น้อยใจ

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 907

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2562 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 : น้อยใจ
แบบอักษร

กะเพรา Talk  

      "นั้นถุงขยะหรืออะไร?" เสียงสงสัยดังขึ้นจากไอ้ยักษ์ที่ยืนมองฉันอย่าง งุนงง แง่ๆ มาว่ากระเป๋าเป้นักเรียนฉันเป็นถุงขยะได้ไงวะ! เป้ใบเก่งฉันเลยนะ!

     "กระเป๋าหนูค่ะไม่ใช่ถุงขยะ ใจร้ายจังเลยนะคะ" ฉันพูดออกไปพรางกอดกระเป๋าเป้ไว้แน่นๆ

     "เปลี่ยนซ่ะ! เอากระเป๋าเดินทางกูมาใส่ไป กูอายเขามึงบ้าหรือไงเที่ยวหิ้วถุงขยะนั้นไปไหนมาไหนด้วย! รอตรงนี้กูจะไปหยิบเอง! เสือกเกิดมาเตี้ยอีก!" เง้ออ! มาว่าฉันเตี้ย! โถ่! ไอ้สูง! ชิ! คุณดีแล่นเดินบ่นเรื่องความเตี้ยของฉันจนเป็นภาระเขาเข้าไปในห้องแต่งตัวก่อนจะออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็กส่งให้ฉัน

       "กูให้เวลา 5 นาที กูจะไปรอข้างล่างจบนะ" และเขาก็เดินออกไป 5 นาที บ้าหรอ! แต่ฉันทำได้จ้า ไม่มีอะไรที่กะเพราคนนี้ทำไม่ได้! ฉันจัดการเปิดกระเป๋าเดินทางใบนั้นพร้อมกับเทของที่มีน้อยนิดลงในกระเป๋าและปิดมันรูปซิบจบ! ภายใน 3 นาที ก่อนจะอุ้มกระเป๋าและพาตัวเองลงไปหาคุณดีแล่นข้างล่าง

       "เกินไปหนึ่งนาที" ไอ้บักษ์บ้า! 5 นาทีไม่ใช่แค่เก็บกระเป๋าหรอวะ! นี่เขารวมถึงวิ่งลงมาด้วยนี่นะ เหอะ!

       "แฮ่กๆ ขอโทษค่ะ หนูคิดว่า แฮ่กๆ 5 นาทีคือเก็บกระเป๋าอย่างเดียว" ฉันยืนหอบหายใจเพราะอุ้มกระเป๋าที่มันใหญ่เกือบจะเท่าตัวฉันลงมาหาเขา นี้ขนาดใบเล็กนะ ถ้าใบใหญ่ทับฉันแน่เลยอ่า

       "อย่าเถียง 5 นาทีคือ 5 นาที และนี่คือการทำโทษคนสายอย่างมึง! ยกกระเป๋ากูไปเก็บที่รถด้วย! กูจะไปกินข้าวรอ และมึงก็ไปหาข้าวกินซะ ไปนั่งท้องร้องบนรถกูจะทุบให้!!" พูดจบก็เดินหนีไปเลยจ้า เหอะ! ไอ้ยักษ์บ้า สั่งเก่ง! ชิ! ฉันจะเอายาถ่ายให้แกกินไอ้เวร!! พูดหลายรอบแล้วนะเรื่องนี้ฉันใจไม่ถึงอ่ะ! ป๊อดวะ! บอกตามตรงกลัวเขารู้แล้วบีบคอฉันยัดส้วมตาย!!!! งื้อออ

      หลังจากที่เราแยกกันกินข้าวเช้าเสร็จคุณดีแล่นก็พาฉันขับรถออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าไปสู่จังหวัดฉะเชิงเทราเพราะที่นั้นเป็นที่ตั้งโรงงานการผลิตแหน่งใหม่ของคุณดีแล่นเขาจึงต้องมาดูการก่อสร้างด้วยตัวเอง เขาเล่าให้ฟังว่าเขาเคยมาแล้วหลายครั้งแล้วและก็มาอยู่นานๆ รอบหนึ่งตอนคุณดาเรนนอนเป็นผักเขาบอกแบบนี้อ่ะ แต่ฉันก็ไม่กล้าถามต่อว่าเพราะอะไรทำไมถึงนอนเป็นผักเดี๋ยวเขาจะว่าฉันแจ๋นเรื่องเจ้านาย เราขับรถมาที่ไซต์งานก่อสร้างกัน จากที่ฉันดูอีกไม่นานก็น่าจะเสร็จสมบูรณ์ เราใช้เวลาเดินทางกันประมานเกือบๆ 2 ชั่วโมง เพราะว่าเจอรถติดด้วย พอมาถึงเขาก็ให้ฉันนั่งรอ เขาก็ไปดูงานเป็นชั่วโมงเลย ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะเล่นเกมส์ เอ่ะ! ไลน์หมอตฤณเพิ่มเพื่อนฉันผ่านหมายเลขโทรศัพท์มาหรอ เขาส่งสติกเกอร์มาด้วย ฉันควรตอบกลับเขาไปสิเนอะ....

++ ตฤณ ++

ฉัน : สวัสดีค่ะหมอตฤณ

หมอตฤณ : นึกว่าจะไม่ตอบแล้ว

ฉัน : ตอบสิค่ะ ว่าแต่หมอไปเอาเบอร์หนูมาจากไหนหรอ (ฉันถามออกไปอย่าง งงๆ เพราะฉันจำได้ว่าวันนั้นยังไม่ได้ให้เบอร์เขาไปเลย เพราะเจอไอ้ยักษ์มาลากคอไปด่าซะก่อน)

หมอตฤณ : ขอมาจากยายกะเพรา พอดีเมื่อวานหมอเข้าไปเยี่ยมยายกะเพรามานะ

ฉัน : ขอบคุณนะคะหมอ ดูแลคนไข้ดีจัง น่าร้ากกก ♥

หมอตฤณ : เปลี่ยนจากคำชมเป็นอย่างอื่นแทนได้มั้ยละ 😃

ฉัน : จะคิดค่ามาเยี่ยมคนไข้หรอค่ะ (แง่ๆ ฉันไม่มีเงินให้หมอนะเว้ย)

หมอตฤณ : 555555 เห็นหมอเป็นคนขี้งกขนาดนั้นเลย เอาเป็นไปกินข้าวกับหมอสักมื้อมั้ยละตอบแทนที่หมอน่ารักไง (หมอชวนฉันกินข้าวนี้นะ เง้อ!)

ฉัน : คือว่า........ (ฉันพิมม์ส่งกลับไปแค่นั้นเพราะไม่รู้จะตอบอะไรและปฏิเสธไปยังไงดี เพราะคุณดีแล่นไม่ชอบให้ฉันไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นในขนาดที่ยังมีสัญญากับเขาอยู่ แต่ฉันก็ไม่อยากปฏิเสธหมอตฤณนะ เขาดีกับฉันมากๆ เลย)

หมอตฤณ : ว่า..............? (เขาส่งกลับมา)

       ระหว่างที่ฉันกำลังคิดว่าตัวเองจะตอบอะไรเขาไปยังไงดี อยู่ๆ เสียงเข้มติดสำเนียงก็ดังขึ้นจนฉันตกใจแทบทิ้งโทรศัพท์ลงพื้นเลย ตายๆ ถ้าเขารู้ว่าฉันคุยกับผู้ชายคนอื่นฉันโดนดีแน่เลย!!!

       "คุยกับใคร!" เขาถามฉันเสียงต่ำ

      "เปล่าค่ะ" ฉันตอบและรีบกดออกจากโปรแกมไลน์ทันที

      "เอาโทรศัพท์มาดู!" เขาตะคอกใส่ฉัน

      

      "แต่นี่มันเรื่องส่วนตัวหนูนะคะ" เวร! เผลอตัวพูดออกไปอีกแล้ว! ตายแน่ๆ ฉันโดนทุบแน่เลย งื้ออออ

      "เอามา! คำว่าส่วนตัวของมึงไม่มีสิทธิ์มาใช่กับกู! มึงคือทาสกูทุกเรื่องของมึงกูต้องรู้!!!!!!!" พูดจบเขาก็กระชากโทรศัพท์ออกจากมือฉันไปกดดู เอาตรงๆ โทรศัพท์ฉันนะ ฉันเล่นแค่ไลน์เพราะไว้คุยกับเขาและก็คนในบ้านและก็ป้าทิพย์เพื่อนยาย กับไว้โทรเข้าโทรออกอย่างเดียวเลย อ้อ! มีเล่นเกมส์ด้วย ชื่ออะไรนะเกมส์ Homescapes เห็นพวกคนในบ้านเล่นกันฉันเลยลองเล่นดูบ้างก็ติดเลย

        ฉันได้แต่ดูคุณดีแล่นกดเข้านั้น เข้านี้ในโทรศัพท์ฉัน ก่อนที่เขาจะสบถออกมา ฉันคิดว่าเขาคงอ่านไลน์ที่ฉันคุยกับหมอตฤณแล้วแน่ๆ เลย แล้วทำไมฉันต้องร้อนรนเหมือนกำลังเป็นชู้กับหมอตฤณแบบนี้ด้วยเนี่ย ฉันบริสุทธ์ใจกับหมอตฤณไม่ได้คิดอะไรเชิงชู้สาวกับเขาเลยจริงๆ นะ

       "ที่หลังห้ามคุยกับคนอื่นอีก!! มึงเป็นทาสของกูคนเดียวไม่มีสิทธิ์จำใส่สมองมึงไว้ด้วย!!! มึงเป็นอะไรหนักหนาชอบทำให้กูอารมณ์เสียวะ!" เขาส่งโทรศัพท์คืนให้ฉันพร้อมกับจิ้มนิ้วลงที่หัวฉัน

       "หนูขอโทษค่ะที่หลังจะไม่ทำอีกแล้ว" ฉันก้มหน้าลงพรางกั้นน้ำตาเอาไว้ ทำไมฉันถึงต้องยอมเขาทุกเรื่องขนาดนี้นะ แล้วจะมีสักครั้งมั้ยที่เขาจะพูดดีๆ ทำดีๆ กับฉันบ้าง ฉันเป็นอะไรทำไมความน้อยใจมันถึงผุดขึ้นมามากมายขนาดนี้

       "ฮึก!" ฉันเผลอตัวและสะอื้นออกมาเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจมันมีมากเกินไป

       "อะไร! มึงร้องไห้หรอ! มึงจะร้องทำไม!" เขาไม่ถามเปล่าพรางกระชากแขนฉันให้ตอบคำถามเขาด้วย

       "เปล่าค่ะ ฮึก! หนูเจ็บ!" ฉันบอกเขาและพยายามแกะมือเขาออก

        "ถ้ามึงไม่อยากโดนกูด่าก็หัดทำตัวปกติแบบคนอื่นเขามั้ง! ทำตัววุ่นวายอยู่ได้! เห็นและหงุดหงิด! กูจะไปทำงานต่อนั่งเฉยๆ มึงจะเล่นเกมส์ ดูYoutubeอะไรก็ดูไป แต่ห้ามคุยกับคนอื่น เข้าใจป่ะ! กูซื้อโทรศัพท์ให้ไว้ติดต่อกับกูกับคนในบ้านไม่ใช่ไว้แรดๆ คุยกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้!" เขาส่งโทรศัพท์คืนมาให้ ก่อนจะด่าฉันเสร็จแล้วเขาก็เดินกลับไปทำงานต่อ

       ฉันรับโทรศัพท์มาถือไว้และปล่อยตัวเองให้ร้องไห้ออกมา ฮึกๆ นอกจากเขาจะไม่เคยเห็นค่าฉันแล้ว เขายังไม่เคยสนใจความรู้สึกฉันอีกด้วย......

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น