ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 : ประกาศศึก

ชื่อตอน : บทที่ 19 : ประกาศศึก

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 897

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2562 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 : ประกาศศึก
แบบอักษร

กะเพรา Talk  

     "นายต้องมีคนช่วยวะดีแล่น" ฉันที่ถือถาดผลไม้มาให้คุณดาเรนที่ห้องทำงาน ชะงักขาทันทีที่ได้ยินเสียงของเขาคุยกับคุณดีแล่นเสียงดังออกมาจากในห้องทำงาน วันนี้คุณบัวไม่ค่อยสบายคุณดาเรนเลยอยู่บ้านดูแลเธอและทำงานไปด้วย

      "แล้วทำไมต้องเป็นยัยแหวนเพชรวะ ฉันไม่ชอบทำงานกับผู้หญิง โดยฉะเพราะยัยนั้นนายก็รู้ดาเรน" เสียงคุณดีแล่นตะหวาดกลับคุณดาเรนไปอย่างเดือดดาน

       "ไม่ชอบก็ต้องทำเพราะอิฐกับอาฟงต้องทำงานให้ฉัน แล้วฉันมองดูแล้วแหวนเพชรก็ไม่ได้เสียหายตรงไหนสวยก็สวย เก่งก็เก่ง และก็เป็นเพื่อนสนิทฉัน นายก็รู้จักไม่ใช่หรอ ทำไมหรือกลัวหวั่นไหวถ่านไฟเก่ามันจะลุกหือขึ้นมาหรือไง" หื้มมม ถ่านไฟเก่างั้นหรอกับผู้หญิงที่ชื่อแหวนเพชรนั้นอ่านะ คุณดีแล่นเคยมีแฟนงั้นหรอ ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อน

       "ไม่ได้กลัววะ เพราะมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก แล้วนายจะพูดเรื่องนี้ทำห่าอะไรวะ นายก็รู้ว่าที่ฉันคบกับแหวนเพชรเพราะอะไร อย่ามาปั่นดาเรน ฉันจะเอาอาฟงไปทำงานกับฉัน คนอื่นฉันไม่ไว้ใจ" คุณดีแล่นขึ้นเสียงใส่คุณดาเรนอีกครั้ง

       "ขอโทษวะ! ฉันให้คนของฉันไม่ได้ แหวนเพชรดีที่สุด และวันนี้ยัยนั้นจะเข้ามาคุยรายละเอียดงานกับนาย รู้สึกยัยนั้นจะดีใจนะที่จะได้ร่วมงานกับแฟนเก่า หึหึ!" ฉันไม่รู้ว่าสถานการณ์ภายในเป็นห้องเป็นยังไง แต่ฉันพอจะนึกหน้าของคุณดีแล่นออก เขาคงยืนทำหน้ายักษ์ใส่น้องชายตัวเองอยู่แน่ๆ เลย

        "นายกำลังกวนประสาทฉันดาเรน นายก็รู้ว่าฉันตามฮอปมาไม่ได้เพราะฮอปต้องดูแลงานแทนฉันที่นิวยอร์กในฐานะเรขา" คุณดีแล่นพูดเสียงต่ำกับคุณดาเรน

        "แล้วแต่นายจะคิดดีแล่น เอ่ะ! หรือที่ไม่ยอมทำงานกับแหวนเพชรเพราะกลัวใครบางคนที่อยู่กับนายไม่พอใจหรือเปล่าน๊า" คุณดาเรนพูดเสียงที่ขนาดฉันเป็นคนนอกฟังยังรู้เลยว่าเขากำลังยั่วโมโหคุณดีแล่น แล้วใครบางคนที่อยู่กับคุณดีแล่นคือใครนะ! นอกจากฉันแล้วยังมีคนอื่นอีกหรอ?

ปึง! (เสียงทุบโต๊ะ)

      "หุบปาก! หึ! ไม่จำเป็นต้องกลัวใครเหมือนลูกแมวแบบนาย! และไม่ต้องมาท้าทายคนอย่างฉัน! ฉันไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะหวั่นไหวกับยัยแหวนเพชรเพราะฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับยัยนั้นตั้งแต่แรก! และฉันก็ไม่ได้แคร์ยัยลูกหมาขนาดนั้น! ว่ายัยนั้นจะรู้สึกยังไงที่ฉันจะเอายัยแหวนเพชรมาทำงานด้วย เพราะฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับยัยลูกหมาเช่นกันเพราะยัยนั้นก็แค่ทาสฉันคนหนึ่ง ไม่เหมือนนายที่กลืนน้ำลายตัวเอง ไปหลงรักทาสแบบนายดาเรน!" คุณดีแล่นตะคอกใส่คุณดาเรน และเอ่อ....เขาเอ่ยถึงฉันใช่ไหมนั้นที่เรียกว่าลูกหมา เขาบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไรกับฉันอย่างนั้นเลยหรอ เจ็บ! ทำไมมันรู้สึกเจ็บที่หัวใจแบบนี้ก็ไม่รู้ คือฉันก็พอจะรู้ตัวเองดีหรอกนะว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับฉัน แต่พอยิ่งได้ยินแบบนี้จากปากของเขามันยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดกว่าเดิมจริงๆ

      "หรอ ฉันจะรอดูนะดีแล่น" คุณดาเรนพูดได้แค่นั้นก่อนที่เสียงจากคนข้างใน ที่กำลังจะโต้เถียงกลับจะได้เอ่ยอะไร อยู่ๆ พี่วรรณก็เอ่ยเรียกฉันขึ้นเสียก่อน

      "กะเพรา ยังไม่เอาผลไม้เข้าไปให้คุณดาเรนอีกหรอ มานานแล้วนะ" พี่วรรณถามฉันอย่าง งงๆ  ฉันจะบอกพี่วรรณยังไงดีว่าฉันจะเอาเข้าไปให้นานแล้วแต่พอดีแอบฟังเจ้านายคุยกันอย่างนี้หรอ

       "แหะๆ ขอโทษค่ะพอดีหนูเดินหลงนะคะ เพิ่งเดินมาถึง" มันคือคำโกหกที่ตอแหลที่สุดเลยวะในความคิดฉัน

       "ยัยกะเพรา เธอนิ โก๊ะจริงๆ เลย ไม่เป็นไรพี่เอาไปให้คุณดาเรนเอง งั้นเธอเข้าไปหาป้ามลในครัวแล้วกัน" ฉันส่งถาดผลไม้ให้พี่วรรณก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องครัว แต่.....

ฟึบบบ~

     "โอ๊ยยย! คุณดีแล่น เล่นอะไรค่ะ หนูตกใจหมดเลย" ฉันเดินไปได้ไม่กี่ก้าว อยู่ๆ คุณดีแล่นก็กระชากแขนฉันเข้าไปในซอกหนึ่งใกล้ๆ กับห้องทำงานคุณดาเรน งื้ออ มาตอนไหนว่ะ

      "เมื่อกี้ได้ยินอะไรบ้าง" เขาจ้องหน้าฉันและถามว่าเมื่อกี้ได้ยินอะไรบ้าง ได้ยินนี้หมายถึงเรื่องไหนหรอ เรื่องแฟนเก่า หรือเรื่องที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน ฉันอยากถามเขาออกไปแบบนั้นแต่สุดท้าย....

       "ได้ยินอะไรหรอค่ะ หนูไม่ได้ยินเลย" ฉันได้แต่โกหกเขาออกไป

        "เฮ้ออออ ก็ดี" เขาถอนหายใจ เหอะๆ กลัวฉันจะไปสาระแนเรื่องแฟนเก่าหรือไง ทำไมโมโหอย่างงี้วะ! อยู่ๆ ไอ้ความรู้สึกน้อยใจ เสียใจ โกรธ ผิดหวังมันก็เข้ามาจนทำให้ฉันสับสนตัวเองไปหมดในตอนนี้

       "มึงเป็นอะไร มองหน้ากูแบบนี้หมายความว่าไง" เขาถามฉันพรางเอาสองมือมาแนบที่สองข้างแก้มฉัน

      "หน้าแบบไหนหรอค่ะ" ฉันถามเขาออกไป อีปากบ้า! แกจะหาเรื่องทำฉันโดนถีบอ่ะ ถามออกไปได้ไงแบบนั้น อารมณ์ชั่ววูบมาก

       "เออ! ช่างเถอะ! พรุ่งนี้มึงเตรียมเก็บกระเป๋าละ! กูจะพาไปต่างจังหวัด!" เขาปล่อยมือออกจากแก้มฉันและเปลี่ยนเรื่องแทน หืมม ไปต่างจังหวัดงั้นหรอ เขาชวนฉันไปต่างจังหวัดนี้นะ ฉันฝันหรือเปล่าอ่า อยู่ๆ หัวใจฉันก็กลับมีชีวิตชีวาอย่างบอกไม่ถูก

       "กูไปทำงาน และมึงต้องไปดูแลกู กูไม่ได้พาทึงไปเที่ยวไม่ต้องทำหน้าระเริงขนาดนั้นก็ได้" เข้าผลักหัวฉันเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกจากซอกนั้นไป ฉันได้แต่ยืนยิ้มดีใจอยู่คนเดียว อย่างน้อยเขาก็ยังคิดถึงฉันอยู่บ้างนะ

ห้องอาหาร ตอนเย็น

      ฉันได้แต่แอบมองผู้หญิงสวยๆ คนที่ทุกคนเรียกเธอว่า 'แหวนเพชร' อยู่ตรงมุมหนึ่ง งื้ออออ สวย สวยมากๆๆ สวยแบบนางร้าย แต่ก็ดูเป็นนางพญาเลย ยิ่งเธอนั่งอยู่ใกล้ๆ คุณดีแล่น คำว่า 'เหมาะสม' มันก็กระแทกเขาใส่หน้าฉันเต็มๆ เลย ฉันเลยได้แต่ทำคอตกหูลูลงเหมือนลูกหมาและเดินออกจากตรงนั้น ฉันยืนมองตัวเองที่กระจกตรงหน้าตู้โชว์ตอนเดินผ่าน ฉันยืนมองตัวเองอยู่นาน ฉันเทียบผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา ฐานะ หรือแม้แต่ชาติตระกลู ฉันแพ้เธอ! แพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ ดูแค่ชื่อสิฉันก็แพ้แล้วอะ 'กะเพรา' มันก็แค่ผักกำละ 5 บาท จะไปสู้อะไรกับ 'แหวนเพชร' วงละหลายหมื่น งื้อออออ ร้องไห้ รู้สึกต่ำต้อยมากอ่า หดหู่ ฉันนี้ก็กล้าดีเนอะกล้าที่จะเอาตัวเองไปเทียบกับเธอ ระหว่างแฟนเก่ากับผู้หญิงไร้ค่าอย่างฉัน เป็นใครก็ต้องเลือกแฟนเก่าที่มีพร้อมทุกอย่างอยู่แล้วจริงไหม! ฉันได้แต่เดินห่อเหี่ยวกลับเข้าไปในครัว

       "เป็นอะไรกะเพราลูกทำหน้าจะร้องไห้ คิดถึงยายหรอหรือหิวข้าว" ป้ามลที่คอยจัดเตรียมอาหารอยู่ในครัวเอ่ยถามฉันทันทีที่ฉันเดินเข้ามาในครัว

       "หนูคิดถึงยายค่ะ" ฉันไม่ได้โกหก ฉันก็คิดถึงยายจริงๆ แต่ไอ้ที่จะทำฉันร้องไห้เนี่ยไม่ใช่ยายแต่เป็นเขามากกว่า

       "อีกไม่กี่วันก็ได้ไปหายายแล้วกะเพรา" ป้ามลลูบหัวฉันตอนที่ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าวในครัว

       "ขอกอดหน่อยได้มั้ยค่ะป้ามล" ฉันพูดจบก็สวมกอดป้ามลทันที

       "ป้ามลค่ะ" ป้ามลที่ลูบผมฉันและยืนให้ฉันกอดนิ่งๆ ก้มลงมามองฉัน

       "หืม มีอะไร" ป้ามลถามฉันกลับ

       "หนูอยากรู้ว่ามันจะเป็นไปได้มั้ยค่ะ ถ้าเราจะรักคนที่เขาชอบทำร้ายเราและทำให้เราเสียใจ และเขาไม่เคยเห็นค่าเราเลย" ฉันถามป้ามลออกไป ไม่รู้ทำไมฉันถึงถามป้าแกออกไปแบบนี้

       "หมายถึงคุณดีแล่น?" ฉันรีบละกอดจากป้ามลและเงยหน้ามองป้ามลทันที งื้อออ ป้ารู้ได้ไงเนี่ย แค่แกล้งถามเองนะ

       "คือ....." ฉันพูดได้แค่นั้นและก้มหน้าลงไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

        "ป้าจะบอกกะเพราแค่ว่าหนูเป็นเด็กดีนะกะเพรา แต่อะไรที่มันเกินตัวเกินไปหนูก็ไม่ควรจะไปไขว่ขว้า เขามีคนที่เหมาะสมกว่าเรา ตอนนี้กะเพราอาจจะได้ใกล้ชิดแค่คุณดีแล่นถึงคิดว่าตัวเองอาจจะรักเขา แต่ป้าเชื่อว่าสักวันหนูจะเจอคนที่ดีกว่าและรักหนูมากกว่าแน่นอน หนูยังเด็กหนูยังมีอนาคตอีกไกลนะกะเพรา" ฉันมองป้ามล ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ฉันรู้ว่าฉันไม่เหมาะสมและคุณดีแล่นก็ไม่มีทางเหลี่ยวแลฉัน และฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะไปไขว่ขว้าเขามาแน่นอน ฉันรู้ตัวเองดีว่าฉันอยู่กับเขาในฐานะอะไร แต่พอยิ่งฟังแบบนี้ มันยิ่งตอกย้ำว่าฉันเป็นใครและเขาเป็นใคร.......

     ฉันอยู่ภายในครัวจนประมานสองทุ่มครึ่ง ฉันก็จะเดินกลับไปบนห้องคุณดีแล่น แต่ระหว่างที่ฉันกำลังเดินจะขึ้นบันได ฉันก็เจอเข้ากับคุณแหวนเพชร งื้อออ ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งสวย เหมือนเธอเป็นนางฟ้า แล้วฉันเป็นลูกหมาข้างถนนจริงๆ

      "เดี๋ยว!" ฉันที่ยกมือไหว้เธอและกำลังเดินผ่าน ก็ถูกเธอเรียกไว้สะก่อน

      

       "คะ?" ฉันหันกลับไปมองและตอบเธอกลับไปเผื่อว่าเธอมีอะไรหรือเปล่าแต่.....

       "ฉันรู้ว่าเธอกับดีแล่นเป็นอะไรกัน! แต่เธอมันก็เป็นได้แค่เมียเก็บของเขาเท่านั้นแหละ สารรูปอย่างเธอ หึ! ดีแล่นไม่ใฝ่ต่ำคิดจริงจังด้วยหรอกนะ อุ๊ย! ขอโทษทีจ่ะที่ฉันพูดตรงๆ หึ! ฉันแหวนเพชรเป็นแฟนเก่าและอาจจะเป็นแฟนใหม่ของดีแล่น ยินดีที่ได้รู้จักนะจ่ะกะเพรา" สายตาดูถูกที่มองไล่ฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าและถอยคำที่เธอเอ่ยแนะนำตัวออกมา มันบ่งบอกว่าเธอไม่ได้เป็นมิตรกับฉันอย่างแน่นอน พูดจบเธอก็เดินออกไปปล่อยให้ฉันได้แต่ยืนค้างอยู่แบบนั้น ฉันควรทำตัวยังไงดี! แฟนเก่าเขามาแนะนำตัวกับฉัน และฉันกลายเป็นเมียเก็บของคุณดีแล่นแฟนเก่าเธอและอาจจะมาเป็นแฟนใหม่เธอไปแล้ว จะว่าไปฉันก็ไม่ต่างจากเมียเก็บของเขาจริงๆ นั้นแหละ เพราะฉันก็ค่อยปรนเปอร่างกายและความสุขให้เขาอยู่ที่บ้าน เราอยู่ด้วยกันทุกวันทุกคืนไม่ต่างจากผัวเมีย แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้ใฝ่ต่ำคิดจริงจังกับฉันอยู่ดี เมื่อใดที่สัญญาจบเท่ากับว่าความสัมพันธ์ของฉันกับเขาก็จบลงเช่นกัน.......

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น