นางฟ้าโสมม
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความจอมปลอมของมุณิน

ชื่อตอน : ความจอมปลอมของมุณิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2562 17:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความจอมปลอมของมุณิน
แบบอักษร

เมื่อทุกคนเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้ว ก็ประจวบเหมาะกับมุณินที่เดินลงมาจากชั้นสองพอดี เธอเห็นว่าที่ห้องรับแขกมีคนอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นคือแพรพลอยบุตรสาวนอกคอกของเธอ และพวกคนชุดดำทั้งสี่คนนั้นน่าจะเป็นคนของเจ้าหนี้ทั้งหมด ส่วนชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ยืนอยู่ข้างแพรพลอยเธอไม่รู้จัก เธอปรับอารมย์เหมือนนางเอกในละครก่อนเข้าฉาก รีบวิ่งลงบันไดมาดึงแพรพลอยเข้าไปกอดรัดอย่างรักใคร่ สุดแสนจะคิดถึง

“น้องแพร ทำไมมาถึงเอาป่านนี้ลูก แม่รอหนูทั้งคืน”

แพรพลอยรู้สึกแปลกๆ เธอยังไม่ชินกับการสัมผัสของมุณินนัก หญิงสาวยกมือไหว้มารดาด้วยกิริยางดงามตามมายาทที่ถูกอบรมมาเป็นอย่างดี

“สวัสดีค่ะแม่ณิน พึ่งมาถึงเมื่อกี๊ค่ะ”

หญิงสาวตอบมารดา เมืี่อปล่อยแพรพลอยออกจากการกอดรัดแล้วเธอก็เหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างแพรพลอยอย่างสงสัย

“นี่พี่ตั้มค่ะ แฟนแพรเอง” เธอแนะนำชายหนุ่มให้มารดารู้จัก

มุณินส่งยิ้มให้ชายหนุ่มบางๆ ในใจแอบประเมินฐานะของผู้ชายคนนี้ ดูจากลักษณะแล้วน่าจะเป็นคนมีฐานะพอสมควร แบบนี้ก็ดีสิ หึหึ...เธอเก็บความคิดชั่วร้ายไว้ในใจเผยออกมาเพียงรอยยิ้มหวานหยดที่ใครเห็นเป็นต้องหลง

“ตายจริง นี่ลูกแม่โตเป็นสาวจนมีแฟนแล้วหรือนี่ นี่แม่จะได้อุ้มหลานแล้วใช่มั๊ย”

เธอแสดงออกว่าดีใจเหลือเกินที่จะได้อุ้มหลานที่เกิดจากแพรพลอย ตั้มมองมุณินอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ถ้าบอกว่าเธอไม่ใช่แม่แท้ๆของแพรพลอยเขาก็จะเชื่อ มีแม่ที่ไหนกันอยากให้ลูกสาวตัวเองท้องตั้งแต่แค่นี้ แพรพลอยยังไม่เข้ามหาลัยฯด้วยซ้ำ

แพรพลอยกุมมือชายหนุ่มไว้ หญิงสาวรับรู้ความรู้สึกของชายหนุ่ม ออกแรงบีบเล็กน้อยให้เขารู้ว่าเธอไม่เป็นไร

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มอึดอัดมุณินจึงเปลี่ยนเรื่องเป็นชวนทุกคนให้อยู่ทานอาหารร่วมกัน

“ลูกแม่เดินทางมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วออกมาทานข้าวดีกว่านะลูก ยังไงก็ขอเชิญทุกคนอยู่ทานข้าวด้วยกันที่นี่เลยนะคะ”

มุณินออกตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีเธอเรียกคนรับใช้ในบ้านมาจัดแจงให้เตรียมอาหารเช้าเป็นพิเศษเพื่อต้อนรับแพรพลอยและแขกอีกหลายคน แพรพลอยได้จังหวะจึงขอตัวออกมาที่ห้องของเธอซึ่งยังเป็นห้องเดิมที่เคยอยู่ ทุกอย่างถูกจัดวางอยู่ที่เดิมอย่างเป็นระเบียบ ทั้งห้องดูสะอาดสะอ้านเหมือนได้รับการดูแลเป็นอย่างดี สงสัยจะเป็นพี่ปิ่นแน่เลย จริงด้วย ตั้งแต่เธอกลับมายังไม่เห็นพี่ปิ่นกับลุงศักดิ์เลย สองคนนี้ไปไหนนะ

ก๊อก ก๊อก !

“น้องแพร พี่เข้าไปได้หรือเปล่า?”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงขออนุญาติของตั้ม เขาสุภาพกับเธอเสมอ

หญิงสาวเดินไปเปิดประตูให้ชายหนุ่ม เขาแทรกกายเข้ามาในห้อง เดินไปนั่งลงที่ขอบเตียงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นค้างไว้รอให้เธอเดินเข้าไปหา แพรพลอยส่งยิ้มหวานให้เขาอย่างใจอ่อน ลากเท้าเดินเข้าไปไกล้เขาก็ดึงเธอมากอดไว้ ใบหน้าของเขาอยู่บริเวณอกเธอ ชายหนุ่มกอดเธอนิ่งซบหน้าอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหน หญิงสาวยกมือขึ้นโอบรอบคอเขา มือเรียวลูบเบาๆที่ศรีษะของชายหนุ่ม

“นอนพักซักหน่อยมั๊ยคะ” แพรพลอยกระซิบถามเขาเสียงเบา ชายหนุ่มส่ายศรีษะปฏิเสธ

“น้องแพรปิดเครื่องทำไมครับ” เขาถามเธอโดยที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลยซักนิด หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ

“แพรไม่ได้ปิดค่ะ น่าจะแบตหมด ตอนขึ้นรถมาแพรก็หลับไม่รู้เรื่องเลย” หญิงสาวบอกเขาตามความจริง

ตั้มเงยหน้าขึ้นมองสบตาเธอ “แล้วผู้ชายพวกนั้นเป็นใคร น้องแพรรู้จักด้วยเหรอ” หญิงสาวยิ้มส่ายหน้า พวกเขาบอกว่าเป็นคนของแม่ เธอไม่รู้จักหรอก

“ทำไมวันนี้พี่ตั้มถามเยอะจัง ไม่เหนื่อยหรอคะ” หญิงสาวกระเซ้าเย้าแหย่ จิ้มนิ้วเล็กๆ ลงบนแก้มทั้งสองข้างของเขาอย่างหยอกล้อ ชายหนุ่มรวบมือเล็กของเธอขึ้นมาใช้ปากอุ่นร้อนขบเม้มเบาๆไล่ไปทีละนิ้วจนครบ

“พี่เป็นห่วงมากรู้มั๊ย?” ชายหนุ่มบอกเธอพร้อมส่งสายตาอาวรณ์ แพรพลอยก้มลงจุมพิตที่ข้างแก้มเขาหนึ่งครั้งพร้อมหัวเราะเสียงใสกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง ชายหนุ่มรู้ว่าเธอแกล้งเขาจึงรวบร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงและพลิกตัวขึ้นมากักเธอไว้

“พี่ตั้มตัวหนักอ่ะ ลุกออกไปเลยนะคะ” หญิงสาวแกล้งดุ แต่เขาไม่สนใจ เขาแกล้งเธอคืนโดยการเอาหนวดที่เริ่มขึ้นเป็นตอสีเขียวเพราะเมื่อคืนไม่ได้โกนถูตรงข้างแก้มเธอ หญิงสาวทั้งจะหัวเราะและร้องไห้ จั๊กกะจี้เหลือเกิน...เสียงหยอกล้อดังเล็ดลอดออกไปนอกประตู ทำให้กันต์ที่ยืนหลบมุมเฝ้าอยู่ข้างนอกร้อนรนอยู่ไม่สุข

ก๊อก ก๊อก !

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งขัดจังหวะหนุ่มสาวที่กำลังหยอกล้อกันอยู่ภายในห้อง หญิงสาวตะโกนถาม

“ใครคะ”

“ผมเอง อาหารใกล้จะเสร็จแล้วครับ”

เธอจำได้ว่าเสียงนี้เป็นเสียงของกันต์ แพรพลอยจึงบอกเขาว่าอีกสิบนาทีเธอจะตามไป เมื่อมั่นใจว่ากันต์ไปแล้วแพรพลอยจึงขอให้ตั้มออกไปรอข้างนอก เธอขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะตามออกไป ชายหนุ่มอิดออด เขาไม่อยากจากเธอเลยจริงๆ พึ่งจะมีโอกาสได้อยู่กับเธอสองต่อสองแล้วแท้ๆ หญิงสาวเห็นท่าทีอ้อยอิ่งของชายหนุ่มจึงปลอบใจโดยการหอมแก้มเขาหนักๆหนึ่งครั้งและเอ่ยประโยคหวาน

“รักนะคะ” เฮ้อออ...เขาแพ้เธอทุกทีสิน่า

///////

หลังจากรับประทานอาหารเช้าร่วมกันเสร็จเรียบร้อย กันต์และชายหนุ่มทั้งสามคนก็ขอตัวลา เหลือเพียงตั้มเท่านั้นที่ยังอยู่คุยกับแพรพลอยต่อ มุณินขอให้เขาค้างที่นี่แต่ชายหนุ่มปฏิเสธเพราะคิดว่าไม่เหมาะสม เขาและแพรพลอยเพียงคบหากันเหมือนคู่รักทั่วไปที่ยังไม่แต่งงาน เขาไม่อยากให้คนอื่นมองเธอไม่ดี

“พี่ตั้มจะกลับเลยหรอคะ”

หญิงสาวถามระหว่างเดินมาส่งชายหนุ่มที่รถ เธอไม่อยากให้เขากลับตอนนี้เลย เขาพึ่งจะมาถึงพร้อมๆกับเธอ อย่างน้อยก็น่าจะพักก่อน ชายหนุ่มเห็นว่าเธอเป็นห่วง เขายื่นมือมาขยี้ศรีษะเธอเบาๆพร้อมส่งยิ้มอบอุ่นให้

“พี่ให้เลขาจองเครื่องให้แล้ว ส่วนรถเดี๋ยวตามไปทีหลัง”

เขาบอกเธอ หญิงสาวพยักหน้ารับทราบ

“แล้วเรื่องเรียนต่อ คิดหรือยัง? ให้พี่ช่วยอะไรมั๊ย?”

ชายหนุ่มถาม

นี่ก็เป็นเรื่องที่เธอกังวลเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เธอก็ลองค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตพบว่ามหาลัยส่วนใหญ่ปิดรับสมัครไปหมดแล้ว เธออาจต้องลงหลักสูตรภาคอินเตอร์ ซึ่งมันก็ต้องใช้เงินค่อนข้างเยอะ เธอจึงยังไม่ได้ปรึกษาเรื่องนี้กับมุณิน

“มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ พี่ยินดี” ชายหนุ่มกุมมือเธอเพื่อส่งผ่านความรู้สึก หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่างซาบซึ้งใจ เขาจัดการเรื่องนี้ให้เธอได้อยู่แล้ว พ่อเขาเป็นถึงอธิการบดี เขาจะช่วยเธอไม่ได้เชียวหรือ เพียงแต่เขาไม่อยากทำให้เธอลำบากใจ เธออาจไม่ต้องการคำว่า “เด็กเส้น” ก็ได้ แน่นอนว่าเส้นใหญ่เชียวล่ะ

“ถึงแล้วโทรหาแพรนะคะ” เธอบอกเขา

“รับโทรศัพท์พี่ด้วยล่ะ” ชายหนุ่มบอกแกมประชด

แพรพลอยทำหน้าเอ๋ออย่างน่ารัก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ก็เธอเองที่เป็นฝ่ายติดต่อไม่ได้ตั้งแต่ทีแรก แพรพลอยเอ๊ยยย...

หลังจากตั้มกลับไปแล้วแพรพลอยก็กลับเข้าไปในบ้าน เธอยังต้องไปจัดของออกจากกระเป๋า แล้วก็ตามหาโทรศัพท์ซึ่งไม่รู้ว่าเธอเอาไว้ที่ไหน

 

//////_//////

 

หลังจากวางสายกันต์ บรรยากาศภายในห้องก็เย็นลงจนสัมผัสได้ บอดี้การ์ดส่วนตัวสองคนข้างหลังขยับตัวเล็กน้อยอย่างเสียวสันหลัง

“เอาข้อมูลบ่อนที่มุณินไปบ่อยที่สุดมาให้ฉัน เช็คให้ละเอียด”

ทันทีที่เขาออกคำสั่ง ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงข้อมูลทุกอย่างก็มาอยู่ในมือเขา ทั้งวันเวลาที่มุณินออกจากบ้านไปเล่นพนันที่บ่อนไหน ไปกับใคร และกลับเวลาใด เขาเปิดอ่านอย่างละเอียด

บดินทร์รู้มาว่าระยะหลังๆ มุณินติดพนันหนักมาก ถึงขั้นขายที่ดินผืนสุดท้ายเพื่อมาเล่นพนันจนหมดตัว ตอนนี้เธอเหลือแต่บ้านเท่านั้น ซึ่งถ้าเธอขายบ้านด้วยก็คงไม่มีแม้ที่ซุกหัวนอน ยังดีที่ฉลาด

“ให้คนคอยจับตาดูเธอไว้ ถ้าออกมาเมื่อไหร่รายงานทันที” เขาสั่งอีกครั้ง

หึ...คิดจะหาลูกเขยรวยให้ลูกตัวเองสินะ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก หากเป็นอิงฟ้าผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นเขาจะไม่อะไรเลยสักนิด แต่นี่คือแพรพลอย...เธอต้องเป็นของเขาเท่านั้น

 

//////\\\\\\

 

 

รอติดตามกันนะคะ

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น