KIRIN Music_JP

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 : เตรียมตัวเดินทาง

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 : เตรียมตัวเดินทาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 34

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 : เตรียมตัวเดินทาง
แบบอักษร

 

 

" ก็อย่างที่บอกไปนั่นล่ะนะ ฉันจะทำหน้าที่พาซาเอะไปส่งที่อังกฤษเพียงคนเดียวตามคำสั่งของอามาเทราสึ ส่วนพวกนายก็ทำภารกิจอยู่ที่นี่หรือไม่ก็จะกลับไปที่เมืองเก่าเเล้วทำภารกิจเหมือนเดิมก็ตามใจ มีใครมีคำถามอะไรไหม ? "

 

"................."

 

ตอนนี้ฉันกำลังหันไปถามลูกน้องทั้งสามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในร้านอาหารซึ่งตั้งอยู่ในซอยที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน บรรยากาศภายในร้านก็เป็นไม้ซึ่งเเสดงถึงความเก่าเเก่ได้เป็นอย่างดี รวมถึงอาหารเเละเครื่องดื่มก็ราคาอร่อยเเละถูก เเถมมีโต๊ะเเค่สิบโต๊ะ พวกฉันไปนั่งโต๊ะสำหรับห้าคน โดยฝั่งที่ฉันนั่งมีฉันกับซาเอะ เเละอีกฝั่งคือ เรียวโกะ เรียวตะ สึบามิ ลูกน้องทั้งสามคนของฉันที่ดูเหมือนจะไปเที่ยวจนหนำใจเเล้วกลับมาพร้อมของเต็มมือ โดยทุกครั้งที่มาที่นี่พวกเราก็จะนัดกันมาที่ร้านนี้ประจำจนคุณลุงเจ้าของร้านเขาจำหน้าได้ถึงขนาดตอนเปิดประตูเข้ามาพอเห็นหน้าเท่านั้นล่ะก็ทักอย่างร่าเริงเลยว่า " โอ้ มาเเล้วเหรอ ! " ทั่วทั้งร้านนอกจากคุณลุงก็ยังมีลูกสาวของเขาซึ่งอายุเท่ากับฉัน

 

" ไก่เสียบไม้ 5 ที่ น้ำผลไม้ 4 ที่ เเละเหล้า 1 ที่ที่สั่งมาเเล้วจ้า ! "

 

คนที่เดินยกอาหารมาที่โต๊ะคือ สึบามิ อายากะ ลูกสาวของเจ้าของร้าน ผมยาวสีทองที่ผูกเป็นเปียไว้ข้างหลัง หน้าตาน่ารัก เธอยกอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟพร้อมรอยยิ้มที่เเค่มองก็หน้าเเดงได้เเล้ว เธอหันมามองฉันที่เอื้อมมือไปหยิบเเก้วเบียร์ขึ้นมาดื่มพร้อมพุดประโยคที่ฉันสังหรณ์ใจไม่ดีเอาไว้

 

" หึหึ รู้สึกคราวนี้จะไม่ได้มาตั้งเดือนนึงเต็มๆเลยนะคะคุณ ทิ้งฉันไว้อยู่กับคุณพ่อเเค่สองคนฉันก็เหงาเหมือนกันนะคะ "

 

" พรูดดดดดดดดดด ! "

 

พวกลูกน้องทั้งสามคนของฉันต่างพ่นน้ำผลไม้ที่กำลังกินอยู่มาทางนี้ที่พวกฉันสองคนนั่งอยู่ เเละเป็นที่เเน่นอนว่าตัวฉันตอนนี้เปียกโชกไปด้วยน้ำผลไม้ทั้งตัว เเต่พอหันไปดูซาเอะเธอกำลังถือไก่กินอยู่พร้อมกับดื่มน้ำผลไม้ไปพร้อมกัน ไอท่าทางดื่มเเบบนั้นน่ะมันเหมาะกับคนที่กลัดกลุ้มเรื่องงานจำพวกพนักงานบริษัทเท่านั้นนาเหวย ฉันหันไปบอกกับอายากะสภาพเปียกโชก

 

"...นี่อายากะฉันบอกเเล้วไงว่าอย่าพูดเหมือนเราเป็นสามีภรรยากันเเบบนั้น เล่นเอาฉันเปียกโชกเลยเห็นมั้ยล่ะ "

 

" เเหมๆ ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา ยังไงเดี๋ยวอีกไม่นานเราก็จะเป็นสามีภรรยากันอยู่ดี "

 

" ไม่ทราบว่าฉันไปตกลงเเต่งงานกับเธอตอนไหนกัน "

 

" ก็ตั้งเเต่ตอนเเรกที่เราได้เจอกันไงล่ะ "

 

" จำไม่เห็นจะได้สักนิด "

 

พอพูดไปอย่างนั้นเธอก็ทำเเก้มป่องไม่พอใจทันที

 

" โธ่ ยังไงซะคนอย่างนายน่ะไม่มีผู้หญิงคนไหนเอานอกจากฉันหรอก ยอมตัดใจซะเเล้วเเต่งงานกับฉันเถอะ อีกอย่างค่าใช้จ่ายทุกอย่างคุณพ่อยินดีจะออกให้ด้วยนะ "

 

ฉันค่อยๆหันไปมองคุณลุงตรงเคาน์เตอร์ที่กำลังชูนิ้วโป้งมาทางนี้

 

" ถึงคุณลุงจะว่างั้นก็เถอะนะ...ฉันก็บอกหลายครั้งเเล้วไงว่าคนที่ดีกว่าฉันก็มีตั้งเยอะ "

 

" ไม่มีทาง ต้องเป็นเรียวจิเท่านั้น ! "

 

อย่่างที่เห็นเนี่ยล่ะอายากะเป็นคนขี้เล่นเเบบนี้พูดสิ่งที่อยากจะพูดออกมาทั้งหมดโดยไม่สนใจรอบข้างเลย ตอนฉันพบกับเจ้าตัวครั้งเเรกเมื่อห้าปีก่อนที่ไปช่วยเธอกับพ่อเอาไว้จากอสูรที่ย้ายจากหมู่บ้านในชนบทเข้ามาอาศัยอยู่ในเมืองที่มีความปลอดภัยมากกว่า ปัจจุบันโอกาสที่จะมีอสูรปรากฎตัวในเมืองนั้นเเทบจะเรียกว่าเป็นศูนย์ก็ยังได้เพราะเป็นอาณาเขตที่เหล่าเทพอย่างอามาเทราสึกางม่านพลังป้องกันครอบคลุมเอาไว้เลยวางใจได้เรื่องความปลอดภัย เเต่ในหมู่บ้านเมื่อก่อนหน้านี้ไม่ได้มีคนที่ถูกส่งไปประจำในเมืองใกล้เคียงเหมือนกับที่นี่อาจเพราะเป็นบ้านนอกที่มีคนไม่เยอะเเล้วไม่เคยมีอสูรปรากฎตัวเเถวนั้นมาก่อนก็เป็นได้เเต่เรื่องนั้นก็ช่างมันก่อนตอนนี้ต้องเอาเรื่องของอายากะที่กำลังกอดฉันจากข้างหลังพร้อมกับเอาหน้าอกกดหัวฉันอยู่จนทำให้ทั้งสี่คนหันมามองฉันด้วยท่าทางที่ต่างกันไป เริ่มจาก เรียวตะ

 

" ฮือ หัวหน้าจะน่าอิจฉาเกินไปเเล้วครับ มีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาขอเเต่งงานทั้งทีกลับปฎิเสธได้ลงคอ หัวหน้ายังเป็นคนอยู่รึเปล่า ! "

 

ฉันจะไปรู้เหรอเฮ้ย ! เเล้วนายน่ะเเทนที่จะมาอิจฉาฉันสู้เอาเวลาไปจีบสาวเเทนเถอะ เดี๋ยวสิ...จะว่าไปไปหมอนี่มันเคยบอกว่าเเห้วไปหลายรายเเล้วนี่นา เเต่ช่างเถอะ ตัดไปก่อน ต่อมาเป็นเรียวโกะจังผู้เเสนร่าเริงกัน

 

" หัวหน้าเนี่ยล่ะก็ มัวทำเป็นซึนเดเระอยู่ได้นะคะ พี่อายากะอุตส่าห์รุกตั้งขนาดนี้ทั้งทีขืนไม่ตอบรับก็เสียดายความเป็นผู้ชายกันพอดี ถ้ายังไงถ้าไม่เเต่งกับพี่อายากะจะมาเเต่งกับฉันเเทนก็ได้นะคะยินดีไปใช้นามสกุลของหัวหน้าเเทนด้วยค่ะ "

 

ส่วนรายนี้จะว่าอารมณ์ดีเกินจนเหมือนมีเจตนาเเฝงบางอย่างพ่วงมาด้วย จนทำให้อายากะจ้องตาเขม็งซะงั้น เเต่ช่างเถอะต่อมาเป็นสึบามิ ที่มีความจริิงจังซึ่งน่าจะพูดให้เข้าใจได้ง่ายกว่า

 

" ร เรื่องเเบบนั้นมันไม่ถูกต้องนะคะ ท ทั้งสองฝ่ายต้องยินยอมพร้อมใจกันสิคะถึงจะถูกต้อง เเต่ว่าถ้าหัวหน้าอยากจะทดลองกับฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะคะ ร เริ่มจากคบหากันก่อน..."

 

รายนี้ก้มหน้าก้มตาพร้อมกับเเก้มที่เเดงระเรื่อซะงั้น ท่าทีที่เเสนจริงจังของเธอหายไปไหน เเบบนี้มันซึนเดเระยิ่งกว่าฉันซะอีกนะ ส่วนอายากะที่กำลังเอาหน้าอกค้ำหัวอยู่ตอนนี้ก็ส่งเสียง " เหอะ ! " เบาๆเหมือนกับว่าเห็นสิ่งไร้เดียงสา เเละต่อไปสุดท้ายคือซาเอะที่ฉันพามาด้วยเจ้าตัวกินไก่จนหมดเเล้วกระดกน้ำผลไม้จนหมดเเก้วหันมาทางฉัน

 

" คุณเรียวจิ ฉันขอสั่งไก่เพิ่มอีกสิบไม้กับน้ำผลไม้เเก้วนึงหน่อยค่ะ เเล้วก็ขอข้าวหน้าไก่กับหมูทงคัตสึด้วยนะคะ "

 

เจ้าตัวกลับไปไม่สนใจเเถมยังสั่งกินต่อรวดเดียวหน้าตาเฉยซะงั้น ! ฉันเลยพูดกับอายากะที่กำลังกอดอยู่จากข้างหลัง

 

" ก็ตามนั้นล่ะนะอายากะ "

 

" ช่วยไม่ได้ ถ้างั้นรอเเป๊ปนึงนะ "

 

เจ้าตัวว่าอย่างนั้นเเล้วก็ปล่อยมือที่กอดฉันพุ่งตรงไปบอกกับพ่อพร้อมกับไปช่วยทำด้วย ฉันเอื้อมมือไปหยิบไก่มากินอีกครั้งพลางบอกกับทั้งสามคนว่า

 

" เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกฉันสองคนจะออกเดินทางตอนเช้าเเล้วพวกนายจะเอายังไงล่ะ "

 

พอถามไปเเบบนั้นทั้งสามคนก็ตอบกันมาอย่างพร้อมเพรียง

 

" จะเที่ยวที่นี่อีกหน่อยเเล้วค่อยกลับครับ/ค่ะ ! "

 

" ก็กะไว้เเล้วล่ะนะ ส่วนของฉันอย่างเร็วสุดก็คงจะสัปดาห์นึงล่ะมั้ง "

 

ฉันเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่ซื้อมาระหว่างทางเป็นหนังสือที่เกี่ยวกับ ประเทศอังกฤษ สถานที่ท่องเที่ยว อาหารขึ้นชื่อ ตลอดค่าใช้จ่ายทุกอย่างได้ทางอามาเทราสึจัดเตรียมไว้ให้เเล้วพอไปถึงฝั่งโน้นเจ้าตัวก็บอกให้ไปทักทายนักปราบอสูรคนอื่นๆด้วย เเต่เรื่องนั้นใครจะสนกันล่ะ ที่ฉันสนน่ะคือการพักผ่อนกับท่องเที่ยวต่างหากยิ่งไม่เคยไปต่างประเทศมาก่อนด้วยมันจะตื่นเต้นก็เป็นเรื่องธรรมดา

 

" ง่ำ ง่ำ ง่ำ อาหารของญี่ปุ่นอร่อยมากเลยนะคะเนี่ย ง่ำ ง่ำ "

 

" ใช่มั้ยล่ะ ซาเอะจังอาหารของร้านนี้น่ะสุดยอดที่สุดเลย ! "

 

" ถ้าอยากกินอะไรสั่งเพิ่มได้เลยนะซาเอะจัง เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง "

 

" ข้าวหน้าปลาเเซลมอนของที่นี่ก็อร่อยนะคะ "

 

ซาเอะกับพวกลูกน้องสามคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ถึงตอนพาไปเจอครั้งเเรกทั้งสามคนจะหันมาถามฉันว่า " หัวหน้าถึงจะเป็นโลลิค่อนเเค่ไหนเเต่ลักพาตัวเด็กมาอย่างนี้มันก็ผิดนะครับ/คะ " ฉันเลยเคาะหัวให้คนละทีเป็นการตอบเเทน ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าฉันไม่ใช่โลลิค่อนเเค่รักเเละเอนดูพวกเด็กๆเท่านั้น หลังจากนั้นเมื่อกินกันอิ่มเเล้วพวกเราก็จ่ายตังค์เเล้วทยอยออกจากร้านตอนนั้นเองที่ฉันนึกบางอย่างขึ้นมาได้เลยบอกให้ทั้งสามคนกลับไปก่อนเหลือเพียงฉันกับซาเอะเเละตอนนั้นเอง

 

" เรียวจิ ! "

 

อายากะเปิดประตูออกมาพร้อมกับยื่นกล่องสี่เหลี่ยมหลายชั้นที่ห่อผ้าเอาไว้มาให้ ฉันรับเอาไว้เเละหันไปมองหน้าเธอ

 

" ขอโทษที่ไหว้วานอะไรยากๆไปนะอายากะ "

 

" ไม่เป็นไรหรอก ตอนโทรมาบอกก็ตกใจอยู่เหมือนกัน...เเต่จะไปที่ต่างประเทศที่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นะ "

 

" อืม เดี๋ยวตอนขากลับจะซื้อของมาฝากนะ "

 

" จ้า จะตั้งตารอนะ เดินทางปลอดภัยล่ะ "

 

หลังจากรับฝากซาเอะเสร็จพอเห็นว่าอาจจะไปหลานวันฉันเลยโทรไปบอกอายากะให้ช่วยทำข้าวกล่องที่เตรียมไว้ได้นานให้หน่อย เเละอย่างที่บอกไปว่าเเค่ศรัทธาก็ใช้เวทมนต์ได้เเล้วเเละเวทมนต์ของอายากะก็คือ การหยุดเวลา ถึงจะเป็นเวทมนต์ทียิ่งใหญ่เเต่เจ้าตัวก็เอามาใช้สำหรับคงความสดของวัตถุดิบเท่านั้นทำให้อาหารของที่นี่อร่อยอย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากคนที่รู้เรื่องของเธอเเล้วก็มีพ่อของเธอ ฉัน เเละอามาเทราสึที่เเวะมาที่นี่บ่อยๆเท่านั้นเพราะขืนมีคนรู้เเละเล็งเข้าเธอต้อถูกบังคับพาไปเป็นคนปราบอสูรเเน่

 

" อืม ถ้างั้..."

 

ยังไม่ทันจะพูดจบอายากะเอาเอามือทั้งสองข้างมาจับเเก้มของฉันพร้อมกับเขย่งเท้าให้เข้ามาใกล้ใบหน้าจากนั้นก้เอาริมฝีปากมาประกบกัน เสียง จุ๊บ ใสๆดังขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่เเยกออกมา หัวของฉันขาวโพลนทำอะไรไม่ถูกส่วนเจ้าตัวก็หน้าเเดงเพราะความอาย เธอค่อยๆหันมาพูดกับฉัน

 

" จ จูบก่อนเดินทางไง พ เพราะฉันต้องช่วยพ่อเตรียมร้าน ล เลยอาจจะไม่ได้ไปยืนส่ง อย่างน้อยนี่เป็นสิ่งที่ฉันพอจะทำให้ได้ในตอนนี้น่ะ ค...คงไม่ว่าอะไรนะ "

 

" ...ไม่หรอก ขอบใจสำหรับปิ่นโตนะ ถ้างั้นฉันไปก่อนล่ะ "

 

" อืม เดินทางปลอดภัยนะ เเล้วก็ซาเอะจังถ้ามาที่นี่อีกเเวะมาได้ทุกเมื่อเลยนะ ยินดีต้อนรับเสมอจ้ะ "

 

" ค่ะ "

 

เเล้วฉันกับซาเอะก็เดินออกมาจากหน้าร้าน ระหว่างเดินก็เอานิ้วมาสัมผัสริมฝีปากเมื่อกี้สัมผัสเเละกลิ่นหอมจางๆยังคงมีอยู่ เอาตามจริงไม่ใช่ว่าฉันไม่รักเธอหรืออะไรหรอกเเค่การทำอาชีพนี้โอกาสรอดชีวิตมันต่ำก็เลยไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องรักๆซะเท่าไหร่ อายากะเริ่มหลงรักชั้นตั้งเเต่ตอนที่ชั้นช่วยเธอเอาไว้เเละพอคุ้มกันพามาส่งที่เมืองนี้ เห็นว่าเเม่ของเธอโดนอสูรฆ่าตายไปเลยเหลือกันเเค่สองคน บนถนนที่เดินออกมามีเเสงไฟเเละมีคนเดินพลุกพล่านกันไปทั่วส่วนใหญ่เป็นพวกหนุ่มสาวเเละคนวัยทำงานที่ออกมาหาข้าวกิน ตอนนั้นเองที่ซาเอะที่อยู่ข้างๆเบิ่งตากลมโตเเละหันหน้ามาที่ฉัน

 

" คือว่าฉันเริ่มหิวอีกเเล้วค่ะ คุณเรียวจิช่วยพาฉันไปหาของกินอรกได้รึเปล่าคะ ? "

 

".............."

 

ฉันพูดไม่ออกทั้งที่เมื่อกี้เด็กคนนี้เพิ่งจะกินมาตั้งเยอะเเท้ๆน่าจะอิ่มได้เเล้ว เเต่กลับบอกว่าหิวอีกเเล้วงั้นเหรอ กระเพาะเธอมันไม่ที่สิ้สนสุดหรือไง ! ...ก็อยากจะบอกเเบบนั้นอยู่หรอกเเต่บางทีคงเป็นวัยกำลังโตล่ะมั้ง ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นเเน่ ฉันพยักหน้ากับตัวเองหลายครั้งเพื่อยืนยันสิ่งที่ตัวเองคิด พร้อมกับหันไปบอกด้วยรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยม

 

" โอเค อยากกินอะไรก็บอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ ! "

 

" จริงเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นฉันอยากกินอันนั้นก่อนค่ะจากนั้นก็... "

 

เเล้วจากนั้นฉันก็พาเธอไปตระเวนของกินเรื่อยๆจนไม่รู้ผ่านไปนานเเค่ไหนๆเงินที่อามาเทราสึให้มาเพื่อเป็นค่าอาหารของเธอซึ่งเท่ากับค่าเเรงคนทำงานบริษัททั้งปีก็หมดลงไปในคืนเดียว ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับถึงที่พักเมื่อตอนไหนเเต่รู้ตัวเเค่ว่าก้มลงไปบนที่นอนโดยไม่มีเเรงเเม้เเต่จะอาบน้ำเลยซักนิดเเถมพอตื่นขึ้นมาจะไปเเช่น้ำร้อนก็บพบกับซาเอะที่มาเเช่อยู่ก่อนเเล้วในสภาพเปลือยเปล่า

 

" อ...เอ่อ "

 

".............."

 

เจ้าตัวเห็นฉันเข้ามาก็มองมาทางนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่ทุกข์ร้อนจากนั้นก็เดินเข้ามาใกล้ๆด้วยตัวเปลือยเปล่า ผิวที่ขาวราวกับหิมะเเละดวงตากับผมสีดำที่งดงามนั่นหันมาทางนี้พร้อมกับยื่นข้อเสนอมาให้

 

" ถ้ายังไงจะมาอาบด้วยกันมั้ยคะ "

 

" ! "

 

ฉันเเทบจะตะโกนเสียงดังเเต่เพราะใกล้มีลูกน้องสามคนนอนอยู่เลยห้ามตัวเองทัน จากนั้นเลยบอกกลับไปว่า

 

" ม ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันค่อยมาใช้ต่อก็ได้..."

 

พร้อมกับตั้งท่าจะหนีออกไปเเต่เเล้ว หมับ เธอก็คว้าเเขนฉันเอาไว้อย่างเเน่นพร้อมกับบอกด้วยรอยยิ้มราวกับนางฟ้า

 

" ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ มาอาบด้วยกันเถอะ หรือว่าลำบากใจที่จะอาบกับฉันเหรอคะ ? "

 

"............."

 

ฉันอับจนคำพูดขนาดพยายามออกเเรงเเล้วเเต่ก็ยังไม่ขยับ เด็กคนนี้เเข็งเเรงขนาดไหนกันเเน่...จากนั้นก็เป็นอันว่าฉันต้องลงไปเเช่น้ำกับเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

 

" คุณเรียวจินี่ พอปล่อยผมเเล้วเหมือนกับผู้หญิงเลยนะคะ สวยมากเลยค่ะ "

 

" ง...งั้นเหรอ "

 

" อย่างนั้นสิคะ หุ่นก็เพรียวดีด้วย เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็ไปหาอะไรกินกันก่อนเดินทางกันเถอะค่ะ "

 

ยังจะกินอีกเหรอ ! ฉันเกือบจะถามอย่างนั้นออกไปเเต่ก็หยุดตัวเองเอาไว้ได้ เนื่องจากอาหารของอายากะฉันจะเก็บไว้กินเฉพาะช่วงกลางวันมื้อเช้ากับมื้อเย็นก็เลยต้องไปหากินเอาเอง พออาบน้ำเสร็จกับปลุกอีกสามคนเเล้วก็ไปหาอาหารเช้าพวกราเมงกับข้าวปั้นกินกันเเถวสถานีรถไฟ สัมภาระทุกอย่างก็จัดเตรียมไว้เรียบร้อยตั้งเเต่เช้าก่อนออกจากที่พักเเล้ว เสียงของรถไฟใกล้เข้ามาเรื่อยๆไม่นานก็มาหยุดตรงหน้าฉันกับซาเอะหันไปบอกกับทั้งสองคน

 

" ถ้างั้นพวกฉันไปก่อนนะ อย่าเอาเเต่เที่ยวมากเกินไปล่ะ "

 

" ทั้งสามคนขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง ถ้ามีโอกาสมาที่นี่อีกฉันจะมาหาทั้งสามคนเเน่ๆค่ะ "

 

จากนั้นเรียวกะ เรียวตะ สึบามิ ก็หันมาบอกกับฉันเเละซาเอะ

 

" หัวหน้า ซาเอะจัง ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะ เเล้วอย่าลืมซื้อของมาฝากด้วยนะคะ ! "

 

" หัวหน้าดูเเลซาเอะจังดีๆนะครับอย่าทำมิดีมิร้ายตอนเธอหลับเชียวนะครั...เเอ๊ก ! "

 

ฉันชกใส่ท้องเรียวตะเเบบเบาๆถึงความจริงอยากชนจนปลิวไปไกลๆเลยก็เถอะ

 

" ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะหัวหน้า ซาเอะจังไว้เรามาเจอกันใหม่นะคะ "

 

" ค่ะคุณสึบามิ ไว้พบกันใหม่ค่ะ "

 

จากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นไปบนรถไฟพลางโบกมือส่งกับอีกสามนที่สถานีไม่นานเงาของทั้งสามคนก็หายลับตาไป อนึ่งอามาเทราสึมีโทรมาหาตอนเช้าด้วยประโยคสั้นๆว่า " อย่าลืมซื้อของมาฝากเราด้วยล่ะ ! " เเต่เรียวจิก็เเค่ตอบกลับไปว่า " ช่วยส่งค่าใช้จ่ายสำหรับอาหารของซาเอะมาด้วยเยอะๆเลย "

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}