ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 17 : สับสน

ชื่อตอน : บทที่ 17 : สับสน

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 877

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 : สับสน
แบบอักษร

ดีแล่น Talk  

ติ๊ดๆ (เสียงไลน์ดัง)

++ ยัยลูกหมา ++

กะเพรา : คุณดีแล่นค่ะหนูไปเยี่ยมยายที่ศูนย์ดูแลนะคะ กลับเย็นๆ ค่ะ

      ผมที่ตื่นเพราะเสียงไลน์ของยัยลูกหมาดัง ผมอ่านมันแบบไม่เปิดเข้าโปรแกมไลน์เพราะมันแจ้งเตือนที่หน้าจอและก็วางโทรศัพท์ลงที่เดิม และผมก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างหงุดหงิด เมื่อว่าหลังจากที่ผมเจอยัยลูกหมากับไอ้หน้าจืดนั้นและลากยัยบ้านั้นไปด่าและทิ้งเธอไว้ตรงลาดจอดรถและผมก็ออกขับออกไปก่อนจะวนและกลับเข้ามาใหม่ที่โรงแรม เพราะคาสิโนของไอ้ดาเรนเป็นที่เดียวที่มีผับเปิดตลอด 24 ชั่วโมงอย่างถูกกฎหมาย ผมเลยเขามาหาอะไรดื่มเบาๆ อย่างหงุดหงิด ก่อนที่ค่ำๆ จะขึ้นไปที่คลับชั้นบนดาดฟ้าของโรงแรมซึ่งไอ้ดาเรนก็เป็นเจ้าของร่วมกับเพื่อนของมันอีกคน และผมก็พบกับอิมไฮโซสาวคนสวย เราคุยกันสักพักก่อนที่ผมจะชวนเธอไปต่อ แต่ครั้งนี้ผมจงใจพาเธอไปที่บ้านซึ้งจริงๆ แล้ว ผมจะไม่ค่อยพาใครไปน้อยคนมากเพราะคนที่พาไปบ้านนั้นหมายถึงผมคุยกับเธอแล้วเธอโอเคกับรสนิยมของผม แต่ตอนนี้ผมไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว ถึงอิมจะไม่โอเคผมก็จะพาไป เมื่อวานพอยัยลูกหมาเจอผมกับผู้หญิงคนอื่นเธอก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ผมก็แอบใจอ่อนเหมือนกันแทบจะไล่อิมกลับไป แต่พอคิดถึงตอนที่ยัยนั้นนั่งระริระริกกับผู้ชายคนอื่นผมก็อดที่จะโมโหไม่ได้! ผมจึงไล่เธอกลับห้องไปแทน ตอนนั้นที่ผมมีอะไรกับอิม อยู่ๆ ใบหน้าของยัยลูกหมาก็ซ้อนทับมาตลอด จนผมแอบเผลอคิดว่าผมกำลังระเริงรักกับยัยนั้นอยู่ ผมจัดการกับอิมเรียบร้อยก่อนจะตามอีลูกหมาขึ้นมา ไม่รู้ทำไมผมไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมของอิมเลย ผมกลับคิดถึงกลิ่นหอมแปลกๆ จากตัวยัยลูกหมานั้นมากกว่า ทั้งๆ ที่ผมก็พอจะรู้ว่ายัยนั้นคงไม่มีปัญญาซื้อน้ำหอมแพงๆ แต่มันกลับหอมแบบที่ผมคิดว่ามันน่าจะมาจากตัวเธอ กลิ่นที่ผมพยายามบอกกับตัวเองว่าผมไม่ชอบ แต่ผมกลับอยากได้กลิ่นนี้ทุกวัน จนยัยลูกหมาขึ้นมาหาผม ผมเห็นเธอทำหน้ารับไม่ได้ตอนที่เห็นสภาพห้อง และผมไม่รอช้าที่จะเริ่มรุกเร้าเธอ ผมรุกเร้าเธอไปสักพักหนึ่งอยู่ๆ ยัยบ้านั้นก็ร้องไห้ออกมา ร้องแบบไม่มีสาเหตุจนผมเผลอตะหวาดและด่าว่าเธอไป สุดท้ายผมก็ไล่เธอให้ออกไปจากห้องผม เธอก็ไปโดยไม่หันกลับมามองเลยสักนิด ผมคิดว่าส่วนหนึ่งอาจจะมาจากการที่ผมพาคนอื่นมาทำอะไรแบบที่จะทำกับเธอต่อ ยัยนั้นคงรับไม่ได้จริงๆ แต่ก็สมควรเพราะผมเองก็ยังไม่ชอบให้เธอไปยุ่งกับคนอื่นเลยนิหว่า! เจอบ้างก็ดี!

ตกเย็น

     ผมกลับไม่เห็นหน้าของยัยนั้นที่ห้องอาหารเลยเหมือนยัยลูกหมาจงใจหลบหน้าผมชัดๆ ช่วงนี้ผมก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลย ทุกครั้งที่ผมกลับไทยผมก็จะชอบให้คนพาไปเที่ยววัด เที่ยวตามที่ต่างๆ ของเมืองไทย ผมว่ามันดูสนุกและก็น่าตื่นเต้นดี แต่มารอบนี้ผมกับอยู่แต่บ้าน เพราะว่าผมต้องเคีลย์งานตอนนี้บริษัทอุตสาหกรรมสำหรับผลิตสินค้าต่างๆ ที่ผมเพิ่งเริ่มขยายกิจการต่อยอดจากของแดดี้ได้ไม่นานกำลังประสบความสำเร็จผมจึงมาขยายกิจการในประเทศไทย เพราะว่าต้นทุนการผลิตจะได้ถูกกว่าผมจึงต้องกลับมาดูการดำเนินงานที่นี้และจัดทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทางก่อน และให้ไอ้ดาเรนเป็นคนดูแลต่อไปเพราะยังไงมรดกกิจการทุกอย่างก็ต้องตกเป็นของผมและมันอยู่ดี ถึงมันจะบอกว่าไม่ชอบและออกมาทำของตัวเองก็เถอะและมันก็ทิ้งให้ผมดูแลคนเดียวกับแดดดี้มานานเป็นสิบปีแล้วยังไงสุดท้ายมันก็ต้องมารับช่วงต่ออยู่ดี ผมรอยัยลูกหมาจนเวลาล่วงเลยไปถึง 3 ทุ่ม ยัยนั้นก็ยังไม่ขึ้นมาหาผมอีกจนผมต้องโทรไปตามเธอขึ้นมา

      "ทำไมต้องให้โทรตามไม่รู้จักหน้าที่ตัวเองหรือไง!!" ผมตะคอกเสียงลงไปหลังจากยัยลูกหมารับสาย

      [ขอโทษค่ะ นึกว่าต้องรอให้คุณดีแล่นตามก่อน] เธอตอบผมกลับมา ผมฟังแล้วก็แอบหงุดหงิดในความซื่อบื้อของยัยนั้นจริงๆ

      "ไม่จำใส่สมองเลยหรือไงว่าต้องขึ้นมาทุกวันไม่ต้องให้โทรตามนะ!! เร็วๆ !!!" ผมกดตัดสายทันทีที่พูดจบก่อนจะโยนโทรศัพท์ไว้ที่เดิม หึ! วันนี้จะเอาให้อ่วมเลยอีลูกหมาเอ่ย!

ก๊อกๆ

      "เข้ามา" ผมตะโกนออกไป และยัยลูกหมาก็เปิดประตูเขามา แต่ยัยนั้นยังไม่ทันจะเข้ามาเลย อยู่ก็มีเสียงไอ้ดาเรนเอ่ยทักพอดี

       "นั้นใส่ชุดบ้าอะไรของเธอ!!!" เสียงตะหวาดของไอ้ดาเรนดังเข้ามาถึงในห้องนอนผม และยัยลูกหมาก็เลยแงมประตูที่กำลังจะเข้ามาไว้ ก่อนจะยืนคุยกับดาเรน

        "ชะ.... ชุดนอนค่ะ" ผมที่ลุกมาจากเตียงเดินเดินมาแถวหน้าประตูได้ยินเสียงเธอตอบไอ้ดาเรนออกไป

        "เฮ้อออ เอาเถอะ! จะชุดนอนจะชุดบ้าอะไรของเธอก็แล้วแต่ ที่หลังถ้าจะขึ้นมาหาดีแล่นก็ควรแต่งตัวให้มิดชิดกว่านี่ บ้านนี้ไม่ได้มีผู้ชายคือดีแล่นคนเดียว ถ้ามันไม่ดูแลเธอก็หัดดูแลตัวเองหน่อย!" พูดจบผมเห็นไอ้ดาเรนเดินไปทางบันได สงสัยโดนเมียใช้ไปเอาอะไรข้างล่างแน่นอน คนอย่างมันเดี๋ยวนี้ออกจากห้องที่ไหนนอนกกเมียมันเหมือนแมว แหวะ!

แอ๊ดดด~ ปึก!

       "คุณดีแล่น! ขอโทษค่ะ" ผมที่ยืนแอบดูอยู่หลบไม่ทันเพราะเป็นจังหวะเดียวกับที่ยัยลูกหมาเปิดประตูเข้ามาพอดีเลยชนเข้ากับร่างของผมอย่างจัง

       "เซ่อซ่าว่ะ!" ผมตะคอกเธอ

       "ขอโทษค่ะ" ยัยลูกหมาตอบผมกลับ และก้มหน้าลง

       กลิ่นหอมประหลาดจากเธอลอยกระทบจมูกผม นั้นมันทำให้เลือดในกายผมสูบฉีดขึ้นมา ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยให้ตายเถอะ! ทำไมต้องเป็นยัยลูกหมานี้ด้วยวะ! ผมที่ยืนนิ่งๆ จ้องมองใบหน้าขาวใสตรงหน้าที่ยืนก้มหน้าอยู่อย่างสับสนตัวเอง ทำไมยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าผมหลงไหลมันก็ไม่รู้ มันจะเป็นไปได้ยังไงที่ผมจะมีความรู้สึกแบบนี้กับยัยลูกหมาที่ผมเกลียด ผมเกลียดโจรอย่างเธอ แต่ผมก็สงสารเธอในเวลาเดียวกัน แล้วตอนนี้ผมก็กลับรู้สึกมากกว่าแค่คู่นอนกับเธอ

      "คุณดีแล่นค่ะ" มือเล็กสะกิดผมให้ดึงสติกลับมา ผมเผลอคิดอะไรคนเดียวไป

       "อะไร" ผมตอบกลับไปอย่าง งงๆ เออ จะตอบอะไรเพื่อ!!

        "เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ ไม่สบายหรือเปล่า" ยัยลูกหมาไม่พูดเปล่าแต่เอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากผม สัมผัสนั้นมันทำให้หัวใจผมเต้นแรงขึ้นอย่างตื่นเต้นโดยไม่ทราบสาเหตุ ตอนนั้นผมเผลอปัดมือเธอทิ้งโดยอัตโนมัติ

        "ขอโทษค่ะ" เธอทำหน้าจ๋อยๆ และรีบเก็บมือตัวเองลง

        "กูจะดูหนังมึงตามมานวดกู" ผมบอกด้วยเสียงเรียบ และเดินนำมาที่เตียงนอน ยัยลูกหมาก็เดินตามและตามผมขึ้นมาบนเตียง

         ผมเปิดหนังดูโดยมียัยลูกหมาคอยนวดผมอยู่ แต่สายตาผมกับไม่ได้มองหนังที่เปิดเลย มันจ้องมองแต่ใบหน้าตื่นตาตื่นใจของอีลูกหมาที่จ้องไปที่จอทีวี อยู่ๆ คำคำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวว่า 'น่ารักว่ะ' บ้าอะไรว่าเนี่ย ผมมองยัยลูกหมาว่าน่ารักหรอ 'เออ น่ารักมากอยากฟัดเลย' นี่คือคำตอบที่อยู่ภายในจิตใต้สำนึกผม.....

       "คุณดีแล่นค่ะ!" อยู่ยัยลูกหมาก็ตะโกนเรียกชื่อผมขึ้นมา จนผมตกใจ!

       "อะไรของมึง!" ผมแกล้งฟอร์มดุเธอ

       "ถ้าหนูจะขอให้สต็อปหนังไว้ก่อนได้มั้ยค่ะ คือหนูปวดฉี่อ่ะ แล้วหนังมันก็สนุกด้วยค่ะ นะนะ" ยัยลูกหมาขอร้องผมพรางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผมนี่ต้องหันหน้าหนีเลย มันเขินแปลกๆ อะไรของมึงวะดีแล่น! เขินผู้หญิงมึงจะบ้าหรอวะ!

      "เออ! เร็วๆ เรื่องเยอะจริงมึง" ผมบอกยัยนั้น พอผมกดรีโมตพอชหนังไว้ยัยลูกหมาก็ลุกและดี้ดด้าเข้าห้องน้ำไป

      "ทำอย่างกับไม่เคยดูหนังไปได้" ผมบ่นเธอ

      "ก็ไม่เคยดูจ้า" ยัยนั่นตอบมา

      "กูไม่ได้พูดกับมึง" ผมตอบยัยนั้นกลับไปแล้วยัยนั้นก็หัวเราะคิกคักเข้าห้องน้ำไป ผมเผลอยิ้มคนเดียว อีเด็กบ้า!

       ยัยลูกหมาเดินออกจากห้องน้ำมาผมเลยแกล้งกดเพลย์ต่อ ยัยนั้นเดินมาพรางหันมองจอทีวีไปด้วย และสุดท้าย.....

       "ว้ายยยย" ยัยนั้นสะดุดขาตัวเองและล้มลงมาใส่ตัวผม แหมจังหวะมันได้วะ

       ยัยลูกหมารีบดันตัวขึ้นจากผม และเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมและเธอมองสบตากันพอดี ผมจ้องดวงตาของเธอที่สั่นไหววูบ ก่อนที่ผมจะยกร่างเล็กนั้นให้นอนราบลงกับที่นอนก่อนจะตามไปคล่อมร่างเธอ

        "ไม่ชอบกลิ่นหอมนี้จริงๆ เลยให้ตาย!" ผมพูดพรางซุกไซร์ที่ซอกคอขาวนั้น ก่อนจะไล่ริมฝีปากจากซอกคอของเธอไปที่ริมฝีปากอิ่มนั้น แต่จู่ๆ ผมกับอยากหยุดมันเพียงเท่านี้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ผมต้องการเธอแต่ผมกับไม่อยากทำอะไรเธอเลย

         "อะ......เอ่อ หะ.....หนูทำอะไรผิดไปหรือเปล่าค่ะ" ยัยลูกหมาเอ่ยถามขึ้นหลังจากผมทิ้งตัวลงนอนตามเดิม

         "กูไม่มีอารมณ์" ผมตอบเสียงเรียบพรางเงยหน้ามองเพดานสีขาวอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะเหล่สายตามองเธอที่เอ่ยขึ้นมาหลังจากลุกนั่ง

         "เพราะกลิ่นเหม็นจากตัวหนูหรือเปล่าค่ะ พรุ่งนี้หนูจะลองเปลี่ยนสบู่ดูค่ะ" เธอตอบก่อนจะจัดเสื้อผ้าตัวเองแล้วลุกขึ้นลงจากเตียงและตรงไปยังประตูห้องนอน

        "จะไปไหน!" ผมถามเธอออกไป

        "กลับห้องค่ะ คุณดีแล่นจะได้พักผ่อน" เธอหันกลับมาตอบผมหน้าเสียๆ

         "ไม่ต้องกลับมานอนนี่!" ผมบอกและเอามือตบลงไปที่เตียงนอนข้างๆ ตัว ยัยลูกหมามองหน้า งงๆ

         "เอ่ะ!" ยัยนั้นยังยืนบื่ออยู่นิ่งๆ

         "ฟังภาษไทยไม่รู้เรื่องหรือไงวะ!" ผมตะหวาดกลับไป จนเธอรีบเดินกลับมาที่เตียงนอน

         "หลังจากพรุ่งนี้ไปมึงย้ายข้าวของมึงขึ้นมาไว้ห้องกูซ่ะ! คนอื่นจะไม่มาว่ากูได้ว่ากูไม่ดูแลมึงปล่อยให้มึงแต่งตัวโป้ๆ เดินไปเดินมาทั่วบ้าน" ผมพูดออกไปตามจริง พอผมได้ยินที่ไอ้ดาเรนมันพูดก็จริงอย่างมันว่า ยัยนี้แต่งตัวแบบนี้เดินไปเดินมา ในบ้าน บ้านนี้ก็ใช่ว่าจะมีผมเป็นผู้ชายคนเดียวที่ไหน มีทั้งไอ้ดาเรน ทั้งคนขับรถและคนสวนอีก ขนาดไอ้ดาเรนยังไม่เคยให้บัวแต่งชุดแบบนั้นเดินไปเดินมาเลย

        "แต่.... " ยัยนั้นจะพูดอะไรสักอย่างแต่ผมรีบชิ่งพูดขัดขึ้นก่อน

         "มึงมีหน้าที่ทำตามคำสั่งของกู!" ผมพูดแค่นั้นก็หยิบรีโมตขึ้นมาปิดไฟ และปิดทีวีนอน

        ร่างเล็กก็รีบเอนกายลงมานอนตามผมทันที ผมเอื้อมมือเข้าไปดึงตัวยัยลูกหมาเข้ามากอด ยัยนั้นก็ตัวเกร็งแข็งทื่อเหมือนตอไม้เลย เห้อ เอาเถอะผมขี้เกียจพูดแล้ว รำคาญ! ผมซุกหน้าลงกับซอกคอยัยนั้นและกอดเธอแทนหมอนข้างจนหลับไป.....

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น