ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 : ไม่พอใจ

ชื่อตอน : บทที่ 15 : ไม่พอใจ

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 787

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 : ไม่พอใจ
แบบอักษร

กะเพรา Talk  

ร้าน BUA CAFE

     "กะเพรากับพี่ปูจะทานอะไรก็สั่งได้เลยนะจ่ะ" คุณบัวหันมาบอกฉันกับพี่ปูให้เราสองคนสั่งของกินอะไรก็ได้ตามใจชอบระหว่างรอเธอดูบัญชีร้าน ส่วนคุณดาร์ลิ้งคุณดาเรนพาเธอไปเล่นกับเพื่อนของเขาและพาไปคาสิโนห้องทำงานของคุณดาเรน

     ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่ร้านคาเฟ่ของคุณบัว เป็นร้านเล็กๆ ที่ตกแต่งน่ารักมากๆ ร้านนี้ตั้งอยู่ในโรงแรงของเพื่อนคุณดาเรน ซึ่งคาสิโนและผับที่คุณดาเรนเป็นเจ้าของก็อยู่ในโรงแรมนี้ด้วย หลังจากที่ฉันอยู่บ้านหลังนี้มาเกือบๆ จะสองอาทิตย์แล้ว คุณบัวเธอจึงให้ฉันมาขออนุญาติคุณดีแล่นเพื่อจะออกมาร้านกับคุณบัวเพราะเธอเห็นฉันอยู่แต่บ้านเลยอยากพาฉันออกมาเปิดหูเปิดตาด้วย ฉันก็ทำตามโดยดีเพราะฉันก็ไม่อยากมีปัญหากับคุณดีแล่นเช่นกันถ้าฉันออกมาแบบไม่บอกกล่าวเขา จากวันนั้นวันที่เขาให้โทรศัพท์ฉันมาก็จะครบอาทิตย์ได้แล้ว ฉันรู้สึกเหมือนกันว่าความสัมผัสของฉันและเขาค่อยๆ พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น อาจจะด้วยที่ฉันเองก็พยายามเรียนรู้และปรับตัวเองให้เขากับเขาด้วยแหละ ที่สำคัญฉันขยันเอาอกเอาใจเขาอย่างมากที่สุด อย่างเช่นเรียกแทนตัวเองว่าหนู อาจจะเป็นเพราะเหตุผลที่เขาใจดีกับฉันเรื่องซื้อโทรศัพท์ให้ก็ได้มั้ง ฉันเลยอยากตอบแทนเขาหรืออีกนัยหนึ่งคือทั้งหมดที่ฉันทำมันเป็นเพียงเพราะหน้าที่เท่านั้น.....

      ระหว่างที่ฉันกับพี่ปูยื่นเลือกขนมกันอยู่ อยู่ๆ ก็เหมือนมีมือของใครสักคนมาสะกิดที่หัวไหล่ของฉัน ฉันหันไปมองก็พบว่าเป็น......

       "หมอตฤณ!" ฉันเอ่ยทักทายเขา บังเอิญมากๆ

       "ลังเลอยู่นานเลยว่าจะใช่กะเพรามั้ย ดูน่ารักขึ้นนะ" อยู่ๆ หมอตฤณก็ส่งยิ้มหวานให้ฉัน และเขาชมฉันว่าน่ารักด้วย แอร๊ยยยย เขินนนน >///<

       "ง่ะ! หมอตฤณอ่า เอ่อใช่! หมอตฤณค่ะ นี่พี่ปูค่ะพี่ที่ทำงานหนู ส่วนคนสวยๆ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคุณบัวเจ้านายหนูค่ะ พี่ปูค่ะ นี่หมอตฤณค่ะเป็นหมอที่ดูแลยายหนูเอง" ฉันแนะนำพี่ปูและหมอตฤณให้รู้จักกัน

       "สวัสดีค่ะ กะเพราจะนั่งคุยกับหมอตฤณก่อนมั้ยพี่จะบอกคุณบัวให้" พี่ปูที่เห็นฉันกับหมอเหมือนมีอะไรต้องคุยกันนาน เธอเลยเปิดโอกาสให้ฉันกับหมอตฤณคุยกัน

        "ได้หรอค่ะพี่ปู" ฉันหันไปถามพี่ปู

        "ได้สิจ่ะ ดูกะเพรากับหมอตฤณเหมือนมีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยนะ" พี่ปูพูดและอมยิ้มให้ฉัน ฉันเลยหันไปหาหมอตฤณว่ายังไงดี

         "ได้สิ..... หมอพอมีเวลา" หมอตฤณส่งยิ้มให้ฉัน ฉันเลยพยักหน้า ก่อนที่เราจะเลือกนั่งคุยกันในสายตาของคุณบัวที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้านเธอ มุมตรงนี้เป็นมุมตรงกระจกติดกับหน้าร้านสามารถมองเห็นผู้คนสัญจรผ่านไปผ่านมาได้

       "ยายสบายดีนะกะเพรา" หมอตฤณเปิดประเด็นมาก่อน ซึ่งหลังจากที่ยายฉันทำบอลลูนหัวใจแล้ว ยายฉันต้องมาตามหมอนัดอีกทีหลังจากการทำหนึ่งเดือน ซึ่งหมอตฤณมักจะถามคำถามนี้เวลาพายายไปหาหมอประจำซึ่งมันเป็นคำถามที่ถามถึงการใช้ชีวิตทั่วไปของฉันกับยาย

      "ยายสบายดีค่ะ ดีกว่าตอนที่อยู่บ้านด้วยซ้ำ" ฉันบอกหมอพรางคิดถึงหน้ายายแล้วฉันก็เผลอยิ้มออกมา คิดถึงยายจังพรุ่งนี้ฉันก็จะได้เจอยายแล้ว

      "ดีแล้ว ที่นั้นยายกะเพรามีเพื่อนคุย แล้วกะเพราละดูสดใสขึ้นเหมือนกันนะ ดูไม่เหมือนกะเพราที่หมอเคยรู้จักเลย" หมอตฤณเปลี่ยนมาคุยถึงฉันในอดีตและปัจจุบันแทน ก็แหงแหละหมอจะเหมือนได้ไง ตอนนั้นฉันอะมีแค่กางเกงพละเก่าๆ กับกางเกงขายาวของเด็กผู้ชายเก่าๆ เสื้อก็ใส่แต่ตัวใหญ่ๆ บางตัวก็ขาดด้วยซ้ำ แต่ฉันในวันนี้คือแต่งตัวด้วยชุดสวยๆ ที่เป็นมรดกจากคุณบัว ซึ่งเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กและฉันดันตัวเล็กกว่าเธอฉันเลยเป็นคนเดียวในบ้านที่ได้ครอบครองสมบัติเก่าคุณบัว 5555555 แถมไม่ใช่แค่เสื้อผ้านะรองเท้าบางคู่เธอไม่ค่อยได้ใส่ก็ยกให้ฉันเพราะฉันใส่รองเท้าเบอร์เดียวกับเธอพอดี โชคดีที่เกิดมาตัวเล็กนะเนี่ย

      "ก็เพราะเจ้านายของหนูดูแลดีมั้งค่ะ แต่จริงๆ หนูก็ยังเหมือนเดิมนะไม่ได้เปลี่ยนไปเลย" ฉันบอกหมอไปตามตรง ทำไมฉันว่าหมอมองฉันแปลกๆ นะ เอ่ะ! หรือฉันคิดไปเองหว่า

      "แต่หมอว่าแบบนี้ก็น่ารักดีนะ หมอชอบแบบนี้มากกว่า" หมอบอกฉันยิ้มๆ พรางส่งสายตาระยับๆ มาให้ แง่ๆ ทำไมฉันต้องเขินด้วยเนี่ย งื้ออออ หมอบ้า!........

-------------------------------------------------------------------------

ดีแล่น Talk

      ผมยืนมองผู้หญิงกับผู้ชายคู่หนึ่งที่กำลังนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงภายในร้านคาเฟ่ของบัว จริงๆ ผมจะไม่สนใจเลยก็ได้ถ้าผู้หญิงในร้านนั้นเป็นคนอื่น ที่ไม่ใช่ยัยลูกหมา! เหอะ! ทำมาเป็นขออนุญาตผมขอออกมาร้านกับบัว ที่แท้ก็ดันมานัดเจอผู้ชาย! ผมโกรธมาก! ยัยนั้นเป็นของผม! ผมจ่ายเงินซื้อตัวเธอมาเพราะฉะนั้นเธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้! ผมเดินตรงเข้าไปภายในร้านของบัวทันทีก่อนที่ผมจะ.....

     "ใครสั่งใครสอนให้มึงมาเที่ยวแรดกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้!" ผมเดินเข้าไปกะชากแขนของยัยลูกหมามัน! เธอที่ไม่ทันตั้งตัวและหันมาเห็นผมก็เหวอทันที

      "ปล่อยกะเพราครับเธอเจ็บ!" ไอ้หน้าจืดนั้นสั่งผมให้ปล่อยกะเพรา เหอะ! มารยาสิไม่ว่า!

      "สำออยละสิ!" ผมพูดเสียงต่ำและส่งสายตาดุร้ายไปให้ยัยลูกหมา! เธอได้แต่หลบสายตาผมและตัวสั่น

       "พูดจาให้เกียรติผู้หญิงด้วยครับ!" ไอ้หน้าจืดยังพูดจาทำตัวเป็นพระเอกอยู่!

       "เสือก!" พูดจบผมก็ลากอีลูกหมานั้นออกมาจากร้านของบัวทันที!

       

        "หนูเจ็บนะคะ!" เสียงอีลูกหมาส่งเสียงมาตอนยัยนั่นล้มลงกับพื้น ผมก็ฉุดกระชากลากถูกยัยบ้านั้นมาที่ลานจอดรถอย่างไม่แคร์ว่ายัยนั้นจะเจ็บหรือเปล่า ถึงแม้ว่ายัยนั้นจะล้มผมก็ไม่สนใจ เพราะความโกธรมันมีมากกว่า!!! มันเหมือนโดนหยามศักดิ์ศรีวะ!!!

ตึง! ตุบ!

       "อั่ก! ฮึกๆ" ยัยลูกหมาร้องไห้ออกมาทันทีที่ผมเหวี่ยงเธอกระแทกเข้ากับรถของผม

        "หยุดสำออยได้แล้ว! กูรำคาญ!!" ผมตะหวาดใส่ยัยนั้น

         "ฮึกๆ" ยัยลูกหมาพยายามเก็บก้อนสะอึกและหยุดร้องไห้ เพราะเธอรู้ดีว่าผมไม่ชอบคนอ่อนแอ

         "มึงลืมหรือไงว่าในสัญญากูเขียนไว้ว่ายังไง ว่ามึงไม่มีสิทธ์จะไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น มึงถือว่าเป็นสมบัติของกู! มึงกล้ามากกล้าที่จะโกหกกูเพื่อออกมาหาไอ้เวรนั้น" ผมกระชากตัวเธอขึ้นมาและตะหวาดแรงๆ ใส่หน้าเธอ!

         "ตะ...แต่หนู ฮึก! ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ ก็แค่คุยตามประสาคนรู้จักเท่านั้น ฮึก! ละ....และคุณก็เข้าใจหนูผิดด้วย" คนรู้จัก! เข้าใจผิด! เหอะ! หน้าอย่างยัยนี้อะนะจะไปรู้จักคนแบบนั้น! ดูก็รู้ว่าหมอนั้นมีฐานะ! อย่างยัยลูกหมานี้จะไปรู้จักได้ไง! คิดว่าผมโง่หรือไงวะ! ผมแค่กำลังคิดว่าเธออาจจะทำเหมือนที่ทำกับผมก็ได้!

        "รู้จักท่าไหนละ? ท่านอนหรือท่าอะไร! ไม่ใช่ว่ากำลังหาเหยื่อรายใหม่หรืออยู่หรอวะ! เอายายมาอ้างว่าป่วย!! ใจจริงมึงอาจจะเอาเรื่องนี้มาเป็นขออ้างให้คนสงสารแล้วแลกเงินกับร่ากายของมึงเหมือนที่มึงทำกับกูไง!! และไอ้ที่มึงบอกว่าจะไปหายาย มึงอาจจะ......." ผมพูดจาดูถูกยัยนั้นแต่ผมยังพูดไม่ทันจบฝ่ามือเล็กๆ ของยัยนั้นก็ฟาดลงมาที่หน้าผมทันที!

เพี๊ยะ!

      "มึงกล้ามากอีกะเพรา!" ผมจับร่างของยัยนั้นเหวี่ยงลงกับพื้นทันทีที่มันตบผม! ไม่เคยมีใครกล้าทำกับผมแบบนี้เลย!! ยัยนั้นได้แต่ก้มหน้าลงก่อนจะเงยหน้ามาสบตาผมดวงตาที่เศร้าหมองและหยดน้ำตาของเธอทำผมใจสั่นแปลกๆ

      "หนูเลือกได้หนูก็ไม่อยากทำแบบที่คุณว่าหรอกค่ะ! และยายหนูก็ป่วยจริงๆ" เธอตะคอกกลับผมอย่าเหลืออด น้ำใสๆ จากดวงตาของเธอไหลลงมาช้าๆ มันทำให้ผมใจหายวูบอย่างประหลาด ความโกรธที่มีมันจางหายไปไหนหมดไม่รู้

        "หึ! หัดจำใส่กระโหลกของมึงไว้ด้วยว่ากูไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับคนอื่น!! ยิ่งผู้หญิงที่ถือว่าเป็นทาสของกูอย่างมึง! จำใส่สมองไว้ซ่ะ!!" ผมใช้มือจิ้มลงที่หัวของยัยลูกหมา! หัวของยัยนั้นก้มลงตามแรงจิ้มที่นิ้วผม ก่อนที่ผมจะเดินไปที่รถและขับออกไปทิ้งให้ยัยนั้นนั่งอยู่ตรงนั้นโดยที่ผมทำเป็นไม่สนใจ!

       ที่จริงไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบหรือชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับคนอื่น ผู้หญิงที่ผ่านมาๆ ก็ถือว่า One Night Stand หมด ผู้หญิงพวกนั้นก็ผ่านผู้ชายมาไม่รู้กี่คนเหมือนกัน แต่ยัยนี่ไม่เหมือนกับคนอื่น เธอเป็นของผม! เธอคือทาส! เธอคือสมบัติของผมเพียงคนเดียว และผมเท่านั้นที่จะได้สัมผัสเธอ มันก็ไม่แปลกใช่มั้ยถ้าผมจะเห็นทาสตัวเองไปกับคนอื่นแล้วผมจะไม่พอใจนะ.........

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น