ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 : ไร้สำนึก

ชื่อตอน : บทที่ 13 : ไร้สำนึก

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 789

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 : ไร้สำนึก
แบบอักษร

กะเพรา Talk  

โครก~ คราก~

     เสียงท้องของฉันร้องโครกครากบ่งบอกว่ามันหิวแล้ว แต่ทำไงได้ละก็ฉันออกไปหาอะไรกินไม่ได้นิ แง่ๆๆ หิวข้าววว งื้ออออ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะเอาเข้าจริงแล้วฉันก็ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อว่านเย็นเลย แล้วตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ากี่โมงแล้วด้วย

โครก~ คราก~

      "รู้แล้วว่าหิวไอ้ท้องบ้า จะร้องทำไมวะ!" ฉันได้แต่นอนลูบท้องตัวเองและคุยกับมันอย่างหมดเรี่ยวแรง เมื่อคืนฉันก็เอาแต่ร้องไห้มันเลยเหมือนกับว่าฉันใช้พลังงานเยอะเกินไป

ต็อกแต็กๆ

      ฉันที่ได้ยินเสียงคนเดินมาทางกรงหมาที่ฉันอยู่ แต่ฉันก็ไม่สนใจและไม่หันกลับหลังไปมองเพราะคิดว่าคงเป็นไอ้ยักษ์ใจทรามนั้นมาหาเรื่องข่มขู่ฉันอีกจน......

     "กะเพรา!" เสียงพี่ปูที่ตะโกนเรียกฉัน ฉันจึงค่อยๆ หันกลับมา พี่ปูเดินเข้ามานั่งย่องๆ ที่ข้างกรงของฉัน ฟังดูไม่ดีเลย 'ข้างกรงของฉัน' เนี่ยหดหู่อ่ะ

     "ฮึกๆ พี่ปู" ฉันที่พอหันมาเห็นพี่ปูก็ถึงกับน้ำตาแตกอีกรอบ

     "พี่มาพาเอ็งไปในบ้าน คุณดีแล่นเรียกพบ" พี่ปูบอกฉันก่อนที่จะไขกุญแจกรงหมาออก

     "ฮึกๆ ระ.....เรียกหนูไปทำไม" ฉันที่ก้าวขาออกมาจากกรงหมายืนนิ่งๆ ถามพี่ปู หรือเขาจะเรียกฉันเพื่อไล่ฉันออกจากบ้านเขาต่อหน้าทุกคนนะ งั้นฉันไม่ไปหรอก ฉันอยู่ในกรงหมาดีกว่า.....

      "เห้ย! กะเพราเธอจะเข้าไปในนั้นทำไม ออกมาเร็วๆ คุณดีแล่นรออยู่" พี่ปูเข้ามาฉุดกระชากแขนฉันให้ออกจากกรงหมาไป

      "หนูไม่ไป! เขาจะไล่หนูออกจากบ้านแน่ๆ เลย ฮือๆ" ฉันเกาะกรงหมาไว้เน้น ฉันไม่อยากออกจากบ้านหลังนี้นะ ถ้าออกไปแล้วฉันจะไปอยู่ไหน ที่บ้านใต้ทางด่วนนั้นอะหรอ จะอยู่ได้ยังไงถ้ายายไม่อยู่ด้วย

       "เพ้อเจ้อ! คุณดีแล่นจะคุยกับเธอเรื่องสร้อยคุณบัว" พอได้ยินเรื่องสร้อยคุณบัวฉันก็หยุดดิ้นทันที ฉันหูฟาดหรอ! คนอย่างเขานี่นะจะคุยกับฉันเรื่องสร้อยคุณบัว ไม่ใช่จะจับฉันส่งตำรวจหรือไปทรมานหรอกหรอ งื้อออ ไม่รู้อ่าฉันระแวง!

       "เลิกยืนหน้าเอ๋อได้แล้วไปเร็ว! เดี๋ยวคุณดีแล่นโมโหมาก็โดนตีอีก ไม่เข็ดหรือไง" พี่ปูลากแขนฉันให้รีบเข้าไปในตัวบ้านทันที โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไร แต่ฉันก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย ใครจะอยากเจ็บตัววะ!

      พอเข้ามาถึงตัวบ้านที่ห้องรับแขน ฉันนั่งลงข้างๆ คุณบัวทันทีซึ่งมันอยู่ฟังตรงข้ามไอ้ยักษ์เถื่อนนั้น

       "กะเพรามาแล้ว งั้นบัวขอพูดเรื่องสร้อยคอของบัวตรงนี้เลยนะคะ" พอฉันนั่งลงปุบ คุณบัวก็เกริ่นนำเข้าเรื่องสร้อยคอขอเธอทันที

       "เมื่อเช้าบัวได้โทรไปหาคุณมลเพื่อสอบถามว่าได้เก็บหรือพบเห็นสร้อยของบัวมั้ย คุณมลบอกว่ากะเพราะเก็บสร้อยคอบัวได้และฝากคุณมลให้เอามาคืนบัว แต่คุณมลหวังดีจึงนำไปส่งร้านซ้อมให้ แต่คุณมลลืมบอกบัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะบัวไม่ระวังเอง บัวอยากให้คุณดีแล่นเข้าใจกะเพราให้ถูกต้อง เพราะสิ่งที่คุณดีแล่นทำไปเมื่อว่าน บัวมองว่ารุนแรงไปค่ะ" คุณบัวมองจ้องคุณดีแล่นด้วยสายตานิ่งๆ ส่วนคุณดาเรนก็นั่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ จะแสดงได้ไงเขาดูกลัวคุณบัวจะตาย

      "แล้วไง! ก็ดีที่เลิกเป็นโจร! แล้วเธอพูดมาเธอต้องการอะไรบัว!" ไอ้ยักษ์ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฉันแอบเห็นว่าเขาทำหน้าเหว่อๆ ไปพักนึงที่คุณบัวบอกเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟัง

      "บัวว่าคุณดีแล่นควรขอโทษกะเพรานะคะ" เธอบอกไอ้ยักษ์เสียงนิ่งเช่นเคย

       "ขอโทษหรอฝันไปเถอะ! ยัยลูกหมานี้เป็นคนของฉัน! ฉันจะทำอะไรก็ได้โดนไม่ต้องสนใจความรู้สึกยัยนี้! เธอเจอสร้อยมันก็ดีแล้วนิ จะเรียกฉัน ให้เรียกยัยลูกหมานี้มาเพื่ออะไร เหอะๆ เสียเวลา" พูดจบคุณดีแล่นก็ลุกขึ้นและเดินออกไปจากบ้านอย่างไม่รู้สึกหรือสำนึกผิดใดๆ

      "ขอโทษแทนคุณดีแล่นด้วยนะจ่ะกะเพรา" คุณบัวหันมาขอโทษฉันหลังจากที่คุณดีแล่นเดินออกไป

      "ไม่ใช่ความผิดคุณบัวสักหน่อยค่ะ" ฉันบอกคุณบัวตามตรง ซึ่งจะมองกันตามจริงแล้วคนที่ผิดก็คือไอ้ยักษ์เถื่อนนั้นต่างหาก ถ้าเขาฟังฉันสักนิดเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

      "เอาแหละ ไหนๆ ก็เจอสร้อยแล้ว ส่วนเธอก็เอาโทรศัพท์มาเมมเบอร์บ้าน เบอร์คุณบัวและเบอร์คนอื่นๆ ไว้แล้วกัน ถ้าจะไปไหนมาไหนกลับช้าหรือยังไงจะได้ติดต่อหากันได้ เข้าใจมั้ย" คุณดาเรนลุกขึ้นและก็พูดแกมออกคำสั่งกับฉัน คือฉันเข้าใจคุณดาเรนนะ ถ้าเมื่อว่านมีใครสักคนโทรมาถามฉันก่อน เรื่องคงไม่วุ่นวายแบบนี้ แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าฉันไม่มีโทรศัพท์นะสิ ฉันจะไปเอามาจากไหนในเมื่อฉันยังต้องเที่ยวขโมยของคนอื่นอยู่เลยตอนนั้นนะ

      "จริงด้วยค่ะดาเรน งั้นเอาเบอร์โทรศัพท์กะเพรามาสิจ่ะ" คุณบัวหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกงขายาวผ้าลินินของเธอเพื่อจะเมมเบอร์ของฉัน

      "เอ่อ คือว่า..... หนูไม่มีโทรศัพท์ค่ะ" ฉันบอกออกไปตามตรง ทุกคนดูจะตกใจมากๆ ที่ฉันไม่มีโทรศัพท์ทำไมอ่า ขนาดบ้านฉันจริงๆ ยังไม่มีจะอยู่เลยเถอะ นี้ถ้าไม่ได้ที่ใต้ทางด่วนไว้สร้างเพิงหมาแหงนฉันกับยายคงไม่มีที่ซุกหัวนอนด้วยซ้ำ

       "งั้นหรอ ไม่เป็นไรจ่ะเดี๋ยวฉันซื้อเครื่องใหม่ให้กะเพราแล้วกัน งั้นช่วงนี้กะเพราก็หาสมุดเล็กๆ มาจดเบอร์คนอื่นๆ ในบ้านไว้ก่อนเนอะ" ฉันพยักหน้าและยกมือไหว้ขอบคุณคุณบัว เธอช่างเป็นเหมือนนางฟ้าของฉันจริงๆ ไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะมีโทรศัพท์ใช้แบบคนอื่นเขาแล้ว งื้ออ ดีใจจัง ฉันจะได้เอาไว้ไปถ่ายรูปยายเวลาไปหา........

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น