จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความตายข้ามมิติ

ชื่อตอน : ความตายข้ามมิติ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 11:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความตายข้ามมิติ
แบบอักษร

 

 

นานแล้วที่ไม่ได้ลงรูปต้นแบบของศศินา ซึ่งก็คือเนสท์ นิศาชลนั่นเองค่ะ …ภาคนี้บทอาจจะเป็นรองริต้า อจินไตย มุกดารา แต่ทิ้งศศินากับแพคเกจไม่ได้เลย

………………

ชายผู้ซึ่งขวางทางรถม้าของสามเจ้าหญิง..โดยมีสองปีศาจแห่งอนันตกาลเป็นสารถี..คือ..เจ้าชายอนันตรัย

 

และหากเป็นเจ้าชายอนันตรัย..เรื่องราวคงไม่สู้ดีนัก..

 

จินดาพิสุทธิ์หันมาสบตากับอจินไตย..ก่อนจะกระโดดลงจากรถม้า..

 

อจินไตยรีบเคียงคู่..ศศินาแพคเกจเห็นว่าคนที่เผชิญหน้า..เป็นคนที่ยากตอแย..ก็รีบกระโดดลงมาเช่นกัน..

 

เจ้าชายอนันตรัยเป็นคนของแคว้นสนธยาที่ปรกติไม่ยุ่งเกี่ยวกับแคว้นทั้งห้า..และเมื่อพ่ายแพ้ต่อจินดาพิสุทธิ์..เสียอจินไตยคนที่ตัวเองรักไป..ทางเจ้าตำหนักชิงพลบก็ตัดสินเป็นเด็ดขาด..ว่าห้ามยุ่งเกี่ยวกับสองเจ้าหญิงอีก..แต่เวลานี้เขากลับปรากฏตัวขึ้นที่นี่..ช่างน่าประหลาดนัก..

 

เขาเดินเข้ามาเผชิญหน้ากับสองเจ้าหญิงและสองปีศาจแห่งอนันตกาลแล้ว..

 

ศศินาดึงดาบจันทร์เสี้ยวออกมา..ขวางหน้าจินดาพิสุทธิ์ไว้..แม้ในโลกของตน..ศศินาจะเป็นญาติผู้พี่..แต่ด้วยศักดิ์ฐานะในเวลานี้..นางเหมือนเป็นองครักษ์คนหนึ่งของเจ้าหญิง..จึงต้องทำหน้าที่ของตนเอง..

 

แพคเกจเองก็เช่นกัน..

 

เจ้าชายอนันตรัยฝืนยิ้มออกมา..กล่าวทักทายขึ้นว่า..

 

“..เจ้าหญิงอจินไตย..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..พวกท่านสบายดี..”

 

อจินไตยครางอือม์..

 

“..ท่านต้องการอะไร..”

 

“..ต้องการหรือ..ท่านควรจะทราบดีเป็นที่สุด..ว่าในใจข้า..ต้องการแต่ท่าน..”

 

อจินไตยแค่นเสียง..

 

“..เรื่องราวระหว่างเรา..มีข้อยุติแล้ว..ข้าแต่งงานกับเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..ท่านไม่สมควรจะกล่าวเช่นนี้..”

 

อนันตรัยยังคงยิ้ม..

 

“..ไม่ว่าจะแต่งงานกับใครก็ตาม..ข้าก็ยังรักท่านอยู่เสมอ..สักวันหนึ่ง..หากท่านเบื่อหน่ายกับเพศเดียวกัน..ก็ขอให้มาหาข้าได้ตลอดเวลา..”

 

อจินไตยดูจะหงุดหงิดผิดสังเกต..

 

“..ข้าไม่ได้ต้องการผู้ชายเยี่ยงท่าน..”

 

“..แต่ก็ต้องการผู้ชายใช่ไหมล่ะ..อจินไตย..ท่านเป็นสตรี..ใยต้องฝืนธรรมชาติของตัวเองด้วย..”

 

“.ถ้าจะมาพูดกันแค่นี้..ท่านถอยไปเถอะ..เรื่องของข้า..หาได้เกี่ยวข้องกับท่านไม่..”

 

คำพูดที่พูดออกมา..ไม่ว่าใครในสี่คนที่เผชิญหน้า..ต่างก็ไม่มีใครชอบ..

 

จินดาพิสุทธิ์ขวางหน้าภรรยาไว้..พูดขึ้นว่า..

 

“..เจ้าชายอนันตรัย.เรื่องของพวกเราต่างมีข้อยุติ..ท่านก็สมควรจะยุติ..”

 

“..หากเป็นแต่ก่อน..ก็คงจะยุติได้..แต่ในเวลานี้..ท่านสูญเสียวิชาอากาศมนตรา..สูญเสียแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..ย่อมไม่มีคุณสมบัติเคียงคู่กับอจินไตยอีก..”

 

“..ท่านคิดจะทำอันใด..”

 

“..ข้ารักอจินไตยเป็นที่สุด..สิ่งเหล่านี้..ท่านคิดว่า..ถ้าข้าปรากฏกาย..จะทำอย่างไรได้..”

 

อจินไตยขบกราม..

 

“..อนันตรัย..ที่จินดาพิสุทธิ์เสียพลังอากาศมนตรา..เป็นเพราะเผชิญศัตรูกล้าแข็ง..ไม่ได้ขาดคุณสมบัติ..สำหรับข้าแล้ว..นางก็ยังเป็นสามีที่ข้ารักตลอดกาล..ท่านถอยไปเถอะ.”

 

อนันตรัยหัวเราะ..

 

เสียงหัวเราะสะท้านขวัญยิ่งนัก..เพราะแฝงด้วยพลังอากาศมนตราอันลึกล้ำ..

 

“..สามีท่านกระทำการเหยียบย่ำเกียรติข้า..ท่านคงจำได้..”

 

อจินไตยร้องว่า..

 

“..หากกระทำการเช่นนี้..เกรงว่า..ท่านคงได้รับโทษจากท่านลุงเจ้าตำหนักชิงพลบเป็นแน่..”

 

“..อจินไตย..เวลานี้..ท่านคงไม่ทราบ..ว่าเกิดเหตุสำคัญที่แคว้นสนธยา..การปกครองของแคว้นปรับเปลี่ยนแล้ว..”

 

อจินไตยขมวดคิ้ว..ก่อนจะมีลางสังหรณ์ไม่สู้ดี..

 

“..ท่านพ่อ..”

 

“..พ่อท่านกับท่านปู่ข้า..ล้วนแต่ถูกจองจำ..ตกอยู่ใต้การควบคุม..แคว้นสนธยาตกเป็นของเขา..และข้านับว่าเป็นคนสำคัญของเขา..การเดินทางมาเพื่อช่วงชิงท่าน..ท่านปู่ไหนเลยจะทำอันใดได้..”

 

คำพูดนี้ทำให้อจินไตยสะท้านร่าง..

 

อนันตรัยหัวเราะ..

 

“..ท่านไม่มีพลังแห่งชาวสนธยา..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ก็เสียพลังอากาศมนตรา..ต่อให้ท่านทราบความเป็นไป..คิดจะกลับไปช่วยเหลือบิดา..ก็ไม่อาจจะกระทำได้แล้ว..”

 

อจินไตยตาแดงด้วยความโกรธ..กำหมัด..และผลักมือสร้างลมพายุโจมตีใส่อนันตรัย..

 

แต่ระดับของธาตุนั้นผิดกัน..ในบรรดาธาตุทั้งหลาย..นับว่าอากาศธาตุมีพลังสูงที่สุด..

 

จินดาพิสุทธิ์ใจหาย..เพราะอนันตรัยยังคงฝ่าลมพายุเข้ามาได้..

 

พลังแห่งความว่าง..ทำให้ธาตุลมถึงกับเปล่าประโยชน์..

 

จินดาพิสุทธิ์วาดสองมือ..ใช้หมัดสูญญตาผสานกับพลังแห่งธาตุลม..โจมตีใส่..

 

แต่การโจมตีกลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง..เพราะเมื่อปราศจากวิชาอากาศมนตรา..อนันตรัยก็คาดการณ์การโจมตีได้ทั้งสิ้น..ทำให้ไม่มีประโยชน์อันใดจะทำอันตรายได้..

 

แพคเกจกับศศินาโจมตีพร้อมกัน..พวกนางเองเมื่อปราศจากผงไร้ลักษณ์..อีกฝ่ายต่างก็คาดการโจมตีได้เช่นกัน

 

เจ้าชายอนันตรัยหลบการโจมตีที่หนักหน่วง..รู้สึกยุ่งยากใจเล็กน้อย..ก่อนจะตบสองปีศาจแห่งอนันตกาลครั้งเดียวกระเด็นไปทั้งสองคน..

 

และหันมารับหมัดของจินดาพิสุทธิ์ไว้..

 

จินดาพิสุทธิ์ใจหายวาบ..ก่อนจะสูดลมหายใจ..นึกถึงการต่อสู้กับเฒ่าไร้การุณคนชุดเทาซึ่งเป็นชาวแคว้นสนธยา..ปัดการรับหมัดนั้น..ปัดป้องต่อสู้ตามสัญชาติญานมากกว่าจะมุ่งรุกตามแผนการ..

 

แต่เจ้าชายอนันตรัยก็เหนือล้ำกว่าเฒ่าไร้การุณไม่รู้กี่เท่า..เพลงหมัดรุ้งสนธยาของอนันตรัย..ทำให้จินดาพิสุทธิ์เสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด..

 

เสียงฉาด..อนันตรัยต่อยถูกทรวงอก..ทำให้เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราเซผงะ..เจ็บปวดแทบขาดใจ..

 

เจ้าชายอนันตรัยเดินฝ่าเข้ามา..และคว้าข้อมือของอจินไตยไว้..ปลดสายรัดเอวสีเขียวละเลื่อมออก..โยนไปอีกทาง..ทำให้อจินไตยหมดทางสู้โดยสิ้นเชิง..

 

“..สายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..ไม่อาจต้านทานวิชาอากาศมนตรา..ท่านก็ทราบอยู่..”

 

พูดจบก็จะฝังรอยจูบให้ที่ใบหน้า..

 

อจินไตยรู้สึกแค้นใจ..พูดขึ้นว่า..

 

“..อนันตรัย..หากท่านหยามย่ำยีข้า..ก็คงได้แต่ศพเท่านั้น..”

 

อนันตรัยชะงัก..

 

เสียงตวาดดังขึ้น..

 

คมดาบแหวกอากาศ..

 

ที่แท้การต่อสู้ทำให้มุกดาราตื่นขึ้น..และออกมาเห็นการต่อสู้ที่ตึงมือของท่านพี่ทั้งสองพอดี..

 

นางไม่ฟังอันใดมากความ..ฉวยดาบที่แขวนบนรถ..กระโดดฟันใส่..

 

สิ่งที่ต่างจากการโจมตีที่ผ่านมา..คือความเร็ว..

 

ปรกติ..มุกดารามีกำลังอ่อยด้อย..อาจารย์ผู้ฝึกสอนต้องการให้มีพลังโจมตีที่หนักหน่วง..จึงให้รำมวยช้าลงต่อยให้หนักขึ้น..หารู้ไม่ว่า..นี่เป็นการทำให้ปมเด่นของฝีมือลดลง

 

แต่หากใช้ดาบ..ด้วยความที่ดาบสามารถทำร้ายคู่ต่อสู้ได้ในตัว..แถมไม่ต้องใช้แรงฟาดปะทะมากนัก..มุกดาราจึงสามารถนำเอาปมเด่นมาใช้ได้เต็มที่..นั่นคือความเร็ว..

 

ดาบของนางเร็วเหลือประมาณ..

 

อนันตรัยผงะถอย..คมดาบกรีดชายเสื้อขาด..บาดลึกถึงเนื้อ..เพราะเขามัวแต่สนใจในตัวอจินไตย..จึงละเลยไม่ทันระวังตัว..ได้แต่แค่นเสียง..

 

มุกดาราตวัดดาบฟันแทงไม่หยุดด้วยเพลงดาบประจำแคว้นมิลินทระประกอบกับปมเด่นด้านความเร็วของตนเอง..อนันตรัยหลบเลี่ยงชั่วขณะ..ก็ตะปบข้อมือนางไว้ได้..ก่อนจะสะบัดเหวี่ยงนางกระเด็นไปอีกทางหนึ่ง..

 

แต่แล้วคมดาบอีกสองเล่มก็กรีดใส่..เป็นเพลงดาบวายุจันทราของศศินานั่นเอง..

 

ศศินาเห็นความเร็วของมุกดาราประสบผลก็เร่งเพลงดาบของตัวเองให้เร็วขึ้น

 

อนันตรัยแค่นเสียง..รู้สึกทุลักทุเล..แต่พอจะปัดป้องตะปบดาบ..ก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างป้องกันไว้..นั่นคือหมัดของแพคเกจ.

 

สองปีศาจแห่งอนันตกาลลงมือพร้อมกันและเร่งความเร็วกว่าเดิม..ทำให้อนันตรัยเริ่มปั่นป่วน..การต่อสู้เปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้มากมายนัก

 

อจินไตยเห็นก็ขมวดคิ้ว..

 

“..ริต้า..เขาดักทางการโจมตีได้ก็จริง.แต่หากเราโจมตีโดยพร้อมเพรียงและเร็วขึ้นกว่าเดิม..เขาก็ไม่รู้จะรับมือกับใครก่อน..”

 

จินดาพิสุทธิ์พันผ้าที่แขนเพื่อป้องกันความเจ็บปวดจากการปะทะ..จนคล้ายนักมวยคาดเชือก..กำหมัดแน่น..ก่อนจะพยักหน้ากับมุกดาราที่ถือดาบ..บุกปราดเข้าไป..

 

อนันตรัยมือไม้ปั่นป่วน..เคยถือดีในวิชาอากาศมนตราและเพลงหมัดรุ้งสนธยาที่ตนเองมี..ไหนเลยจะคาด..จะถูกแก้ทางได้เช่นนี้..

 

อจินไตยเดินไปหยิบสายรัดเอวสีเขียวมาสวม..สูดลมหายใจ..กำหนดธาตุลม..

 

ในขณะที่อนันตรัยผลักสองมือ..ส่งพลังอากาศมนตราออกมา..

 

สองปีศาจแห่งอนันตกาลเหมือนรู้ทาง..รีบพลิ้วหลบ..พลังอากาศมนตราแม้จะพลาดเป้าไปจากทั้งสองคน..แต่ก็พุ่งเข้าหาจินดาพิสุทธิ์..

 

เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรากำหนดวิชาแห่งวาโยธาตุร่วมกับเคล็ดหมัดสูญญตา..เบนพลังนั้นไปอีกทาง..ก่อนจะกำหมัด.ธาตุลมก่อกำเนิดเป็นกำปั้นข้างกาย..ต่อยใส่เจ้าชายอนันตรัยอย่างหักโหม..

 

อนันตรัยเม้มปาก..แม้จะรู้ว่า..หมัดที่สร้างจากลมจะมาทางไหน..แต่ก็สับสนกับการโจมตีด้วยเพลงดาบของมุกดาราที่สอดรับกันอย่างดี..แบบไม่ต้องนัดแนะกันก่อน..

 

แต่เขาก็ตัดสินใจหลบหมัดธาตุลม..ก่อนจะต่อยใส่มุกดารา..

 

เสียงจินดาพิสุทธิ์ร้องว่า..

 

“..ระวัง..เขาจะต่อยมาทางซ้ายของท่าน..”

 

มุกดาราตื่นตัวขึ้น..ทิ่มคมดาบรับ..อนันตรัยใจหาย..รีบรั้งหมัดกลับ..เพราะมิเช่นนั้น..หมัดเขาจะต้องต่อยถูกคมดาบจนมือทะลุเป็นแน่..

 

จินดาพิสุทธิ์เห็นมุกดารารำดาบของแคว้นมิลินทระต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัว..ก็ฉุกใจคิด..

 

“..เรารู้ว่าอนันตรัยจะโจมตีทางไหนได้อย่างไร..”

 

ตัวเองเหมือนมีสัญชาติญาณรู้ล่วงหน้า..แต่อจินไตยก็พูดขึ้นว่า..

 

“..เธออ่านกระบวนท่าจากกระแสลมรอบกายเขา..ซึ่งเป็นสัญชาติญานของเธอเอง..”

 

เมฆเริ่มคล้อยต่ำ..ฝนกำลังจะตก..นี่คือการเรียกเมฆและสร้างพายุฝนของอจินไตยที่ได้เรียนรู้มาจากการต่อสู้กับราชันย์อสรพิษ..ซึ่งสิ่งที่นางต้องการ..ก็คือสายฟ้าฟาด..

 

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..อจินไตยพูดขึ้นว่า..

 

“..แม้จะมีพลังแห่งอากาศมนตรา..แต่หากอยู่กับอนันตรัย..สู้ไม่มีเสียดีกว่า..”

 

“..อจินไตย..”

 

“..เขาใช้พลังของชาวสนธยาอ่านใจ..อ่านการโจมตีได้..แต่เธอก็สามารถอ่านกระแสลมรอบตัวเขาเพื่อดักทางการโจมตีเขาได้เช่นกัน..เขามีพลังอากาศมนตรา..แต่เธอก็มีพลังแห่งวาโยธาตุ..อาจจะอ่อนด้อยกว่าบ้าง..แต่หากเป็นยอดฝีมืออย่างแท้จริง..จะเกรงกลัวอันใด..นี่สินะ..นายแม่เธอจึงได้ชื่อว่ายอดฝีมือที่ไม่มีใครเทียบเทียม..เพราะการต่อสู้ที่แท้จริง..เราถือสาชั้นเชิงมากกว่าพลัง..คำว่ายอดฝีมือจึงควรจะมอบให้เทวีสงครามอย่างนายแม่อย่างแท้จริง..แม้แต่เทวีแวมไพร์ที่มีพลังสูงกว่าก็ยังต้องเกรงกลัวลนลาน..ไม่มีทางชนะ..”

 

อจินไตยพูดพร้อมกับกำหนดพลังแห่งธาตุลม..เพื่อรวบรวมเมฆซึ่งเป็นแหล่งก่อกำเนิดสายฟ้า..

 

จินดาพิสุทธิ์นิ่งเล็กน้อย..เวลานี้นับว่าเข้าใจแล้ว..

 

“..เขาสร้างช่องว่างของอากาศ..สร้างความว่างเปล่าของอากาศ..แต่ลมของเราก็สามารถถมช่องว่างให้เต็มได้..ริต้า..ต่อให้เขาได้วิชาอากาศมนตรา..แต่จะมีประโยชน์อะไรถ้าเราหาวิธีสู้กับเขาได้..”อจินไตยพูด..

 

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

 

ขณะนั้น..แพคเกจศศินาเข้ามาช่วยเหลือมุกดารา..การโจมตีพร้อมกันสามทางอย่างรวดเร็ว..ต่อให้เจ้าชายอนันตรัยจะอ่านทางได้..แต่ก็ไม่มีประโยชน์..เพราะคงไม่สามารถดักทางความคิดและกระบวนท่าที่รวดเร็วเกินระดับของคนสามคนพร้อมกัน..

 

มิหนำซ้ำ..มุกดารายังคงถือดาบ..ศศินาก็มีดาบเสี้ยวจันทร์สองมือร้อยโซ่..เพลงดาบวายุจันทรามีความพิสดารและน่ากลัวไม่น้อย..

 

อนันตรัยไม่เคยคิดว่า..ตัวเองที่ฝึกวิชาสุดยอดอย่างอากาศมนตราได้..จะดูไร้ค่าปานนี้..ยามกะทันหัน..ไม่สามารถนึกวิธีต่อสู้ได้เลย..

 

เสียงตวาดดังขึ้น..จินดาพิสุทธิ์กระโดดเข้ามากลางวง..ต่อยหมัดสูญญตาเข้าต่อสู้..ใช้กระแสลมช่วยยกร่างให้ลอยละล่องจะได้โจมตีได้ทั้งหมัดเท้า...รวมทั้งการอ่านทิศทางการโจมตีของอนันตรัยด้วยกระแสลม..เวลานี้ ..นางไม่ได้เสียเปรียบอันใดเลย...

 

อนันตรัยสูดลมหายใจ..จะใช้พลังอากาศมนตรา..แต่เมื่อกำหนดความว่างเข้าต่อสู้..อีกฝ่ายก็รู้ทิศทางการโจมตี..เพียงแค่หลบเลี่ยงได้..ก็ไม่มีประโยชน์อันใด..เหมือนมีปืนร้ายแรงแต่ยิงไม่ถูก..

 

เสียงเลือดเนื้อถูกดาบฟันใส่..ศศินาลงมือประสบผล..เพลงดาบของมุกดาราก็ตามติด..เรียกเลือดได้อีกแผล..อนันตรัยขบกรามด้วยความเจ็บปวด..ถูกแพคเกจต่อยซ้ำที่ทรวงอกแทบกระอักเลือด..แล้วก็ยังโดนท่าเตะม่านเมฆของจินดาพิสุทธิ์เตะใส่ไม่หยุดยั้งอีก..

 

อนันตรัยได้แต่ทะยานร่างหนี..รีบสร้างม่านมิติเตรียมหลบหนีแล้ว..

 

แต่ฟ้าฟาดเปรี้ยง..ม่านมิติที่สร้างขึ้นถูกฟ้าผ่า..อนันตรัยที่จะมุดมิติหนี..กลับถูกฟ้าผ่าอย่างแรง..

 

อนันตรัยแม้จะไม่ตายเพราะมีพลังแห่งอากาศมนตราคอยคุ้มครอง..แต่ก็ร่างกายยับเยิน..มีรอยไหม้ของฟ้าผ่าทั่วร่าง..ผมเผ้าเสื้อผ้าก็ถูกเผาเกรียม..สภาพน่าอนาถนัก..

 

สามเจ้าหญิงกับสองปีศาจแห่งอนันตกาลรายล้อม..อนันตรัยระบายลมหายใจออกมา..

 

“..พวกท่านทำร้ายข้าได้อย่างไรกัน..”

 

“..พลังอันยิ่งใหญ่..ต้องมาพร้อมกับฝีมืออันยิ่งใหญ่..”จินดาพิสุทธิ์พูดเลียนคำพูดในเรื่องสไปเดอร์แมน..แต่อนันตรัยไหนเลยจะทราบได้..มีแต่แพคเกจกับศศินาที่ได้ยิน..ถึงกับหัวเราะ..

 

“..ถ้าพลังอันยิ่งใหญ่มาพร้อมกับฝีมืออันอ่อนหัด..ก็เป็นเช่นนี้แหละ..ใช่ไหม..”แพคเกจพูดพลางหัวเราะพลาง..

 

จินดาพิสุทธิ์ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า..

 

“..เสียทีที่มีวิชาอากาศมนตราที่ไม่มีใครสู้..ดูถูกวาโยธาตุของข้ากับอจินไตย..ท่านสมควรจะได้รับบทเรียน..”

 

มุกดาราพูดขึ้นว่า..

 

“..ท่านพี่ทั้งสอง..คนผู้นี้มีวิชาอากาศมนตรา..แต่ไฉน..ถึงแตกต่างจากท่านเมื่อกาลก่อน..หากเอ่ยถึงจินดาพิสุทธิ์ที่มีวิชาอากาศมนตรา..ทั่วแผ่นดินต่างก็คร้ามเกรง..”

 

จินดาพิสุทธิ์ยิ้มเล็กน้อย..

 

“..ฝีมือราวกับทารกเช่นนี้..ต่อให้มีอากาศมนตรา..ก็ไร้ค่า..”

 

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

 

“..อนันตรัยพ่ายแพ้พวกเรา..ซึ่งเขาเองก็คงไม่คิดว่าทุกอย่างจะออกมาแบบนี้..เขาพูดถึงการเปลี่ยนแปลงของแคว้นสนธยาของฉัน..ริต้า..ฉันเป็นห่วงท่านพ่อ..”

 

แพคเกจศศินาหาเชือกมามัดร่างอนันตรัยไว้..เจ้าชายแห่งแคว้นสนธยาหมดทางจะทำอันใดได้..เพราะบาดเจ็บสาหัสจากฟ้าผ่าจนพลังเสื่อมสูญได้แต่ยอมรับการคร่ากุมแต่โดยดี..

 

ศศินาที่ชาญฉลาดอีกคนหนึ่งพูดขึ้นว่า..

 

“..หากเราจะสอบถามว่า..ใครคือผู้บงการตัวจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้..ซึ่งเขายึดแคว้นสนธยาได้แล้ว..ต่อไปเขาจะทำอะไรอีก..และถ้าเขาจะทำในสิ่งที่น่ากลัว..คือ..การส่งกำลังทหารของแคว้นสนธยาบุกยึดแคว้นทั้งห้า..อาแคทควรจะทราบเรื่องนี้นะริต้า..”

 

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..เขม้นมองอนันตรัย..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

 

“..เจ้าชายอนันตรัย..ท่านคล้ายกับทรยศแคว้นสนธยา..ทรยศท่านพ่อของอจินไตยและปู่ของท่านเข้าร่วมกับคนนอกเข้ายึดแคว้น..ท่านยังเป็นคนอยู่หรือไม่..”

 

อนันตรัยแค่นเสียง..

 

“..จินดาพิสุทธิ์..ท่านได้ชัยอีกครั้ง..จะฆ่าก็ฆ่า..อย่ามากความ..”

 

พลางถอนหายใจ..

 

“..สวรรค์..ใยถึงกลั่นแกล้งข้า..ให้แพ้ต่อเจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ครั้งแล้วครั้งเล่า..”

 

อจินไตยแค่นเสียง..

 

“..อนันตรัย..ท่านไม่ได้แพ้จินดาพิสุทธิ์..แต่การกระทำที่ไร้ยางอายขาดการไตร่ตรองต่างหากที่ทำร้ายท่าน..บอกมาว่าคนที่อยู่เหนือท่านเป็นใคร..พวกเรารู้จักเขาไหม..และเขามีแผนการอย่างไรต่อไป..”

 

อนันตรัยนิ่งงันไม่เปิดปาก..จินดาพิสุทธิ์แค่นเสียง..

 

“..บ้าชะมัด..ยิ่งไม่ใช่คนชอบทรมาณคนด้วยสิ..”

 

เสียงแพคเกจพูดว่า..

 

“..ริต้า..เธอใจอ่อนไป..คงไม่กล้าใช้วิธีทรมาณรีดความลับ..แต่ฉันกับพี่นาไม่ใช่คนแบบนั้น..เรื่องนี้..เจ้าหญิงไม่ควรเกี่ยว..เป็นหน้าที่ของปีศาจจะดีกว่า..”

 

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

 

“..แพค..ฉันคงต้องรักษาภาพเจ้าหญิงผู้แสนดีไว้สักหน่อย..”

 

“..เอาเลย..”ศศินาถูดาบทั้งสองเล่มในมือเป็นเสียงที่น่ากลัว..

 

จินดาพิสุทธิ์โอบประคองมุกดาราและอจินไตยเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใกล้บริเวณนั้น..มุกดาราพูดว่า..

 

“..ท่านพี่..มันจะโหดร้ายมากหรือไม่..ข้าคงไม่อยากดูภาพที่น่ากลัว..”

 

อจินไตยแค่นเสียง..

 

“..ข้ากลับอยากเห็นความทรมาณของคนทรยศบ้านเกิดเมืองนอนกับตา..”

 

จินดาพิสุทธิ์โอบกระชับมือที่กอดร่างอจินไตยแน่น..หันมาดูเห็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาน้ำตาคลอเบ้า..ก็เช็ดน้ำตาและรั้งร่างมากอด..

 

อจินไตยเป็นห่วงท่านพ่อกับแว่นแคว้นที่ถูกยึดครองจนน้ำตาคลอ..แม้จะดูเร้นลับและวางกริยาเหมือนมีอะไรในใจ..แต่ความจริง..เรื่องครอบครัวกับชาติบ้านเกิดเมืองนอนแต่ดั้งเดิม..ถือเป็นเรื่องใหญ่ในใจเหมือนกับทุกคน..

 

มุกดาราผละจากอ้อมกอดด้านหนึ่งของท่านพี่ริต้าของนาง..เข้ามาโอบอจินไตยด้วย..

 

ในขณะนั้น..แพคเกจกำหมัดพยักหน้ากับศศินา..

 

“..ทำจากน้อยไปมาก..ซ้อมก่อน..ง่ายสุด..”แพคเกจกระชากคอเสื้อของอนันตรัยขึ้น..

 

อนันตรัยยังคงปากดี..

 

“..พวกท่านไม่มีทางได้ยินสิ่งใดจากปากของข้า..”

 

พูดจบก็ถูกแพคเกจต่อยเข้าที่ใบหน้า..

 

เสียงอจินไตยพูดขึ้นว่า..

 

“..รอช้าไปทำไม..ศศินา..ตัดนิ้วมันทีละนิ้ว..ดูซิว่าจะเปิดปากไหม..”

 

อนันตรัยเลือดกลบปาก..แต่พอรู้ว่าจะโดนตัดนิ้วก็ร้องออกมา..

 

“..อจินไตย..ข้ารักท่าน..ไฉนถึงทำแบบนี้..”

 

“..แพคเกจ..”เสียงอจินไตยพูดอย่างเคียดแค้น.. “..ถอดกางเกง..ตัดองคชาติเลย..คนเลวร้ายพรรค์นี้อย่าให้มีเผ่าพันธุ์สืบไปจะดีกว่า..”

 

“..เรื่องนี้..ควรทำเป็นอันดับแรก..เพราะเขาจะได้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีก..”แพคเกจพยักหน้ากับศศินา.. “..พี่นา..หนอนชาเขียวคงไม่ทำให้พี่ขยะแขยงหรอกนะ..”

 

“..ไม่แพคเกจ..ก่อนตัดองคชาติ..เธอบีบให้เละก่อน..”

 

“..เอางั้นเลยหรือ..”แพคเกจสยองกับความโหดของอจินไตย

 

ศศินาตวัดดาบ..เจ้าชายอนันตรัยถึงกับร้องลั่น..แต่นางเพียงแค่กรีดเป้ากางเกงเท่านั้น..

 

แพคเกจเบือนหน้าเล็กน้อย..

 

“..ริต้า..เธอกลัวงู..แต่เอาเข้าจริง..ฉันก็ไม่ชอบหนอนเหมือนกันนะ..”

 

มุกดาราหลับตาไม่อยากจะเห็นทั้งภาพอุจาดและการกระทำที่โหดร้าย..บีบทำร้ายที่พวงองคชาติแล้วตัดทิ้ง..นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะกระทำกันแล้ว..แต่แพคเกจกับศศินาขนานนามตัวเองว่าเป็นปีศาจนี่

 

แต่อจินไตยกลับจ้องแน่วแน่นิ่ง..นางต้องการให้อนันตรัยทรมาณให้มากที่สุด..

 

“..แพค..ต่อยแม่งก่อนเลย..”อจินไตยร้อง

 

แพคเกจชะงัก..ก่อนจะต่อยหมัด..

 

อนันตรัยร้องลั่น.

 

“..ต่อยอีก..ต่อยแม่งให้มันทรมาณก่อน..”อจินไตยร้องอีก..

 

“..ยอมแล้วยอมแล้ว..อจินไตยได้โปรด..”เสียงอนันตรัยระล่ำระลัก..

 

แต่แล้วก็มีอะไรบางอย่างพุ่งออกมาจากเบื้องหน้า..

 

ศศินาแพคเกจตื่นตัวขึ้น..ศศินาปัดสิ่ง ๆ นั้นกระเด็นออกไป..แพคเกจกลับรับไว้ได้..

 

แต่คนที่ทำอะไรไม่ได้อย่างอนันตรัยก็ถูกสิ่งนั้นเต็ม ๆ ..

 

จินดาพิสุทธิ์เม้มปาก..อจินไตยพูดว่า..

 

“..ฆ่าปิดปาก..ไม่ง่ายไปหน่อยรึ..”

 

อนันตรัยแทบไม่เชื่อตา..ทรวงอกถูกปักด้วยมีดเล่มหนึ่ง..มีอักษรที่ด้ามจารึกว่า..สังหารเทพ..

 

อจินไตยโกรธแค้น..เร่งพลังธาตุลม..เรียกสายฟ้าฟาดใส่จุดที่มีดโจมตีออกมา…

 

เสียงหัวเราะดังขึ้น..

 

“..ท่านใช้วาโยธาตุได้ถึงระดับนี้..จัดว่าไม่เลว..”

 

เสียงหัวเราะดังมาจากที่ไหนก็ยากจะบอกกล่าว..เหมือนเสียงนั้นจะมาจากอากาศธาตุอย่างแท้จริง..

 

อจินไตยทราบดี..นี่คือการพลิกแพลงวิธีข้ามมิติของชาวสนธยามาใช้ให้เกิดประโยชน์..เป็นการลอบสังหารที่น่ากลัว..ซัดอาวุธผ่านม่านมิติ..โดยที่ฝ่ายที่ทำร้ายไม่ได้อยู่ในบริเวณนั้นด้วย..ถือว่าอยู่ข้ามมิติเลยทีเดียว..

 

อนันตรัยไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโดนอะไรแบบนี้..ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด..

 

“..ท่าน..ไฉนถึงทำเช่นนี้..”

 

“..ท่านไม่ควรอวดดี..ถือดี..และท้ายสุดก็ทำเสียการใหญ่..ข้าเตือนแล้วว่ายังไม่ถึงเวลาจะตอแยจินดาพิสุทธิ์และอจินไตยในช่วงนี้..ท่านกลับไม่ฟังข้า..อาศัยที่ท่านปู่ที่คาดโทษท่านไว้เรื่องตอแยกับสองเจ้าหญิงถูกคุมขัง..จึงกล้ากระทำการ..ประกอบกับถือดีในวิชาอากาศมนตราที่เป็นสุดยอดวิชา..ซึ่งท่านคิดว่า..เวลานี้..จินดาพิสุทธิ์กับพวกไม่มีทางสู้ได้.แต่หารู้ไม่ว่า..ท่านประเมินตัวเองสูงเกินไป.หากพลังเหนือกว่าจำเป็นต้องชนะทุกครั้ง..พิรุณเลือดคงไม่ต้องหนีแม่ทัพแมวหลวงจนหัวซุกหัวซุนมาตั้งแต่อยู่บ้านเกิดแล้ว..”

 

อนันตรัยตาแทบถลน..เสียงประหลาดพูดขึ้นอีก..

 

“..เสียดายวิชาอากาศมนตรา..แต่หากวิชาไปอยู่กับคนใช้การไม่ได้..ก็เปล่าประโยชน์..กาลข้างหน้า..ท่านอาจจะกระทำการเสียเรื่องอันใดอีกก็ยากจะบอก..สู้ฆ่าทิ้งเสียดีกว่า..ท่านความจริง..ใช้ประโยชน์ได้เพียงไปปล่อยพิรุณเลือดออกมาจากมิติลักษณ์เร้น..ซึ่งเวลานี้..ท่านก็ไม่จำเป็นอันใดอีกแล้ว..”

 

อนันตรัยตาถลน..

 

“..ท่าน..”

 

เหมือนม่านมิติข้างหน้าจะกระเพื่อมขึ้น..แล้วมีดสามเล่มก็พุ่งเข้ามา..

 

แต่สายฟ้าก็ผ่าตรงนั้นอีกครั้งด้วยฝีมือของอจินไตย..

 

ส่วนมีดสามเล่ม..กลับรบกวนแพคเกจศศินาที่อยู่รอบข้างสองเล่ม..อีกเล่มหนึ่งปักที่ขั้วหัวใจของเจ้าชายอนันตรัยอย่างจัง..

 

ทุกอย่างเงียบสงัด..เสียงคนบงการผู้ลึกลับหายไปแล้ว..

 

อนันตรัยตายตาค้าง..

 

แม้จะฝึกปรือวิชาอากาศมนตราขั้นสูงสุด..แต่ก็ไม่มีประโยชน์ต่อตัวเองเลย..

 

…..

 

รถม้าออกเดินทางอีกครั้ง..

 

แม้จะเป็นศัตรู..แต่จินดาพิสุทธิ์ก็ให้กลบฝังศพเจ้าชายอนันตรัยเพื่อไม่ให้อุจาดตา..และถือว่าให้เกียรติศัตรูด้วยส่วนหนึ่ง..มีแต่อจินไตยเท่านั้น..ที่ไม่ยินยอมกระทำอันใดทั้งสิ้น..แต่ก็ไม่ขัดขวางเจตนาของสามี..

 

แผนเดิมคือเข้าแคว้นธรรพ์ธารา..ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำตามแผนเดิมไปก่อน..แม้จะรู้ข้อมูลที่น่าวิตกอยู่ในที..

 

อจินไตยนิ่งไป..ไม่ร่าเริงเหมือนเดิม..จินดาพิสุทธิ์ทราบดีว่าไฉนนางถึงเป็นเช่นนี้..

 

แม้แต่มุกดาราก็ไม่กล้าจะกล่าววาจาอันใด..เพราะรู้ความรู้สึกของท่านพี่อจินไตยดี..

 

ใจคอนางร้อนรนใคร่จะเข้าไปถึงเวียงวังในแคว้นสนธยาบ้านเกิด..แต่จนใจที่ไม่อาจจะกระทำการอย่างใดได้..นางและจินดาพิสุทธิ์เสียพลังดั้งเดิมไป..ไม่อาจเข้าออกแคว้นสนธยาได้อีกแล้ว..

 

จินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นว่า..

 

“..อจินไตย..ฉันเข้าใจว่าเธอกำลังเครียด..แต่ก็ไม่ควรจะเครียดแบบนี้..”

 

อจินไตยแววตากลัดกลุ้ม..พูดอีกว่า..

 

“..ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว..ริต้า..”

 

“..เราต้องลำดับเรื่อง..แล้วค่อย ๆ สะสาง..มันไม่ควรจะเกินความสามารถของเราแน่..มุกดารา..ท่านช่วยไปตามพี่ศศินา..ตัวท่านเองสมควรจะผลัดเปลี่ยนหน้าที่กับพี่ศศินาชั่วคราว..คงไม่ว่ากล่าวอันใดนะ..”

 

มุกดาราทราบดีว่า..การระดมสมองสำคัญยิ่ง..และศศินาก็ถือเป็นมันสมองที่ดีอีกคน..เป็นที่ยอมรับของท่านพี่ทั้งสอง..ตัวเราสมควรไปผลัดหน้าที่เป็นสารถีชั่วคราว..

 

ไม่ช้าศศินาก็เข้ามาในตัวรถ..ส่วนมุกดาราถือสายบังเหียนควบคุมรถม้าคู่กับแพคเกจแทนที่นาง..

 

จะว่าไป..ศศินาก็เคยเป็นเจ้าหญิงหมาป่า..ดังนั้น..จะถือว่าเป็นการประชุมของสามเจ้าหญิงก็คงไม่ผิดอะไร

 

จินดาพิสุทธิ์พูดก่อนว่า..

 

“..พี่นา..เรื่องที่เราทราบวันนี้..ทำให้อจินไตยเครียดมาก..”

 

ศศินาพยักหน้า..

 

“..เป็นพี่ก็เครียดนะ..แต่เรารู้ข้อจำกัด..เลยทำอะไรไม่ได้..เข้าใจอจินไตยเหมือนกัน..”

 

“..เราต้องไปที่ธรรพ์ธาราตามแผนเดิมก่อน..แต่อจินไตยคงไม่มีกะใจทำอะไรแน่..”

 

เจ้าหญิงอจินไตยครางเฮ้อออกมา..

 

“..ใจยังไม่ว่างเปล่าเหมือนเธอหรอกริต้า..”

 

“..ต่อให้เป็นฉัน..คิดว่า..เรื่องหนักขนาดนี้..จะว่างเปล่าได้ลงคออีกหรือ..”

 

จินดาพิสุทธิ์พูดพลางโอบร่างอจินไตยแน่น..

 

ศศินาพูดขึ้นว่า..

 

“..เอาอย่างนี้..เรามาสะสางกันทีละเปลาะ..เรื่องที่ธรรพ์ธารา..อาแคทให้เธอไปสืบ..เพราะมีเหตุการณ์ที่ชายแดน.เหมือนจะมีการเคลื่อนกำลังทหาร..แต่แล้ว..เราก็ทราบว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นที่แคว้นสนธยาซึ่งนอกเหนือจากการรับรู้ของชาวห้าแคว้น..หากอนันตรัยไม่ถือดีมาแย่งชิงตัวเธอเพราะคิดแต่แรกว่า..ในบรรดาพวกเรา..คงไม่มีใครสู้เขาได้..เราก็ไม่มีทางทราบอะไรเลย..ซึ่งทำให้ผู้บงการที่แท้จริงต้องฆ่าอนันตรัยก่อนจะหลุดข้อมูลอะไรมากไปกว่านี้..”

 

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

 

“..สรุปได้ดี..แต่จะเอายังไงกันต่อ..”

 

“..ถ้าทำได้อยากจะไปที่แคว้นสนธยาก่อน..แต่จะไปยังไง..”

 

แต่ศศินาก็นึกขึ้นได้..

 

“..ไม่รู้ว่าพวกเธอสังเกตหรือเปล่า..ว่าอจินไตยสร้างฟ้าผ่าไปยังม่านมิติ..มันมีผลบางอย่างที่บอกไม่ถูกเกิดขึ้นนะ”

 

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

 

“..ใช่..ตอนแรก..ผ่าร่างอนันตรัยตอนจะหนี..ม่านมิติเหมือนจะบิดเบี้ยวแล้วก็สลายไป..”

 

“..ครั้งที่สองกับสาม..ผ่าในจุดที่ม่านมิติเปิด..และคนบงการซัดมีดฆ่าอนันตรัย..”

 

อจินไตยนิ่งคิด..

 

“..มีดสังหารเทพเป็นของวิเศษที่ตำหนักชิงพลบ..ใช้ฆ่าคนที่มีพลังพิเศษคุ้มกายโดยเฉพาะ..แม้แต่กับคนที่มีพลังอมตะจากการข้ามมิติอย่างพี่นา..แพคเกจ..หรือแม้แต่ริต้าเอง..ก็ต้านทานไม่ได้..แต่โดยปรกติถ้าไม่จำเป็น..ก็ไม่ควรพกติดตัว.แต่หากคนบงการคนนั้นมีมีด..ก็เป็นไปได้ว่า..ตอนนี้เขาอยู่ที่ตำหนักชิงพลบค่อนข้างแน่..”

 

“..เธอสงสัยเรื่องใดอีกหรือ..”

 

“..หากคนบงการคนนั้นยึดแคว้นสนธยาได้..ที่ ๆ เขาควรอยู่..ควรจะเป็นวังสนธยาของท่านพ่อมากกว่า..ตำหนักชิงพลบไม่ค่อยน่าอยู่หรอก..เพียงแต่..มีของเล่นหลากหลาย..เพราะท่านลุงเจ้าตำหนักชอบค้นคว้าวิจัยสร้างสิ่งแปลก ๆ ..คล้ายคลึงกับห้องเจ็ดปราชญ์ในแคว้นมิลินทระไม่มีผิด..”

 

“..แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน..”

 

“..ฉันคิดว่า..คนบงการมันควรจะคิดอะไรอยู่สักอย่าง..หากเราเป็นมัน..เราทำไมถึงต้องไปอยู่ที่นั่นล่ะ..”

 

“..หากตำหนักชิงพลบเป็นแหล่งค้นคว้าวิทยาการเหมือนตึกปัญญาบารมีและห้องเจ็ดปราชญ์..แปลว่า..มีบางอย่างที่คนบงการต้องการคำตอบหรือต้องการคิดค้นวิธีแก้ปัญหาที่เขายังคิดไม่ตก..”

 

ศศินานิ่งคิด..

 

“..การยึดแคว้นสนธยา..ควรจะมีวัตถุประสงค์นะ..เป็นต้นว่า..ใช้กำลังทหารของแคว้นสนธยาที่เหนือกว่าทุกแคว้นเข้ายึดครองอีกห้าแคว้นที่เหลือ..”

 

อจินไตยตากระจ่าง..

 

“..เข้าใจแล้ว..”

 

“..อะไรหรือ..”จินดาพิสุทธิ์ถาม..

 

“..เขาติดขัดอยู่เรื่องหนึ่ง..คือการเคลื่อนกำลังพล..ส่วนหนึ่งที่แคว้นสนธยาไม่รุกรานแคว้นอื่น..คือการเคลื่อนกำลังพลผ่านมิติ..ทำได้ยากเย็นกว่าปรกติ..เพราะแน่นอนว่า..ชาวสนธยามีคุณสมบัติที่ต่างจากแคว้นอื่นสองข้อ..คือหนึ่งการเคลื่อนข้ามมิติ..สองคืออ่านใจคน..แต่การเคลื่อนที่ข้ามมิติ..มันไม่ได้เคลื่อนที่กันได้อย่างสะดวกนักหรอก..”

 

ยิ่งคิดยิ่งเข้าใจ..

 

“..ริต้า..ช่องทางผ่านแคว้นสนธยาไปยังดินแดนอื่นมีข้อจำกัด..อย่างต่ำ ๆ ..ก็ลำเลียงทหารทั้งกองทัพออกมาไม่ได้สะดวก..คน ๆ นั้นเลยต้องค้นคว้าหาวิธีลำเลียงทหารจากแคว้นสนธยาออกมาให้ได้..ใช่..แล้ว..ข้าเข้าใจทุกอย่างล่ะ..เรื่องนี้..มันเกี่ยวกับแคว้นธรรพ์ธาราที่เราจะไปพอดี..”

 

ยิ่งเชื่อมโยงสถานการณ์..เหตุการณ์..ความรู้..อจินไตยถึงกับส่ายหน้า..

 

“..หวังว่าฉันคงไม่ได้คิดถูกไปหมดนะ..แต่ว่า..เรื่องฟ้าผ่าที่ม่านมิติ..ฉันก็เห็นเหมือนพี่นาว่ามันมีอะไรประหลาดเช่นกัน..เสียดายพวกเราไม่ใช่จอมปราชญ์..ไม่อย่างนั้น..เราอาจจะนำพาเอาสิ่งเหล่านี้..ไปคิดค้นอะไรที่มันพิสดารขึ้นก็ได้.”

 

จินดาพิสุทธิ์ถามว่า..

 

“..แล้วจะเอายังไงกันต่อไปดี..”

 

“..ถ้าจะพิสูจน์ข้อสงสัยกับทฤษฎีที่ฉันคิด..เรายิ่งต้องไปที่แคว้นธรรพ์ธารา..และบางทีมันอาจจะไขปัญหาของเราได้ทั้งหมด..นั่นคือ..เราจะไปยังแคว้นสนธยาได้อย่างไร..”

 

ศศินาฉุกคิด..

 

“.หรือเธอคิดว่า..”

 

“..ใช่..ถ้าคาดไม่ผิด..แคว้นธรรพ์ธาราคือ.. “ประตู”..ที่เชื่อมต่อกับแคว้นสนธยา..และมีคุณภาพมากพอที่จะรองรับการเคลื่อนย้ายทหารจำนวนมาก..”

 

อจินไตยพูดอีกว่า..

 

“..และหากฉันมโนไม่ผิด.แคว้นธรรพ์ธาราอาจจะไม่ทราบเรื่องเหล่านี้เลย..ส่วนทหารที่ปรากฏตามชายแดนที่ติดกับแคว้นจันทรา..ซึ่งนายแม่แมวหลวงได้รับรายงานจนต้องรุดไปตรวจสอบ..บางทีอาจจะไม่ใช่ทหารของแคว้นธรรพ์ธารา..แต่เป็นทหารของแคว้นสนธยาต่างหาก..เพียงแต่..การค้นคว้าวิธีลำเลียงกองทัพยังไม่สมบูรณ์แบบ..เลยเคลื่อนไหวแบบผลุบ ๆ โผล่ ๆ พิกลเช่นนั้น..”

 

จินดาพิสุทธิ์อุทานออกมา..

 

ถ้าสิ่งที่มโนของอจินไตยเป็นจริง..ดูท่าจะปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ ได้ไม่ยากแล้ว..

 

……….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น