I'mDK
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 02 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 784

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 05:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 02 100%
แบบอักษร

"..." ฉันเหลือบไปมองผู้หญิงที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าคุณแดเนียล เธอมีสีหน้าที่โกรธจัด มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น

 

"ผู้หญิงแพศยาแบบนี้น่ะ หึ" คุณเคลวินเอ่ยเสียงเย็น ดวงตาคู่นั้นมองผู้หญิงที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความสมเพช

 

อ่า...พวกเขาดูเข้าถึงยากจัง เด็กมัธยมแบบฉันเนี่ยดูไร้ตัวตนไปเลยอะ

 

"ใจเย็นๆ น่าวิน ฉันว่าไอ้ที่นายทำไปมันก็ไม่ถูกนักหรอกนะ" คุณแดเนียลกลับมานั่งที่เดิมพร้อมกับไขว้ห้าง "แต่ก็นะ ในฐานะที่นายเป็นน้องชายฉันจะช่วยดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ก็แล้วกัน"

 

"..."

 

"รีบกลับมาเคลียร์เรื่องของนายล่ะ" เขาว่าอย่างไม่แยแสนัก คุณเคลวินโค้งศีรษะให้เล็กน้อยก่อนเตรียมหันหลังกลับไปที่ประตูแต่เสียงสั่นพร่าของเธอก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน

 

"พวกแกมันเลว"

 

"หึ...เพิ่งรู้เหรอ" คุณเคลวินกล่าวแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป

 

พรึ่บ

 

แต่ออกไปยังไม่ทันถึงนาทีร่างสูงก็เดินกลับเข้ามาใหม่ในมือถือกุญแจมือเอาไว้ เขาย่างสามขุมเข้าไปหาร่างบางของเธอ จัดการล็อคกุญแจมือให้เสร็จสรรพ

 

เดี๋ยวๆ นี่มันมาเฟียมหาโหดหรือเปล่า!

 

คุณเคลวิน ณ ตอนนี้คือน่ากลัวมาก ฉันน่ะหวาดกลัวเขาแทนเลย ไม่อยากจะนึกสภาพคุณแดนถ้าเกิดวันหนึ่งเขาลุกขึ้นมาทำแบบนั้นบ้าง

 

ไม่อยากจะนึกถึงความโหดร้ายเลย

 

"ถึงกับใส่กุญแจมือเลยหรือไง?" คุณแดนเลิกคิ้วถาม

 

"ถ้าปล่อยให้เป็นอิสระมันก็ดูง่ายไปหน่อยน่ะสิครับ" ว่าจบก็หมุนตัวออกจากบ้านไป

 

.

.

.

 

และสุดท้ายหน้าที่ดูแลเธอก็เป็นฉันคนนี้เองค่ะ! ฉันน่ะทำให้เธอหมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นป้อนน้ำป้อนข้าว พาเข้าห้องน้ำ และตอนนี้ฉันกำลังอาบน้ำให้เธอค่ะ!

 

สุดยอดไปเลยยยยย

 

และหลังจากที่คุยกันเล็กๆ น้อยๆ ก็ได้รู้ว่าเธอชื่อ นลิน เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจคนหนึ่งซึ่งตอนนี้ล้มละลายไปแล้ว และจับพลัดจับพลูได้มาเป็นลูกหนี้ของคุณเคลวิน และด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ในอดีตคุณเขาถึงได้ทำแบบนี้กับเธอ

 

มันดูโหดร้ายจนไม่น่าให้อภัย...

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถึงแม้ร่างกายขาวๆ ของเธอจะมีร่องรอยกายถูกทำร้ายและรอยแดงตามซอกคอต่างๆ ลามไปถึงหน้าอก แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอหุ่นดีจริงๆ เซ็กซี่สุดๆ แถมหน้าตาก็สะสวยราวกับดาราแหนะ

 

"เธอ...ไม่รู้สึกว่าพวกเขาโหดร้ายไปหน่อยเหรอ" ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดเอ่ยถามอย่างเลื่อนลอย

 

"คะ?"

 

"อยู่กับพวกสารเลวแบบนี้เขาไม่ทำอะไรเธอเลยหรือไง"

 

"อ้อ..." อยากจะบอกเหลือเกินว่าฉันเคยโดนคุณแดนจูบเพราะหึงมาแล้วนะคะ!

 

"ยังไง?" ใบหน้าสวยหันมาถามฉันด้วยสีหน้าคาดคั้นสุดๆ

 

เล่าก็ได้...

 

แค่นิดเดียวเท่านั้นนะ

 

"คุณแดนเขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ" ฉันยิ้มเร้อมกับส่ายหัวน้อยๆ ประกอบ "เขาน่ะรับฉันมาเลี้ยงตั้งแต่ฉันอายุได้เก้าขวบแล้วค่ะ"

 

"เลี้ยง?" เธอทำหน้าราวกับไม่เชื่อ "เลี้ยงเป็นลูกเหรอ?"

 

"ก็ไม่เชิงค่ะ ไม่รู้ว่าเบี้ยงในสถานะไหนเหมือนกัน แต่ฉันไม่เคยเรียกเขาว่าพ่อ ส่วนเขาเองก็ไม่เคยเรียกฉันว่าลูกเหมือนกันค่ะ"

 

มันน่าแปลกนะ ทั้งที่อยู่กันมาตั้งนานเขาไม่ให้ฉันเรียกเขาว่าพ่อเลย

 

หรืออาจเป็นเพราะว่าเขามองฉันเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่เด็กในอุปการะกันนะ?

 

ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ

 

"หืม"

 

"ก็...เราห่างกันไปสิบสองปีเองค่ะ"

 

"อ้อ..."

 

"เสร็จแล้วค่ะ" ฉันบอกกับอีกฝ่ายเมื่อทำการขัดตัวเสร็จ ร่างบางลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำอย่างว่าง่ายฉันจึงใช้ผ้าคลุมคลุมตัวเธอเอาไว้

 

คุณเคลวินน่ะเขาให้กุญแจมาปลดล็อคกุญแจมือเธอด้วย เขาบอกว่าพออาบน้ำเสร็จก็จะให้คนเข้ามาล็อคกุญแจมือให้อีกเช่นเคย

 

นั่นแหละค่ะไม่ต้องสงสัยกันนะคะว่าเธออาบน้ำได้ยังไง

 

แถมยังใช้ฉันมาคอยอาบน้ำให้อีก

 

แหมมมมม

 

"ขอร้องล่ะช่วยฉันหนีเถอะ" ใบหน้าสวยที่ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าอ้อนวอนสุดๆ ใส่ฉัน พอหลังอาบน้ำแต่งตัวและทำการล็อคกุญแจมือเสร็จเธอก็เริ่มแสดงสีหน้าอ้อนวอนอแกมาทันที

 

"เอ่อ...มันจะดีเหรอคะ แล้วถ้าช่วยคุณหนีพวกเขาจะไม่ทำอะไรฉันเหรอคะ..."

 

"แต่มีแต่เธอเท่านั้นนะที่ช่วยฉันได้ ขอร้องล่ะ! ฉันไม่อยากอยู่ในสภาพนี้" น้ำเสียงเธออ่อนลงอย่างไร้คนสิ้นหวัง

 

ฉันเอง...ก็เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี่เหมือนกัน แต่ฉันน่ะทั้งโดนทุบตี โดนสั่งไม่ให้กินอะไรเลยสองวันติด แถมยังเคยบังคับขายด้วย

 

เห็นผู้หญิงคนนี้แล้วใจฉันก็เริ่มจะปวดหนึบขึ้นมา

 

อย่างน้อยชีวิตคนเราพอผ่านจุดที่เลวร้ายมามากๆ การที่มาเห็นคนที่เป็นแบบเรายิ่งอยากจะช่วยฉุดให้พวกเขาพ้นจากสถานะการณ์เลวร้ายแบบนี้

 

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ฉันจะช่วยเธอเองก็แล้วกันนะคุณคนสวย

 

ถึงแม้จะรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไงฉันก็จะยอมรับมันและจะยอมรับผิดแต่โดยดี แต่ถ้ามีครั้งหน้าไม่แน่นะ นอกจากเธอจะหนีไปไหนไม่ได้แล้วฉันก็ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้อีกแล้วด้วย

 

"แต่รอบบ้านมีบอดี้การ์ดเต็มเลยนะคะ" ฉันถอนหายใจออกมาเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

 

หากคุณแดเนียลอยู่ที่ไหนบอดี้การ์ดจะเต็มไปหมด ไม่ว่าจะนอกหรือในก็ต่างมีบอดี้การ์ดทั้งนั้น นอกเสียจากว่าคุณแดเนียลจะออกไปทำงานแล้วทิ้งบอดี้การ์ดเฝ้าฉันที่นี่สักสองสามคน

 

คงต้องรอให้เขาออกไปทำงานแหละถึงจะพาเธอหนีออกไปได้

 

"คงต้องรอให้คุณแดเนียลออกไปทำงานถุงจะหนีออกไปได้ค่ะ"

 

"แล้ว...เขาจะไปเมื่อไหร่"

 

"พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะไปมั้งคะ ได้ยินว่าพรุ่งนี้เขามีงานด่วน"

 

"มันไม่มีทางที่เร็วกว่านี้แล้วหรือไง" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน

 

"งั้นก็ต้องรอเวลาผลัดเปลี่ยนเวรค่ะ"

 

"เมื่อไหร่?"

 

"เวลาประมาณตีหนึ่งค่ะ แต่ต้องหนีเร็วๆ นะคะ ไม่อยากนั้นคุณจะถูกจับได้"

 

"อืม...ขอบคุณนะ แต่ช่วยเอากุญแจมือออกให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า" เธอว่าพลางชูแขนที่ถูกล็อคเอาไว้ขึ้นมาโชว์

 

"รอเวลาก่อนเถอะค่ะเดี๋ยวฉันจัดการให้"

 

ให้ตายสิ...แล้วทำไมฉันต้องบ้าจี้มาช่วยเหลือคนอื่นทั้งที่รู้ว่าผลที่จะตามมามันจะเป็นยังไงด้วยนะ

 

นี่ม้นไม่ต่างอะไรกับการเอาตัวเองไปฆ่าเลยนี่นา

 

00.40 P.M.

 

"เอางี้แน่นะ" เธอถามดเวยสีหน้าที่เป็นกังวลสุดๆ

 

แหงล่ะ...นอกจากวิธีนี้แล้วก็ไม่มีวิธีไหนที่จะเอากุญแจมือออกแล้ว

 

น้ำส้มถูกละเลงใส่ชุดที่เธอใส่อยู่ จากเสื้อสีขาวตอนนี้ถูกฉาบทาไปด้วยสีส้มของน้ำ พอทันทีที่จัดการเสร็จสรรพก็าีบไปเรียกให้คนมาไขกุญแจมือออก

 

เขายังไม่เปลี่ยนเวรกันน่ะ

 

แต่ตอนนี้ต้องรีบทำเวลาแล้ว!

 

คุณนลินจัดการถอดเสื้อออกพร้อมกับโยนมันทิ้งใส่ตะกร้า เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำก่อนจะไปยืนสแตนบายบนระเบียงรอ

 

"อีกสามนาทีใกล้จะถึงเวลาเปลี่ยนเวรแล้วค่ะ" ฉันบอกอีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้นสุดๆ

 

ตั้งแต่เกิดมาเคยเห็นแต่คนช่วยคนอื่นหนีในละคร แต่วันนี้เป็นจริงแล้วค่ะ แต่ของฉันน่ะมันโคตรนะเสี่ยงตายเลย แง้

 

"ถึงเวลาแล้วค่ะ" จบประโยคนั้นร่างบางก็ลงไปจากระเยียงดเวยความชำนาญ ฉันไม่รู้ว่าเธอลงไปอีท่าไหนแต่เธอลงไปเร็วมาก! เห็นอีกทีก็ไปโผล่ตรงรั้วบ้านแล้ว

 

โชคดีนะคะคุณนลิน จากนี้ไปฉันคงต้องอยู่รับผลกรรมของตัวเองแล้วล่ะค่ะ ฮึก

 

แต่คิดว่าเขาไม่น่าทำอะไรหรอก มั้ง...

 

"เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเอง" น้ำเสียงคุ่นหูของใครบางคนดังเล็ดลอดออกมาจากนอกห้อง หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติก็เริ่มกระหน่ำรัวขึ้นมาทันที

 

จะหนีความผิดยังไงดีนะ

 

กริ๊ก

 

ประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างหนาคุ้นตาข้างหลังเขามีร่างของผู้ชายที่นำผู้หญิงคนนั้นมาฝากไว้อยู่ คุณแดเนียลมองสำรวจไปรอบๆ ห้องก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น

 

"เธอคนนั้นอยู่ไหนแล้ว?" เขาเอ่ยถามทันที ร่างสูงปรี่เข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วจนถอยหลังหนีแทบไม่ทัน "ชีอัน"

 

พอเขาเริ่มกดเสียงต่ำ ฉันก็เริ่มกลัวขึ้นมา ไม่น่าเลย ไม่น่าเลยจริงๆ ฉัน...

 

"เธอ...อาบน้ำอยู่ค่ะ" แม้ว่ามันจะดูเป็นคำโกหกอันแสนงี่เง่าไปเสียหน่อยแต่ตอนนี้ฉันได้แต่ภาวนาอย่าให้เขาจับได้และอย่าให้เขาทำอะไรฉันเลย

 

"นายไปดูในห้องน้ำ" คุณแดเนียลหันไปสั่งคุณเคลวิน เขาโค้งรับก่อนจะเดินไปเปิดปรเตูห้องน้ำ

 

และทันทีที่เปิดก็พบแต่ความว่างเปล่า...

 

"เธอรู้ไหมชีอันว่าฉันไม่ชอบคนโกหก" ใบหน้าเรียบนิ่งของเขาฉายแววดุดันขึ้นมา

 

ฉันคิดว่านะ เขาน่าจะรู้อยู่แล้วแหละว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ดูคุณเคลวินเขาสิ...ไม่กระตือรือร้นอะไรเลยอะ

 

"เดี๋ยวฉันจะช่วยตามเธอคนนั้นให้ แต่ตอนนี้ขอเวลาจัดการกับเด็กขี้โกหกก่อนแล้วกันนะ" คุณแดเนียลหัวไปพูดกับคุณเคลวิน

 

"ครับ" ขายรับแค่นัินก่อนจะเดินออกจากห้องไป เขาทำหน้าที่เป็นคนดีโดยการล็อคห้องให้อย่างเรียบร้อย

 

เดี๋ยวสิเดี๋ยววววววววว

 

"เอาล่ะ ฉันจะจัดการเด็กขี้โกหกแบบเธอยังไงดีนะ" และแล้วรอยยิ้มร้ายกาจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา

 

....

 

Talk

 

พี่เขาจะทำอะไรรรรรรร กรีดร้องค่ะกรีดร้องงง เมนต์ได้นะเค้ารออ่านคอมเมนต์อยู่น้าาาา

ความคิดเห็น